O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου, Λουκά οσίου, του εν Στειρίω της Ελλάδος.

Ὁ Ὅσιος Παρθένιος καταγόταν ἀπὸ κάποια κωμόπολη τῆς Βιθυνίας καὶ ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου (324 – 337 μ.Χ.). Ἦταν υἱὸς τοῦ διακόνου τῆς Ἐκκλησίας Μελιτοπόλεως Χριστοφόρου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διδάχθηκε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.

Ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία προέκοπτε στὴν ἀρετὴ καὶ τὴν εὐσέβεια. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἁλίευσε τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ ἦταν ψαράδες, τὸν ἔκανε νὰ ἀγαπήσει τὴν ἁλιεία. Καὶ ὅταν ἔριχνε τὰ δίχτυα στὴν Ἀπολλωνιάδα λίμνη ἢ τὰ ἀνέσυρε γεμάτα ψάρια, αἰσθανόταν ὅτι ἐργαζόταν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πλοιάρια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ἢ τοῦ Ἰωάννου.

Τὰ χρήματα ποὺ εἰσέπραττε ἀπὸ τὴν πώληση τῶν ψαριῶν δὲν τὰ κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ τὰ μοίραζε στοῦ πτωχοὺς ἀπὸ ἀγάπη πρὸς αὐτούς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν τὸν εὐχαριστοῦσαν ἐκεῖνος ἔλεγε: «Διατὶ μὲ εὐχαριστεῖτε; Δὲν ἔχω καμία τέτοια ἀξίωση. Μήπως εἴμαστε ξένοι; Ἐμεῖς εἴμαστε ἀδελφοί. Τί δὲ ἁπλούστερο καὶ φυσικότερο ἀπὸ τὸ νὰ βοηθᾶ ἀδελφὸς τοὺς ἀδελφούς;».

Γιὰ τὴν ἐνάρετη αὐτοῦ παρουσία ὁ Ἐπίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ἡ Φιλητός) τὸν χειροτόνησε Πρεσβύτερο. Ἀργότερα ὁ Ἐπίσκοπος Κυζίκου Ἀχίλλιος (ἢ Ἀσχόλιος) τὸν χειροτόνησε Ἐπίσκοπο Λαμψάκου.

Ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ εὐσέβεια ποὺ ἔκρυβε στὴν ψυχή του ἦταν τόσο πολὺ μεγάλη, ὥστε ὁ Θεὸς τὸν προίκισε μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐκδιώκει τοὺς δαίμονες ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ θεραπεύει κάθε εἴδους ἀσθένεια. Γι’ αὐτὸ προσφεύγουν σὲ αὐτὸν ἰδιαίτερα οἱ πάσχοντες ἀπὸ τὴν ἐπάρατη νόσο τοῦ καρκίνου. Ὁ Ἅγιος ἦταν ὁ πρᾶος, ὁ ὑπομονετικός, ὁ φιλόξενος, ὁ μακρόθυμος, ὁ ἄγγελος τῆς ὁμόνοιας, ὁ ἐνθαρρύνων τοὺς μετανοοῦντες, ὁ πρόθυμος γιὰ τὸ ποίμνιό του.

Ὁ Ὅσιος Παρθένιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Τμῆμα τῆς τιμίας κάρας αὐτοῦ φυλάσσεται στὴν ἱερὰ μονὴ Μακρυμάλλη, τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Χαλκίδος.

Η Προσευχή έκχυσις της ψυχής -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

 Στην ιστορία πολλών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης βρίσκουμε διδακτικές εικόνες και ορισμούς της προσευχής. Ο Ιακώβ π.χ. μας διδάσκει ότι η προσευχή είναι πάλη με τον Θεό. Ο Μωϋσής και ο Ηλίας μας δείχνουν ότι προσευχή είναι μία συνεχής συνομιλία και ένας ζωντανός διάλογος μαζί του. Ο Δαβίδ νιώθει την προσευχή ως θυμίαμα, που αναδίδεται από την φλογισμένη ευγνώμονη καρδιά. Αλλά το άρθρο αυτό θα σταθεί στην ωραιότατη εικόνα της προσευχής, που μας δίνει η Άννα, η μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. Είχε ΄ρθεί με κατώδυνη ψυχή και δάκρυα στα μάτια προς τον Κύριο, να του ζητήσει μέσα απ΄ τα στείρα σπλάγχνα της ένα παιδί γι΄ Αυτόν. Ανάβλυζαν από την καρδιά της τα λόγια της προσευχής και κινούσαν τα χείλη της, αλλά χωρίς φωνή· φώναζε και βοούσε η ψυχή της.

Ἀπεφυλακίσθη ὁ Ἀρχιεπισκόπος Ἀχρίδος κ. Ἰωάννης

Συμφώνως πρὸς πληροφορίας τοῦ «Ἁγιορείτικου βήματος», ὑπὸ ἡμερομηνίαν 2αν Φεβρουαρίου ἀπεφυλακίσθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος κ. Ἰωάννης. Τό σχετικόν ρεπορτάζ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ὅπως ἀναφέρει ἡ ἱστοσελίδα echedoros-a.gr τὸ δευτεροβάθμιο δικαστήριο ἀπέρριψε τὴν ἔφεση τῆς Εἰσαγγελίας, γιὰ ἀναστολὴ τῆς ἀπόφασης ἀπελευθέρωσης. Τὸ Ἐφετεῖο ἔκρινε ὅτι τὸ δικαστήριο ἐνήργησε σωστὰ καὶ ἔκανε δεκτὴ τὴν πρόταση τοῦ Διευθυντῆ τῶν Φυλακῶν γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή του ὑπὸ προϋποθέσεις». Τὸ Ποινικὸ Δικαστήριο πρὶν ἀπὸ τρεῖς ἑβδομάδες ἀποφάσισε τὴν ἀποφυλάκιση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰωάννη μὲ ἀναστολή, ἀλλὰ ἡ Εἰσαγγελία ἔκανε ἔφεση στὴν ἀπόφαση αὐτή. Τώρα ἡ ἀπόφαση ἀπελευθέρωσης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰωάννη εἶναι ὁριστικὴ κι ἐδῶ καὶ λίγη ὥρα εἶναι πάλι ἐλεύθερος». Ἐν τῷ μεταξὺ αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Σερβίας ἐχαιρέτισαν τὴν ἀποφυλάκισίν του. Συμφώνως πρὸς τὴν «Ρομφαίαν» (3ης Φεβρουαρίου): «Σὲ κοινὴ ἀνακοίνωση τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν τῶν δύο αὐτῶν χωρῶν γίνεται ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὶς προσπάθειες τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας γιὰ τὴν ἀποφυλάκιση τοῦ Ἰωάννη καὶ στὴν ἐπίσκεψη ποὺ εἶχε πραγματοποιήσει στὰ Σκόπια γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ὁ ἐπικεφαλῆς τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων, ὁ ὁποῖος εἶχε στὰ τέλη τοῦ προηγούμενου ἔτους συναντήσεις μὲ τὸν πρόεδρο τῆς ΠΓΔΜ Γκιόρκι Ἰβάνοφ, τὸν πρωθυπουργὸ Νίκολα Γκρούεφσκι καὶ τὸν ἐπικεφαλῆς τῆς ἀποκαλούμενης "Μακεδονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας", ἡ ὁποία δὲν ἀναγνωρίζεται ἀπὸ καμία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ κό- σμου, Στέφανο, ζητώντας ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἀσκήσουν τῆς ἐπιρροή τους γιὰ τὴν ἀποφυλάκιση τοῦ Ἰωάννη. Στὴν ἀνακοίνωση ἀναφέρεται ἀκόμη ὅτι ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος κάλεσε τὸν Ἰωάννη στὴ ρωσικὴ πρωτεύουσα γιὰ ἀποθεραπεία, μετὰ τὰ προβλήματα ὑγείας ποὺ ἐμφάνισε ἀπὸ τὸν ἐγκλεισμό του στὶς φυλακὲς τῶν Σκοπίων. Ὁ Ἰωάννης ἀποφυλακίστηκε, χθές, ὕστερα ἀπὸ τρία χρόνια στὶς φυλακὲς τῶν Σκοπίων κι ἐνῷ εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ τὶς δικαστικὲς ἀρχὲς τῆς ΠΓΔΜ σὲ φυλάκιση 5,5 ἐτῶν».

"O.T."

Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ : νά εἶστε ἀπολύτως βέβαιοι ὅτι ὅπως καθημερινῶς ἐπιβεβαιώνεται ἀπό εἰδεχθῆ γεγονότα, πρώτους πού θά καρατομήσει θά ’ναι οἱ θιασῶτες τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἰδεολογήματος καί δεύτεροι οἱ ἀνατρέποντες τήν ἀνθρώπινη ὀντολογία καί προβάλλοντες τόν ἕτερο «γενετήσιο προσανατολισμό».

Ἡ ἐπιδιωκομένη ἀπομείωση τῆς Ἑλληνορθοδόξου ταυτότητος τοῦ Ἔθνους μέ ἀλλαγή τῆς ἐθνοτικῆς συνθέσεως διά τῆς de facto καί de jure πολυπολιτισμικότητος πού θά ὁδηγήσει ἀναπόδραστα στήν οὐδετερόθρησκη Πολιτεία, μέ ἐργαλεῖο τήν ἄκριτη χορήγηση ὑπηκοότητος σέ μουσουλμάνους κυρίως μετανάστες μέ προκάλυμμα τά δῆθεν ἀνθρώπινα δικαιώματα καί ἐργαλεῖο τήν «ἐπανένωσι» τῶν οἰκογενειῶν τῶν μουσουλμάνων νέων «Ἑλλήνων» πολιτῶν, νά εἶστε ἀπολύτως βέβαιοι ὅτι ὅπως καθημερινῶς ἐπιβεβαιώνεται ἀπό εἰδεχθῆ γεγονότα, πρώτους πού θά καρατομήσει θά ’ναι οἱ θιασῶτες τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἰδεολογήματος καί δεύτεροι οἱ ἀνατρέποντες τήν ἀνθρώπινη ὀντολογία καί προβάλλοντες τόν ἕτερο «γενετήσιο προσανατολισμό».

           

Ὅσον ἀφορᾶ σέ μᾶς θα ’ναι τιμή καί δόξα νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός μαρτυρικου τέλους καί μιμήσεως τοῦ ἰδικοῦ Του θανάτου. Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε πίστη καί βεβαιότητα Ἀναστάσεως.

Αὐτοί οἱ ταλαίπωροι ὅμως;  

Ὀψόμεθα λοιπόν στά μέλλοντα συμβαίνειν! Ὅσον ἀφορᾶ στό ποιός παραληρεῖ καί ποιός ὄχι, τό ἀποδεικνύει ἡ καθημερινότητα!

Ανακοινωθέν --- Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ περί όρκου της νέας Κυβερνήσεως

Πειραιεύς, 6 Φεβρουαρίου 2015

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

            Ἡ διαβεβαίωση στήν τιμή καί τήν συνείδηση του, τοῦ κυρίου Πρωθυπουργοῦ κατά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων του καί ἡ μή ὁρκοδοσία του ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου εἶναι μία ἀπόλυτα συνεπής στάση στήν δεδηλωμένη ἀθεΐα του, πού δημοσίᾳ καί πρό τῆς ἐκλογικῆς διαδικασίας εἶχε γνωστοποιηθεῖ. Ἄλλωστε καί ἡ διά συμφώνου συμβίωσης σύναψη δικαιοπρακτικῆς οἰκογενείας καί ἡ πολιτική ὀνοματοδοσία τῶν δύο τέκνων του, ὅπως ἡ γνωστή δημοσιογράφος κ. Λουλέ μέ κείμενα της παρουσίασε, μέ σύνθετα ὀνόματα ἐκ τῶν ὁποίων τό δεύτερο προέρχεται ἀπό τό εἰδωλολατρικό πάνθεον τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς θρησκείας (Φοῖβος-Ὀρφέας) ἀποτελοῦν πανηγυρικές διακηρύξεις τῆς σχάσεως τοῦ κυρίου Πρωθυπουργοῦ, ἀπό τήν πίστη τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, παρότι ἡ οἰκογένειά του χαρακτηρίζεται ἀπό πιστότητα καί εὐσέβεια. Τό ἴδιο συνέβη καί μέ τήν πλειονότητα τῶν μελῶν τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου καί τήν πλειονότητα τῶν βουλευτῶν τῶν κομμάτων ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΠΟΤΑΜΙ, Κ.Κ.Ε., κατά τήν ἔναρξη τής νέας περιόδου τοῦ Κοινοβουλίου καί ἔτσι ἄρχισε μία περίοδος, τήν ὁποίαν βέβαια εἶχε ἐγκαινιάσει ἡ Περιφερειάρχης Ἀττικῆς κ. Δούρου, «ἀπομάγευσης τῆς ζωῆς» ὅπως γνωστοί δημοσιογραφικοί κάλαμοι ἔγραψαν, πού ὅμως στήν οὐσία της εἶναι μία ἐποχή ἐντόνου ἀποϊεροποιήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου μέ ἀνάδειξη μόνον τοῦ «βοσκηματώδους βίου» ὡς μοναδικῆς ἀξίας ζωῆς. Δέν θά πρέπει ὅμως νά διαλανθάνῃ τῆς προσοχῆς μας ὅτι τά ἴδια προτάγματα τοῦ συγκυβερνῶντος κόμματος τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ὅσον ἀφορᾶ στό θέμα τῶν σχέσεων συναλληλίας τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας μέ τήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία ἔχουν καί οἱ λεγόμενοι φιλελεύθεροι πού συνδέουν τόν εὐρωπαϊκό χαρακτῆρα τῆς χώρας μέ τήν ἀποκοπή της ἀπό τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση της, καί τήν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα της, ὅπως ἀποδεικνύουν οἱ θέσεις τοῦ κόμματος τοῦ κ. Σ. Θεοδωράκη.

Σέ παπικό ναό θέλει νά μετατρέψει τόν Ἅγιο Φωκά τῆς Πάτμου ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=14&t=10497

Τά παραλειπόμενα τῆς ἐπίσκεψης τοῦ Πάπα στό Οἰκουμενικό Πατριαρχείο. Ἀσφυκτικές πιέσεις ἄσκησε τίς τελευταῖες ἑβδομάδες πρός τόν ἡγούμενο καί τήν ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ὁ ἀρχιγραμματέας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου κατ’ ἐντολή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου προκειμένου ἡ Ἱερά Μονή νά παραχωρήσει τόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Φωκᾶ, πού βρίσκεται στήν εἴσοδο τοῦ λιμανιοῦ στούς Παπικούς καί δή στούς Οὐνίτες. Τό ζήτημα αὐτό προκάλεσε μεγάλη ἀναταραχή στό νησί. Ὁ ἡγούμενος ἀρχιμανδρίτης Κύριλλος σέ συνεννόηση μέ τήν ἐναπομείνασα ἀδελφότητα ἀρνήθηκε κατηγορηματικά νά συναινέσει στίς πατριαρχικές πιέσεις πού ἀσκήθηκαν προφορικά. Ἀρχικά ζήτησε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο νά ὑποβάλλει τό αἴτημα γραπτῶς, κάτι πού ἐκεῖνο ἀρνήθηκε, πιθανόν γιά νά ἀποφύγει τή γενική λαϊκή κατακραυγή. Ἐν συνέχεια ὅμως ἀναγκάστηκε νά ἀποστείλει ὑπόμνημα, στό ὁποῖο καταγράφει ἐπακριβῶς τούς λόγους τῆς ἄρνησης νά παραδώσει στούς Οὐνίτες τοῦ Βατικανοῦ τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Φωκᾶ.

1\3''Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ'' ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ - ΑΙΓΙΟ 2-4-06'

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Νομήν προς αυτήν την φερέσβιον φέρων, Θηρά δρακόντων φωλεοίς επιτρέχων· Άπλητα κύκλα καββαλών Θεός Λόγος, Πτέρνη τε τον πλήττοντα παμπήδην γένος, Τούτον καθειργνύς, εκσαώζει την Κτίσιν.

Ερμηνεία.

Ο νοητός δράκων διάβολος αφ΄ ου εξέβαλεν ημάς από την ζωογόνον και ψυχοτρόφον βοσκήν του Παραδείσου με απάτην και δολιότητα, μας έκλεισε μέσα εις τας νοητάς φωλεάς του: ήτοι μέσα εις τα σκοτεινά της κακίας και του Άδου βάραθρα. Και όχι μόνον τούτο εποίησεν, αλλά και έξω των φωλεών του έστησε κύκλους δικτύων απείρους, και παγίδας και βρόχους με σκοπόν ίνα, εάν καμμίαν φοράν επιχειρήσωμεν να εκβώμεν από τας φωλεάς του, πιανώμεθα από τα δίκτυα, και μη εμπορώμεν να λυτρωθώμεν. Αλλ΄ όμως ο Θεός Λόγος φέρων πάλιν ημάς εις την αρχαίαν εκείνην βοσκήν του Παραδείσου την φερέσβιον: ήτοι την φέρουσαν βίον και ζωήν, ταυτόν ειπείν, την ζωηφόρον, κάμνει ως ένας άριστος και επιδεξιώτατος κυνηγός· επιτρέχων γαρ εις τας ανωτέρω φωλεάς των νοητών δρακόντων θηρεύει πανσόφως ημάς εκεί μέσα, και μας εκβάλλει έξω. Πως δε μας θηρεύει; Πρώτον μεν καταβαλών και αφανίσας τους έξω ευρισκομένους παμπόλλους εκείνους κύκλους των δικτύων, έπειτα δε καθειργνύς: ήτοι εναποκλείσας μέσα εις το εσώτατον τόπον του ταρτάρου αυτόν τον όφιν και δράκοντα, όστις από την αρχήν κτυπά και δαγκάνει παμπήδην: ήτοι ολοτελώς, το δυστυχές γένος των ανθρώπων· έπρεπε γαρ και κάθε δίκαιον ήτον να πάθη ο Διάβολος εκείνα όπου ενήργησεν εις τους ανθρώπους· και καθώς εκείνος έδεσεν ημάς και απέκλεισε μέσα εις τον Άδην· ούτως αντιστρόφως να δεθή και αυτός με τας σειράς του ζόφου, και να αποκλεισθή μέσα εις τον τάρταρον, καθώς αποφαίνεται ο μακάριος Πέτρος: «Ο Θεός Αγγέλων (του Εωσφόρου) αμαρτησάντων ουκ εφείσατο, αλλά σειραίς ζόφου ταρταρώσας, παρέδωκεν εις κρίσιν τετηρημένους» (β΄ Πέτρ. β: 4). Αφ΄ ου δε τον διάβολον εταρτάρωσεν ο Δεσπότης Χριστός, έσωσεν όλην την Κτίσιν θεοπρεπώς· καθότι όχι μόνον τους ανθρώπους, αλλά και όλην την αισθητήν Κτίσιν ηλευθέρωσεν από την φθοράν· επειδή και αυτή έχει να αφθερτισθή ομού με τον αφθαρτισθησόμενον άνθρωπον κατά τον Απ. Παύλον λέγοντα: «Επ΄ ελπίδι ότι και αυτή η Κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η: 21). Το δε «πτέρνη τε τον πλήττοντα παμπήδην γένος» εδανείσθη ο Μελωδός από την Γένεσιν, όπου εκαταράσθη ο Θεός τον όφιν και είπεν: «Αυτός σου (ο άνθρωπος) τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν» (Γέν. γ: 15)· το οποίον ερμηνεύων ο Άγιος Χρυσόστομος λέγει: «Τοσαύτην μεν εκείνω (τω ανθρώπω) παρέξω την ισχύν, ως διηνεκώς τη ση επικείσθαι κεφαλή, σε δε τοις εκείνου ποσίν υποκείσθαι».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών και ισαποστόλου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του ομολογητού, και του οσίου πατρός ημών Βουκόλου, επισκόπου Σμύρνης.

Ὁ Μέγας Φώτιος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους ποὺ βασίλευσαν οἱ αὐτοκράτορες Μιχαὴλ (842 – 867 μ.Χ.), υἱὸς τοῦ Θεοφίλου, Βασίλειος Α’ ὁ Μακεδὼν (867 – 886 μ.Χ.) καὶ ὁ Λέων ΣΤ’ ὁ Σοφὸς (886 – 912 μ.Χ.), υἱὸς τοῦ Βασιλείου. Γεννήθηκε περὶ τὸ 810 μ.Χ. στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ εὐσεβὴ καὶ ἐπιφανὴ οἰκογένεια, ποὺ ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Σέργιος καὶ Εἰρήνη καὶ καταδιώχθηκαν ἐπὶ τοῦ εἰκονομάχου αὐτοκράτορα Θεοφίλου (829 – 842 μ.Χ.). Ὁ Ἅγιος Σέργιος, τοῦ ὁποίου τὴ μνήμη τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία στὶς 13 Μαΐου, ἦταν ἀδελφὸς τοῦ Πατριάρχου Ταρασίου (784 – 806 μ.Χ.) καὶ περιπομπεύθηκε δέσμιος ἀπὸ τὸ λαιμὸ ἀνὰ τὶς ὁδοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, στερήθηκε τὴν περιουσία του καὶ ἐξορίσθηκε μετὰ τῆς συζύγου του καὶ τῶν παιδιῶν του σὲ τόπο ἄνυδρο, ὅπου ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες πέθανε ὡς Ὁμολογητής.

Ὁ ἱερὸς Φώτιος διέπρεψε πρῶτα στὰ ἀνώτατα πολιτικὰ ἀξιώματα. Ὅταν μὲ ἐντολὴ τοῦ αὐτοκράτορα ἀπομακρύνθηκε βιαίως ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο ὁ Πατριάρχης Ἰγνάτιος, ἀνῆλθε σὲ αὐτόν, τὸ ἔτος 858 μ.Χ., ὁ ἱερὸς Φώτιος, ὁ ὁποῖος διακρινόταν γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του καὶ τὴν τεράστια μόρφωσή του. Ἡ χειροτονία του εἰς Ἐπίσκοπο ἔγινε τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 858 μ.Χ. ὑπὸ τῶν Ἐπισκόπων Συρακουσῶν Γρηγορίου τοῦ Ἀσβεστᾶ, Γορτύνης Βασιλείου καὶ Ἀπαμείας Εὐλαμπίου. Προηγουμένως βέβαια ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἀκολούθως ἔλαβε κατὰ τάξη τοὺς βαθμοὺς τῆς ἱεροσύνης.

Ὁ ἱερὸς Φώτιος μὲ συνοδικὰ γράμματα ἀνακοίνωσε, κατὰ τὰ καθιερωμένα, τὰ τῆς ἐκλογῆς του στοὺς Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς καὶ τόνισε τὴν ἀποκατάσταση τῆς εἰρήνης στὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀλλὰ πρὶν ἀκόμα προλάβει νὰ τὴν παγιώσει ἐπῆλθε ρήξη μεταξὺ τῶν ἀκραίων πολιτικῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν τοῦ Πατριάρχη Ἰγνατίου, τῶν «Ἰγνατιανῶν».

ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ:

Ἡ νέ­α ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α τοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τριά­ρχη κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­ναι και­νο­φα­νής καί πα­ρεκ­κλί­νει ἀ­πό τήν ὀρ­θό­δο­ξη ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α δέν θά πρέ­πει νά γί­νει ἀν­τι­κεί­με­νο κρι­τι­κῆς καί ἐ­λέγ­χου ἀ­πό ὀρ­θο­δό­ξου πλευ­ρᾶς; Καί στήν πε­ρί­πτω­ση αὐ­τή τί θά πρέ­πει νά θε­ω­ρη­θεῖ αἵ­ρε­ση; Ἡ πα­πο­κεν­τρι­κή ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α τῆς Β΄ Βα­τι­κα­νῆς Συ­νό­δου τήν ὁ­ποί­α υἱ­ο­θε­τεῖ καί προ­βά­λλει ὁ κ. Βαρ­θο­λο­μαῖ­ος, πού θε­ω­ρεῖ τήν Ἐκ­κλη­σί­α δι­ηρη­μέ­νη ἤ ἡ πί­στη στήν αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας ὅ­τι αὐ­τή ἀ­πο­τε­λεῖ τήν «Μί­α Ἁ­γί­α Κα­θο­λι­κή καί Ἀ­πο­στο­λι­κή Ἐκ­κλη­σί­α»;

Στήν Θ΄ Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση τοῦ ΠΣΕ στό Porto Alegre τῆς Βρα­ζι­λί­ας οἱ ὀρ­θό­δο­ξοι ἀν­τι­πρό­σω­ποι (καί τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος) ἀ­πο­δέ­χθη­καν τήν και­νο­φα­νῆ καί παν­τε­λῶς ἀ­πα­ρά­δε­κτη θε­ο­λο­γι­κά ἄ­πο­ψη ὅ­τι «Κά­θε ἐκ­κλη­σί­α (σημ. πού συμ­με­τέ­χει στό Π.Σ.Ε.) εἶ­ναι ἡ κα­θο­λι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α καὶ ὄ­χι ἁ­πλὰ ἕ­να μέ­ρος της. Κά­θε ἐκ­κλη­σί­α εἶ­ναι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­θο­λι­κή, ἀλ­λὰ ὄ­χι στὴν ὁ­λό­τη­τά της. Κά­θε ἐκ­κλη­σί­α ἐκ­πλη­ρώ­νει τὴν κα­θο­λι­κό­τη­τά της ὅ­ταν εἶ­ναι σὲ κοι­νω­νί­α μὲ τὶς ἄλ­λες ἐκ­κλη­σί­ες»­(­!­) (P­o­r­to A­l­e­g­re, Φε­βρουά­ριος 2006).

Μία Πολύτιμη Αλυσίδα -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Έχει μόλις κλείσει το «χαρμόσυνον Πεντηκοστάριον», όπως ονομάζει η Εκκλησία μας την περίοδο των 50 ημερών από το Πάσχα έως την Πεντηκοστή, όπου εξάρχει η χαρά και η αγαλλίαση των πιστών για τα λαμπρά δώρα της Αναστάσεως· όπου χορεύει η άνοιξη γύρω μας και ζεσταίνονται οι καρδιές μέσα μας από την αγάπη του Θεού, του Δημιουργού και Λυτρωτού μας. Είναι ίσως κατάλληλη η ώρα να σταθούμε πίσω από τις μεγάλες γιορτές της πίστεώς μας, που πέρασαν και να κάνουμε έναν απολογισμό· να μετρήσουμε τον πλούτο, που μας άφησαν, να εκτιμήσουμε τη χάρη, που μας δίνουν, ως σύνολο πλέον, όλες μαζί, το Πάθος, η Ανάσταση, η Ανάληψη, η Πεντηκοστή. Το «τέλος» αυτών των θείων γεγονότων, με τα οποία ο Θεός συνέδεσε την ιστορία του με την ιστορία μας, ο σκοπός, που υπηρετούν και το αποτέλεσμα, που φέρνουν είναι βέβαια η σωτηρία μας, η ελευθερία της ψυχής μας από την ενοχή της αμαρτίας, η λύτρωση του σώματός μας από τη φθορά του θανάτου, η δόξα μας ως αιωνίων όντων. Αλλά το θαυμαστό είναι ότι κανένα από αυτά τα θεία γεγονότα δεν επιτελεί τη σωτηρία μόνο του και απομονωμένο από τα άλλα. Όλα νοούνται μαζί, το ένα συμπληρώνει το άλλο και το ύστερο απορρέει από το πρώτο. Δεν θα μας έσωζε μόνο το Πάθος του Χριστού, αν δεν ακολουθούσε η Ανάσταση. Ούτε θα ήμασταν βέβαιοι για την ισχύ της Αναστάσεως, αν δεν συνέβαινε η Ανάληψη. Αλλά και η Ανάληψη δεν θα μας ωφελούσε, αν δεν ερχόταν πάνω μας το Πνεύμα το Άγιο με την Πεντηκοστή. Το κάθε γεγονός γίνεται κρίκος ιερός, που συνδέεται με το άλλο σχηματίζοντας μία άγια αλυσίδα, απ΄ όπου κρέμεται ο θησαυρός, που λαχταράμε. Είναι το θείο κόσμημα, που χαρίζει ο Κύριος στους δικούς του με το χέρι της Εκκλησίας του.

Πρωτ. π. Γεώργιος Μεταλληνός : Σήμερα τα σύνορά μας βρίσκονται στην ψυχή μας. Αυτή απειλείται με νέα (Τρίτη) άλωση.

Η εφαρμογή, εθνοκεντρικής πολιτικής είναι ιδιαίτερα σήμερα αναγκαία, ως προϋπόθεση ιστορικής επιβιώσεως τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και στην πλανητική κοινωνία της Νέας Τάξεως πραγμάτων. Οι αλώσεις του 1204 και του 1453 απειλούσαν γεωγραφικά σύνορα και προκάλεσαν δουλείες σωμάτων. Η ψυχή και το φρόνημά μας, έμειναν αδούλωτα και γι΄ αυτό επιβιώσαμε, κατορθώνοντας να φθάσουμε στο 1821. Σήμερα τα σύνορά μας βρίσκονται στην ψυχή μας. Αυτή απειλείται με νέα (Τρίτη) άλωση. Η Υπερδύναμη της Νέας Εποχής, με όλες τις συνιστώσες της, έχει αποβεί «καθολική μας μητρόπολη» και μόνιμο σημείο αναφοράς, καθορίζοντας και προσδιορίζοντας σύνολο τον εθνικό μας βίο, και αυτό το φρόνημά μας με την εξωπροσδιοριζόμενη παιδεία. Χρειάζεται, συνεπώς, παράλληλη καλλιέργεια της εθνοκεντρικότητος, όχι ως σωβινιστική εχθρότητα, αλλ΄ ως λυτρωτικό αντίβαρο στον οικουμενιστικό οδοστρωτήρα (πολιτικά και πνευματικά), που ισοπεδώνει το φρόνημα και εκθεμελιώνει τα σύνορα των ψυχών και των συνειδήσεών μας. Αν το Έθνος και η Πατρίδα δεν κυριαρχούν μέσα μας, αποδεχόμεθα την εξαφάνισή μας από τον στίβο της ιστορίας. Και αυτό το έργο, μετά την άλωση της παιδείας μας, μόνο η Εκκλησία ως εν Χριστώ κοινωνία και «ο πατριωτισμός των Ελλήνων», κατά το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας, μπορούν να πραγματοποιήσουν. Μέσα από αυτή την καλλιέργεια των ψυχών θα φθάσουμε στην ενότητα των πατέρων μας του 15^ου αιώνα, υπερβαίνοντας τις διχοστασίες μας και επιτυγχάνοντας την ενότητα του φρονήματος και των καρδιών μας. 

π.Νικόλαος Μανώλης, Η Ευγνωμοσύνη του λεπρού και ο έλεγχος της γνησιότητας της ζωής των Ιερωμένων

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Simonopetra Monastery - Psalm 83

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  ε΄.   Ο  Ειρμός.

Εχθρού ζοφώδους και βεβορρβορωμένου, Ιόν καθάρσει Πνεύματος λελουμένοι, Νέαν προσωρμίσθημεν απλανή τρίβον, Άγουσαν απρόσιτον εις θυμηδίαν, Μόνοις προσιτήν, οις Θεός κατηλλάγη.

Ερμηνεία.

Ημείς, λέγει, οι Χριστιανοί, οίτινες ελούσθημεν με την κάθαρσιν του Αγίου Πνεύματος, ήτις είναι το άγιον Βάπτισμα, από το φαρμάκι του σκοτεινού και βορβορώδους δράκοντος Διαβόλου, (πως γαρ δεν είναι σκοτεινός και όλος βορβορώδης και ακάθαρτος ο Διάβολος, όστις σκοτισθείς από την βρωμεράν υπερηφάνειάν του εξεβλήθη και εκρημνίσθη φευ! εις την ανυπόφορον δυσωδίαν του σκοτεινού Άδου από την ευωδίαν του θεϊκού μύρου και των του Θεού μυριπνόων χαρίτων;) φυγόντες από την στράταν της πλάνης της ασεβείας και κακίας, κατεφύγομεν εις τον δρόμον τον νέον και απλανή της ευσεβείας και αρετής, ο οποίος είναι ο Δεσπότης Χριστός, καθώς αυτός είπε τούτο: «Εγώ ειμι η οδός» (Ιω.  ιδ: 6). Ο δρόμος δε ούτος δεν μας φέρει εις την απώλειαν και αθυμίαν, καθώς μας έφερεν εκείνος ο παλαιός, αλλ΄ εκ του εναντίου μας φέρει εις ευφροσύνην πνευματικήν, η οποία είναι απλησίαστος μεν εις τους Δαίμονας και απίστους, ευκολοπλησίαστος δε εις τους ευσεβείς και πιστούς Χριστιανούς, με τους οποίους ο Θεός και Πατήρ εφιλιώθη δια μέσου του Υιού αυτού Ιησού Χριστού, όστις έλυσε την έχθραν εν τη σαρκί Αυτού, κατά τον μέγαν Παύλον λέγοντα: «Εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του Υιού αυτού» (Ρωμ. β: 15). Διατί δε είπε τον Διάβολον βεβορβορωμένον; Διότι ηδύνεται ως χοίρος να κυλίεται πάντοτε μέσα εις τον βόρβορον των ακαθαρσιών της σαρκός, και ότι φονεύων καθ΄ εκάστην ανθρώπους, εβάφη από το αίμα αυτών, και πλέον δεν είναι δυνατόν να καθαρισθή από την βαφήν τούτου· όθεν περί αυτού λέγει ο Θεός: «Ον τρόπον ιμάτιον εν αίματι πεφυρμένον ουκ έσται καθαρόν· ούτως ουδέ συ έση καθαρός· διότι την γην μου απώλεσας, και τον λαόν μου απέκτεινας» (Ησ. ιδ: 19-20), το οποίον ερμηνεύων ο μέγας Βασίλειος ούτω λέγει: «Τις τρόπος υπολείπεται μετανοίας τω τον πρωτόπλαστον αποκτείναντι (Διαβόλω) άνθρωπον και δι΄ εκείνου τον θάνατον εισαγαγόντι;» «Φασί δε και τον εκ του λύθρου του ανθρωπίνου εγγινόμενον σπίλον τω ιματίω μηδενί τρόπω δύνασθαι αποπλύνασθαι, αλλά συγγηράν αυτώ την άπαξ εγγινομένην εκ της εν τω αίματι βαφής αλλοίωσιν. Ούτε ουν εκείνω δυνατόν αποθεμένω τον εκ του αίματος σπίλον γενέσθαι καθαρώ».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Αγαθής μάρτυρος, Πολυέυκτου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Θεοδοσίου οσίου των εκ Σκοπέλω Αντιοχείας, Αντωνίου νεομάρτυρος Αθηναίου (1774).

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀγάθη καταγόταν ἀπὸ τὴν Κατάνη τῆς Σικελίας. Τὸ λατινικὸ Μαρτύριον, ποὺ εἶναι ἀρχαιότερο, ὅπως καὶ τὸ Ἐγκώμιον, ποὺ συνέταξε ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος, δὲν ἀναφέρουν τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα της. Ἀντίθετα ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Μεταφραστὴς σημειώνει ὅτι τόπος καταγωγῆς τῆς Ἁγίας ἦταν τὸ Παλέρμο. Τὴν πληροφορία αὐτὴ υἱοθέτησαν ἀβασάνιστα καὶ οἱ ὑπόλοιποι Συναξαριστές, ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι. Τὴν καταγωγὴ τῆς Ἁγίας Ἀγάθης ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Κατάνης ἐνισχύει καὶ ὁ Ἅγιος Πέτρος, Ἐπίσκοπος Ἄργους, στὸ Ἐγκώμιον ποὺ ἔγραψε γιὰ τὸν σικελικῆς καταγωγῆς, ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Κατάνης, Ἐπίσκοπο Μεθώνης Ἀθανάσιο. Ὁ Ἅγιος Πέτρος ἀναφέρει μάλιστα ὅτι στὴν πόλη αὐτὴ ἡ Ἁγία γεννήθηκε, ἀνατράφηκε καὶ μαρτύρησε.

Ορθόδοξος Τύπος (αριθ. φύλλου: 2027)

Ἔχουμε ἀγανακτήσει ἀπὸ τὶς οἰκουμενιστικὲς πρωτοβουλίες τοῦ Πατριάρχου καὶ ἰδίως ἀπὸ τὶς συμπροσευχές του μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀλλόθρησκους. Γι᾽ αὐτὸν πιὰ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς δὲν ἰσχύουν. Τοὺς κατήργησε μὲ τὴν πρακτική του. Ὅμως τοὺς Κανόνες, ποὺ ἀναφέρονται στὶς δικαιοδοσίες του καὶ τὰ προνόμιά του τοὺς τηρεῖ μὲ κάθε σχολαστικότητα καὶ ὅποιος τοὺς παραβαίνει τιμωρεῖται αὐστηρῶς. Ἀλήθεια, ἀκούστηκε ποτὲ ἀντιοικουμενιστικὸς λόγος στὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, στὰ Δωδεκάνησα καὶ στὴ διασπορά; Οὔτε ἀκούστηκε οὔτε θὰ ἀκουστεῖ. Ἀλλὰ μήπως καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά; Ἀκούστηκε ποτὲ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος νὰ πεῖ τὸ παραμικρό; Οὔτε πρόκειται νὰ ἀκουστεῖ. Τὸ ἀντίθετο γίνεται. Ἀφήνει τοὺς δυὸ τρεῖς οἰκουμενιστὲς μητροπολίτες νὰ θορυβοῦν καὶ νὰ σκανδαλίζουν τὸν πιστὸ λαό. Ὁ ἴδιος μένει προκλητικὰ ἀπαθὴς μπροστὰ στὸ μέγιστο κίνδυνο τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός : Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ εὐρωπαϊκὴ περιπέτειά μας

...Ἡ συνείδηση τοῦ εὐρωπαίου ἀνθρώπου - πολίτη εἶναι τὸ μόνιμο αἴτημα, ἄλλωστε, ὅλων τῶν εὐρωπαϊστῶν. Τὸ ἐρώτημα ὅμως ἐδῶ εἶναι, ποιὰ σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὴ ἡ συνείδηση μὲ τὴν ἑλληνική, ἤ καλύτερα τὴν ἑλληνορθόδοξη συνείδηση, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τοῦ Ἕλληνα - Εὐρωπαίου. Τὸ πνεῦμα τῶν Κοινοτικῶν κειμένων εἶναι, ὅτι πρεπει νὰ δημιουργηθοῦν κοινὲς συνήθειες, γιὰ νὰ διαμορφωθεῖ βαθμιαῖα ἑνιαῖος τύπος ἀνθρώπου, ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος. Αὐτὸ ὑποβοηθεῖται μὲ τὴν καθιέρωση ἑνιαίων καταναλωτικῶν προτύπων γιὰ τὴν διευκόλυνση τῆς κινητικότητας καὶ ἀλληλοπροσέγγισης. Εὐνόητο ἔτσι εἶναι, ὅτι κάθε ἐθνικὴ ἰδιαιτερότητα πρέπει νὰ ἰσοπεδωθεῖ, ἤ τοὐλάχιστο νὰ ἀμβλυνθεῖ, ἔστω καὶ ἄν αὐτὸ δὲν ζητεῖται -ἀκόμη ρητὰ καὶ ἐκπεφρασμένα. Συνάγεται ὅμως ἀπὸ τὴν προοδευτικὰ ἐπιβαλλόμενη ἑνιαία νομοθεσία  (Κοινοτικὸ Δίκαιο), ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἑνιαιοποίηση τοῦ τρόπου ζωῆς καὶ τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητος, καὶ στὴν δημιουργία ἑνὸς νέου ἤθους, τὸ ὁποῖο διαφοροποιεῖται διαμετρικὰ ἀπὸ τὸ ἑλληνορθόδοξο.

Ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης είχε επηρεαστεί πολύ από τους ασκητές της Καππαδοκίας και τους θυμόταν πάντα με νοσταλγία.

 Για έναν από αυτούς, τον π. Γρηγόριο που ήταν παράλυτος, ο Γέροντας διηγούνταν το εξής:  «Σε κάθε δύσκολη υπόθεση, όταν του ζητούσαν την γνώμη του, παρακαλούσε τους χριστιανούς να τον ανεβάσουν με το κρεββάτι του στην κορυφή ενός βουνού και να τον αφήσουν εκεί οκτώ ημέρες. Όταν μετά τον μετέφεραν, το πρόσωπό του ήταν αλλοιωμένο και έλαμπε, ενώ οι συμβουλές του ἠταν καρποί του Αγίου Πνεύματος».

Και μη χειρότερα! --- Εγκρίθηκε από το βρετανικό κοινοβούλιο η εφαρμογή της εξωσωματικής με τρεις γονείς

Οι Βρετανοί βουλευτές ψήφισαν σήμερα να επιτραπεί η εφαρμογή μιας τεχνικής εξωσωματικής γονιμοποίησης με «τρεις γονείς», που σύμφωνα με τους επιστήμονες μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση ανίατων, κληρονομικών ασθενειών στα παιδιά που θα γεννηθούν με τον τρόπο αυτό.

Οι επικριτές της μεθόδου υποστηρίζουν, ότι αυτή συνιστά ένα πρώτο βήμα για τη δημιουργία «προσχεδιασμένων» μωρών.

Το βρετανικό κοινοβούλιο υπερψήφισε την πρόταση για να επιτραπεί η τεχνική αυτή που αποκαλείται μιτοχονδριακή δωρεά ή εξωσωματική γονιμοποίηση τριών γονέων επειδή τα μωρά θα έχουν DNA από τρεις ανθρώπους: τη μητέρα τους, τον πατέρα τους και μια γυναίκα δωρήτρια.

Η μέθοδος αυτή είναι ακόμη σε ερευνητικό στάδιο στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες με στόχο να βοηθηθούν άνθρωποι που είναι φορείς κληρονομικών νόσων, ανίατων καταστάσεων που κληρονομούνται από τη μητέρα στο παιδί και αφορούν ένα στα 6.500 παιδιά παγκοσμίως.

Η πρόταση εγκρίθηκε με ψήφους 382 υπέρ έναντι 128 κατά και θα πρέπει να επικυρωθεί στις 23 Φεβρουαρίου και από τη Βουλή των Λόρδων, κάτι που θεωρείται απλή τυπικότητα.

Πηγή: http://www.skai.gr/news/lifestyle/article/274660/    egrithike-apo-to-vretaniko-koinovoulio-i-efarmogi-tis-exosomatikis-me-treis-goneis/#ixzz3QmNW2bLI 

Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Όλαι αι κακοδοξίαι από το Πρωτείον προήλθον. Πρωτείον σημαίνει νόσον πνευματικήν, υποχώρησιν εις το πνεύμα του εωσφόρου. Επομένως η άρσις του Πρωτείου, θα οδηγήση ασφαλώς εις ταπεινώφρονα υποταγήν του παπισμού εις την διαφυλαττομένην διδασκαλίαν της Εκκλησίας. Και ούτως αφ’ εαυτής θα απελευθερωθή η Ρωμαϊκή Καθέδρα από το αλάθητον, το Filioque, το ράντισμα, το Καθαρτήριον, τον ουμανισμόν, τον ορθολογισμόν, δι’ ων κατέστη αιρετική, και θα επανέλθη εις την οικογένειαν των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, «ιματισμένη και σωφρονούσα» πλέον. Και ο Χριστός θα καταλάβη την θέσιν Του, αφ’ ης τον εξετόπισεν ο πάπας. Και εντεύθεν θα έχωμεν την ποθουμένην ένωσιν. Αυτή είναι η μόνη οδός ενώσεως. Η οδός της αληθείας!

Our common mission to build up the Body of Christ

All Orthodox Christians share a common goal: the healing of their souls—purification, illumination and deification. It is only by humility, submission to the Holy Tradition of the Church, and supporting one another in our common mission to build up the Body of Christ, that we may “all attain to the unity of the faith and knowledge of the Son of God, to mature manhood, to the measure of the stature of the fullness of Christ” (Eph. 4:13).