http://agiooros.org/viewtopic.php?f=85&t=5294&start=15
Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης, Αδηφάγο τέρας ο Οικουμενισμός
εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης (με τρίμηνη απόσπαση)
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Μάρτιος 2015, αρ. φ. 165)
«Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επί κεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά των είναι η παναίρεσις… Εδώ δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού, Οικουμενισμού και άλλων αιρέσεων, ων το όνομα “λεγεών”».[1]
ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ
Τροπάριον.
Απηνές έχθος, το προς αυτόν Δεσπότης, Τεμών διαμπάξ, σαρκός εν παρουσία,
Ίνα κρατούντος, ώλεσε ψυχοφθόρου· Κόσμον συνάπτων, ταις αϋλοις ουσίαις· Τιθείς
προσηνή, τον τεκόντα τη Κτίσει.
Ερμηνεία.
Ο Δεσπότης, λέγει, Χριστός εν τη δια σαρκός αυτού παρουσία, έκοψε μεν
διόλου και από την ρίζαν (τούτο γαρ δηλοί το διαμπάξ) το νοερόν μίσος και την
άσπονδον και αφιλίωτον έχθραν, την οποίαν είχον οι άνθρωποι με Αυτόν,
προσκυνούντες είδωλα, και μη φυλάττοντες τας εντολάς Του· αφάνισε δε την ίνα
(την δύναμιν) του κοσμοκράτορος και ψυχοφθόρου Διαβόλου.
O Συναξαριστής της ημέρας.
Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015
ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, Τα Άγια Πάθη του Κυρίου. Τερεντίνου, Πομπηΐου Αφρικανού, Μακαρίου, Μαξίμων και ετέρων 36 μαρτύρων, Αλεξάνδρου και των συν αυτώ, Γρηγορίου ιερομάρτυρος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ε', Δήμου νεομάρτυρος του εν Σμύρνη (1763).
Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα
στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας, Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού τον ανέκρινε με
πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δύο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα,
για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο, και αφού μαστίγωσε
σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από εκεί και
πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη
χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σαν σκήπτρο, προσκυνείται
χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας
πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς το Γολγοθά, τον τόπο
της καταδίκης, και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δύο
ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στο Γολγοθά μαζί του,
μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι
ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ένατη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και
λέει : «Τετέλασται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του
κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφαζόταν, σύμφωνα με το νόμο, ο πασχάλιος
αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προ-τυπώνοντας τον
Εσταυρωμένο Χριστό.
Τον δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως, ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτήν αίμα και νερό. Τέλος, κατά την δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δύο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιό του μεγάλο λίθο.
Από τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.
Τον δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως, ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτήν αίμα και νερό. Τέλος, κατά την δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δύο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιό του μεγάλο λίθο.
Από τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν· αὐτὸν γὰρ κατεῖδε Μαρία ἐπὶ τοῦ ξύλου καὶ ἔλεγεν· Εἰ καὶ Σταυρὸν ὑπομένεις, σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.
Τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν· αὐτὸν γὰρ κατεῖδε Μαρία ἐπὶ τοῦ ξύλου καὶ ἔλεγεν· Εἰ καὶ Σταυρὸν ὑπομένεις, σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.
«φραγγελώσας παρέδωσεν αυτόν...» (Μάρκ. ιε΄ 15).
Τι ήταν το φραγγέλιο; Ίσως νομίζουμε ότι το φραγγέλιο ήταν μία απλή μαστίγωσις. Δεν είναι
καθόλου έτσι. Αυτόν που επρόκειτο να υποστεί
το φραγγέλιο τον έδεναν σε μια κολώνα και ο ειδικός δήμιος που εκτελούσε την
φραγγέλωση έπαιρνε ένα μαστίγιο βαρύ το οποίο είχε πολλές λουρίδες στην άκρη
του, πάνω στις λουρίδες ήταν δεμένες σφαίρες από μολύβι ή μικρά οστάρια, κότσια
από αρνί και τις έφερνε με όση δύναμη είχε πάνω στην ράχη δεμένου ανθρώπου.
Πολύ σύντομα, απ’ τα πρώτα κτυπήματα εξεσχίζετο το δέρμα τού ανθρώπου που
εδέχετο την φραγγέλωση και ύστερα από μερικά κτυπήματα ακόμη έφευγαν και
κατεξεσχίζοντο τελείως οι σάρκες του και απεγυμνώνοντο τα κόκαλα τής ράχης.
Αναφέρονται στην ιστορία αρκετές περιπτώσεις από ανθρώπους, που απέθαναν την
ώρα τής φραγγελώσεως.
Δοξαστικό της εξόδου του Μεσολογγίου
«........................
Στέκει o Σουλιώτης «o καλός
παράμερα και κλαίει.
—Έρμο τουφέκι σκοτεινό,
τι σ' έχω εγώ στο χέρι;
οπού συ μούγινες βαρύ
κι ο Αγαρηνός το ξέρει;»
Μολονότι τα τουφέκια, είχαν γίνει τόσο βαριά στα εξαντλημένα χέρια των πεινασμένων πολεμιστών, οι ψυχές τους έμεναν ολόρθες, ακμαίες, ανυπόταχτες.
Στην πρόταση του Ιμπραήμ Πασά να του παραδώσουν το Μεσολλόγγι και τα όπλα τους, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι απάντησαν με τούτη την περήφανη γραφή, που θυμίζει την απάντηση του Παλαιολόγου στον Μωάμεθ και που εκφράζει την προαιώνια, αναλλοίωτη και ακαταδάμαστη ψυχή του Ἑλληνικού Γένους.
Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, ομότιμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Π.Α.
προς Γέροντα Ιωσήφ, Αγίου
Ορους, π. Γ. Μεταλληνό, π. Θ. Ζήση, π. Μάρκον Μανώλη και π. Σαράντη Σαράντο.
…….. Γράφετε, σεβαστοί
πατέρες, ότι οι οικουμενιστές πατριάρχες και λοιποί, αυτήν την παναίρεση του
οικουμενισμού:
«την διδάσκουν "γυμνή
τη κεφαλή", την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στήν πράξη κοινωνούντες
παντοιοτρόπως μέ τούς αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων και
ποιμαντικές συνεργασίες»!
Με το κείμενο αυτό,
περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας, ο οποίος σας δίνει το
δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων.
Δεν το κάνετε όμως, και δεν
θα το κάνετε ποτέ!
Εν τούτοις, με την στάση σας
αυτή, παραλογίζεσθε.
Διότι αποφαίνεσθε ότι, οι
οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς εκτός της Εκκλησίας», εφ' όσον παραβαίνουν
κανόνες της Εκκλησίας.
Αλλά, άραγε, είναι εντός της
Εκκλησίας οι ιερείς εκείνοι, οι οποίοι καταγγέλλουν ανωνύμως, απλώς με
χαρτοπόλεμο -ανιαρό και ανίερο-, πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους;
Επιπλέον, τους αναγνωρίζουν,
τους κάνουν, κάποτε, και δώρα, και δημοσίως τούς χαρακτηρίζουν ορθοδόξους
θεολόγους;
Την στιγμή πού δεν κάνουν οι
ίδιοι χρήση του κανόνος που γνωρίζουν, αλλά συμπορεύονται με αυτούς, τους
οποίους αναγνωρίζουν και καταγγέλλουν ως οικουμενιστές, πρέπει να μην είναι,
και αυτοί, μέλη της Εκκλησίας.
Θα ήσαν μέσα στην Εκκλησία,
εφ' όσον θα διέκοπταν το μνημόσυνο των οικουμενιστών προϊσταμένων τους"
και, τότε, σύμφωνα με τον κανόνα αυτόν, θα ήσαν «ορθόδοξοι μετά τιμής της
πρεπούσης», επειδή:
«ουχί σχίσμα επροξένησαν εις
την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτό, αλλά μάλλον ελευθέρωσαν την Εκκλησίαν από
το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδοεπισκόπων
αυτών» (Πηδ. σ. 35).
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΘΟΥΜΕ! Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Είναι,
αναμφίβολα, ο μύχιος πόθος της καρδιάς, αλλά και το μέγιστο σκάνδαλο του νου, η
ομολογία της πίστεώς μας «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». Δεν αφανίζει τη ζωή μας
το φτυάρι του νεκροθάφτη. Δεν την οριοθετεί το πένθιμο κυπαρίσσι εκεί, στο
νιόσκαφτο μνήμα. Είναι ασύνορη, αιώνια η ζωή μας. Κι όπως όλοι θα πεθάνουμε,
επίσης όλοι θα αναστηθούμε! Ποιος το μαρτυρεί, ποιος το βεβαιώνει αυτό; Η
ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ας δώσουμε το λόγο στον θεόπνευστο κήρυκα της
Αναστάσεως, τον Απόστολο Παύλο, που αναπτύσσει διεξοδικά το θέμα στο 15ο
κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους Επιστολής του. Από εκείνη την αποστολική
διδασκαλία μεταφέρω τη σχετική παράγραφο (Α΄ Κορ. 15, 12-20).
ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ (Δ΄)
Οι λίγες εκατοντάδες μέτρα από το πραιτώριο ως το Γολγοθά μου φάνηκαν ότι
κράτησαν αιώνες. Τώρα πια συνειδητοποιούσα τι εννοούσε όταν μίλαγε για
ενταφιασμό.
Ήξερε! Ήξερε τι τον περίμενε!
Αλλά αν ήξερε, τότε και μπορούσε...
Μπορούσε να τα αποφύγει όλα αυτά.
Ένας που ξέρει το μέλλον, ένας που ανασταίνει νεκρούς ...
( Νεκρούς είχε αναστήσει τρεις... όχι είχε αναστήσει τέσσερις. Είχε αναστήσει κι εμένα. Με είχε βγάλει μέσα από τη ζωή μου με ένα τρόπο όχι λιγότερο θαυμαστό από εκείνον που έβγαλε το Λάζαρο από τον τάφο!)
Τότε γιατί; Απ' όλα τα “γιατί” της ζωής μου εκείνο με βασάνιζε περισσότερο.
Γιατί αφού μπορούσε, άφησε να συμβούν τα πράγματα έτσι; Μέσα σε εκείνο το “γιατί” ζήταγε να εισχωρήσει κι ο άλλος.
Περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος που τον συνόδευε στο Γολγοθά και πιο δυνατά από τις φωνές τους άκουγα εκείνη μέσα στο μυαλό μου.
-Αν εκείνος δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του τότε ούτε για σένα μπορεί να κάνει τίποτε.
-Έχεις χάσει τα πάντα.
-Δεν σώζει αφού δεν σώζεται.
Ήξερε! Ήξερε τι τον περίμενε!
Αλλά αν ήξερε, τότε και μπορούσε...
Μπορούσε να τα αποφύγει όλα αυτά.
Ένας που ξέρει το μέλλον, ένας που ανασταίνει νεκρούς ...
( Νεκρούς είχε αναστήσει τρεις... όχι είχε αναστήσει τέσσερις. Είχε αναστήσει κι εμένα. Με είχε βγάλει μέσα από τη ζωή μου με ένα τρόπο όχι λιγότερο θαυμαστό από εκείνον που έβγαλε το Λάζαρο από τον τάφο!)
Τότε γιατί; Απ' όλα τα “γιατί” της ζωής μου εκείνο με βασάνιζε περισσότερο.
Γιατί αφού μπορούσε, άφησε να συμβούν τα πράγματα έτσι; Μέσα σε εκείνο το “γιατί” ζήταγε να εισχωρήσει κι ο άλλος.
Περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος που τον συνόδευε στο Γολγοθά και πιο δυνατά από τις φωνές τους άκουγα εκείνη μέσα στο μυαλό μου.
-Αν εκείνος δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του τότε ούτε για σένα μπορεί να κάνει τίποτε.
-Έχεις χάσει τα πάντα.
-Δεν σώζει αφού δεν σώζεται.
ΑΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΚΑΙ ΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Πανανθρώπινα καί διαχρονικά εἶναι ἀποδεκτό ὅτι θάνατος σωματικός ἑνός ἀνθρώπου
ὁρίζεται ἡ μή ἀναστρέψιμη παύση τῆς καρδιοαναπνευστικῆς λειτουργίας του. Τά
τελευταῖα, ὅμως, χρόνια, μέ τήν τεχνολογική ἀνάπτυξη καί τή δημιουργία ἀνάγκης
λήψης ὀργάνων γιά μεταμοσχεύσεις δημιουργήθηκε
καί ὁ ὅρος «ἐγκεφαλικός θάνατος». Ἔτσι, σύμφωνα μέ ὁρισμένα ἰατρικά
κριτήρια (πού κατά καιρούς ἔχουν ἀλλάξει) εἰδική ἐπιτροπή γιατρῶν ἀποφασίζει ὅτι
ἔχει ἐπέλθει «ἐγκεφαλικός θάνατος» σέ ἄνθρωπο, πού νοσηλεύεται σέ Μονάδα Ἐντατικῆς
Θεραπείας (ΜΕΘ), ὅταν κατά τά κριτήρια αὐτά ἔχουν παύσει, μή ἀναστρέψιμα, ὅλες
οἱ ἐγκεφαλικές λειτουργίες ὁλοκλήρου τοῦ ἐγκεφάλου του ὅμως διατηρεῖται (μέ τήν
τεχνική ὑποστήριξη τῆς ΜΕΘ) ἡ καρδιοαναπνευστική του λειτουργία. Δηλαδή διατηρεῖται
στή ζωή μέ τήν τεχνολογία, πού διαθέτει μία ΜΕΘ, ὅπως καί οἱ ἄλλοι
νοσηλευόμενοι συνασθενεῖς του στή ΜΕΘ, μέ τή διαφορά ὅτι ἐκεῖνοι δέν ἔχουν
χαρακτηρισθεῖ ἐγκεφαλικά νεκροί. Αὐτός ὁ χαρακτηρισμένος
«ἐγκεφαλικά νεκρός» ἀσθενής εἶναι καί ὑποψήφιος δότης ὀργάνων πρός
μεταμόσχευση (ἐφόσον δέν συντρέχουν ἄλλοι σοβαροί λόγοι ἀπό τήν γενικότερη ὑγεία
τῶν ὀργάνων των). Μέ λίγα λόγια, ὁ ὑποψήφιος δότης ὀργάνων πρέπει νά εἶναι
ζωντανός (ἀφοῦ ἔχει τήν καρδιακή του καί ἀναπνευστική λειτουργία), ὥστε νά εἶναι
κατάλληλη ἡ λήψη ζωτικῶν του ὀργάνων γιά μεταμόσχευση σέ κάποιον δέκτη. Μερικά ζωτικά ἐρωτήματα:
1. Μέ ποιό δικαίωμα διακόπτεται βίαια ἡ ζωή ἑνός ἀνθρώπου, δηλ. τοῦ
χαρακτηρισμένου «ἐγκεφαλικά νεκροῦ», χωρίς νά ἔχει ἐπέλθει ὁ σωματικός του
θάνατος (ἀφοῦ λειτουργεῖ ἡ καρδιά καί ἡ ἀναπνοή του) χωρίς ἀκόμη νά γνωρίζουμε ἄν
καί πότε ἡ κατά χάρι Θεοῦ ἀθάνατη ἀνθρώπινη ψυχή του ἔχει ἀποχωρισθεῖ ἀπό τό σῶμα
της; Ἐπίσης, γνωρίζουμε ποιά εἶναι ἡ κατάλληλη ὥρα ἐξόδου τῆς ψυχῆς ἀπό τό πρός
τό παρόν φθαρτό σῶμα της; Γνωρίζουμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει ἐκεῖνες τίς κρίσιμες
στιγμές αὐτῆς τῆς ἐξόδου γιά τό καλό αὐτῆς τῆς ψυχῆς ἀπό τόν Ζωοδότη της Θεό;
2. Μποροῦμε νά ἀποκλείσουμε τήν ἐπιβίωση τοῦ «ἐγκεφαλικά νεκροῦ» ἀπό κάποιο
θαῦμα τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ καί χορηγοῦ τῆς Ζωῆς;
3. Χαρακτηρίζεται ἤ ὄχι θυσία ζωῆς ἡ δωρεά ζωτικῶν του ὀργάνων, ἐκ μέρους
τοῦ χαρακτηρισμένου «ἐγκεφαλικά νεκροῦ» δότη, ἐφόσον αὐτός διατηρεῖ τίς
καρδιοαναπνευστικές του λειτουργίες, δηλαδή ζεῖ;
4. Κάποιος ἄνθρωπος μέ καλή διάθεση μπορεῖ νά δηλώσει δωρητής ὀργάνων, μέ ἐλεύθερη
ἐπιλογή του, γνωρίζοντας τί σημαίνει «ἐγκεφαλικός θάνατος» θέλοντας νά
«θυσιάσει» τή ζωή του -(ἄν κάτι τέτοιο μπορεῖ νά θεωρηθεῖ θυσία! καί ὄχι αὐτοκτονία!)-
γιά νά ζήσει κάποιος συνάνθρωπός του. Ὅμως, ποιός, εἶναι ἐκεῖνος πού θά τελέσει
αὐτή τήν θυσία! Μέ ἄλλα λόγια νά παίξει τόν ρόλο «δημίου»!;
Πράξη ἀγάπης, θεωρῶ, ὅτι εἶναι ἡ ἐνσυνείδητη προσφορά ὀργάνου ἤ ἱστῶν, ὅταν
ὁ δότης εἶναι στήν ζωή, χωρίς νά ἀφαιρεῖται ἡ ζωή τοῦ δότη κατά τήν προσφορά αὐτή.
Ταπεινά
Μαρία Γκιουρτζιάν
Ἰατρός ΕΣΥ, Ὀρθοπαιδικός,
Διευθύντρια
Διδάκτωρ Ἰατρικῆς Σχολῆς
Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Γεν. Νοσοκομεῖον Ἀθηνῶν
«Γ. Γενηματᾶς»ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ
Τροπάριον.
Ο λαός είδεν, ο πριν ημαυρωμένος, Μεθ΄ ημέραν φως, της άνω φρυκτωρίας· Έθνη
Θεώ δε, κλήρον Υιός προσφέρει, Νέμων εκείσε, την απόρρητον χάριν, Ου πλείστον
εξήνθησεν η αμαρτία.
Ερμηνεία.
Τρία ρητά μεταχειρίζεται ο Ιερός Μελωδός εις τούτο το Τροπάριον. Πρώτον, το
του Ησαϊου εκείνο το λέγον: «Ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει ίδε φως μέγα»
(Ησαϊα θ: 2)· όθεν λέγει, ότι ο λαός εκείνος όπου ήτον προ της ενσάρκου
Οικονομίας εσκοτισμένος από την ασέβειαν και αμαρτίαν, αυτός μετά την ημέραν:
ήτοι μετά την ένσαρκον Οικονομίαν (ημέρα γαρ αύτη ονομάζεται δια την παρουσίαν
του νοητού Ηλίου της δικαιοσύνης Χριστού)· όθεν γέγραπται: «Αβραάμ ηγαλλιάσατο,
ίνα ίδη την ημέραν την εμήν» (Ιωάν. η: 56)· είδε το φως της άνω φρυκτωρίας:
ήτοι της θεογνωσίας και αρετής. Δεύτερον ρητόν μεταχειρίζεται ο Μελωδός εκείνο
το ψαλμικόν: «Αίτησαι παρ΄ εμού, και δώσω σοι Έθνη την κληρονομίαν σου» (Ψαλμ.
β: 8)· όθεν λέγει, ότι ο Υιός του Θεού ο κατά σάρκα γεννηθείς προσφέρει εις τον
Θεόν και Πατέρα τα Έθνη εκείνα, όπου έλαβε παρ΄ Αυτού κληρονομίαν· προσφέρει δε
αυτά λελουμένα μεν από τον βόρβορον της ειδωλολατρείας και αμαρτίας, καθαρά δε
με την θεογνωσίαν και αρετήν. Ακολούθως δε μεταχειρίζεται ο Μελουργός και
τρίτον ρητόν από τον Παύλον, το λέγον: «Όπου επλεόνασεν η αμαρτία,
υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε: 20), διο λέγει, ότι ο σαρκωθείς Υιός του
Θεού εχάρισε χάριν υπερπερισσήν και άρρητον εκείσε. Που; Εις τα Έθνη εκείνα,
εις τα οποία πρότερον εξήνθησε πολύ: ήτοι επλεόνασε και επερίσσευσεν η αμαρτία.
Δια τι δε ο Υιός εχάρισεν εις αυτά την τοιαύτην υπερπερισσήν χάριν; Ίνα μη εξ
έργων δικαιωθώμεν, αλλ΄ εκ χάριτος και ελέους Θεού, κατά τον αυτόν Απόστολον
λέγοντα: «Ουκ εξ έργων των εν δικαιοσύνη, ων εποιήσαμεν ημείς, αλλά κατά τον
αυτού έλεον έσωσεν ημάς» (Τίτον γ: 5).
O Συναξαριστής της ημέρας.
Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015
ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ, Ο Μυστικός Δείπνος. Ευψυχίου μάρτυρος, του εν Καισαρεία, Βαδίμου μάρτυρος του αρχιμανδρίτου. Των εν Περσία αναιρεθέντων 300 αιχμαλώτων.
Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των
Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του
Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό
του Ιούδα.
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Father Josiah Trenham - The Wicked Do Not Rule - Palm Sunday
Father Josiah Trenham - The Wicked Do Not Rule - Palm Sunday
(mp3-2015)
Γεροντικό του Σινά: Ή διατήρηση της ψυχικής καθαρότητας
Με άνθρωπο που αγαπάει τη φιλονικία και θέλει σώνει και
καλά να επιβάλει τη γνώμη του, που έχει πονηρή σκέψη και είναι αδιάντροπος στις
αισθήσεις του, όπως στην δράση και στην ακοή, (με τέτοιον άνθρωπο) να μην έχεις
καμιά δοσοληψία, για να μη χάσεις την ψυχική σου καθαρότητα, που απέκτησες με
πολύ κόπο, και για να μη γεμίσεις την καρδία σου με σκοτάδι και ταραχή.
ΠΕΡΙ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ
Συνεζητήθη τελευταίος μεταξύ θεολόγων και θεολογούντων το
ζήτημα της Μάρθας και της Μαρίας, δηλαδή της πρακτικής και θεωρητικής ζωής.
Ποία είναι πλέον ευάρεστος εις τον Θεόν. Είναι γνωστή η ευαγγελική ιστορία.
Όταν ο Κύριος Ιησούς περιήρχετο τας κώμας διδάσκων, εισήλθεν εις το εν Βηθανία
σπίτι του Λαζάρου. Αι αδελφαί υπεδέχθησαν τον θείον Διδάσκαλον με χαράν. Και η
μεν Μάρθα μετουσίωσε τον ενθουσιασμόν της, εις την φροντίδα της τιμητικωτέρας
και πλουσιωτέρας φιλοξενίας· η δε Μαρία, έκθαμβος από την ακτινοβολίαν του την
θείαν, «καθίσασα παρά τους πόδας του Ιησού ήκουε των λόγων αυτού».
Η Μάρθα «περισπωμένη περί πολλήν διακονίαν» απετάθη προς τον Κύριον·
«Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν;» Σύστησέ της
να με βοηθήση. Τότε ο Κύριος απεκρίθη το μνημειώδες: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς
και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστι χρεία. Μαρία δε την αγαθήν μερίδα
εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής…» (Λουκ. ι: 41-42).
ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ
«Η πλάση κλαίει. Μοιρολογάν οι αύρες μεσ΄ τα δάση.
Στ΄ αγγελοπάλατα οδυρμός και γόος έχει ξεσπάσει
Τ΄ αηδόνια πάψαν στα κλαδιά και σκύψανε ν΄ ακούσουν. Δάκρυα τα ρόδα στάξανε, τον θείο νεκρό να λούσουν. Φούσκωσ΄ η οδύνη τη φτωχή καρδιά και πάει να σπάσει» (Γ. Βερίτης).
Η Πατρίδα μας, ύστερ΄ απ΄ το μεγαλείο του Σαράντα, που εφώτισε ολόκληρη την ανθρωπότητα και κατηύθυνε τα πεπρωμένα των λαών τής γης, ήταν πεπρωμένο και πάλι να γίνει ο Γολγοθάς και μαζί ο Ιερός Φάρος για τη διάλυση του πνιγηρού σκότους της οικουμένης. Η λαμπρή ιστορία μας μαρτυρεί την υπεροχή και τις αρετές της Φυλής μας.
Πικρή ήταν η Άνοιξη και δραματικό το Πάσχα του 1941. Οι βάρβαροι πέρασαν. Οι ώρες τραγικές για το Έθνος. Δυόμισι χιλιάδες αεροπλάνα ανέσκαψαν τα θεμέλια των προγονικών μας σπιτιών, όργωσαν τα χώματά μας, βούλιαξαν τα καράβια μας. Το αίμα έτρεχε άφθονο απ΄ τις πληγές της Πατρίδας μας και το όπλο έγερνε τσακισμένο στο χέρι της. Η γη μας εκάπνιζε απ΄ τη φωτιά του πολέμου και τα φαράγγια αντιβούϊζαν ακόμη απ΄ την κλαγγή της μάχης. Αίματα παντού, πένθη και δάκρυα!... Οι νικήτριες ελληνικές στρατιές του Μετώπου διαλύθηκαν. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κουρελιασμένους, αποκαμωμένους και πεινασμένους πολεμιστές, που γύριζαν, φορτωμένοι δόξα και ιστορία, στα σπίτια τους.
Στις 27 Απριλίου, ημέρα Κυριακή, τις πρωϊνές ώρες, οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα, σε μια νεκρή πόλη. Τα σπίτια ήταν κατάκλειστα και κανένας δεν κυκλοφορούσε. Οι Αθηναίοι συναγμένοι και πικραμένοι όπως οι Μαθητές του Χριστού, ύστερ΄ απ΄ τη Σταύρωση. Στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως εκυμάτιζε η σημαία των κατακτητών με τον αγκυλωτό σταυρό. Ο Στράτης Μυριβήλης μάς δίνει μια εικόνα της τραγικής εκείνης Εποχής γράφοντας:
«Πάτησαν την Ακρόπολη οι ύαινες του βορρά και οι λύκοι του νότου, σέρνοντας πίσω τους τα πιο αιμοχαρή τσακάλια των Βαλκανίων. Οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν νεκρούς. Η Ελλάδα βογγούσε ανυπόταχτη, μέσα στο ερειπωμένο της χαράκωμα, δίχως ν΄ αφήσει το σπασμένο της σπαθί απ΄ το σακατεμένο χέρι…».
Εγέμισαν οι Εκκλησιές μας με πονεμένους Χριστιανούς, στις πόλεις και στα χωριά, με βάγια και με μύρα, που αναδίδουν άρωμα νίκης και αθανασίας. Οι θόλοι τους αντιλάλησαν με ύμνους και τροπάρια, που, ως πνεύμα λόγοι και ήχοι, εκφράζουν την ισχυρότερη δόνηση χαράς στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η λυτρωτική χαρά της Λαμπρής, ύψιστη δωρεά, δύναμη ακατάλυτη και ανίκητη, αιώνιος λόγος και αθάνατο ελληνικό πνεύμα.
«Πάσχα Κυρίου! Απ΄ τη φθορά, Λαοί, λευτερωθείτε.
Του Ναζωραίου η έγερση και του θανάτου η νίκη
μεσ΄ της αγάπης τής Εδέμ σάς κράζει να βρεθείτε,
στης νέας ζωής τη χαραυγή απ΄ της νυχτιάς τη φρίκη».
Το ακήρατο φως της Αναστάσεως είναι ένα διαρκές θαύμα ζωής. Ύστερ΄ από τα πάθη του γλυκύτατου Ναζωραίου, το χαρμόσυνο άγγελμα της Μεγάλης Εορτής προμηνύει τη δύναμη της εγέρσεως απ΄ το βαθύ σκοτάδι στο υπερούσιο φως, την εποχή, που η φύση βγαίνει από τη νάρκη και ανεβαίνει στο ύψος μιας ακατάλυτης ωραιότητας. Το αιώνιο και ανέσπερο φως της Αναστάσεως σπάζει τα δεσμά του θανάτου και χαρίζει τη λύτρωση στους αλύτρωτους, τη χαρά στους πονεμένους και την πίστη στους απελπισμένους.
Τη δύναμη και το θρίαμβο έφεραν, μέσα στις τρικυμισμένες ψυχές των σκλάβων χριστιανών οι γλυκύτατοι Πασχαλινοί ύμνοι! Η πίστη τους ανέβαινε θερμότερη, από κάθε άλλη φορά, στον Ουράνιο Πατέρα. Κι Εκείνος στοργικά τους έδειχνε την παρηγοριά της υπομονής και την ελπίδα του λυτρωμού.
Η τριπλή κατοχή Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων αφάνισε τις δυνάμεις του Έθνους. Η Πατρίδα μας έζησε τριάμισι χρόνια, κάτω απ΄ τα αβάσταχτα δεσμά της τυραννίας. Τα έδωσε όλα: το καταπληγωμένο σώμά της, το γάλα των νηπίων της, το αίμα των παρθένων. Η Ελλάδα της ελευθερίας και της τιμής, χωρίς ελευθερία και τιμή, πνιγμένη στο βαθύ σκοτάδι.
Η Ελληνική ψυχή, πλημμυρισμένη απ΄ το θείο κρασί της πίστεως, αδιάφορη στα μαρτύρια και στο θάνατο, έμεινε Πάναγνη και ολοφώτεινη, όπως οι ψυχές των Αγίων. Ο λαός μας αντιστάθηκε, με πίστη και πείσμα, στους επιδρομείς και εξεπλήρωσε το χρέος του στο ακέραιο και με απόλυτη συνέπεια.
Πόσο αίμα και πόση δόξα, πόση θλίψη και πόσος ιδρώτας, πόσες καταιγίδες και πόσοι χαλασμοί, πόσοι μόχθοι και πόσοι πόνοι!
Όσες φορές θυμούμαι το Πάσχα εκείνο, ποτέ δεν μπορώ να συγκρατήσω την καρδιά μου να μη τρέμει και τα μάτια μου να μη τρέχουν!
Δημητρίου Κουτσουλέλου Επιτίμου Επόπτου Δημοτικής Εκπαιδεύσεως
Τ΄ αηδόνια πάψαν στα κλαδιά και σκύψανε ν΄ ακούσουν. Δάκρυα τα ρόδα στάξανε, τον θείο νεκρό να λούσουν. Φούσκωσ΄ η οδύνη τη φτωχή καρδιά και πάει να σπάσει» (Γ. Βερίτης).
Η Πατρίδα μας, ύστερ΄ απ΄ το μεγαλείο του Σαράντα, που εφώτισε ολόκληρη την ανθρωπότητα και κατηύθυνε τα πεπρωμένα των λαών τής γης, ήταν πεπρωμένο και πάλι να γίνει ο Γολγοθάς και μαζί ο Ιερός Φάρος για τη διάλυση του πνιγηρού σκότους της οικουμένης. Η λαμπρή ιστορία μας μαρτυρεί την υπεροχή και τις αρετές της Φυλής μας.
Πικρή ήταν η Άνοιξη και δραματικό το Πάσχα του 1941. Οι βάρβαροι πέρασαν. Οι ώρες τραγικές για το Έθνος. Δυόμισι χιλιάδες αεροπλάνα ανέσκαψαν τα θεμέλια των προγονικών μας σπιτιών, όργωσαν τα χώματά μας, βούλιαξαν τα καράβια μας. Το αίμα έτρεχε άφθονο απ΄ τις πληγές της Πατρίδας μας και το όπλο έγερνε τσακισμένο στο χέρι της. Η γη μας εκάπνιζε απ΄ τη φωτιά του πολέμου και τα φαράγγια αντιβούϊζαν ακόμη απ΄ την κλαγγή της μάχης. Αίματα παντού, πένθη και δάκρυα!... Οι νικήτριες ελληνικές στρατιές του Μετώπου διαλύθηκαν. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κουρελιασμένους, αποκαμωμένους και πεινασμένους πολεμιστές, που γύριζαν, φορτωμένοι δόξα και ιστορία, στα σπίτια τους.
Στις 27 Απριλίου, ημέρα Κυριακή, τις πρωϊνές ώρες, οι Γερμανοί έμπαιναν στην Αθήνα, σε μια νεκρή πόλη. Τα σπίτια ήταν κατάκλειστα και κανένας δεν κυκλοφορούσε. Οι Αθηναίοι συναγμένοι και πικραμένοι όπως οι Μαθητές του Χριστού, ύστερ΄ απ΄ τη Σταύρωση. Στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως εκυμάτιζε η σημαία των κατακτητών με τον αγκυλωτό σταυρό. Ο Στράτης Μυριβήλης μάς δίνει μια εικόνα της τραγικής εκείνης Εποχής γράφοντας:
«Πάτησαν την Ακρόπολη οι ύαινες του βορρά και οι λύκοι του νότου, σέρνοντας πίσω τους τα πιο αιμοχαρή τσακάλια των Βαλκανίων. Οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν νεκρούς. Η Ελλάδα βογγούσε ανυπόταχτη, μέσα στο ερειπωμένο της χαράκωμα, δίχως ν΄ αφήσει το σπασμένο της σπαθί απ΄ το σακατεμένο χέρι…».
Εγέμισαν οι Εκκλησιές μας με πονεμένους Χριστιανούς, στις πόλεις και στα χωριά, με βάγια και με μύρα, που αναδίδουν άρωμα νίκης και αθανασίας. Οι θόλοι τους αντιλάλησαν με ύμνους και τροπάρια, που, ως πνεύμα λόγοι και ήχοι, εκφράζουν την ισχυρότερη δόνηση χαράς στις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η λυτρωτική χαρά της Λαμπρής, ύψιστη δωρεά, δύναμη ακατάλυτη και ανίκητη, αιώνιος λόγος και αθάνατο ελληνικό πνεύμα.
«Πάσχα Κυρίου! Απ΄ τη φθορά, Λαοί, λευτερωθείτε.
Του Ναζωραίου η έγερση και του θανάτου η νίκη
μεσ΄ της αγάπης τής Εδέμ σάς κράζει να βρεθείτε,
στης νέας ζωής τη χαραυγή απ΄ της νυχτιάς τη φρίκη».
Το ακήρατο φως της Αναστάσεως είναι ένα διαρκές θαύμα ζωής. Ύστερ΄ από τα πάθη του γλυκύτατου Ναζωραίου, το χαρμόσυνο άγγελμα της Μεγάλης Εορτής προμηνύει τη δύναμη της εγέρσεως απ΄ το βαθύ σκοτάδι στο υπερούσιο φως, την εποχή, που η φύση βγαίνει από τη νάρκη και ανεβαίνει στο ύψος μιας ακατάλυτης ωραιότητας. Το αιώνιο και ανέσπερο φως της Αναστάσεως σπάζει τα δεσμά του θανάτου και χαρίζει τη λύτρωση στους αλύτρωτους, τη χαρά στους πονεμένους και την πίστη στους απελπισμένους.
Τη δύναμη και το θρίαμβο έφεραν, μέσα στις τρικυμισμένες ψυχές των σκλάβων χριστιανών οι γλυκύτατοι Πασχαλινοί ύμνοι! Η πίστη τους ανέβαινε θερμότερη, από κάθε άλλη φορά, στον Ουράνιο Πατέρα. Κι Εκείνος στοργικά τους έδειχνε την παρηγοριά της υπομονής και την ελπίδα του λυτρωμού.
Η τριπλή κατοχή Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων αφάνισε τις δυνάμεις του Έθνους. Η Πατρίδα μας έζησε τριάμισι χρόνια, κάτω απ΄ τα αβάσταχτα δεσμά της τυραννίας. Τα έδωσε όλα: το καταπληγωμένο σώμά της, το γάλα των νηπίων της, το αίμα των παρθένων. Η Ελλάδα της ελευθερίας και της τιμής, χωρίς ελευθερία και τιμή, πνιγμένη στο βαθύ σκοτάδι.
Η Ελληνική ψυχή, πλημμυρισμένη απ΄ το θείο κρασί της πίστεως, αδιάφορη στα μαρτύρια και στο θάνατο, έμεινε Πάναγνη και ολοφώτεινη, όπως οι ψυχές των Αγίων. Ο λαός μας αντιστάθηκε, με πίστη και πείσμα, στους επιδρομείς και εξεπλήρωσε το χρέος του στο ακέραιο και με απόλυτη συνέπεια.
Πόσο αίμα και πόση δόξα, πόση θλίψη και πόσος ιδρώτας, πόσες καταιγίδες και πόσοι χαλασμοί, πόσοι μόχθοι και πόσοι πόνοι!
Όσες φορές θυμούμαι το Πάσχα εκείνο, ποτέ δεν μπορώ να συγκρατήσω την καρδιά μου να μη τρέμει και τα μάτια μου να μη τρέχουν!
Δημητρίου Κουτσουλέλου Επιτίμου Επόπτου Δημοτικής Εκπαιδεύσεως
Τα «φάουλ» Τσίπρα και Μπαλτά για το «1821»
Κωνσταντίνος Χολέβας
*Πολιτικός Επιστήμων
Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, γνωστός συγγραφεύς της ελληνιστικής περιόδου, έγραψε -μεταξύ άλλων- ένα κείμενο με τίτλο «Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν», δηλαδή έδινε οδηγίες για το πώς πρέπει να γράφεται η Ιστορία.
Σήμερα θα ήταν χρήσιμη για τους πολιτικούς και τους «προοδευτικούς» ιστορικούς μια συζήτηση για το πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία. Λαμβάνω αφορμή από το πρόσφατο μήνυμα του υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αρ. Μπαλτά προς τους μαθητές για την 25η Μαρτίου και από την ομιλία του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανήμερα της εθνικής επετείου.
*Πολιτικός Επιστήμων
Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, γνωστός συγγραφεύς της ελληνιστικής περιόδου, έγραψε -μεταξύ άλλων- ένα κείμενο με τίτλο «Πώς δει ιστορίαν συγγράφειν», δηλαδή έδινε οδηγίες για το πώς πρέπει να γράφεται η Ιστορία.
Σήμερα θα ήταν χρήσιμη για τους πολιτικούς και τους «προοδευτικούς» ιστορικούς μια συζήτηση για το πώς πρέπει να διδάσκεται η Ιστορία. Λαμβάνω αφορμή από το πρόσφατο μήνυμα του υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αρ. Μπαλτά προς τους μαθητές για την 25η Μαρτίου και από την ομιλία του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανήμερα της εθνικής επετείου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)