π. Θεόδωρος Ζήσης - Κήρυγμα, Β' Χαιρετισμοί.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

«…Στερέωσον Κύριε την Εκκλησίαν, ην εκτήσω τω τιμίω Σου αίματι». Εκκλ. Υμνογραφία.

Εις την άστατον φοράν των εγκοσμίων πραγμάτων, εις την κενότητα του παρόντος τραγικού, των ανθρώπων βίου, εις την κοιλάδα ταύτην του κλαυθμώνος, προβάλλει, ως υπερκόσμιός τις θεία αποκάλυψις, η αγία Εκκλησία μας. «Ωραία και καλή ως ευδοκία, ωραία ως Ιερουσαλήμ, θάμβος ως τεταγμέναι», η Εκκλησία, «οι οφθαλμοί αυτής ως περιστεραί επί πληρώματα υδάτων», μεταποιεί εις εαυτήν πνευματικώς τας ανθρωποπρεπείς της ασματιζούσης νύμφης αισθητικάς παρομοιώσεις. «Ως πύργος Δαβίδ», η Εκκλησία, ωκοδομημένος επί την πέτραν της πίστεως· «χίλιοι θυρεοί κρέμανται επ’ αυτόν, πάσαι βολίδες των δυνατών». «Κνήμαι αυτής στύλοι μαρμάρινοι, τεθεμελιωμένοι επί βάσεις χρυσάς», «ως σπαρτίον κόκκινον χείλη της και η λαλιά της ωραία». «Πλόκιον κεφαλής της ως πορφύρα».      

Γεροντισμό​ς, φανατισμός​, θρησκεία - π. Ειρηναίος Δεληδήμος.

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=43&t=9178

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Αγαπίου και των συν αυτώ επτά μαρτύρων, Αριστοβούλου αποστόλου επισκόπου Βρεταννίας, Μανουήλ νεομάρτυρος του Κρητός (1654).

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γάζα τῆς Φοινίκης, οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, οἱ Ἅγιοι Διονύσιοι ἀπὸ τὴν Τρίπολη τῆς Φοινίκης, ὁ Ἅγιος Πλησίον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ὁ Ἅγιος Ρωμύλος ἀπὸ τὴ Διόσπολη καὶ ὁ Ἅγιος Τιμόλαος ἀπὸ τὸν Πόντο.

Αὐτοί, ἐνῷ ὑπῆρχε διωγμός, ἀπὸ πόθο γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια τους, ἀπὸ μόνοι τους προσῆλθαν στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλεως τῶν Καισαρέων ποὺ τότε βασάνιζε τοὺς Χριστιανούς. Καὶ ἀφοῦ στάθηκαν ἐνώπιόν του, ὁμολόγησαν τοὺς ἑαυτοὺς τους Χριστιανούς. Ὁ ἡγεμόνας τοὺς παρακάλεσε καὶ τοὺς ἀπείλησε πολλὲς φορές, γιὰ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ὑποσχόμενος ὅτι θὰ δώσει δῶρα καὶ ἀξιώματα σὲ αὐτούς, ἂν ὑπακούσουν ἢ θὰ τοὺς τιμωρήσει ἂν δὲν ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ τοὺς πείσει νὰ ἔλθουν πρὸς τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πατρώα εὐσέβεια, τοὺς βασάνισε σκληρὰ καὶ τοὺς ἀποκεφάλισε.
Ἔτσι παρέδωσαν τὶς Ἅγιες ψυχές τους στὸν Κύριο, στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης μεταξὺ τῶν ἐτῶν 284 – 305 μ.Χ.

Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα

Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.

Πόση δύναμη έχει αυτός ο Αντίχριστος! Κόλλησαν σαν βδέλλες και οι Ρώσοι παπόδουλοι Οικουμενιστές με τους παπικούς. Τώρα κάθε Παρασκευή θα ψάλλουν τον Ακάθιστο ύμνο της Κυρίας Θεοτόκου στο «ναό» των εχθρών Της και του Υιού Της Notre-Dame de Paris!!!

Russian Orthodox hymns to sound in Notre-Dame de Paris

Moscow, March 13, Interfax - The Korsun Diocese of the Russian Church reached an agreement with Notre-Dame de Paris on conducting Orthodox prayer services each Friday of the Great Lent.

The acathist to the Mother of God will be read before the Icon of the Mother of God of Vladimir conveyed to the cathedral by Patriarch Alexy II to commemorate his visit to Notre-Dame de Paris in 2007.

Orthodox prayer service will anticipate the ceremony of venerating to the Saviour's Crown of Thorns kept in the church for many centuries, the official site of the Korsun Diocese reports. 

Benedict the Righteous of Nursia

This Saint, whose name means "blessed," was born in 480 in Nursia, a small town about seventy miles northeast of Rome. He struggled in asceticism from his youth in deserted regions, where his example drew many who desired to emulate him. Hence, he ascended Mount Cassino in Campania and built a monastery there. The Rule that he gave his monks, which was inspired by the writings of Saint John Cassian, Saint Basil the Great, and other Fathers, became a pattern for monasticism in the West; because of this, he is often called the first teacher of monks in the West. He reposed in 547

Politischios.gr: B' Χαιρετισμοί Θεοτόκου στο Πιτυός

Γράμμα στο Θεό.

Ένας τύπος δουλεύει στο ταχυδρομείο, στο τμήμα που 
επεξεργάζεται γράμματα που έχουν σταλεί σε λανθασμένες 
διευθύνσεις και άγνωστους παραλήπτες. 

Μια μέρα, βλέπει ένα γράμμα με διεύθυνση 'Προς τον Θεό'. 
Αυτό πρέπει να το διαβάσω, σκέφτηκε... Για να δούμε τι λέει! 
Ανοίγει το γράμμα και διαβάζει. 

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η αφαίρεση των αναθεμάτων από την ακολουθία της Λιτάνευσης των ι. Εικόνων

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

«Ερωτηματικά».

Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη, 

που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι: 
Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη ‘δω τη σφαίρα 
αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα; 
Γιατί, σαν να ‘σαν δίδυμα, φυτρώνουνε αντάμα 
τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα; 

ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ !!!

Ἀντίδρασις εἰς τοὺς οἰκουμενιστάς.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση.

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ἀντίδραση στὶς πρωτοβουλίες καὶ δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν ἐπικρίνεται ἀπὸ μερικοὺς πνευματικοὺς μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι, ἀφοῦ πρωτοστατεῖ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅλοι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ δεχόμαστε μὲ ἐμπιστοσύνη τὶς ἐπιλογές του καὶ νὰ μὴ τὶς ἀμφισβητοῦμε, γιατὶ εἶναι μεγάλη ἁμαρτία! Ἐξάλλου ποιοὶ εἴμαστε ἐμεῖς μπροστὰ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴ Σύνοδό του; Γιὰ τοὺς πνευματικοὺς αὐτοὺς ὁ ἔλεγχος εἶναι κατάκριση καὶ ἡ ἀντίδραση καὶ διαφωνία ἀνεξήγητη ἐμπάθεια. Χωρὶς νὰ ἐξετάζουν τοὺς λόγους καὶ τὶς πράξεις τῶν οἰκουμενιστῶν, θεωροῦν δεδομένο ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο πάντα ἐνεργεῖ θεοφιλῶς καὶ καθένας, ποὺ ἀντιδρᾶ εἶναι ἀσεβὴς καὶ ἐπικίνδυνος.

Oι δειλοκάρδιοι "αντι-οικουμενιστές" αναμένουν το κοινό Ποτήριο για να δράσουν...

Ὡς κύριο θέμα τῆς ὁμιλίας τοῦ Πατριάρχου στὸ Φανάρι 30.11.13 ἦταν ἡ                         

μελλοντικὴ (2014) συνάντησή του μὲ τὸν πάπα στὰ Ἱεροσόλυμα.                                   
Ἀνέφερε σχετικά:

«Ἤδη ὁ Ἁγιώτατος ἀδελφὸς Πάπας Φραγκίσκος καὶ ἡ ἡμετέρα Μετριότης                           
ἔχομεν ἀνταλλάξει ἐπὶ τῶν θεμάτων τούτων ἀπόψεις καὶ ἐκτιμήσεις κατὰ                           
τὴν συνάντησιν ἡμῶν ἐν Ρώμῃ καὶ ἤδη ὡς πρώτην κίνησιν ἐξόδου ἡμῶν                         
πρὸς τὸν κόσμον, πρὸς ἐπιμαρτύρησιν τῆς θελήσεως καὶ ἐντάσεως τῶν                           προσπαθειῶν, πρὸς χριστιανικὴν καὶ εἰρηναίαν καταλλαγήν,                                       
προγραμματίζομεν τὴν συνάντησιν ἡμῶν εἰς Ἱεροσόλυμα, πρὸς διαδήλωσιν                 
τῆς κοινῆς βουλήσεώς μας νὰ προχωρήσωμεν ἐπὶ τῆς χαραχθείσης γραμμῆς                 
τῶν προκατόχων ἡμῶν κατὰ τὸ ἐπὶ θύραις σωτήριον ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖον                       
συμπληροῦται πεντηκονταετία ὅλη ἀπὸ τῆς εἰς τὸν ἴδιον χῶρον συναντήσεως                 
τῶν δύο μεγάλων συγχρόνων ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, τοῦ Πατριάρχου                         
Ἀθηναγόρου καὶ Πάπα Παύλου τοῦ ΣΤ´, οἱ ὁποῖοι ἔκαμον νέας ἱστορικὰς                           
ὁδούς, ἵνα καὶ ἡμεῖς τιμήσωμεν τὴν ἐπέτειον καὶ διαλεχθῶμεν ἐν πνεύματι                       
καὶ ἀληθείᾳ, ἐπαφιέμενοι τὰ περαιτέρω εἰς τὴν θέλησιν τοῦ Κυρίου».

Ὁ Παρακλητικὸς Κανὼν τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Β Χαιρετισμοί. Ευσχήμονος επισκόπου και ομολογητού, Βενεδίκτου του οσίου, Αλεξάνδρου μάρτυρος του εν Πίδνη, Δημητρίου νεομάρτυρος Τουρναρά (1654).

Ὁ Ἅγιος Εὐσχήμων ὁ Ὁμολογητής, ἔζησε κατὰ τὰ χρόνια τῆς εἰκονομαχίας (9^ος αἰώνας μ.Χ.) καὶ ἦταν, ὡς Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως τῆς Λαμψάκου, ὑπέρμαχος τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἐπὶ αὐτοκράτορα Λέοντος Ε’ (813 – 820 μ.Χ.), ἐξορίσθηκε καὶ φυλακίσθηκε. Ἦταν φίλος καὶ συναγωνιστὴς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καὶ διέλαμψε στὴν ἀρχιερωσύνη ὡς ἐλεήμων καὶ αὐστηρὸς τηρητὴς τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως. Ὁ Θεὸς τὸν ἀξίωσε καὶ τοῦ χαρίσματος τῆς θαυματουργίας. Ἔτσι, ὅταν κάποτε πέθανε ἕνα βρέφος, τὸ ὁποῖο κρατοῦσε ἡ μητέρα του καὶ ἔκλαιγε, ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε στὸν Θεὸ καὶ τὸ ἀνέστησε. Καὶ μὲ ἕνα λόγο του μόνο ἔδιωχνε τὰ ζῶα καὶ τὰ θηρία, ποὺ ἔβλαπταν τοὺς ἀγρούς.
Ὁ Ἅγιος Εὐσχήμων κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, ὡς Ὁμολογητὴς στὴν ἐξορία.

Μέγας ἀγωνιστὴς τῆς Ἐκκλησίας, στρατευόταν συνεχῶς γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς ὀρθόδοξης ἀλήθειας

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=75&t=9172

«Δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν Προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγῶνα ποὺ προβάλλει μπροστά μας. Μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀγωνίστηκε καὶ ὁ Ὅσιος Βασίλειος ἐνάντια στοὺς εἰκονομάχους, ἐπὶ Λέοντος Γ´ τοῦ Ἰσαύρου. Ὑπῆρξε μαθητὴς καὶ συναθλητὴς τοῦ Ἁγίου Προκοπίου τοῦ Δεκαπολίτου (+ 27 Φεβρουαρίου) σὲ ποιὰ μονὴ ὅμως, μᾶς εἶναι ἄγνωστο. Καταδιώχθηκε γιὰ τὴν ἄκαμπτη ἀντίστασή του καὶ τὴν θαῤῥαλέα συνηγορία του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Βασανίστηκε ποικιλοτρόπως καὶ φυλακίστηκε. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Λέοντα Γ´, τοῦ δόθηκε ἡ ἐλευθερία του. Τότε ἐπιδόθηκε στὴ διδασκαλία τῆς πίστης, μὲ ὅλη τὴν θέρμη τῆς φιλοχρίστου ψυχῆς του. Ἀθλητὴς τοῦ ἀσκητηρίου του, κατάρτιζε πάντοτε πνευματικότερα τὸν ἑαυτό του. Μέγας ἀγωνιστὴς τῆς Ἐκκλησίας, στρατευόταν συνεχῶς γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς ὀρθόδοξης ἀλήθειας, γιὰ τὴν διαφώτιση τῶν αἱρετικῶν, γιὰ τὴν στερέωση τῶν πιστῶν καὶ γιὰ τὴν μετάνοια τῶν ἁμαρτωλῶν. Ὁ θάνατος τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ πολύμοχθο αὐτὸ στάδιο, γιὰ νὰ τὸν μεταφέρει στὴ δόξα καὶ τὴν μακαριότητα τῶν δικαίων καὶ στεφανηφόρων ψυχῶν. 

Φατρίες, η μάστιγα του Έθνους.

 Ὅταν ὁ Καποδίστριας ἦρθε στήν Ἑλλάδα βρῆκε μιά χώρα κατεστραμμένη, χωριά ἐγκατελελειμμένα καί ἐρείπια ἀκόμα νά καπνίζουν ἀπό τίς φωτιές.Ὅμως ἕνα ἀπό τά μεγάλα προβλήματα πού ταλάνιζαν τήν ἐποχή καί προξένησαν μεγάλες συμφορές ἦταν τά ἄγρια πάθη καί οἱ διχόνοιες μεταξύ τῶν Ἑλλήνων.Πάθη καί διχόνοιες οἱ ὁποῖες εἶχαν τήν ρίζα τους στήν ἀπληστία τῶν φατριῶν κοτζαμπάσηδων νά ἐλέγξουν τόν τόπο.Μιά γλαφυρή ἀναφορά τῶν ὅσων συνέβαιναν ἔχουμε στόν ἐνθρονιστήριο λόγο τοῦ Καποδίστρια πού ἐκφώνησε ὁ Θ. Καΐρης στήν Αἴγινα, ὅπου μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρει:

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός : Η Ουνία στην Ελλάδα. Πρόσωπο και προσωπείο. Η Ουνία χθες και σήμερα,

Μιλώντας για Ελλάδα, εννοούμε το Ελληνικό Κράτος (1839 κ.ε.), διότι ήδη κατά τη διάρκεια της δουλείας (Τουρκοκρατίας, Ενετοκρατίας) οι ανοργάνωτοι ακόμη Ουνίτες ανέπτυξαν μεγάλη δραστηριότητα στον ιστορικό ελληνικό χώρο, κινούμενοι τόσο στα όρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Όπως και παραπάνω υπογραμμίσθηκε, οι απόφοιτοι του Κολλεγίου του Αγ. Αθανασίου ανέπτυξαν έντονη ουνιτική (ενωτική) δραστηριότητα μεταξύ των ομογλώσσων και ομοεθνών τους. Οι Ιησουΐτες, που ενίσχυαν την ουνιτική αυτή κίνηση, εμφανίσθηκαν από το 1583 και στην Κωνσταντινούπολη και με τα μέσα που διέθεταν (χρήμα, εκδόσεις, πολιτική κάλυψη) έγιναν ο «κακός δαίμονας» της Ρωμαίικης Εθναρχίας, που είχε την ευθύνη για ολόκληρο το ρωμαίικο μιλλέτι, τους Ρωμηούς-Ορθοδόξους-των Βαλκανίων και της Μικρασίας.

Του Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

Ο Επίσκοπος πρέπει να υπακούη στο Ευαγγέλιο. Δι’ αυτό όταν χειροτονείται ο Επίσκοπος χειροτονείται κάτω από το Ευαγγέλιο και αυτό σημαίνει, όπως λέγουν οι Πατέρες, ότι ο λαός θα υπακούη εις τον Επίσκοπον υπό ένα όρο, ότι και ο Επίσκοπος θα υπακούη στο Ευαγγέλιο.

Όταν όμως ο Επίσκοπος δεν υπακούη στο Ευαγγέλιο και δεν πράττη σύμφωνα με τους Ιερούς κανό­νας, τότε οι κληρικοί και ο λαός δεν είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν στον Επίσκοπο. Στην περίπτωσι αντιφάσεως μεταξύ Ευαγγελίου και διδασκαλίας του Επισκό­που, οπότε δημιουργείται δίλημμα, είναι προτιμότερον να εφαρμόζεται το «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε’ 29).
Και τότε ηρωϊκοί κληρικοί και μο­ναχοί, ακόμη και απλοί λαϊκοί, εις περιπτώσεις που σι­γούν οι Επίσκοποι, σιγούν οι άμβωνες, τότε κάθε κληρι­κός και λαϊκός έχει το δικαίωμα και είναι υποχρεωμένος να είπη εκείνα τα όποια δεν τολμάει να είπη ο Επίσκο­πος είτε εκ δειλίας είτε υπό κοσμικού πνεύματος διαπνε­όμενος ή και εκ κακής αντιλήψεως.
Και οσάκις εσίγησαν οι επίσημοι άμβωνες, τότε προέβαλαν την Ορθοδο­ξία απλοί και ταπεινοί μοναχοί και λαός, γυναίκες και άνδρες. Ας μη λησμονούμε δε, ότι η Ρουμανία απηλλάγη από τον Τσαουσέσκου με την συνδρομή ενός αφανούς κληρικού ο όποιος άναψε την θρυαλλίδα της ελευθερίας και εσάρωσε το δικτατορικό και τυραννικό καθε­στώς του Τσαουσέσκου.
Συνεπώς, ο κάθε κληρικός δεν είναι δούλος του προϊσταμένου του Μητροπολίτου, άλλ’ οφείλει να υπακούη εις τον Επίσκοπον υπό τον όρον ό­τι ο Επίσκοπος θα είνε πρωτοπόρος στους ιερούς αγώνας.

Symeon the New Theologian

Saint Symeon became a monk of the Studite Monastery as a young man, under the guidance of the elder Symeon the Pious. Afterwards he struggled at the Monastery of Saint Mamas in Constantinople, of which he became abbot. After enduring many trials and afflictions in his life of piety, he reposed in 1022. Marvelling at the heights of prayer and holiness to which he attained, and the loftiness of the teachings of his life and writings, the church calls him "the New Theologian." Only to two others, John the Evangelist and Gregory, Patriarch of Constantinople, has the church given the name "Theologian." Saint Symeon reposed on March 12, but since this always falls in the Great Fast, his feast is kept today.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Νικηφόρου Κωνσταντινουπόλεως, ανακομιδή λειψάνων, Ποπλίου και                          
Μαρίου των επισκόπων, Χριστίνης μάρτυρος.

Μετὰ τὴν κατάπαυση τῆς εἰκονομαχίας καὶ τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος Α’ (842 – 846 μ.Χ.) εἰσηγήθηκε στοὺς βασιλεῖς Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρα (842 – 867 μ.Χ.), ὅτι δὲν εἶναι δίκαιο τὸ ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου νὰ βρίσκεται μακριά. Ἔτσι ἀπεστάλησαν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου καὶ τῶν αὐτοκρατόρων οἱ ἁρμόδιοι, οἱ ὁποῖοι ἄνοιξαν τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου καὶ βρῆκαν τὸ ἱερὸ σκήνωμα αὐτοῦ ἀκέραιο καὶ ἄθικτο μετὰ δέκα ἐννέα ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμησή του. Μὲ ἱερὲς ὑμνωδίες καὶ μεγαλοπρέπεια τὸ ἔβαλαν σὲ βασιλικὴ τριήρη καὶ τὸ ἔφεραν στὴ Βασιλεύουσα. Ὅταν τὸ βασιλικὸ πλοῖο προσέγγισε στὸν πορθμὸ τῆς Ἀκροπόλεως, ἐξῆλθαν μὲ λαμπάδες ὁ αὐτοκράτορας καὶ ἡ σύγκλητος γιὰ νὰ προϋπαντήσουν τὸ ἱερὸ λείψανο, τὸ ὁποῖο συνόδευσαν στὴν Ἁγία Σοφία. Ἀπὸ ἐκεῖ, τὸ ἔτος 846 μ.Χ., τὸ κατέθεσαν στὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὅπου ἐτελεῖτο ἡ Σύναξη αὐτοῦ (2 Ἰουνίου).
Ἐκεῖ ἐκκλησιαζόταν τὴ Δευτέρα τοῦ Πάσχα ὁ αὐτοκράτορας, ὁ ὁποῖος πρὸ τοῦ τάφου τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου ἄναβε κεριὰ καὶ προσευχόταν.