Η Κυρία Θεοτόκος : Οι λατινόφρονες εχθροί εμού τε και του Υιού μου.
Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον
εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία
έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του
Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’
εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής
Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη
πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας
Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος
αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε»,
ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και
συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν
ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν,
ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και
του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή
ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς
στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».
….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Τζιοβάνι Βέκκο, μετά
των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του
Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς
στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους
λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Τζιοβάνι Βέκκον,
επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.
Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Οι 26 Οσιομάρτυρες Ζωγραφίτες Μοναχοί.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΜΟΡΦΑΙ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΣ ΑΥΤΟΥ.
Ὠρισμένοι εὐσεβεῖς χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἐντρυφήσει εἰς τό θέμα τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων (Παπισμός, Προτεσταντισμός κ.λπ) ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν τά ὅσα γράφομεν εἰς τόν «Ο.Τ.» περί τῆς ἐπικινδυνότητος τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Διά τήν κατανόησιν τοῦ ὅρου καί τῆς ἐπικινδυνότητος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραθέτομεν κατωτέρω ἕν κεφάλαιον ἀπό τό βιβλίον «Μελέτη περί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» τοῦ μακαριστοῦ Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Καβαρνοῦ, τό ὁποῖον ἐξεδόθη ὑπό τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» ἐν ἔτει 1997. Τό κεφάλαιον αὐτό ἔχει ὡς ἀκολούθως:
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Έλεγε ο αββάς Αγάθων:
"Αν γινόταν να βρω έναν λεπρό και να του δώσω το δικό μου
σώμα και να πάρω το δικό του, ευχαρίστως θα το έκαμνα. Γιατί αυτή είναι η τέλεια αγάπη"
Η Σύνοδος Κων/πόλεως του έτους 1724 διακήρυξε:
Αιρετικοί είναι εκείνοι οπού αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ’ ως ετερόδοξοι και νεωτεριστάς εκκόπτοντας και χωρίζοντας της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλονται ως πρόβατα ψωριώντα και μέλη σεσηπότα» (Mansi, 37, 209)!
Ισαάκ Σύρος:
Προσευχήσου
να μη εισέλθης σε ψυχικούς πειρασμούς, αλλά δια τους σωματικούς πειρασμούς
ετοιμάσου με όλην την ψυχήν σου. Διότι χωρίς τους πειρασμούς δεν δύνασαι να
προσπελάσης εις τον Θεόν. Μέσα εις τους πειρασμούς κρύπτεται η θεία ανάπαυσις.
Εκείνος που αποφεύγει τους πειρασμούς, αποφεύγει την αρετήν. Πειρασμόν δεν
εννοώ εκείνον που οδηγεί εις την αμαρτίαν, αλλά τας θλίψεις.
Η βλάσφημος Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1920, υπ΄ ουδεμιάς επί μέρους Ορθοδόξου Εκκλησίας απεκηρύχθη μέχρι σήμερον!!!
Η Πατριαρχική
Εγκύκλιος του 1920, θεωρείται βλάσφημος, δεδομένου ότι, βασιζομένη επί της
κακοδόξου «θεωρίας των κλάδων», της αποτελούσης το σύμβολον της αιρετικής
πανσπερμίας του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), αρνείται
ότι η Αγία ημών Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική του
Χριστού Εκκλησία, κατ΄ αντίθεσιν του ενάτου άρθρου του Συμβόλου της Πίστεως
περί μιας Εκκλησίας. Επιπροσθέτως, αναιρεί και αυτό τούτο το θετικόν
περιεχόμενον της εν τη Εκκλησία υπερφυσικής Αποκαλύψεως. Διότι, εάν δεν υπάρχει
σταθερά και ωρισμένη Εκκλησία, της Αποκαλύψεως ανεπισφαλής φορεύς, αλλά πάσαι
αι χριστιανικαί Εκκλησίαι αποτελούσι μέρη ισοδύναμα και ισόκυρα της Εκκλησίας,
είναι φανερόν ότι η μεν Αποκάλυψις ουδέν σταθερόν και παραμόνιμον έχει να
αποκαλύψη, αλλά ποικίλον τι και κατά τας δόξας και προϋποθέσεις των προσώπων
εξαλλάσσον, ουδέν δε απομένει κριτήριον, δι΄ ου να δυνηθή τις εκ της ποικίλης
και αντιφατικής εκδοχής των χριστιανικών αληθειών άμα μεν να διακρίνη την αληθή
διδασκαλίαν του Κυρίου, άμα δε να πορισθή πεποίθησιν ασφαλή περί της
αξιοπιστίας και αληθείας ων πιστεύει. Παρά ταύτα, καίτοι η Εγκύκλιος αύτη
εκοινωποιήθη «προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», δηλαδή Ορθοδόξους
τοιαύτας και ετεροδόξους, υπ΄ ουδεμιάς επί μέρους Ορθοδόξου Εκκλησίας
απεκηρύχθη μέχρι σήμερον, ως έδει αύται καθηκόντως να πράξωσι. Τούτο πάντως
δηλοί δι΄ αυτάς ταυτότητα πίστεως προς το κακόδοξον κείμενον αυτής. Κατόπιν
τούτου, αι επί μέρους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι εγένοντο κύριοι συνεργοί και αίτιοι
των μετά ταύτα επακολουθησασών κακοδόξων πράξεων, διότι η στάσις των αύτη
κατάστησεν αυτάς υπευθύνους και υπολόγους έναντι της καθ΄ όλου Εκκλησίας δια το
σημερινόν κατάντημα της οικουμενιστικής αιρέσεως, όπερ θεώνται απαθώς και εν τω
οποίω κείνται θεωρία τε και πράξει.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Κατά την ορθόδοξον
αίσθησιν και επίγνωσιν ο Χριστιανισμός είναι Χριστιανισμός δια του Θεανθρώπου,
δια της θεανθρωπίνης Αυτού αληθείας και θεανθρωπίνης μεθοδολογίας, η δε
κοινωνία είναι αληθινή κοινωνία μόνον τότε, όταν ζυμωθή με την θεανθρωπότητα
του Χριστού. Αυτή είναι η θεμελιώδης αλήθεια εις βάρος της οποίας δεν δύναται
να γίνη ουδείς συμβιβασμός. Δι΄ αυτής προσδιορίζεται και καθορίζεται όλη η
χριστιανική αξιολογία και κριτηριολογία. Ο Χριστός είναι η υψίστη αξία και το
αλάθητον μέτρον μόνον ως Θεάνθρωπος. Η σώζουσα και ζωοποιούσα δύναμις της
Εκκλησίας του Χριστού έγκειται εις την αιωνίως ζώσαν και πανταχού παρούσαν και
τα πάντα ενούσαν Υπόστασιν του Θεανθρώπου. Κάθε αντικατάστασις του Θεανθρώπου
με τον οποιονδήποτε άνθρωπον, και κάθε επιλογή εκ του Χριστιανισμού εκείνων
μόνον των στοιχείων τα οποία ικανοποιούν «το ατομικόν γούστο» και την νόησιν
του ανθρώπου μεταβάλλουν τον Χριστιανισμόν εις επιπόλαιον και αδύνατον
ουμανισμόν.
Συμφέρον γαρ εστιν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ’ αυτούς εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις την γέεναν του πυρός
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποφαίνεται: «Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει (τοις αιρετικοίς) ανάθεμα» ( P.G. .13, 128)
Οι Αποστολικές Διαταγές προτρέπουν: «Ώσπερ γαρ τω καλώ ποιμένι το μη ακολουθούν πρόβατον λύκοις έκκειται εις διαφθοράν. Ούτω τω πονηρώ ποιμένι το ακολουθούν πρόδηλον έχει τον θάνατον ότι κατατρώξεται αυτό. Διό φευκτέον από των φθορέων ποιμένων (Αποστολικαί Διαταγαί Β΄ ιθ΄)
Ο Μέγας Αθανάσιος συμβουλεύει: «Βαδίζοντες την απλανή και ζωηφόρον οδόν , οφθαλμόν μεν εκκόψωμεν σκανδαλίζοντα, μη τον αισθητόν…αλλά τον νοητόν. Οίον εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται, και σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρη αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γαρ εστιν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ’ αυτούς εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις την γέεναν του πυρός…ίνα η Εκκλησία ασκανδαλίστως συναγομένη διαφυλαχθήσεται»( ΒΕΠΕΣ 31, 311)
Οι Αποστολικές Διαταγές προτρέπουν: «Ώσπερ γαρ τω καλώ ποιμένι το μη ακολουθούν πρόβατον λύκοις έκκειται εις διαφθοράν. Ούτω τω πονηρώ ποιμένι το ακολουθούν πρόδηλον έχει τον θάνατον ότι κατατρώξεται αυτό. Διό φευκτέον από των φθορέων ποιμένων (Αποστολικαί Διαταγαί Β΄ ιθ΄)
Ο Μέγας Αθανάσιος συμβουλεύει: «Βαδίζοντες την απλανή και ζωηφόρον οδόν , οφθαλμόν μεν εκκόψωμεν σκανδαλίζοντα, μη τον αισθητόν…αλλά τον νοητόν. Οίον εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται, και σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρη αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γαρ εστιν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ’ αυτούς εμβληθήναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις την γέεναν του πυρός…ίνα η Εκκλησία ασκανδαλίστως συναγομένη διαφυλαχθήσεται»( ΒΕΠΕΣ 31, 311)
Του αγίου Μάρκου του Ασκητού:
Οι δια λόγους
παιδείας παραχωρούμενοι πειρασμοί δεν παρουσιάζουν εξωτερικήν ομοιότητα με τας
αμαρτίας μας. Αλλ’ όπως οι στρατιώται όταν συλληφθούν να πράττουν άτοπα,
τιμωρούνται κατά τρόπον διάφορον ως προς τας κακίας τας οποίας έπραξαν, ούτω
και όλοι μας παιδευόμεθα υπό του Θεού, δια των παραχωρουμένων πειρασμών και
θλίψεων, με τρόπον κατάλληλον και βοηθούντα εις την μετάνοιάν μας. παρά ταύτα,
ούτε με τον ίδιον τρόπον που κακοπραγήσαμεν παιδευόμεθα, ούτε ακριβώς εις τον
ίδιον χρόνον, ούτε με αυτά τα ίδια πράγματα. Και ακριβώς, επειδή ούτε εις τον
ίδιον καιρόν παιδευόμεθα, αλλ’ ούτε και αι εξωτερικαί μορφαί της θείας
παιδαγωγίας ομοιάζουν με τας κακάς πράξεις μας, οδηγούμεθα οι πολλοί εις
απιστίαν της μυστικώς λειτουργούσης θείας δικαιοσύνης.
«μολυσμόν έχει η κοινωνία, εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων»
Οι αγιορείτες Πατέρες τον 13ο αιώνα, όταν πιέζονταν να μνημονεύσουν τον Λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο, σε επιστολή τους προς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο, έγραψαν: «μολυσμόν έχει η κοινωνία, εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων»!
Αλλά, και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας ομόφωνα παραγγέλλουν, λέγοντας «Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι Σύνοδοι, πάσαι αι θείαι γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διϊστασθαι» (P.G. 160, 105C).
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποφαίνεται: «Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει (τοις αιρετικοίς) ανάθεμα» ( P.G. .13, 128)
Αλλά, και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας ομόφωνα παραγγέλλουν, λέγοντας «Άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, πάσαι αι Σύνοδοι, πάσαι αι θείαι γραφαί, φεύγειν τους ετερόφρονας παραινούσι και της αυτών κοινωνίας διϊστασθαι» (P.G. 160, 105C).
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποφαίνεται: «Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει (τοις αιρετικοίς) ανάθεμα» ( P.G. .13, 128)
Το μνημόσυνο του ονόματος του επισκόπου από κληρικό υποδηλώνει την μεταξύ τους «κοινωνία».
Πρέπει να σημειωθεί ότι κακόδοξος καθίσταται κάποιος, όχι μόνο πρωτογενώς, όταν δηλ. ο ίδιος κηρύττει, ή αποδέχεται κάποια αιρετική διδασκαλία, αλλά και όταν «κοινωνεί» με αιρετικούς, όπως είναι οι ποιμένες του.
Το μνημόσυνο του ονόματος του επισκόπου από κληρικό υποδηλώνει την μεταξύ τους «κοινωνία». Γι’ αυτό, ο Άτλας της Ορθοδοξίας, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, λέει: «…πολύς εστιν ο του μνημοσύνου λόγος και ουχί μικρός, διότι εκείνοι μνημονεύονται επ’ εκκλησίαις, όσοι εισί Ορθόδοξοι και κοινωνικοί προς την αυτήν εκκλησίαν. Οι δε ακοινώνητοι ούτε μνημονεύονται, ούτε γαρ έχει άδεια τις των ιερωμένων εύχεσθαι επ’ εκκλησίαις»! Ο ίδιος δε άγιος Μάρκος, πιεζόμενος να μνημονεύσει τον Λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μητροφάνη, είπε: «Εκφεύγειν άπασι τρόποις την κοινωνίαν αυτού ( του Πατριάρχου) και μήτε συλλειτουργείν αυτώ, μήτε μνημονεύειν όλως αυτού, μήτε αρχιερέα τούτον αλλά λύκον και μισθωτόν ηγείσθαι».
Το μνημόσυνο του ονόματος του επισκόπου από κληρικό υποδηλώνει την μεταξύ τους «κοινωνία». Γι’ αυτό, ο Άτλας της Ορθοδοξίας, ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, λέει: «…πολύς εστιν ο του μνημοσύνου λόγος και ουχί μικρός, διότι εκείνοι μνημονεύονται επ’ εκκλησίαις, όσοι εισί Ορθόδοξοι και κοινωνικοί προς την αυτήν εκκλησίαν. Οι δε ακοινώνητοι ούτε μνημονεύονται, ούτε γαρ έχει άδεια τις των ιερωμένων εύχεσθαι επ’ εκκλησίαις»! Ο ίδιος δε άγιος Μάρκος, πιεζόμενος να μνημονεύσει τον Λατινόφρονα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μητροφάνη, είπε: «Εκφεύγειν άπασι τρόποις την κοινωνίαν αυτού ( του Πατριάρχου) και μήτε συλλειτουργείν αυτώ, μήτε μνημονεύειν όλως αυτού, μήτε αρχιερέα τούτον αλλά λύκον και μισθωτόν ηγείσθαι».
A Taoist and Student of Medicine is Baptized Orthodox
 Loading
Image... |
 |
Loading
Image... |
In the Church of the
Holy Patriarchal Monastery of Odigitria of Gonia in Kisamos Kolimvari, His
Eminence our Metropolitan Mr. Amphilochios officiated the Baptism of a student
with a scholarship of the 5th year of medicine, Tsai Chen Wei, a Taoist,
originating from Taiwan. The name given to the newly-baptized is Luke after St.
Luke, Archbishop of Crimea. Luke got to know Christianity over the last three
years and after two years of catechism he became a member of the Church of
Christ.
Our Bishop, after expressing his joy for the entry of Luke in the Orthodox faith and our Holy Church, noted: “The entry of a new, conscious member of the Church of Christ, becomes a source of joy and hope. Luke has been wandering all these years, seeking the Truth and our Christ, who wants 'all men to be saved', led his footsteps to His Holy Church. We are delighted that after two years of catechism he freely and effortlessly decided to embrace Christianity and our Holy Orthodoxy, to join the body of the Church and to become a member of the kingdom of God. The Lord our God lives, and this God, the personal God of History and Revelation, we are all urged to seek and follow, if we want our lives to be restored to their ancient beauty, to stop stinking of death, and to be bathed in the light, joy, hope and life that the faith in the Risen Christ lavishly gives us all.”
His Eminence concluded wishing the newly-illumined to become like the great Saint Luke the Physician, whose name he took.
Our Bishop, after expressing his joy for the entry of Luke in the Orthodox faith and our Holy Church, noted: “The entry of a new, conscious member of the Church of Christ, becomes a source of joy and hope. Luke has been wandering all these years, seeking the Truth and our Christ, who wants 'all men to be saved', led his footsteps to His Holy Church. We are delighted that after two years of catechism he freely and effortlessly decided to embrace Christianity and our Holy Orthodoxy, to join the body of the Church and to become a member of the kingdom of God. The Lord our God lives, and this God, the personal God of History and Revelation, we are all urged to seek and follow, if we want our lives to be restored to their ancient beauty, to stop stinking of death, and to be bathed in the light, joy, hope and life that the faith in the Risen Christ lavishly gives us all.”
His Eminence concluded wishing the newly-illumined to become like the great Saint Luke the Physician, whose name he took.
«άρα ελθών ο υιός του ανθρώπου ευρήσει την πίστιν επί της γης;»
Ο άγιος Ιγνάτιος στην επιστολή προς τον άγιο Πολύκαρπο γράφει: «Πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα καν αξιόπιστος ή, καν νηστεύη, καν σημεία ποιή, καν προφητεύη, λύκος φαινέσθω εν προβάτου δορά, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος»!
Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν κληρικοί, οι οποίοι θα είναι «λύκοι βαρείς»! Θα μιλούν διεστραμμένα, δηλαδή κακόδοξα. Όταν οι κληρικοί αυτοί είναι επίσκοποι, τότε και οι πιστοί που τους ακολουθούν, καθίστανται και αυτοί κακόδοξοι, καίτοι μπορεί οι ίδιοι να έχουν ορθόδοξο φρόνημα.. Εάν όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας καταστούν κακόδοξοι, τότε η Εκκλησία αυτή παύει να είναι Ορθόδοξη. Γίνεται αιρετική! Για το λόγο αυτό ο Κύριος είπε το φοβερό εκείνο λόγο «άρα ελθών ο υιός του ανθρώπου ευρήσει την πίστιν επί της γης;»
Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν κληρικοί, οι οποίοι θα είναι «λύκοι βαρείς»! Θα μιλούν διεστραμμένα, δηλαδή κακόδοξα. Όταν οι κληρικοί αυτοί είναι επίσκοποι, τότε και οι πιστοί που τους ακολουθούν, καθίστανται και αυτοί κακόδοξοι, καίτοι μπορεί οι ίδιοι να έχουν ορθόδοξο φρόνημα.. Εάν όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας καταστούν κακόδοξοι, τότε η Εκκλησία αυτή παύει να είναι Ορθόδοξη. Γίνεται αιρετική! Για το λόγο αυτό ο Κύριος είπε το φοβερό εκείνο λόγο «άρα ελθών ο υιός του ανθρώπου ευρήσει την πίστιν επί της γης;»
«αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»
ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013
Α΄ ΛΟΥΚΑ
Α΄ ΛΟΥΚΑ
Μαθητές του Χριστού
Η κλήση των πρώτων μαθητών από το μεγάλο διδάσκαλο Χριστό, είναι το θέμα που ξεδιπλώνει μπροστά μας η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Στο βάθος της διήγησης του Ευαγγελίου μπορεί κάποιος ν’ αποκρυπτογραφήσει μεγάλες αλήθειες. Ο Λόγος του Θεού είναι εκείνος που καλεί πρώτα όλους τους ανθρώπους από την ανυπαρξία στη ζωή. Γι’ αυτό και στην ευχαριστιακή σύναξη ομολογούμε: «Συ εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγες».
Ο άνθρωπος όμως καλείται από τον Χριστό, όχι να περιοριστεί να παραμείνει στο «είναι», δηλαδή απλώς να υπάρχει, αλλά ν’ ατενίσει τις κορυφογραμμές του «εύ είναι» και να πορευθεί προς αυτό. Να γίνει μέτοχος και κοινωνός της θείας ζωής, να φθάσει στη θέωση, να υποστεί την καλή αλλοίωση, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία. Μας προσκαλεί να γίνουμε κοινωνοί της θεανθρώπινης ζωής της Εκκλησίας, διά μέσου των θεμελίων της, που είναι οι άγιοι Απόστολοι, οι μαθητές που προσκάλεσε ο ίδιος τότε για να τον ακολουθήσουν.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΕΙΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΠΩΣ πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν; Πῶς μποροῦμε νά ἠρεμήσουμε; Ἡ προσφυγή στά κοσμικά δικαστήρια ἐνδείκνυται; Πρέπει «νά βροῦμε τό δίκιο μας»; Πρέπει νά τιμωρηθοῦν αὐτοί πού μᾶς βλάπτουν;
Πρόκειται γιά ἕνα κοινό πρόβλημα. Ὅλοι γενικά τό ἀντιμετωπίζουν. Ὅλοι γίνονται θύματα. Ἀλλά καί οἱ θύτες γίνονται θύματα ἀπό ἄλλους! Δέν ἔχει τελειωμό αὐτή ἡ ἱστορία. Ἐνῶ λύνουμε τό πρόβλημα, πού ἔχουμε μέ κάποιους, ἀμέσως μᾶς δημιουργεῖτε τό ἴδιο πρόβλημα μέ κάποιους ἄλλους, χωρίς νά μποροῦμε νά βροῦμε τήν αἰτία. Συχνά ὁδηγούμαστε καί σέ ἀδιέξοδο.
Ὅποιος κατορθώσει νά μείνει ἀνεπηρέαστος ἀπό αὐτό τό πρόβλημα, εἶναι μακάριος. Ὅποιος ἀντιμετωπίζει τούς ἀνθρώπους, πού τόν κατηγοροῦν καί τόν διώκουν μέ ἀγάπη καί καλή ἀδιαφορία, εἶναι ἐπίγειος ἄγγελος. Ὁ Γέροντας Πορφύριος, πού συνομιλοῦσε μέ πολλούς ἀνθρώπους τό θέμα αὐτό, ἔλεγε: «Κάθε ἄνθρωπος, πού μᾶς προσβάλλει, πού μᾶς βλάπτει, πού μᾶς συκοφαντεῖ, πού μᾶς ἀδικεῖ μέ ὁποιοδήποτε τρόπο, εἶναι ἕνας ἀδελφός μας, πού ἔπεσε στά χέρια τοῦ κακοποιοῦ διαβόλου. Ὅταν ἀντικρίσουμε αὐτόν τόν ἀδελφό, πρέπει νά τόν λυπηθοῦμε πολύ, νά τόν συμπονέσουμε καί νά παρακαλέσουμε θερμά καί σιωπηλά τό Θεό νά στηρίξει ἐμᾶς στή δύσκολη ὥρα τῆς δοκιμασίας μας καί νά ἐλεήσει καί τό ἀδελφό μας, πού ἔπεσε θῦμα τοῦ διαβόλου.
Καί ὁ Θεός θά βοηθήσει καί μᾶς καί τόν ἀδελφό μας». Ἔχοντας τή συνείδησή μας ἥσυχη, λυπούμαστε τόν ἀδελφό, πού ἔγινε ὄργανο τοῦ διαβόλου, συμπάσχουμε καί προσευχόμαστε, γιά νά λυθεῖ τό πρόβλημα, πού μᾶς δημιουργεῖ.
Ὅταν ἔχεις μπροστά σου τόν ἄνθρωπο, πού σέ κατηγορεῖ καί οἱ διαθέσεις του εἶναι ἐχθρικές ἀπέναντί σου, εἶναι φυσικό νά δέχεσαι κάποια ἀλλοίωση ἐσωτερικά καί νά χάνεις τήν ἠρεμία.
Θυμᾶσαι πολλά δυσάρεστα, πού σοῦ ἔχει προκαλέσει καί προσπαθεῖς μάταια νά τά ἐξηγήσεις. Τελικά βρίσκεσαι μπροστά σέ ἀδιέξοδο. Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ἔλεγε σχετικά: «Ὅταν εἶναι παρόν κάποιο πρόσωπο, πού ξέρεις ὅτι σέ κατηγορεῖ καί σέ διασύρει, εἶναι σχεδόν ἀδύνατο νά μή σοῦ προκαλέσει ἀλλοίωση, ὅσο καί ἄν προσπαθήσεις νά μή μεταβληθεῖς. Μετά τήν ἄφεση ὅμως καί τήν ὑπέρ αὐτοῦ προσευχή, ἰσορροπεῖς ἀπό τό τραῦμα τῆς λύπης».
Ἡ προσευχή γιά τόν ἀδελφό πού μᾶς ἐνοχλεῖ προϋποθέτει τή συγχώρηση καί ἀνεξικακία ἐκ μέρους μας. Μόνο μέ αὐτό τόν τρόπο θά μπορέσουμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τή δυσάρεστη αὐτή κατάσταση. Ὅ,τι ἄλλο κάνουμε δέν θά μᾶς δώσει καμιά λύση στό πρόβλημα. Οἱ δυναμικές ἐνέργειες καί οἱ δημόσιες ἀντιπαραθέσεις συντηροῦν τό δυσάρεστο κλῖμα καί τόν ἐσωτερικό ἀναβρασμό. Γι᾽ αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγονται.
"Ορθόδοξος Τύπος"
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Εις μίαν ευρείαν ιστορικήν
προοπτικήν, το δυτικόν δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου, δεν είναι άλλο τι
παρά μία προσπάθεια να αναζωογονηθή και διαιωνισθή ο θνήσκων ευρωπαϊκός
ανθρωπισμός. Τούτο είναι η τελευταία «μεταμόρφωσις» και η τελική αποθέωσίς του.
Διότι μετά τον ορθολογιστικόν διαφωτισμόν του ΙΗ΄ αιώνος και τον μυωπικόν
θετικισμόν του ΙΘ΄ αιώνος εις τον ευρωπαϊκόν ανθρωπισμόν δεν υπελείπετο τίποτε
άλλο παρά να αποσυντεθή μέσα εις τας αντιφάσεις και το αδιέξοδον. Εις αυτήν δε
την τραγικήν στιγμήν έρχεται εις βοήθειάν του ο θρησκευτικός ουμανισμός και με
το δόγμα του περί του αλαθήτου του ανθρώπου τον έσωσε από τον ολοφάνερον
θάνατον. Αλλ΄ έστω και δογματοποιημένος ο δυτικός χριστιανικός ουμανισμός, δεν
ηδύνατο να μη κρατήση μέσα του όλας τας θανασίμους αντιφάσεις του ευρωπαϊκού
ουμανισμού, αι οποίαι συγκλίνουν εις μίαν επιθυμίαν: να διωχθή ο Θεάνθρωπος από
την γην εις τον ουρανόν. Διότι δια τον ουμανισμόν το βασικόν και κυριώτατον
είναι να γίνη ο άνθρωπος η υψίστη αξία και το έσχατον μέτρον.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)