THE RESURRECTION - EXCLUSIVE TO CHRISTIANITY

THE RESURRECTION - EXCLUSIVE TO CHRISTIANITY

Never and nowhere, in any false religion or human philosophy, has anyone ever given any thought – whether seriously or in jest – that it could ever be possible to vanquish the most undesirable intruder in man’s life and our worst enemy – death – which is undoubtedly the supreme form of anguish in the present lifetime.

Christ’s Resurrection, which had abolished Death, has the common resurrection of all the dead as its immediate outcome. This is a truth that is genuinely Christian. It was not coined by the Disciples of Christ – those simple fishermen who obviously were not predisposed for philosophies and theories.  Victory over death is not a human invention; it is the work and the revelation of the Holy, Glorious, Triune God for the sake of fallen mankind.

Oργανωμένη "εισβολή" λαθρομεταναστών από την Άγκυρα - Σχέδιο αλλοίωσης της σύνθεσης του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της χώρας

Πραγματική "εισβολή" λαθρεποίκων διοργανώνει η Άγκυρα εις βάρος της χώρας μας με σκοπό να "ανατιναχθεί" το ελληνικό Έθνος εκ των έσω. Οι ρυθμοί με τους οποίους η χώρα γεμίζει λαθρομετανάστες είναι συγκλονιστικοί.

 

Τουλάχιστον πενήντα πλωτά και φουσκωτά μέσα καθημερινά προσπαθούν και στην συντριπτική πλειοψηφία τους καταφέρνουν να περάσουν από τις τουρκικές ακτές στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μεταφέροντας εκατοντάδες μουσουλμάνους λαθρομετανάστες στην ελληνική επικράτεια, όπως αποκαλύπτει σε δημοσίευμά της η τουρκική εφημερίδα Sabah.

ΗΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ Ι. ΝΑΟΥΣ!

Τὸ «περίφημον» Stabat Mater εἰς τὸν Ἱ. Ν. Ἀναλήψεως Βόλου!

• Τι άλλο θέλετε να ιδήτε, Δια να καταλάβετε που το πάνε αυτοί οι ανίεροι οικουμενισταί;

Γράφει ὁ Νικόλαος Χονδρογιάννης, Μαέστρος Πρ. Πρόεδρος τοῦ Μουσικοῦ Συλλόγου PHILARMONIA Μονάχου Γερμανίας.

Τολμητίες κληρικοὶ ἐπιχειροῦν τὴν νόθευση τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας καὶ τὴν ἄμβλυνση τῶν αἰσθητηρίων τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ὁ Παντοκράτορας τοῦ Ἱ. Ν. Ἀναλήψεως Βόλου θὰ δακρύζη ἀπὸ τὴν προσβολὴ τῆς Ἱερότητας τοῦ Ναοῦ καὶ τῶν συνειδήσεων τῶν πιστῶν. Μὲ ὀδυνηρή μου ἔκπληξη διάβασα τὸ δημοσίευμα - διαφήμιση τοῦ  Ἱ. Ν. Ἀναλήψεως Βόλου γιὰ τὸ κοντσέρτο τῆς STABAT MATER στὶς 3 Ἀπριλίου. Ἦταν πραγματικὴ χειμερινὴ ψυχρολουσία! Ἐπειδὴ ἡ ἀγανάκτησή μου δὲν μὲ ἀφήνει νὰ ἡσυχάσω θέλω νὰ πληροφορήσω τὸ φιλοθεάμον χριστεπώ- νυμο πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων Βολιωτῶν τὰ ἑξῆς ὀλίγα ἀπὸ τὴν ὑπὲρ 20χρονη πεῖρα μου στὸ μουσικὸ χῶρο τῆς Γερμανίας. Τὸ STABAT MATER ΤΟΥ Pergolesi εἶναι ἕνα κλασσικὸ ἔργο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ταιριάζει γάντι στοὺς Μπαρὸκ ναοὺς τῶν Λατίνων. Ἐκφράζει ἀπόλυτα τὸν ἀρρωστημένο συναισθηματισμὸ τῶν αἱρετικῶν τῆς Δύσης γιὰ τίς ἡμέρες τοῦ πάθους. Οἱ ἐπιτηδευμένες, ὑπερήφανες–πομπώδεις φωνὲς τῶν σοπράνων (γράφε καλλίτερα σπαρακτικὰ οὐρλιαχτὰ) καὶ ἡ λατινικὴ γλώσσα προκαλοῦν εἰρωνικὰ μειδιάματα στοὺς Ὀρθοδόξους. Οἱ ἐξεζητημένες συγχορδίες–παρηχήσεις τοῦ συγκεκριμένου ἔργου ἠχοῦν τόσο περίεργα στὰ αὐτιά μας, ποὺ ᾀπάδουν ἐντελῶς στὸ πνεῦμα καὶ στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας, συντελοῦν μᾶλλον στὸ πνευματικὸ βιασμό–ξεπεσμό τοῦ Ὀρθοδόξου Ναοῦ. Εἶναι σίγουρο ὅτι θὰ μαζευτοῦν ὅλοι οἱ Καθολικοὶ κλπ. Ἑτερόδοξοι – ἄθεοι τοῦ Βόλου, γιὰ νὰ ἐξετασθοῦν ἀπὸ τὰ γλοιώδη ἀκούσματα μιᾶς ξένης μουσικῆς κουλτούρας, καὶ θὰ τὸ προβάλλουν καὶ σὰν ἐπίτευγμα! Γιατί ὅμως δὲν τὸ παρουσιάζουν στὴ Καθολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Βόλου; Τὸ ἔργο ἀπαιτεῖ «Μαντόνες» καὶ ἀγάλματα σὲ στὺλ «Pieta». Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκονογραφία τοῦ Ἱ. Ν. Ἀναλήψεως θὰ φαντάζει περίεργη καὶ ἀταίριαστη στὸ ἀριστούργημα (sic) αὐτό. Ὁ ὑπέροχος Παντοκράτορας τοῦ Λιόνδα θὰ δακρύζει ἀπὸ θλίψη γιὰ τὴν ἀλλαξοπιστία μας. Ἀπορῶ μὲ τὴν ἐπιπόλαιη ἀπόφαση τοῦ προϊσταμένου τοῦ Ναοῦ καὶ φυσικὰ γιὰ τὴν «εὐλογία», συγκατάθεση τοῦ Τοπικοῦ Ἐπισκόπου κ. Ἰγνατίου. Ἡ καλλιτεχνικὴ ἀσχετοσύνη δείχνει πολιτιστικὴ ἀμάθεια καὶ ρηχότητα ἢ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖο δὲν πιστεύουμε, εἶναι μελετημένο κτύπημα–τορπίλλη στὸ ὀρθόδοξο ἦθος τοῦ λαοῦ μας. Λέτε ἡ Μεταπατερικὴ Θεολογία νὰ ἐπεκταθεῖ καὶ στὴ μουσική μας παράδοση;  Ἴσως τοῦ χρόνου ἀπολαύσουμε τὸ ὀρατόριο JESUS CHRIST–SUPERSTAR. Αἰδὼς Ἀργεῖοι! Κρῖμα γιὰ τὴ βυζαντινὴ μουσικὴ παράδοση ἑνὸς Χατζημάρκου στὸ Βόλο!

"Ο.Τ."

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, ο Άγ. Ραφαήλ και ο βρωμερός Οικουμενισμός

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Ἀποφθέγματα καὶ κατορθώματα Μεγάλου Ἀντωνίου ἐκ τοῦ Γεροντικοῦ

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

1. Ἀντιμετώπισις τῆς ἀκηδίας Κανένας πνευματικὸς ἀγωνιστὴς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ἔχει ἀπαλλαγεῖ ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν ἀκηδία καὶ μπορεῖ πιὰ νὰ ζεῖ κατὰ Θεόν, χωρὶς διακυμάνσεις καὶ ὀπισθοχωρήσεις. Ἡ ἀκηδία εἶναι μία ἐσωτερικὴ κατάσταση, ποὺ ἀδρανοποιεῖ τὶς πνευματικὲς δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν περιγράφεται ὅμως εὔκολα. Θὰ ἔλεγα ὅτι εἶναι «ὀκνηρία, ἀδιαφορία, ἀδράνεια, ἀμέλεια, νάρκωση ἀπὸ θλίψη ἢ ἐξάντληση, ἀτονία ψυχῆς». Εὔκολη φυσικὰ δὲν εἶναι καὶ ἡ ἀντιμετώπισή της. Δυσκολεύονται πολὺ οἱ ἀγωνιστὲς ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ οἱ μονάζοντες καὶ οἱ ἐρημίτες. Ἡ ἀκηδία ἔχει ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς αἰτίες. Ἡ ἀντιμετώπισή της ὅμως γίνεται πρωτίστως μὲ πρακτικοὺς τρόπους, τοὺς ὁποίους πολλὲς φορὲς ἀγνοοῦν οἱ ἄνθρωποι.

Αν σχολιάσω την καταστροφή του "ορθόδοξου" ναού δεν θα ευχαριστήσω τους αδελφούς μου του Μόντρεαλ....

PANAGITSA TRIBUTE from Siounis Photo & Video on Vimeo.

Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ - ΗΜΕΡΙΔΑ, ΒΟΛΟΣ 26/1/2013

ΠΗΓΗ: http://www.freevolition.gr/orthodoxy-homology.htm

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ίσος προήλθες τοις βροτοίς εκουσίως, Ύψιστε σάρκα προσλαβών εκ Παρθένου, Ιόν καθάραι της δρακοντίας κάρας, Άγων, άπαντας προς σέλας ζωηφόρον, Θεός πεφυκώς εκ πυλών ανηλίων.

Ερμηνεία.

Ω ύψιστε, λέγει, και ενυπόστατε Λόγε του Πατρός! Συ υπάρχων φύσει Θεός προαιώνιος, επ΄ εσχάτων των χρόνων εκουσία σου βουλή προσέλαβες σάρκα, και εγεννήθης εκ της Παρθένου ίσος κατά φύσιν με ημάς τους ανθρώπους: ήτοι άνθρωπος τέλειος. Δια ποίον τέλος; Δια να καθαρίση ημάς από το ψυχοφθόρον φαρμάκι της κεφαλής του παλαιού δράκοντος Διαβόλου, ο οποίος ευανάτωσεν ημάς εν τω Παραδείσω δια της πονηράς συμβουλής του. Και ούτως ανεβίβασας όλους ημάς, ως από σκοτεινάς πύλας της ασεβείας και αμαρτίας, εις το ζωηφόρον φως της θεογνωσίας και αρετής. Καθώς γαρ η καλουμένη αντίδοτος (το αντιφάρμακον) καθαρίζει εκείνους όπου την φάγουν, και κάμνει αυτούς αβλαβείς από το φαρμάκι των αισθητών οφιδίων· ούτω και η ιδική σου ενανθρώπησις έγινεν αντιφάρμακον, και εκαθάρισεν ημάς από το φαρμάκι του νοητού όφεως, το οποίον είναι η αμαρτία. Είπε δε «Ιόν της δρακοντίας κάρας»· διότι κατά τους Φυσικούς, εις την κεφαλήν ευρίσκεται το φαρμάκι των δρακόντων και όφεων.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Κρήσκεντος, Θεοδώρου του πρεσβυτέρου, Παυσολυπίου, Αναστασίας και Βασιλίσσης των μαρτύρων, Λεωνίδου ιερομάρτυρος, επισκόπου Αθηνών.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Κρήσκης καταγόταν ἀπὸ τὰ Μύρα τῆς Λυκίας. Προερχόταν ἀπὸ ἔνδοξη καὶ περιφανὴ γενεὰ καὶ ἀνατράφηκε μὲ εὐσέβεια. Σὲ μεγάλη ἡλικία εὑρισκόμενος πλέον καὶ βλέποντας πολλοὺς νὰ προσκυνοῦν τὰ εἴδωλα, εἰσῆλθε στὸ μέσο αὐτῶν συμβουλεύοντάς τους νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ νὰ προσέλθουν στὸν Χριστὸ γιὰ νὰ σωθοῦν. Ἡ φλόγα τῆς πίστεως τοῦ ἔδωσε τὴ δύναμη τῆς νεότητας καὶ τοῦ ἀγῶνος.
Ὁ ἡγεμόνας, ὅταν ἔμαθε τί εἶχε συμβεῖ, τὸν συνέλαβε καὶ τὸν ὁδήγησε μπροστά του, καὶ ἐκεῖ τὸν ρώτησε γιὰ τὸ γένος, τὴν πατρίδα καὶ τὸ ὄνομά του. Ὁ Ἅγιος ὅμως δὲν ἔλεγε τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο ὅτι εἶναι Χριστιανός. Ὁ ἡγεμόνας τότε τοῦ πρότεινε νὰ θυσιάσει στοὺς θεοὺς μόνο ἐξωτερικά, νὰ προσκυνᾶ δὲ τὸν Θεὸ στὴν ψυχή του. Ὁ Ἅγιος ὅμως δὲν ἀποδέχθηκε μία τέτοια πρόταση καὶ ὁμολόγησε μὲ μεγάλη φωνὴ τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐλέγχοντας καὶ περιφρονώντας τὰ εἴδωλα. Ἔτσι, ἀκολούθησε τὸ μαρτύριο. Τὸν κρέμασαν σὲ ξύλο, τὸν ἔγδαραν καὶ μὲ ἀναμμένες δάδες τοῦ κατέκαψαν τὰ πλευρά. Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ τὸν κατέβασαν ἀπὸ τὸ ξύλο, τὸν ἐξανάγκαζαν νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἐπειδὴ ὅμως καὶ πάλι ἀρνήθηκε, οἱ δήμιοι ἄναψαν φωτιὰ καὶ τὸν ἔριξαν μέσα σὲ αὐτή, καὶ ἔτσι παρέδωσε τὴν ψυχή του πρὸς τὸν Θεό.

Ἡ δουλικότης τῆς «Ὀρθοδόξου» Ἡγεσίας ὁδηγεῖ ἀναποτρέπτως εἰς τὴν ἅλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας -- Η Δ´ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΗΣ ΤΟΥ 1204

 Γράφει ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ἐφέτος συμπληρώνονται 811 ἔτη ἀπὸ τὴν πρώτην ἅλωσιν τῆς Πόλεως ὑπὸ τῶν Φράγκων κατὰ τὴν 13ην Ἀπριλίου 1204, ἡ ὁποία ἐσήμανε τὴν ἀρχὴν τοῦ τέλους διά τὴν Αὐτοκρατορίaν τῆς Ρωμανίας.

Αἱ συνέπειαι εἶναι αἰσθηταὶ ὥς σήμερον, καθὼς ὁ χωρισμὸς καὶ ἡ ἀπομόνωσις τῆς ἀνατολικῆς ἀπὸ τὴν δυτικὴν Εὐρώπην ὅπως καὶ ἡ Οὐνία ἔχουν τὰς ρίζας των εἰς αὐτὸ τὸ γεγονός.

Μετὰ τὸ τραγικὸ σχίσμα τοῦ 1054 δὲν θὰ παύση, δυστυχῶς, ἡ Παποσύνη νὰ ἐπιβουλεύεται τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ μὲ ὅλα τὰ δυνατὰ μέσα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ θὰ εἶναι ἀπὸ τὸ 1215/ 1254 ἡ Οὐνία. Στὴν ἴδια κατεύθυνση κινήθηκαν καὶ οἱ Σταυροφορίες ἀπὸ τὸ 1095, ὡς συνάγεται ἀπὸ τὸ κλασικὸ συναφὲς ἔργο τοῦ ἀειμνήστου ἱστορικοῦ - βυζαντινολόγου ἐπιφανοῦς - Στῆβεν Ράνσι- μαν (τρίτομο ἔργο του, 1951 - 1954). Τὸ μίσος τοῦ Παπισμοῦ - καὶ γενικότερα τοῦ δυτικοῦ χριστιανικοῦ κόσμου κατὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλληνικότητας κορυφώθηκε μὲ τὴν Δ´ Σταυροφορία (1204). Ἂν λοιπόν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στὴ μνήμη μας τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1453, ἄλλο τόσο ἀποφρὰς εἶναι γιὰ τὸ Γένος μας καὶ ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἔπεσε ἡ Πόλη τὸ 1204 στοὺς Φράγκους. Τὸ δεύτερο γεγονὸς δὲν ὑστερεῖ καθόλου σὲ σημασία καὶ συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου. Αὐτὴ εἶναι σήμερα ἡ κοινὴ διαπίστωση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη, καὶ σύνολη ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ῥώμης, δὲν μπόρεσε νὰ ξαναβρεῖ τὴν πρώτη της δύναμη. Τὸ φραγκικὸ χτύπημα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἔκτοτε ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ» (Ἑλ. Ἀρβελέρ). Ἀξίζει, συνεπῶς, μία θεώρηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔστω καὶ στὰ περιορισμένα ὅρια ἑνὸς ἄρθρου μέ τήν συμπλήρωση μάλιστα 811 ἐτῶν ἐφέτος.                                           
1. Στὶς 13 Ἀπριλίου 1204, ἔπειτα ἀπὸ μία πεισματικὴ καὶ μακρόχρονη πολιορκία, κατελάμβαναν οἱ Φραγκολατίνοι Σταυροφόροι τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ χριστιανικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ῥωμανίας/Βυζαντίου ἔσβηνε κάτω ἀπὸ τὸ θανάσιμο πλῆγμα τῆς φραγκικῆς Δύσεως.

Ὀλεθρία παραπλάνησις

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΜΕΤΑ τό οἰκουμενιστικό θέατρο στό Φανάρι, ὅπου ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ὑποδέχτηκε καί συλλειτούργησε μέ τόν Πάπα Φραγκίσκο, γιά νά «λαμπρυνθεῖ» μέ τόν καλύτερο τρόπο ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἱδρυτῆ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης, ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνεχίζει τήν πλάγια ὁδό τῆς παραπλάνησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πώς τάχα οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες εἶναι ἀγαπημένοι ἀδελφοί, ἀποτελοῦν μέρη τῆς διαιρεμένης Ἐκκλησίας καί ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης εἶναι πολύ κοντά. Αὐτά βέβαια δέν τά ὑποστηρίζει δημοσίως ἐντός τῆς Ἑλλάδος, γιατί θά προκαλοῦσε τρικυμία, προετοιμάζει ὅμως τό ἔδαφος καί διαμορφώνει τό κατάλληλο κλῖμα μέ τίς συχνές του ἐπισκέψεις σέ διάφορες μητροπόλεις, ὅπου προβάλλεται ὁ ἴδιος -ἐκμεταλλευόμενος καί τήν ἀγάπη τοῦ λαοῦ πρός τήν Κωνσταντινούπολη καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο- καί δημιουργεῖται μιά ἐμπιστοσύνη στά ὅσα οἰκουμενιστικά διαπράττει. Εἶναι φυσικό, ὅταν ὑποδέχεσαι ἕνα πρόσωπο μέ λαμπρότητα καί ἐντυπωσιακές φιέστες, νά ἀποδέχεσαι καί τίς δραστηριότητές του καί νά μειώνονται οἱ ὅποιες ἐνστάσεις καί διαφωνίες. Μέ δεδομένη δέ καί τήν ἀδιαφορία τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων ἀπέναντι στά θέματα τῆς πίστης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μεθοδεύει τήν ἀνώδυνη ἀποδοχή τῶν οἰκουμενιστικῶν του μηνυμάτων σήμερα καί τήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» αὔριο. Αὐτό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Πατριάρχη καί ἐντυπωσιάζει, ἄν δέν προκαλεῖ κιόλας, ἡ ἐπιπολαιότητα τῶν μητροπολιτῶν νά προσκαλοῦν τόν κ. Βαρθολομαῖο καί νά συνεργοῦν στό σχέδιό του. Δέν ἀνησυχοῦν ὅτι γίνονται καί αὐτοί συνένοχοι μέ τό νά συμπλέουν στήν ἴδια βάρκα μέ τόν πρωτεργάτη τοῦ ὀλέθριου οἰκουμενισμοῦ. Ὁ μεγάλος ἐπισκέπτης πάντα ἔχει καί μεγάλα σχέδια. Δέν κινεῖται ἀπό ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον πρός τόν ὀρθόδοξο λαό, γιατί ἄν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δέν θά δεχόταν νά μένει σέ πολυτελῆ ξενοδοχεῖα, ἀλλά καί νά δέχεται τιμητικές διακρίσεις, ὅπως ἀναγορεύσεις σέ ἐπίτιμο δημότη, σέ ἐπίτιμο διδάκτορα. Θά αἰσθανόταν ἀκόμα ἀλλεργία ἀπό τούς ὕμνους γιά τήν οἰκολογική του εὐαισθησία καί γιά πολλά ἄλλα δευτερεύοντα καί ἀσήμαντα, πού σκαρφίζονται οἱ κοσμικοί γιά τούς δικούς τους λόγους, ὄντας οἱ ἴδιοι παντελῶς ἄσχετοι μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀνησυχία τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τίς οἰκουμενιστικές δραστηριότητες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη εἶναι πολύ μεγάλη καί ἡ πικρία δύσκολα συγκρατεῖται. Εἶναι βέβαιο ὅτι γρήγορα θά ἐκδηλωθεῖ μέ δυναμικό τρόπο καί δυσάρεστα ἀποτελέσματα. Ὁ λαός ἀνησυχεῖ ἐπίσης καί ἀπό τίς ἐπιλογές τῶν φιλόδοξων μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν τόν οἰκουμενισμό, γιατί θέλουν νά προβάλλονται, ἐνῶ ἄν εἶχαν τόν ἀναγκαῖο πνευματικό ἐξοπλισμό, θά ἦταν ἀπρόθυμοι καί ἀρνητικοί σέ φιέστες καί ἀνίερες ἐκδηλώσεις, πού συχνά μειώνουν τήν Ὀρθοδοξία, ἰδιαίτερα ὅταν εἶναι ἐνταγμένες στά σχέδια τῆς παναίρεσης τοῦ σατανοκίνητου οἰκουμενισμοῦ.

Του αειμνήστου Γεωργίου Ζερβού, διευθυντού «Ορθοδόξου Τύπου»:

Η πλειοψηφία των Ιεραρχών μας έχει εκπέσει εις την συνείδησιν του πιστού λαού. Όχι μόνον δια την αφωνίαν της εις ζητήματα απογαλακτισμού του Κράτους από την Ορθοδοξίαν αλλά και κυρίως δια θέματα πίστεως. Ο λαός του Θεού διερωτάται εις ποίον «Θεόν» πιστεύουν οι Επίσκοποί του; Ο λαός του Θεού διερωτάται εις ποίαν Εκκλησίαν πιστεύουν και υπηρετούν οι Επίσκοποί του, όταν ανέχωνται και σιωπούν δια την καταπάτησιν των Αποστολικών και άλλων Ιερών Κανόνων, οι οποίοι επεκυρώθησαν υπό Οικουμενικών Συνόδων; Πως υπερασπίζονται την Πίστιν, όταν ανατρέπονται τα πάντα και σιωπούν; Ο πιστός λαός διαπιστώνει ότι η πλειοψηφία των Ιεραρχών δεν υπηρετεί την Ορθοδοξίαν. Είτε ευθέως, είτε εμμέσως, είτε σιωπηλώς, εγκρίνει την προδοσίαν της Πίστεως. Υπηρετεί τον Πάπαν της Ανατολής, τον Πάπα των Αθηνών, τον Πάπαν με τα πολλά και πλούσια Εκκλησιαστικά Ιδρύματα νησιωτικής περιφερείας της Ελλάδος, τον Πάπαν της Δύσεως, τον οποίον προσκυνά και τον αναγνωρίζει πλέον ως Αγιώτατον Επίσκοπον της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αλλά όχι την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και Πίστιν. Οι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος συμπεριφέρονται δουλικώς έναντι του Φαναρίου, του Αθηνών και του Πάπα της νησιωτικής Ελλάδος, χειροκροτούντες και προσυπογράφοντες την προσχώρησιν εις την αίρεσιν.  

Η (μοναδική) λύση για τους τζιχαντιστές

Την ίδια ώρα που εμείς γιορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου, δίπλα μας εξακολουθεί να διεξάγεται μια ανελέητη γενοκτονία του ποιμνίου του, με την ανοχή της Δύσης, που δημιούργησε το τέρας και την υποστήριξη της ισλαμοφασιστικής Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και των εμιράτων.
Οι ρίζες των τζιχαντιστών φτάνουν ιστορικά ως τους Ασασίνους. Οποιος θέλει ας δει το ομότιτλο βιβλίο που έγραψε προτού γίνει «μισθοφόρος» των Τούρκων ο Μπέρναρντ Λιούις γι' αυτούς τους ζηλωτές του μαχητικού Ισλάμ, που το όνομά τους βγαίνει από το χασίς και έδωσαν στους Γάλλους και τους Αγγλοσάξονες τη λέξη για τον όρο «δολοφόνος».

Η σύγχρονη εφιαλτική εκδοχή τους γεννήθηκε με δυτική, κυρίως αμερικανική, επιμελητεία, εκπαίδευση και πολιτική στήριξη στα βουνά του Αφγανιστάν κατά τη σοβιετική εισβολή και κατοχή της χώρας και ακολούθως στη Βοσνία και στο Κόσοβο. Πρώτο δύσμορφο και μανιακό τέκνο αυτής της παρά φύσιν συνεύρεσης ήταν η Αλ Κάιντα του Οσάμα μπιν Λάντεν. To ISIS είναι η μαζική εκδοχή της, την ξεπέρασε.

Η ΚΑΝΔΗΛΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΑΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΥ

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=53&t=10826

Στη σεβάσμια μονή των Ιβήρων, κατά την ετήσια αγρυπνία της πανήγυρης της σεπτής εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας (15 Αυγούστου), είχε κληθεί να ψάλει ο περίφημος Ρουμάνος μουσικός και καλήφωνος Νεκτάριος, ο λεγόμενος Βλάχος. Η μονή, για να τιμήσει τον επισκέπτη, όπως ήταν συνήθεια, του παραχώρησε το δεξιό αναλόγιο. Αυτό δεν άρεσε στους ψάλτες της μονής, οι οποίοι ήθελαν να επιδείξουν τη μουσική τους κατάρτιση και τις ψαλτικές τους ικανότητες. Γι' αυτό δυσαρεστήθηκαν. Παρακινούμενοι από φθόνο του διαβόλου, σκέφτηκαν την εξόντωση του Ρουμάνου ψάλτου. Έτσι, κάποιος από αυτούς, έριξε δηλητήριο στο ποτό του.
Ο ευλογημένος αυτός μοναχός Νεκτάριος, μόλις αισθάνθηκε τους πρώτους πόνους από την επίδραση του δηλητηρίου, αντελήφθη τι είχε συμβεί. Οπλισμένος με ακράδαντη πίστη στο Θεό και την εορτάζουσα Παναγία Πορταΐτισσα, αμέσως έτρεξε στη θαυματοποιό Παναγία, πήρε το κανδήλι Της και ήπιε ολόκληρο το περιεχόμενό του και με πολύ πόνο ψυχής είπε: «Παναγία μου, σώσε με. Με δηλητηρίασαν».
Η ταχεία αντίληψη και έτοιμη βοηθός και ιατρός των νοσούντων, Κυρία Θεοτόκος, άκουσε τον πιστό δούλο Της, προσέτρεξε και τον θεράπευσε. Ο ίδιος αργότερα ομολογούσε: «Ποτέ δεν έψαλα τόσο καλά στην Παναγία, με τόσο καθαρό λαρύγγι και ψυχική διάθεση, καθώς την τραγική εκείνη αγρυπνία της σώτειράς μου Παναγίας Πορταΐτισσας»

Resurrection Matins Ode 9 Chanted by monks of IM Vatopaidi

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Έθνη τα πρόσθεν, τη φθορά βεβυσμένα, Όλεθρον άρδην, δυσμενούς πεφευγότα, Υψούτε χείρας, συν κρότοις εφυμνίοις, Μόνον σέβοντα, Χριστόν ως ευεργέτην, Εν τοις καθ΄ ημάς συμπαθώς αφιγμένον.

Ερμηνεία.

Δια του παρόντος Τροπαρίου επιστρέφει τον Λόγον ο θεσπέσιος Μελωδός εις τα εσκοτισμένα Έθνη. Όθεν λαβών παρά του Προφητάνακτος Δαβίδ την προφητείαν την λέγουσαν: «Πάντα τα ΄Εθνη κροτήσατε χείρας, αλλαλάξατε τω Θεώ εν φωνή αγαλλιάσεως» (Ψαλμ. μστ:1), παρακινεί και αυτός τα ίδια Έθνη εις το να χαίρουν και να ευφραίνωνται· σημείον γαρ χαράς υπερβαλλούσης είναι ο κρότος των χειρών, κατά τον Ζυγαδηνόν Ευθύμιον. Όθεν αντί του σημαινομένου (της υπερβαλλούσης ψυχικής χαράς) λαμβάνεται το σημείον (ο κρότος των χειρών). Ω Έθνη, λέγει, εσείς όπου είσθε χθες και πρότερον, όχι κατά μέρος διεφθαρμένα, αλλά διόλου σκεπασμένα από την φθοράν της ασεβείας και αμαρτίας, εσείς, λέγω, υψώνετε σήμερον τα χέρια σας, δια την ενανθρώπησιν του Σωτήρος Χριστού, και μαζί με τας χείρας, υψώνετε και την φωνήν σας, και κροτείτε εις τον νεωστί γεννηθέντα Χριστόν ύμνους και άσματα ευχαριστήρια. Διατί;

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Τρίτη Διακαινισίμου. Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Αριστάρχου, Πούδη και Τροφίμου εκ των 70 αποστόλων, θωμαΐδος μάρτυρος, Δημητρίου νεομάρτυρος του εκ Λιγουδίστης και εν Τριπόλει αθλήσαντος (1803).

Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἀρίσταρχος, Πούδης καὶ Τρόφιμος ἀνῆκαν στὸν κύκλο τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων († 4 Ἰανουαρίου) τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Γιὰ τὸν Ἀπόστολο Ἀρίσταρχο ἀναφέρεται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ὅτι ἦταν Μακεδόνας καταγόμενος ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη καὶ κατὰ πᾶσα πιθανότητα Ἰουδαῖος. Ὁπωσδήποτε ὁ Ἀπόστολος Ἀρίσταρχος ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς πρώτους μαθητὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴ Θεσσαλονίκη, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν μνημονεύει στὶς πρὸς Κολοσσαεῖς καὶ Φιλήμονα ἐπιστολές του.

Θὰ ἀνεχθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ρυθμίζουν Ἰοῦδες τὴν ζωή του;

…ἐπιμένουν αὐτοὶ ἀκριβῶς οἱ «κατ᾽ ὄνομα χριστιανοὶ» νὰ θέλουν, ὅπως ὁ Ἰούδας, νὰ ρυθμίσουν τὴν ζωή καὶ τὴν πορεία τῆς Ἐκκλησίας, ὅσων δηλαδὴ γνήσια πιστεύουν στὸν Χριστό. Εἶναι οἱ ἐκσυγχρονιστὲς καὶ οἰκουμενιστές, ποὺ τίποτε δὲν βρίσκουν στὴ ζωή τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὀρθό. Θέλουν τὴν Ἐκκλησία κομμένη καὶ ραμμένη στὰ μέτρα τους. Νὰ πορεύεται ὄχι κατὰ τὸ αἰώνιο θέλημα τοῦ θείου της Ἱδρυτοῦ, ἀλλὰ κατὰ τὶς δικὲς των ἐπιθυμίες καὶ ὀρέξεις. Καταγγέλλουν τὴν εὐσέβεια σὰν ὑπερβολή, τὴν ἐμμονὴ στὴν πίστη καὶ παράδοση τῶν Πατέρων ὡς «εὐσεβισμό», κατηγοροῦν τὴν ἐγκράτεια καὶ εὐλάβεια σὰν καλογηρισμὸ καὶ πολεμοῦν τὴν ἀγωνιστικότητα καὶ τὸ γενναῖο φρόνημα σὰν «ταλιμπανισμὸ» καὶ ἀκρότητα. Ἰοῦδες καὶ αὐτοί, λαθρεπιβάτες τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας, θέλουν νὰ ὑποκλέψουν τὴν γνησιότητα τῶν κανονικῶν ἐπιβατῶν της. Ὁπότε γεννᾶται τὸ ἐρώτημα. Θὰ ἀνεχθεῖ ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ρυθμίζουν Ἰοῦδες τὴν ζωή του;

ΤΑ ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ -- Αγίου Νικοδήμου του Αγιρείτου:

«Μέσα εις το βάθος της καρδίας μας ευρίσκονται τόσον λεπτά και τόσον κρύφια πάθη, όπου ουδέ αν είναι πάθη ολότελα ηξεύρομεν. Πως λοιπόν ημπορούμεν

να ξεθαρρεύσωμεν ότι από τα πάθη αυτά εκαθαρίσθημεν; Και αν οι οξυδερκέστατοι εκείνοι και προφητικοί οφθαλμοί του Δαβίδ δεν ηδύναντο ταύτα να γνωρίσουν, πως ημείς δυνάμεθα να τα γνωρίσωμεν; Όθεν καθώς εκείνος πάντοτε παρεκάλει τον Θεόν να τον καθαρίση από αυτά: “ Εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με” (Ψαλμ. ΙΗ/Ι3), έτσι και ημείς έχομεν χρείαν να δεώμεθα πάντοτε δια τον καθαρισμόν των τοιούτων κρυφίων μας.  Διότι ημείς τας ενεργείας μόνον και τους κλάδους των παθών αισθανόμεθα, τας δε δυνάμεις και ρίζας αυτών ουδαμώς γνωρίζομεν χωρίς τον φωτισμὸν του Αγίου Πνεύματος».

«Μείνον μεθ΄ ημών!» (Λουκ. 24: 29) ----- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Μία γραφική σκηνή

Κλασικός ο πίνακας αποτυπώνει εικαστικά την ειδυλλιακή περιγραφή, που μας χάρισε η γλαφυρή πένα του ευαγγελιστή Λουκά, όπως τη ζωντανεύει μέσα στο λειτουργικό κύκλο το ε΄ εωθινό ευαγγέλιο: Μία μοναδική πορεία μέσα στο καταπράσινο ανοιξιάτικο τοπίο. Οι δύο μαθητές περπατούν σκυθρωποί, θλιμμένοι, ενώ τους πλησιάζει ο Συνοδοιπόρος. Το βήμα των μαθητών βαρύ, αποκαμωμένο. Βαρύτερη η καρδιά τους, απελπισμένη. Βαθύς ο στεναγμός φουσκώνει τα στήθη τους. Παράπονο πικρό ανεβαίνει στα χείλη τους και γίνεται πένθιμος διάλογος.

Δύο από τους εβδομήκοντα

Είναι από εκείνους τους εβδομήκοντα, που γνώρισαν από κοντά τον μεγάλο Διδάσκαλο. Σαγηνεύθηκαν από την ευσπλαγχνία του. Ευεργετήθηκαν από την αγάπη του. Έγιναν μάρτυρες πολλών και θαυμαστών σημείων, τα οποία Εκείνος επιτέλεσε. Είδαν να εκπληρώνονται στο πρόσωπό του οι αρχαίες προφητείες. Πολλά, πειστικά και αναντίρρητα τεκμήρια τους βεβαίωσαν ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας. Γι΄ αυτό τον αγάπησαν αληθινά, τον πίστεψαν και ήλπισαν ότι αυτός θα φέρει τη λύτρωση στο Ισραήλ. Ήρθαν, όμως, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, για να πνίξουν την πίστη τους, να ξεριζώσουν από την καρδιά τους την ελπίδα, να τσακίσουν το φρόνημα, ν΄ αναστατώσουν την ψυχή τους.

13 Απριλίου 1204.Η Άλωση της Κων/πόλεως από τους Λατίνους Σταυροφόρους

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=24&t=10815

Άρθρο του έγκριτου Βυζαντινολόγου,Σερ Στήβεν Ράνσιμαν,που πρέπει να διαβαστεί από όλους:

Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 Η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες. Αλλα αυτή η ευκαιρία δεν δόθηκε στην ρωμηοσύνη.

Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού