Τάμα ή τάγμα;

Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, ιεροκήρυκος

- Κάτι θα μου δώσης, για να σου κάνω το παιδί σου καλά! Έτσι κάνουν όλοι! Εσύ γιατί, δηλαδή, ν' αποτελέσης εξαίρεσι;

- Μα, έρχεται η απάντησις της πονεμένης μάνας, όπως βλέπεις δεν έχω.

Είμαι φτωχειά!

- Φτωχειά ξεφτωχειά, κάτι θα μου τάξης και τότε εγώ θα φροντίσω!

Ο διάλογος δεν είναι ανάμεσα σε πονεμένη μάνα και γιατρό. Από γιατρό, που κι αυτός ως άνθρωπος, είναι επιρρεπής στην άτιμη συναλλαγή, θα θε­ωρούσαμε το διάλογο πραγματικό καί, όπως καταντήσαμε και... φυσικό! Δεν φοβούνται νόμους μερικοί γιατροί (έστω και λίγοι). Δεν λογαριάζουν συν­είδηση. Ο πόνος του άλλου είναι γι' αυτούς ο πόθος για νέο τάξιμο, για φακελλάκι φουσκωμένο, γιά «έξυπνο» εκβιασμό!

• Μα η πονεμένη μάνα, και από γιατρούς απελπισμένη, στον παντο­δύναμο Θεό καταφεύγει. Όχι όμως με προσευχή «εκ βαθέων», που φθάνει «εις τα ώτα Κυρίου Σαβαώθ». Καταφεύγει, δυστυχώς, σε μαγικό τρόπο, όπως είναι το... τάμα!

Δηλαδή, δεν της το ζητάει ο Θεός! Άν είναι ποτέ δυνατόν, ο Θεός να ζη­τάη υλικά πράγματα, προκειμένου να γίνη το «Παράσχου Κύριε»! Ο Θεός προσφέρει τα πάντα δωρεάν. Αφού το ύψιστο αγαθό, τη σωτηρία μας και την αιώνια ζωή, δωρεάν το χαρίζει, πώς είναι δυνατόν για ένα μικρό θαύμα να ζητάη πληρωμή, δηλαδή, κάτι να... Του τάξης;

• Δεν το ζητάει ο Θεός απ' ευθείας το... φακελλάκι, το «τάμα», για να επεμβή εκτάκτως. Άλλοι το ζητάνε, εν ονόματι του Θεού! Δεν τους συγκινεί το «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε» (Ματθ. ι΄8). Εκμεταλλεύονται την ευαι­σθησία και την ανάγκη των χριστιανών, και ζητάνε (ή παίρνουν χωρίς να ζητάνε) λεφτά για να κάνουν μια δέησι ή μια ιεροπραξία ή ένα μυστήριο!

Ακυρώνουν τη δωρεά του Χριστού! Ο απ. Πέτρος το είπε ξεκάθαρα στο Σίμωνα το μάγο: «Την δωρεάν του Θεού ενόμισας διά χρημάτων κτάσθαι» (Πράξ. η΄ 20). Διάδοχοί του, μερικοί κληρικοί (πιθανόν οι περισσότεροι), που δεν βλέπουν ούτε ακούνε το θεόπνευστο λόγιο.

• Δεν καταλαβαίνουν, ότι καταντούν τον Κύριο της «ανεκδιηγήτου δω­ρεάς» (Β΄ Κορ. θ΄ 15) μαγαζάτορα, που εισπράττει πενταροδεκάρες, για να... εισακούση τις δεήσεις των δούλων Του!

• Αλλά τα μεγάλα ποσά, που προσφέρουν οι πιστοί, συναλλασσόμενοι με τον Θεό, είναι τα... τάματα! Δεν μπορεί, βλέπετε, ο Θεός να ενεργήση, αν δεν τάξουμε λαμπάδα σαν το μπόι μας, ταξίδι στην Παναγία της Τήνου ή σε άλλη από τις χιλιάδες πολυώνυμες Παναγίες, χρυσά στολίδια σε εικόνες, χτίσιμο ναού ή παρεκκλησίου, χρύσωμα εικόνας κ.λπ.!!!

• Και βέβαια, τα τάματα -έτσι έχει ορίσει το κατεστημένο- είναι όλα... υ­λικά! Δεν είπε π.χ. κανείς: «Παναγία μου, ας γίνη καλά το παιδί μου, και θα κόψω το τσιγάρο ή θα πάψω να βλαστημάω ή θα πάω αμέσως να εξομο­λογηθώ ή θα δώσω όλα τα λεφτά μου στους φτωχούς»!

• Για τους χριστιανούς ένα τάμα ισχύει (μόνο). Αυτό που κάναμε στο Βάπτισμα: «Συντάσσομαι τω Χριστώ».

• Για τους χριστιανούς τάμα είναι το... τάγμα! Ανήκουμε στο στρατό του Ιησού. Είμαστε στο τάγμα της διακονίας, όχι της συναλλαγής (Α΄ Κορ. ιστ΄ 15). Και προχωρούμε πίσω από το τάγμα των αγίων, «συντεταγμένοι εις ζωήν αιώνιον» (Πράξ. 13, 48).

Paraklesis

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  δ΄.  Ο  Ειρμός.

Πυρσώ καθαρθείς μυστικής θεωρίας, Υμνών Προφήτης την βροντών καινουργίαν, Ρήγνυσι γήριν, Πνεύματι κροτουμένην· Σάρκωσιν εμφαίνουσαν αρρήτου Λόγου, Ω των δυναστών τα κράτη συνετρίβη.

Ερμηνεία.

Το πυρ της Θεότητος εις μεν τους αναξίους και έχοντας πολύ άχυρον και καλάμην πονηρών έργων γίνεται καυστικόν και φθαρτικόν· εις δε τους αξίους και έχοντας χρυσόν, άργυρον, λίθους τιμίους: ήτοι αγαθά έργα, γίνεται καθαρτικόν και φωτιστικόν. Ούτως ο Προφήτης Ησαϊας, τοιαύτα αγαθά έργα έχων, εδέχθη τον πεπυρακτωμένον άνθρακα υπό του Σεραφείμ και δεν κατεκάη, αλλά εκαθαρίσθη κατά τον νουν, και τα μέλλοντα επροφήτευσεν· ούτω και ο Προφήτης ούτος Αββακούμ καθαρθείς την διάνοιαν με το πυρ της μυστικής θεωρίας, υμνεί την ανακαίνισιν των ανθρώπων την δια του αγίου Βαπτίσματος σήμερον εκτελουμένην, και υψώνει φωνήν μεγάλην βροντουμένην από το Πνεύμα το Άγιον, η οποία φανερώνει την σάρκωσιν του αρρήτου και ενυποστάτου Λόγου του Θεού. Ποία δε είναι η φωνή αύτη του Αββακούμ; Είναι η λέγουσα «Ο Θεός από Θαιμάν ήξει, και ο Άγιος εξ όρους κατασκίου δασέος» (Αββ. γ: 3). Θαιμάν δε δηλοί Νότον ή Λίβα, κατά τον Αλεξανδρείας Κύριλλον Θεοφύλακτόν τε και Θεοδώριτον. Ο δε Χρυσόστομος λέγει· «Τι εστί Θαιμάν; Κατά την των Σύρων γλώσσαν και Εβραϊδα, η Μεσημβρία το Νότιον μέρος» (Λόγω εις τον τίμιον Σταυρόν τόμω ε΄). Προφητεύει δε ο Αββακούμ με το όνομα τούτο, ότι εκ της Βηθλεέμ θέλει έλθη ο Χριστός, η οποία ευρίσκεται κατά το Νότιον και Λιβυκόν μέρος της Ιερουσαλήμ, ως και άλλοτε είπομεν. Επιφέρει δε ακολούθως ο Μελωδός, ότι από τον σαρκωθέντα Λόγον του Θεού εσυντρίφθη το κράτος και η δύναμις των Δυναστών: ήτοι των πονηρών Δαιμόνων· καθώς λέγει ο αυτός Αββακούμ προς τον Χριστόν αποτεινόμενος· «Διέκοψας εν εκστάσει κεφαλάς Δυναστών» (Αββ. γ: 14). Παρά δε τω Αλεξανδρείας Κυρίλλω τόμω Γ΄ ούτω κείται το ρητόν: «Ο Θεός από Θαιμάν ήξει και ο Άγιος εξ όρους Φαράν κατασκίου δασέος. Ήξει, φησίν, ο Θεός εκ Θαιμάν εξ όρους Φαράν: ήτοι Χωρίβ, τουτέστιν ο πάλαι κατά την νοτιωτάτην έρημον εν τω όρει Χωρίβ οφθείς τοις πατράσιν εν είδει πυρός, αυτός ο πάλαι λαλήσας τον Νόμον ήξει και μετά σαρκός οφθήσεται. Ουκούν ο Θεός εκ Θαιμάν ήξει, τουτέστιν εκ Βηθλεέμ της  προς Νότον της Ιουδαίας κειμένης». 

O Συναξαριστής της ημέρας.

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Νικηφόρου μάρτυρος, Μαρκέλλου ιερομάρτυρος, Παγκρατίου και Φιλαγρίου των επισκόπων.

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Βαλεριανοῦ (253 – 259 μ.Χ.) καὶ Γαληίνου (259 – 268 μ.Χ.) καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια.

Δυστυχῶς, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ποὺ ὀνομαζόταν Σαπρίκιος, ἔθρεψε στὴν ψυχή του ἀνεξήγητο μίσος κατὰ τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἐνέμενε στὴν ταπεινοφροσύνη. Ἡ ἀποστροφὴ τοῦ ἱερέως Σαπρικίου τὸν λυποῦσε χωρὶς νὰ τὸν παροργίζει. Καὶ προσευχόταν μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ πρὸς τὸν Θεό, γιὰ νὰ μαλακώσει ἡ σκληρότητα τοῦ ἀδελφοῦ του.

Ὅταν τὸ ἔτος 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, συνελήφθησαν πολλοὶ μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Σαπρίκιος. Μόλις ὁ Ἅγιος πληροφορήθηκε τὸ γεγονός, ἔτρεξε κοντά του καὶ παρακάλεσε τὸν Σαπρίκιο νὰ τοῦ δώσει τὸν ἀσπασμὸ καὶ τὴν εὐλογία του. Ὁ Σαπρίκιος τὸν κοίταξε περιφρονητικὰ καὶ ἀρνήθηκε, λησμονώντας ὅτι ἡ πίστη χωρὶς τὴν ἀγάπη δὲν ὠφελεῖ. Καὶ ὅμως ὁ Ἅγιος Νικηφόρος δὲν ἀπελπίσθηκε. Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Σαπρίκιο νὰ ὑποφέρει μὲ καρτερία τοὺς βασανισμούς, ζήτησε ἀκόμη περισσότερο τὴν συνδιαλλαγὴ μὲ αὐτόν, ποὺ ἔφερε στὸ σῶμά του τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ. Τὸν πλησιάζει καὶ πάλι, ἀσπάζεται τὶς πληγές του καὶ τὸν ἱκετεύει νὰ τὸν συγχωρήσει. Ὁ Σαπρίκιος καὶ κατ’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ὥρα τοῦ μαρτυρίου ἀπέκρουε ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση. Ἡ ἀγάπη εἶχε φονευθεῖ ἐντός του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν ἐγκατέλειψε. Λίγο πρὶν τὴν ὥρα τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ δειλιάζει καὶ προχωρεῖ στὰ ἔσχατα τῆς ἀπώλειας. Ἀρνεῖται τὸν Χριστὸ καὶ ζητᾶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ἡ ψυχὴ τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου πλημμύρισε ἀπὸ θλίψη καὶ ἀμέσως ἄρχισε νὰ παρακαλεῖ τὸν Σαπρίκιο νὰ ἀναλάβει τὴν γενναιότητά του. Ἡ παράκληση τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ τὸν εἰδωλολάτρη ἔπαρχο ὡς ὁμολογία Χριστοῦ.
Ἔτσι διέταξε νὰ ἀποκόψουν τὴν τίμια κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου, ὁ ὁποῖος μετέβη στὰ οὐράνια σκηνώματα, συγκοινωνὸς καὶ κληρονόμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Εν θαύμα εις την Πάρον

Του Λεοντίου Μοναχού Λογγοβαρδίτου

Η 23^η Ιουλίου θα μπορούσε να ήταν ημέρα μνήμης του Παριανού ολοκαυτώματος, αντιστοίχου του ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων ή του Διστόμου. Αντ΄ αυτού όμως είνε ημέρα εόρτιος και ευφρόσυνος—έτσι εορτάζεται κάθε χρόνο στην Ιερά Μονή της Λογγοβάρδας, όπου ψάλλεται ειδική ακολουθία του π. Γερασίμου Μικραγιαννανίτου—για όσους διατηρούν ακόμη την μνήμη των γεγονότων. Αλλά ευλόγως θα ερωτήσετε· ποια είναι αυτά; Την 14^η Μαϊου 1944 ένα αγγλικό υποβρύχιο βγαίνει την νύκτα στην γερμανοκρατούμενη Πάρο. Οι άγγλοι κομμάντος απαγάγουν 7 Γερμανούς στρατιώτες αιχμαλώτους, σκοτώνουν άλλους δυο, τραυματίζουν τον διοικητή τού υπό κατασκευήν στρατιωτικού αεροδρομίου κόβουν τα καλώδια… Οι Γερμανοί μόλις αντελήφθησαν το πρωϊ  τις δολιοφθορές εξαπέλυσαν κυνηγητό αλλά ήταν αργά. Συλλαμβάνουν έναν νέο από το χωριό Λεύκες Πάρου, τον Νικόλαο Στέλλα, που έβοσκε τα πρόβατά του εκεί κοντά και αφού τον βασάνισαν, χωρίς να του αποσπάσουν κάποια στοιχεία, τον απηγχόνισαν. Εν συνεχεία ο στρατιωτικός διοικητής της νήσου Γκραφονμπερεμπέρκ απήτησε από τους Προέδρους των κοινοτήτων Πάρου και Αντιπάρου να του παραδώσουν 125 νέους προς εκτέλεσι. Η εντολή δεν σήκωνε αναβολές.  Οι Πρόεδροι μαζί με τους εφημερίους και τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας – τον γνωστό άγιο Γέροντα – π. Φιλόθεο Ζερβάκο συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του ιατρού Ευστρατίου Αλιπράντη στο Τσιμπίδο (Μάρπισσα) και αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί στον διοικητή να τον παρακαλέσουν  ν΄ αλλάξη απόφασι. Έμαθαν όμως ότι είχε προαναγγείλει να μη πάη κανείς να μεσιτεύση. Τελικώς μία τριμελής επιτροπή στην οποία μετείχε και ο π. Φιλόθεος πήγαν στον Φρούραρχο υπολοχαγό Ζάσσε, ο οποίος τους επανέλαβε ότι ο διοικητής δεν δέχεται καμμία μεσιτεία. Είχε απειλήσει μάλιστα και τον ίδιο τον Φρούραρχο, όταν τον παρακάλεσε να μη φονεύση αθώους. Το μόνο που τους πρότεινε ο Ζάσσε ήταν να προσκαλέση ο π. Φιλόθεος τον διοικητή στο μοναστήρι, γιατί είχε δείξει ενδιαφέρον γι΄ αυτό και αφού του παράσχη φιλοξενία να του μιλήση σχετικώς. Πράγματι, αμέσως ο π. Φιλόθεος προσκάλεσε τον διοικητή, ο οποίος αποδέχθηκε την πρόσκλησι και ειδοποίησε ότι θα πήγαινε στο μοναστήρι την επόμενη Κυριακή 23 Ιουλίου. Με τα γαϊδουράκια της Μονής έφτασε στο μοναστήρι την ωρισμένη ημέρα ο διοικητής μαζί με άλλους αξιωματικούς και στρατιώτες. Στην αρχή το ύφος του ήταν άγριο και σατραπικό, ώστε ο π. Φιλόθεος κατά την μετέπειτα εξιστόρησι να τον αποκαλή «θηρίο». Οι Πατέρες τους παρείχαν αβραμιαία φιλοξενία, αυτό ήταν εξ άλλου ένα γεγονός χαρακτηριστικό της Μονής. Το απόγευμα μάλιστα ο Γκραφονμπερεμπέρκ κατάβηκε με τη συνοδία του στο Καθολικό της Μονής και παρακολούθησε τον Εσπερινό. Οι Πατέρες στο τέλος ψάλλανε – εν αγνοία του βέβαια – και Παράκλησι στην Υπεραγία Θεοτόκο για τη διάσωσι των μελλοθανάτων. Μετά την Παράκλησι βγήκαν απ΄ τον Ναό και ετοιμάζονταν για αναχώρησι. Ο π. Φιλόθεος αναλογιζόταν, πως θα μιλούσε στον διοικητή. Αλλά πριν του πη τίποτε – εδώ φαίνεται η επέμβασι της Θεοτόκου – ο διοικητής πρώτος του λέγει να ζητήση μία χάρι! Ο Γέροντας θαύμασε και ζήτησε να μείνουν μόνοι τους οι δύο και ο μοναχός διερμηνέας. Ζήτησε λοιπόν από τον Γερμανό την υπόσχεσι ότι θα πραγματοποιήση οπωσδήποτε την χάρι και ο διοικητής συμφώνησε σφίγγοντάς του το χέρι. Τότε ο π. Φιλόθεος του ζήτησε να αφήση ελευθέρους τους 125 νέους, γιατί ήταν άδικο να τιμωρηθούν αθώοι. Ο Γερμανός απήντησε ότι αυτό ήταν αδύνατο, διότι ήταν διαταγή των ανωτέρων του και δεν του εδίδοντο περιθώρια. Εάν δεν τους εφόνευε, θα εφονεύετο ο ίδιος ο διοικητής. Ο Γέροντας, αφού του επεσήμανε ότι θα ΄πρεπε να τηρήση τον λόγο του, του ζήτησε μία άλλη χάρι να συμπεριληφθή και ο ίδιος πρώτος μεταξύ των μελλοθανάτων. Ο διοικητής ακούγοντας την πρότασι αυτή συγκινήθηκε και απήντησε στον π. Φιλόθεο· «Σου τους χαρίζω. Μόνον να συστήσης εις όλους τους κατοίκους της νήσου να μη επαναληφθή τοιούτον τι και να μη κόψουν τα καλώδια, διότι θα φανώμεν αμείλικτοι». Ο γέροντας του υποσχέθηκε και πράγματι μετά από λίγες ημέρες κλήθηκε στην γερμανική διοίκησι όπου του παρεδόθησαν ελεύθεροι οι 125 νέοι. Ασφαλώς, με την λογική δεν εξηγείται η μεταστροφή του Γερμανού διοικητού, που πείσθηκε μπροστά στην αγάπη των Πατέρων και την αυτοθυσία του σεβαστού Γέροντος π. Φιλοθέου ξεπερνώντας την αμείλικτη—για τον γερμανικό στρατό—υποταγή στον Φύρερ και το νόμο, υπερνικώντας ακόμη και τους φόβους για την ίδια του τη ζωή. Όλη η αλυσίδα των περιστατικών φανερώνει ότι ήταν καθαρά επέμβασι της Παναγίας μας, που άκουσε τις καθαρές προσευχές των Πατέρων και όλων των κατοίκων της νήσου, που στράφηκαν στην χάρι Της στην δύσκολη εκείνη περίστασι. Αξίζει να σημειώσουμε ότι ένας από τους 125 νέους αυτούς είνε και ο σημερινός Μητροπολίτης Παροναξίας κ. Αμβρόσιος, ζων μάρτυρας του μεγαλειώδους αυτού θαύματος. Πόσο τραγική θα ήταν άραγε η Πάρος, αν στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή δεν επενέβαινε η χάρις της Παναγίας μας; Πόση ευγνωμοσύνη Της χρωστάμε!

Είναι ο Χριστιανισμός Θρησκεία; -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Πανεπ. Αθηνών

Με τον τίτλο· «Καίριαι επισημάνσεις του Αρχιεπισκόπου εις συνέδριον θρησκειών και πολιτισμών», εδημοσίευσε ο «Ο.Τ.» στο φύλλο του της 25^ης Ιουνίου τρ. Έτους 2004, το κείμενο του χαιρετισμού του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου, τον οποίον εξεφώνησε την 6^ην Μαϊου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο της Τρίτης Παγκοσμίου Συναντήσεως Θρησκειών και Πολιτισμών με θέμα: «Ο πολιτισμός των Πολιτισμών: Για ένα Παγκόσμιο Συμβούλιο». Στον εν λόγω χαιρετισμόν του ο Μακαριώτατος επεσήμανε το γεγονός ότι, κατά την αμοιβαία προσέγγιση των πολιτισμών (μέσα στο πνεύμα της Παγκοσμιοποιήσεως), για την «αναγέννηση και επιστροφή του ανθρώπου σε ένα πνευματικό ανανεωμένο ανθρωπισμό οικουμενικής εμβέλειας» (σύμφωνα με το σκεπτικό της συναντήσεως), είναι εκείνο το στοιχείο κάθε πολιτισμού, που πρέπει να γίνει σεβαστό είναι η «ιδιοπροσωπία» του! Η βασική αυτή και πράγματι καίρια επισήμανση του Μακαριωτάτου αποσκοπεί στην αποτροπή «κάθε μορφής σύγκρασης», δηλ. συγκρητισμού στο πολιτισμικό ή θρησκευτικό πεδίο της ζωής των λαών. Και βέβαια αξιέπαινος ο Μακαριώτατος, ο οποίος μέσα στο κλίμα ενός τέτοιου συνεδρίου, που ο στόχος του είναι η προβολή και στήριξη της ιδέας της Παγκοσμιοποιήσεως και της συγκράσεως πολιτισμών και θρησκειών, θέλησε να «αντισταθεί», τονίζοντας την ανάγκη του σεβασμού της ιδιοπροσωπίας του κάθε πολιτισμού!  Αλλά η έκπληξη του αναγνώστου, του ως άνω κειμένου του Μακαριωτάτου, διεγείρεται έντονα στο σημείο, που επισημαίνει μια καίρια επίσης θέση του με την προβληματική δήλωση ότι: «Ο Χριστιανισμός ανήκει στις θρησκείες, που έχουν βεβαιότητα για την αλήθειά τους και μάλιστα για την αποκλειστική αλήθειά τους»! Με τη δήλωσή του αυτή ο Μακαριώτατος υποπίπτει σε ωρισμένα σοβαρά και ανεπίτρεπτα σφάλματα για το ορθόδοξο ήθος του. α) Διακηρύσει ότι ο Χριστιανσμός είναι θρησκεία, ομοία με τις άλλες θρησκείες και έτσι υποβιβάζει ανεπίτρεπτα την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού στην τάξη θρησκευμάτων, τα οποία «ως έργα χειρών ανθρώπων», δεν μπορούν να συγκραθούν ούτε και να συγκριθούν με το αποκαλυπτικό και αγιοπνευματικό χαρακτήρα της ιδρύσεως της Εκκλησίας κατά την αγία ημέρα της Πεντηκοστής.

Πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης - Άγιος Αντώνιος, Διδασκαλία [mp3 2015]

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Όταν και οι πέτρες φωνάζουν εναντίον της μεγάλης αυτής προδοσίας της Ορθοδοξίας, η σιωπή μας είναι απαράδεκτος!!!

Η μεγάλη δυστυχία της εποχής μας δεν είναι ότι υπάρχουν οι τερμίτες οικουμενιστές, που καταστρέφουν την Εκκλησία, αλλά οι  «καλοί» χριστιανοί , που σιωπούν για το κακό που γίνεται στην Εκκλησία του Χριστού μας!

Μέγα πρόβλημα είναι η εξάπλωση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, της οποίας θιασώτες είναι πολλοί επίσκοποι, όπως π.χ. ο Κων/πόλεως κ. Βαρθολομαίος, ο Αυστραλίας κ. Στυλιανός, ο Γερμανίας κ. Αυγουστίνος, ο Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, ο Καναδά κ. Σωτήριος κ.α. Όταν και οι πέτρες φωνάζουν εναντίον της μεγάλης αυτής προδοσίας της Ορθοδοξίας, η σιωπή μας είναι απαράδεκτος!!!

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Όπως ημπορεί ο Ορθόδοξος να είπη: «εμνήσθην του Θεού και ηυφράνθην», «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου», έτσι δύναται να είπη «εμνήσθην της Κυριακής της Ορθοδοξίας και ηγαλλιάσατο το πνεύμα μου»…                                                           

Διότι η μνήμη της είναι γλυκεία, πάμφωτος, ζωογόνος, θεία… Και μας στερεώνει εις την πίστιν και μας αγιάζει την καρδίαν, και μας υψώνει τους διαλογισμούς και μας ανανεώνει «ως αετού την νεότητα» της ψυχής μας… Και «βεβαιώνει εν χάριτι τας καρδίας»…      Τι είναι η «Κυριακή της Ορθοδοξίας»; Εορτασμός είναι και θρίαμβος της αληθείας. Μία εορτή, τα επινίκια της Εκκλησίας, κατά τα οποία ανακεφαλαιώνει, εν αναμνήσει, τους αγώνας, τους κατά του σατάν και κατά των «κεκαυτηριασμένων την συνείδησιν». Ακτινοβολία είναι υπερκοσμίου κάλλους, ακτίστου φωτός, θείων αληθειών… Παρεμβολή Κυρίου Παντικράτορος…  

Simonopetra - Logon Agathon / Σιμωνόπετρα - Λογον αγαθον

Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Πεμφθείς προς Πατρός παμφαέστατος λόγος, Νυκτός διώσαι την καχέσπερον σχέσιν, Έκριζον ήκεις, και βροτών αμαρτίαν, Υίας συνελκύσαι τε τη ση Βαπτίσει, Μάκαρ φαεινούς, εκ ροών Ιορδάνου.

Ερμηνεία.

Συ, λέγει ο Μελωδός, παμφαέστατε και ενυπόστατε Λόγε, πεμφθείς από τον συνάναρχόν σου Πατέρα ήλθες επί της γης ίνα αφανίσης από την ρίζαν την κακοέσπερον σχέσιν της νυκτός: ήτοι την κακήν και σκοτεινήν κλίσιν, την οποίαν είχον οι άνθρωποι εις την ασέβειαν, και ίνα εξαλείψης την αμαρτίαν, εις την οποίαν οι άνθρωποι ήτον όλοι διόλου εκδεδομένοι. Ου μόνον δε τούτο ήλθες να κατορθώσης, ω Μακάριε και μόνε Δυνάστα, αλλά και ίνα ελκύσης δια του σου Βαπτίσματος μαζί σου φαεινούς και λαμπρούς Υιούς του Πατρός σου και ιδικούς σου αδελφούς κατά χάριν. Λέγει δε τπύτο αρμοδιώτατα ο Μελωδός· επειδή κατά τον Απόστολον ο Χριστός ονομάζεται πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς (Ρωμ. η: 29), οίτινες παρ΄ αυτού Υιοθετήθησαν χάριτι του αγίου Βαπτίσματος εις τον άναρχον αυτού Πατέρα.

2015-02-06 Δηλώσεις π. Νικολάου Μανώλη αμέσως μετά την έξοδό του από το Επισκοπείο

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ. Θεοδώρου του στρατηλάτου, Ζαχαρίου του προφήτου.

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος καταγόταν ἀπὸ τὰ Εὐχάϊτα καὶ ἔζησε στὴν Ἡράκλεια τοῦ Πόντου, στὴν ἀρχαία χώρα τῆς Βιθυνίας, ἐπὶ Λικινίου (307 – 323 μ.Χ.). Κατεῖχε ἀνώτερο βαθμὸ στὸ στρατὸ τῆς Ἀνατολῆς. Στὸ Συναξάρι ἀναφέρεται, ὅτι ἦταν «στρατιωτικὸς ἔνδοξος, ὡραῖος τὴν παράστασιν, εἴλκυεν εἰς φιλίαν τοὺς πάντας καὶ διὰ τῆς λαμπρότητος τοῦ λόγου σαγήνευε τοὺς ἀκούοντας».
Ὅταν ὁ Λικίνιος διέτριβε στὴ Νικομήδεια, ἄκουσε περὶ τοῦ Θεοδώρου ὅτι εἶναι Χριστιανὸς καὶ βδελύσσεται τὰ εἴδωλα. Ἀμέσως ἀπέστειλε στὴν Ἡράκλεια ἀνώτερους ἀξιωματούχους, γιὰ νὰ τὸν συνοδεύσουν μὲ τιμὴ στὴ Νικομήδεια. Ἀλλὰ ὁ Θεόδωρος διεμήνυσε διὰ τῶν ἰδίων ἀπεσταλμένων στὸν Λικίνιο, ὅτι γιὰ πολλοὺς λόγους ἡ παρουσία του στὴν Ἡράκλεια ἦταν συμφέρουσα καὶ τὸν προέτρεπε νὰ μεταβεῖ ἐκεῖ. Ἀποδεχθεῖς τὴν πρόταση ὁ Λικίνιος μετέβη στὴν Ἡράκλεια, ὅπου τὸν προϋπάντησε μὲ λαμπρότητα ὁ Θεόδωρος, πρὸς τὸν ὁποῖο ὁ Λικίνιος ἅπλωσε τὸ χέρι, ἐλπίζοντας ὅτι διὰ τοῦ Θεοδώρου θὰ προσείλκυε τοὺς Χριστιανοὺς στὴ θρησκεία τῶν εἰδώλων. Κάποια ἡμέρα, ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, ὁ Λικίνιος προέτρεψε τὸν Θεόδωρο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὁ Θεόδωρος ἀρνήθηκε καὶ ζήτησε νὰ τοῦ δοθοῦν τὰ χρυσὰ καὶ ἀργυρὰ ἀγαλματίδια τῶν θεῶν, γιὰ νὰ προσφέρει αὐτὰ θυσία στὸν οἶκο του ἰδιωτικὰ καὶ μετὰ νὰ προσφέρει δημόσια τὶς θυσίες. Πράγματι, ὁ Θεόδωρος ἔλαβε τὰ ἀγαλματίδια τὰ ὁποῖα κομμάτιασε καὶ μοίρασε τὰ χρυσὰ καὶ ἀργυρὰ αὐτῶν στοὺς πτωχούς. Ὁ ἑκατόνταρχος Μαξέντιος εἶδε τὴν κεφαλὴ τῆς θεᾶς Ἀφροδίτης στὰ χέρια ἐνὸς πτωχοῦ καὶ κατέδωσε τὸ γεγονὸς στὸν Λικίνιο, ὁ ὁποῖος θεώρησε τὸν Θεόδωρο ὡς ἐμπαίκτη καὶ καταφρονητὴ τῶν εἰδώλων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὸν συνέλαβαν καὶ ἀμέσως ἄρχισαν νὰ τὸν ὑποβάλλουν σὲ πολυειδεῖς τιμωρίες. Τὸν κτυποῦσαν, ἔκαιγαν καὶ ἔγδερναν τὸ σῶμα τοῦ Μάρτυρος. Στὴν συνέχεια οἱ δήμιοι τὸν σταύρωσαν καὶ διαπέρασαν τὰ πόδια, τὰ χέρια καὶ τὰ κρυφὰ μέλῃ του διὰ περόνης, τόξευσαν τὸ πρόσωπό του μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ ἐκχυθοῦν τὰ μάτια του καὶ τὸν ἄφησαν ἐπάνω στὸν σταυρό. Ὁ Λικίνιος, φοβούμενος τὴν ὀργὴ τοῦ ὄχλου, διέταξε νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν. Ἔτσι ὁ φόβος παρεχώρησε τὴν θέση του στὴ χαρὰ καὶ ἡ λύπη καὶ ὁ κόπος στὴν ἀνάπαυση.

Τὸ σεπτὸ σκήνωμά του μετετέθη, στὶς 8 Ἰουνίου, ἀπὸ τὴν Ἡρακλεία στὸ προγονικὸ κτῆμα τοῦ Ἁγίου, στὰ Εὐχάϊτα, κατὰ τὴν ἐπιθυμία τοῦ Ἁγίου τὴν ὁποία ἐξέφρασε πρὸ τῆς ἐκτομῆς αὐτοῦ στὸν γραμματέα του Οὔαρο. Ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει στὶς 8 Ἰουνίου τὴν ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων του.

Mόνον η αληθής μετάνοια Κλήρου και λαού δύναται να θεραπεύση το κακό και ο Ελληνισμός να επανεύρη τον δρόμον του.

Η σημερινή κρίσις, η οποία απειλεί με καταστροφή τον ελληνισμό σημαίνει θερισμόν των καρπών του υλιστικού τρόπου ζην και σκέπτεσθαι των Νεοελλήνων, μακράν των ζωογόνων υδάτων της Ορθοδοξίας, η οποία θα έδει να διαποτίζη την καθημερινήν ζωή μας. Ο ατομισμός, το συμφέρον και ο εγωκεντρισμός, ο καταναλωτισμός και ο ευδαιμονισμός, η παρακμή των πνευματικών και ηθικών αξιών είναι τα γνωρίσματα της κακοδαιμονίας και μόνον η αληθής μετάνοια Κλήρου και λαού δύναται να θεραπεύση το κακό και ο Ελληνισμός να επανεύρη τον δρόμον του.

…Κι όταν ήρθε ο λόγος της προσευχής, ο Γέροντας είπε:

--Αχ, παιδιά μου, τέτοιαν ευτυχία, το να μιλάς με τον Θεόν, δεν την περίμενα, στα σαρανταεφτά χρόνια μου, όταν εγκατέλειψα τον κόσμον. Και ούτε μπορώ να σας περιγράψω την χαρά, που μου δίνει η προσευχή. Δεν πρέπει βέβαια να μιλώ σε άλλους για τα βιώματά μου, αλλά κάνω σήμερα εξαίρεση για σας, για να σας συστήσω να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Τέτοια χαρά δεν θα την γνωρίσετε πουθενά αλλού, σαν την χαρά της προσευχής. Φτάνει να προσεύχεται κανείς σωστά, δηλαδή με όλη του την καρδιά, με όλη του την προσοχή και την λαχτάρα, που σημαίνει με ειλικρίνεια και πόθον αληθινόν. Να θέλεις να προσευχηθής!...

π. Θ. Ζήσης για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις:

… Όσα σχετικά λέγει ο Άγιος Νικόδημος για τις καρναβαλικές εκδηλώσεις και την ζημία που προκαλούν το τελειώνει λέγοντας πως είναι αφροσύνη να καταστρέφουμε προκαταβολικά και να αχρηστεύουμε την Αγία Τεσσαρακοστή· προτρέπει επίσης τους αρχιερείς, τους πνευματικούς και τους διδασκάλους να εμποδίσουν το μεγάλο αυτό κακό. Τώρα οι μεν αρχιερείς και οι πνευματικοί σιωπούν, ενώ έπρεπε να μη ησυχάζουν μπροστά στην επέκταση του κακού, πολλοί δε από τους δασκάλους και τους γονείς οργανώνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους καρναβαλικές εκδηλώσεις: «Ασυγκρίτως γαρ είναι μεγαλυτέρα η βλάβη, όπου προσλαμβάνουν εις τας αποκρέας, πάρεξ η ωφέλεια όπου λαμβάνουν από την ερχομένην Τεσσαρακοστήν· ίλεως, ίλεως, ίλεως, να γίνη ο Θεός! Και αυτός είθε να φωτίση τους αγίους Αρχιερείς και πνευματικούς και διδασκάλους να εμποδίσουν τα τοιαύτα κακά, με αφορισμούς και επιτίμια, καθώς προστάζει και ο ξβ΄ κανών της αγίας και Οικουμενικής στ΄ Συνόδου».

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟY 2015 - ΙZ΄ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ -- «Νεκρός ήν και ανέζησε…»

Τα φιλάνθρωπα σπλάχνα

Η γνωστή και τόσο ζωντανή παραβολή του Ασώτου Υιού αναδεικνύει μέσα από το περιεχόμενό της τα φιλάνθρωπα σπλάχνα του Θεού, στα οποία μπορεί ν’ αναπαυθεί ο άνθρωπος όσο κι αν έχει ξεπέσει, όσο χαμηλά κι αν έχει βρεθεί. Η στάση του νεώτερου υιού αλλά κυρίως του Πατέρα, δίνουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να εντρυφήσει μέσα από το χρυσορυχείο του ευαγγελικού λόγου και να αντλήσει βαθύτερα μηνύματα που αποκαλύπτουν τη ζωή στην αυθεντικότερη διάστασή της.

π.Νικόλαος Μανώλης, Ίσως και μαρτυρικά να χύσει το αίμα του κάποιος για να μας διεγείρει

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Του Πρωτοπρεσβύτερου π. Γεωργίου Μεταλληνού : Κρίση και διανόηση

ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ-ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑ

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Αυτόν προσιδών τον περίκλυτον Λόγον, Τρανώς ο κήρυξ εκβοάται τη Κτίσει· Ούτος προών μου, δεύτερος τω σαρκίω, Σύμμορφος εξέλαμψεν ενθέω σθένει, Έχθιστον ημών εξελείν αμαρτίαν.

Ερμηνεία.

Βλέπων, λέγει, ο Κήρυξ και Πρόδρομος αυτόν τον περιδοξότατον Λόγον του Θεού και Πατρός ελθόντα προς αυτόν εις τον Ιορδάνην, φωνάζει εις την Κτίσιν: ήτοι εις τους όχλους όπου παρεστέκοντο εις το Βάπτισμα, και λέγει· ούτος ο μεθ΄ ημών παριστάμενος και ζητών να βαπτισθή υπ΄ εμού, είναι πρώτος από εμέ κατά την Θεότητα. Και τι λέγω πρώτος εμού; Αυτός είναι πρώτος πάντων των αιώνων και πάσης νοητής και αισθητής Κτίσεως, και δημιουργός εμού και πάντων των όντων. Αυτός λοιπόν πρώτος μου ων κατά την Θεότητα, δεύτερος από εμέ κατά την σάρκα έλαμψεν εκ της Παρθένου, σύμμορφος χρηματίσας με ημάς τους ανθρώπους, γενόμενος άνθρωπος με θείαν και άρρητον δύναμιν. Δια ποίον τέλος; Ίνα αφανίση και διώξη από ημάς την εχθρικοτάτην και μισητήν αμαρτίαν. Εδανείσθη δε τα ανωτέρω λόγια ο Μελωδός από τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην λέγοντα: «Ιωάννης μαρτυρεί περί αυτού, και κέκραγε λέγων, ο οπίσω μου ερχόμενος έμπροσθέν μου γέγονεν, ότι πρώτος μου ην» (Ιω. α: 15). Το δε «οπίσω μου ερχόμενος» δηλοί, κατά τον ανώνυμον ερμηνευτήν, ότι ύστερον από τον Πρόδρομον εγεννήθη ο Χριστός και έπαθε και απέθανε και κατέβη εις τον Άδην· ο δε Πρόδρομος προέδραμε του Χριστού εις όλα ταύτα· όθεν και δικαίως Πρόδρομος και είναι και λέγεται. Δια τούτο είπε και ο σοφός Διδάσκαλος Ιωσήφ ο Βρυέννιος εν τω εις τα Θεοφάνεια λόγω αυτού περί του Προδρόμου: «Διόπερ μεσίτης καλείται Παλαιάς και Καινής και Πρόδρομος του Κυρίου, επεί προέδραμε τούτου εν τε τη Συλλήψει και τη Γεννήσει και εν τω κηρύγματι και τη τελευτή και τη εις Άδου καθόδω και εν πάση σχεδόν τη ενσάρκω του Λόγου Οικονομία».