Ας αποβάλουν με θάρρος και τιμιότητα την ιδιότητα του Ορθοδόξου Ιεράρχου.
Κάθε ορθόδοξος χριστιανός δικαιούται να απαιτήση από τους ταγούς της Ορθοδοξίας συνέπειαν και εντιμότητα. Αυτό είναι δίκαιον να τεθή ως απαίτησις από κάθε σκεπτόμενον άνθρωπο προς τους συνανθρώπους του, που παρουσιάζονται ως εκφραστές των πεποιθήσεών του και της Πίστεώς του. Διότι προτού αναλάβουν τα ηγετικά αξιώματα, προέβησαν εις ομολογίαν συμφωνίας. Εν προκειμένω, οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι και Αρχιερείς, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, δίδουν εκτεταμένην διαβεβαίωσιν ότι θα είναι εις το «Πιστεύω» των και εις την διαποίμανσιν των λογικών προβάτων του Χριστού και εις τον ευαγγελισμόν των ανθρώπων ευθυγραμμισμένοι πλήρως προς την Ορθόδοξη Πίστη. Δεν προσφέρεται το αξίωμα από την Εκκλησίαν, δια να χρησιμοποιηθή δια προσωπικήν ωφέλειαν προβολής, χρηματισμού, ή ως βήμα δια την έκθεσιν φιλοσοφικών αντιλήψεων και θεωριών. Προσφέρεται δια να «ποιήση» ο επίσκοπος «έργον ευαγγελιστού» (Β΄ Τιμ. Δ,5). Και το έργον του ευαγγελιστού προσφέρεται εις την Ορθοδοξίαν με κατεύθυνσιν την σωτηρίαν των ανθρώπων μέσω της Ορθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως, πιστής εφαρμογής των Ιερών Κανόνων, προς τον ενανθρωπίσαντα Κύριον και μέσω των Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της μοναδικής Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Κυρίου μας, με βασικόν και υποχρεωτικόν το Μέγα Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Εάν όμως οι Επίσκοποι και Αρχιερείς, αλλάξουν σκέψεις και αντιλήψεις, οφείλουν να έχουν τουλάχιστον την εντιμότητα του συνεργάτου του Αποστόλου Παύλου, του Δημά. Αυτός, ο Δημάς, ως γνωστόν, απεμακρύνθη από κοντά του και μάλιστα πολύ μακράν, όταν διαπίστωσεν ότι έκλινε προς «άλλην αγάπην»… : «Δημάς δε με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα» (Β΄ Τιμ. Δ,10). Η συμπεριφορά του Ιούδα, ο οποίος παρέμεινε εις τον κύκλον των Μαθητών του Κυρίου, διαφωνών μεν αλλά και με σκοπόν την προδοσίαν, συνιστά το τερατώδες πρόσωπον του Άδου, το οποίον και απήλαυσε τελικώς… Εκείνoι οι ηγήτορες οι οποίοι, μετά την χειροτονίαν των και την διαβεβαίωσιν, διαπίστωσαν ότι οι προτεσταντικές, παπικές ή οι Οικουμενιστικές θέσεις είναι γι΄ αυτούς πιο βολικές, ή έστω πιο ορθές, ας αποβάλουν με θάρρος και τιμιότητα την ιδιότητα του Ορθοδόξου Ιεράρχου. Διάφορος αντιμετώπισις του θέματος αυτού, δηλαδή η παραμονή εις την Ορθοδοξίαν με σύγχρονον ζωήν, συμπεριφοράν, ή διακηρύξεις που δεν συμφωνούν με την Ιεράν Παράδοσιν τους Ιερούς Κανόνας και την Ορθόδοξον Πίστιν επί των οποίων βασίζεται πλήρως η Ορθόδοξος θεολογία, τους τοποθετούν εις την τάξιν των αιρετικών. Εκφράζουμε εκ βαθέων την ευχή η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» φωτίση, ενισχύση και κατευθύνη τους αξίους της αποστολής τους επισκόπους, όπως τιθέμενοι επικεφαλής του πιστού λαού του Θεού απελευθερώσουν την Ορθόδοξο Εκκλησία από το αιρετικό οικουμενιστικο-παπικό καρκίνωμα και την οδηγήσουν δια της αγιοπνευματικής-χαρισματικής οργανώσεως προς την διαρκή Πεντηκοστή, «ίνα εν ενί στόματι και μια καρδία» αναπέμπεται από τον πιστό Ορθόδοξο λαό ο ύμνος και η δοξολογία προς τον εν Τριάδι προσκυνητό Θεό, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν.
Τι βοάτε προς με; Δεν βλέπετε ότι καρπόν ου φέρει η άμπελος αύτη;
Ο π. Θεοφάνης είδεν εις όραμά του, εις τας αρχάς του ιθ΄ (19ου) αιώνος, τη βοηθεία του Οσίου Νείλου, όρασιν φοβεράν και προφητικήν δια τους Αγιορείτας Πατέρας των ημερών μας και δι΄ ολόκληρον την Ελλάδα, της οποίας Σκέπη μοναδική ην και εστίν η Θεοτόκος. Εόρακε ούτος εν πλήθος παλαιών Αγιορειτών Πατέρων λέγοντες: «Ω, ποία ταλαιπωρία συνέβη εις την άμπελον ταύτην ; πως ησθένησαν τα κλήματα όλα ταύτα;» Και πλείστα άλλα τοιαύτα, εκφράζοντες δε ούτοι την ανησυχίαν των δια τους νυν πατέρας τους καλλιεργούντας νωχελικώς και νεωτεριστικώς το Περιβόλιον της Παναγίας. Ηκούσθη κατόπιν φωνή ερχομένη έσωθεν βροντής λέγουσα: «Άρατε την σκέπην ταύτην ότι η άμπελος αυτή ηχρειώθη και ου χρήζει της σκέπης ταύτης». Οι πολιοί ούτοι Όσιοι Πατέρες ήρχισαν βοώντες μεγαλοφώνως: «Παύσον Κύριε την οργήν σου κατά της αμπέλου ταύτης, μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου από την άμπελον ταύτην. Επάκουσον της φωνής του στεναγμού ημών και παύσον την αγανάκτησίν σου, ότι πολλούς και μεγάλους κόπους κατεβάλομεν εις την άμπελον». Και πάλιν φωνή ηκούσθη εκ της βροντής λέγουσα: «Τι βοάτε προς με; Δεν βλέπετε ότι καρπόν ου φέρει η άμπελος αύτη; Ηβουλήθην πέμψας αγγέλους Σατανά του ερημώσαι την άμπελον ταύτην, ότι ατιμίαν αντί καρπόν φέρει». Ο π. Θεοφάνης βλέπει εν συνεχεία Γυναίκα ερχομένην από την Εκκλησίαν της Παναγίας κρατούσαν Βρέφος εις τας αγκάλας Της και είπε προς τους πατέρας εκείνους: «Παύσατε, ω οσιώτατοι πατέρες τι; Δεν βλέπετε την άμπελον ότι εξέκλινε και αντί καρπού φέρει εργασίαν ψυχοφθορίας;» Οι δε πατέρες εστράφησαν τότε προς την Θεοτόκον με θρήνον και κλαυθμόν λέγοντες: «Παντάνασσα Δέσποινα, φείσαι της αμπέλου ταύτης της παρά Σου φυτευθείσης. Δέξαι την δέησιν ημών των αναξίων δούλων σου. Μη παραδώσης εις αιχμαλωσίαν την άμπελον ταύτην». Και ευθύς το Βρέφος Αυτής εβόησε: «Που είναι ο καρπός της αμπέλου ταύτης;» και έκαμε νεύμα δια της χειρός Του να συμμαζώσουν το πανίον (την σκέπην). Η δε Κυρία Θεοτόκος εκράτησε την χείρα του Βρέφους και έβαλε την δεξιάν Της εις το στόμα Τούτου και ημπόδισε να ποιήση νεύμα και να κράξη την εγκατάλειψιν του Αγίου Όρους.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Με το να περιορισθή εις την Δύσιν ο
Χριστιανισμός, με όλας του τας απείρους θεανθρωπίνας αληθείας, εις τον
άνθρωπον, μετεβλήθη ο δυτικός Χριστιανισμός εις ουμανισμόν. Αυτό ημπορεί να
φαίνεται παράδοξον, αλλ΄ είναι αληθινόν. Το αποδεικνύει κατά τρόπον
αναμφισβήτητον η ιστορική του πραγματικότης. Ο δυτικός Χριστιανισμός, εις την
ουσίαν του, είναι ο πλέον ριζικός ουμανισμός, διότι ανεκήρυξε τον άνθρωπον
αλάθητον, και την θεανθρωπίνην Κοινωνίαν μετέβαλεν εις ουμανιστικήν. Ως εκ
τούτου η ατομοκρατία και η ολοκρατία είναι δύο όψεις του αυτού πράγματος,
απορρέοντος από την αυτήν πηγήν.
Αυτή η αντικατάστασις του Θεανθρώπου υπό του ανθρώπου εξεδηλώθη
πρακτικώς εις την αντικατάστασιν της χριστιανικής θεανθρωπίνης μεθοδολογίας δια
της ανθρωπίνης μεθοδολογίας. Από εδώ εκπηγάζουν η πρωτεύουσα θέσις της
αριστοτελικής φιλοσοφίας εις τον σχολαστικισμόν, η καζουϊστική μέθοδος και η
Ιερά Εξέτασις εις την ηθικήν, η παπική διπλωματία εις τας διεθνείς σχέσεις, το
παπικόν κράτος, ο ατομισμός ως κοινωνική αρχή κ.ο.κ.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης : Δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε ούτε να δίνουμε θάρρος ποτέ στον εαυτό μας
Το να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτόν σου, αγαπητέ μου αδελφέ, είναι τόσο αναγκαίο
σ΄αυτόν τον πόλεμο, που χωρίς αυτό, να είσαι βέβαιος ότι, όχι μόνον δεν θα
μπορέσεις να πετύχεις τη νίκη (στον αόρατο πόλεμο) που επιθυμείς, αλλ' ούτε καν
να αντισταθείς στο παραμικρό, ας τυπωθεί αυτό καλά στο νου σου.
Γιατί εμείς πράγματι, όντας φυσικά διεφθαρμένοι απ΄τη φύσι μας, από τον καιρό της παραβάσεως του Αδάμ, έχουμε σε μεγάλη υπόληψι τον εαυτό μας, η οποία αν και δεν είναι αλήθεια, παρά ένα ψέμμα και τίποτε άλλο, νομίζουμε με μια απατηλή εντύπωση, πως είμαστε κάποιοι. Αυτό είναι ένα ελάττωμα, που πολύ δύσκολα αναγνωρίζεται, και που δεν αρέσει στο Θεό, ο οποίος αγαπά να έχουμε εμείς μια γνώσι χωρίς δόλο γι' αυτή τη βεβαιότατη αλήθεια.
Δηλαδή να ξέρουμε, ότι κάθε χάρι και αρετή που έχουμε, προέρχεται από αυτόν μόνο, που είναι πηγή κάθε αγαθού και ότι, από μας δεν μπορεί να προέλθει κανένα καλό, ούτε κανένας καλός λογισμός , που να του αρέσει."
Γιατί εμείς πράγματι, όντας φυσικά διεφθαρμένοι απ΄τη φύσι μας, από τον καιρό της παραβάσεως του Αδάμ, έχουμε σε μεγάλη υπόληψι τον εαυτό μας, η οποία αν και δεν είναι αλήθεια, παρά ένα ψέμμα και τίποτε άλλο, νομίζουμε με μια απατηλή εντύπωση, πως είμαστε κάποιοι. Αυτό είναι ένα ελάττωμα, που πολύ δύσκολα αναγνωρίζεται, και που δεν αρέσει στο Θεό, ο οποίος αγαπά να έχουμε εμείς μια γνώσι χωρίς δόλο γι' αυτή τη βεβαιότατη αλήθεια.
Δηλαδή να ξέρουμε, ότι κάθε χάρι και αρετή που έχουμε, προέρχεται από αυτόν μόνο, που είναι πηγή κάθε αγαθού και ότι, από μας δεν μπορεί να προέλθει κανένα καλό, ούτε κανένας καλός λογισμός , που να του αρέσει."
ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ.
Αντιγράφω από τον ΚΒ´ Λόγον του Αγίου
Συμεών του Νέου Θεολόγου:
«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη,
αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξούσιον της προαιρέσεώς μας».
Συμεών του Νέου Θεολόγου:
«Το να αποκτήση κανείς την ταπείνωση, συναντά πολλά εμπόδια, που τον εμποδίζουν, ενώ για την πίστη δεν μας εμποδίζει τίποτε να την βρούμε. Γιατί αν το θελήσουμε ολόψυχα να βρούμε την πίστη,
αμέσως χωρίς κανέναν κόπο την βρίσκουμε, αφού είναι δώρον του Θεού και προσόν φυσικόν, μολονότι υπόκειται στο αυτεξούσιον της προαιρέσεώς μας».
Eις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση
Ο Θεός ου
μυκτηρίζεται. Δεν εμπαίζεται. Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο Κυρίους. Οι
τρεις παίδες επροτίμησαν να ριφθούν στην επταπλασίως καιομένη κάμινο για να μην
προσκυνήσουν την αντίθεη εικόνα του Ναβουχοδονόσορος. Ελπίζουμε πρώτα στη
δύναμη του Θεού και στη θεία επέμβαση και μετά στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό πρέπει
να αγωνιζόμαστε με τις δυνάμεις που έχουμε ελπίζοντας πάντα στο Θεό. Εάν ασεβήσουμε
προς τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας, τότε ποιος θα μας σώσει; Ποιος θα μας
βοηθήσει κατά των δυνάμεων του Αντιχρίστου; Έτσι η ενεργός συμμετοχή μας στην
αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και
εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα. Πειθαρχείν δει Θεώ
μάλλον ή ανθρώποις.
Διάδοχος Φωτικής:
Όπως το
κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την
σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και
ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.
Ὀρθόδοξοι Ἀντιδράσεις εἰς τοὺς σκοποὺς τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν»
Του
μακαριστού, Κυκλάδων καὶ Νήσων Γαβριὴλ
Η σύγκλησις τῆς
Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου [Ἐκκλησιῶν] ἐν Βανκοῦβερ ἀποτελεῖ
πράγματι πολυδιάστατον καὶ πολυσήμαντον θρησκευτικὸν γεγονός, διότι συνέρχονται
ἐπὶ ταυτὸ ἐκπρόσωποι τῶν ποικιλωνύμων Προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν καὶ τῶν
αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων καὶ Ἀνατολικῶν λεγομένων Ἐκκλησιῶν, μὲ τὴν συμμετοχὴν καὶ
Παπικῶν παρατηρητῶν, διὰ νὰ συζητήσουν ἐπὶ
τοῦ βασικοῦ θέματος τῆς ἡμετέρας Πίστεως: «Ἰησοῦς Χριστὸς ἡ Ζωὴ τοῦ
Κόσμου» (Jesus Christ the Life of the World). Αἱ ἐργασίαι τῆς Γενικῆς
Συνελεύσεως θὰ περατωθοῦν διὰ τῆς ἀποδοχῆς κοινῶν θεολογικῶν, ἐκκλησιαστικῶν
καὶ πολιτικοκοινωνικῶν διακηρύξεων. Ἑκατοντάδες
κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, ἀφορμώμενοι ἀπὸ διαφόρων θεολογικῶν καὶ
ἐκκλησιαστικῶν προϋποθέσεων, θὰ ἐπεξεργασθοῦν κοινὰ θεολογικὰ κείμενα πρὸς ἐναρμόνισιν
τῶν θεολογικῶν καὶ ὁμολογιακῶν ἀντιθέσεων καὶ «κοινὴν» δῆθεν μαρτυρίαν τοῦ
Χριστοῦ εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Όσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, PG 99, 1321 :
Εντολή γαρ
Κυρίου μη σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως. Λάλει γαρ, φησί, και μη σιώπα…
Δια τούτο καγώ ο τάλας δεδοικώς το Κριτήριον, λαλώ.
Κατά τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 1724 :
«Εκείνοι που
αποσκιρτήσουσιν από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της
πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και
εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και αλλοκότους υπολήψεις και έθη ετερόδοξα και
παραχαράξωσι και νοθεύσωσι την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον
είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία Χριστιανοί, αλλ΄ ως ετερόδοξοι και
νεωτεριστάς εκκόπτοντας και χωρίζοντας
της εκκλησιαστικής και χριστιανικής ολομελείας και της ιεράς μάνδρας
εκβάλλοντας ως πρόβατα ψωριώντα και μέλη
σεσηπότα»
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Η πρώτη ριζική διαμαρτυρία εναντίον της Μίας, Αγίας, Καθολικής και
Αποστολικής Εκκλησίας ως Κοινωνίας πρέπει να αναζητηθή εις τον Παπισμόν και όχι
εις τον Λουθηρανισμόν. Και εις αυτήν την διαμαρτυρίαν ακριβώς έγκειται ο πρώτος
Προτεσταντισμός, ταυτοχρόνως δε εδώ είναι και η απαρχή της ατομοκρατίας ως
κοινωνικής αρχής.
Δεν πρέπει να πλανώμεθα: ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μαξιμαλισμός,
ο Παπισμός, είναι ακριβώς ο πλέον ριζικός προτεσταντισμός και ατομισμός, διότι
μετέθεσε τον θεμέλιον του Χριστιανισμού από τον αιώνιον Θεάνθρωπον εις το
άτομον του ανθρώπου. Οι προτεστάνται δεν έκαμαν τίποτε άλλο παρά απλώς
παραδέχθησαν αυτό το δόγμα εις την ουσίαν του και το ανέπτυξαν τόσον, ώστε να
φθάση εις τρομεράς διαστάσεις και λεπτομερείας.
Πράγματι, ο Προτεσταντισμός δεν είναι άλλο παρά εις κατά πάντα
εφηρμοσμένος Παπισμός, η βασική αρχή του οποίου (το αλάθητον του ανθρώπου) έχει
εφαρμοσθή εις την ζωήν εκάστου ανθρώπου ιδιαιτέρως, αλλά και ολοκλήρου της
κοινωνίας. Κατά το παράδειγμα του αλαθήτου ανθρώπου της Ρώμης, ο κάθε
Προτεστάντης γίνεται αλάθητος, διεκδικών το ατομικόν αλάθητον εις τα θέματα της
πίστεως και της ζωής. Υπ΄ αυτήν την άποψιν δύναται να λεχθή ότι ο
Προτεσταντισμός είναι εις εκλαϊκευμένος παπισμός, εστερημένος όμως της μυστικής
διαστάσεως, της αυθεντίας και της εξουσίας.
Oρθόδοξος Τύπος : O Πατριάρχης εργάζεται εις βάρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας
Σήμερον πού ὁ Οἰκουμενικός
Πατριάρχης διακηρύσσει: Ἕνας Χριστός, πολλαί αἱ σώζουσαι Ἐκκλησίαι του, πολλαί
αἱ πίστεις κ.λπ τό Ἅγιον Ὄρος σιωπᾶ, πρός μεγάλην ἔκπληξιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Τήν ἔκκλησιν,
ὅμως, διά ἀντίδρασιν ὁ «Ο.Τ.» δέν τήν ἀπευθύνει μόνον πρός τούς Καθηγουμένους
καί τούς μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλά πρός ὅλους τούς Καθηγουμένους τῶν Ἱερῶν
Μονῶν τῆς Χώρας. Διότι ἀπό τήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν
καθιερώθη καί ἠνδρώθη ὁ μοναχισμός εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας, οἱ
μοναχοί ἦσαν μεταξύ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι πρωταγωνίστησαν εἰς τούς ἀντιαιρετικούς ἀγῶνας.
Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Νεστορίου πρωταγωνίστησαν εἰς μέν τήν Ἔφεσον ὁ Ἅγιος
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, εἰς δέ τήν Κωνσταντινούπολιν ὁ ἔγκλειστος μοναχός Ἅγιος
Δαλμάτιος. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ προεξῆρχεν ὁ μοναχός Ἅγιος
Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας προεμάχετο καί ὁ
μοναχός Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ἐναντίον τῆς εἰκονομαχικῆς αἱρέσεως
ἐξηγέρθη πρῶτος ὁ μοναχός Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῶν
Παπικῶν Βαρλαάμ καί Ἀκινδύνου τήν μάχην ἔδωσεν ὁ μοναχός, ἀργότερον
Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Σήμερον ἡ
παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατευθύνει τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον
δέν ἀναγνωρίζει αἱρέσεις, ἐνῶ «βαπτίζει» κανονικάς, σωζούσας καί κατεχούσας τήν
Ἀλήθειαν ὅλας τάς αἱρετικάς Ἐκκλησίας. Ἐξισώνει τό Οἰκουμενικόν
Πατριαρχεῖον τήν Ἀλήθειαν τῆς πίστεώς μας (τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων
καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας) μέ τό ψεῦδος καί τήν πλάνην
τοῦ διαβόλου. Μοναδική ἐλπίς διά νά ἀνατραπῆ αὕτη ἡ πολιτική εἶναι ἡ καθολική ἀντίδρασις
τόσον τῶν Ἱ. Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅσον καί τῶν Ἱερῶν Μονῶν ὁλοκλήρου τῆς
Χώρας. Ἡ Ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας δέν ἠμπορεῖ νά ἰσοπεδώνεται ἀπό ἕνα
Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος δέν πιστεύει εἰς Ἱερούς Κανόνας, ἀπαγγέλλει ὑποκριτικῶς τό
Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον κηρύσσει Μίαν Ἐκκλησίαν (ἐνῶ αὐτός πολλάς) καί ἐργάζεται
εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
“O.T.” αρ. φύλ. 1988.
Kαθαρές σοφιστείες του διαβόλου
Aυτή την εποχή όπως η σημερινή, που η κρίση έχει και έκταση και βάθος, η αποκλειστική σωτηρία μας είναι η Αλήθεια, που πρέπει να λέγεται χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, υπέρ όλων και εναντίον όλων και να υπηρετείται αντί πάσης θυσίας! Όλα τα άλλα, δήθεν διαλλακτικά και ειρηνικά, είναι παραπλανητικά, ηττοπαθή, υποκριτικά, καθαρές σοφιστείες του διαβόλου, για να τροχοπεδείται ο αγωνιστικός ζήλος, ν' αποκοιμίζονται οι πιστοί, κι' οι υπηρέτες του διαβόλου οικουμενιστές να δρουν ανενόχλητοι!
«Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες»
(Aγ. Ιω. Κλίμακος, Λόγ. ΚΣΤ΄, σ.141-142).
Όσοι αφήσουν σε τούτη τη ζωή τον Κύριο να τους γεμίσει, όσοι γίνονται κατοικητήριά Tου, στο θάνατο, όταν ο κόσμος και οι αισθήσεις λείψουν εντελώς, ζούν την κοινωνία αυτή με τον Χριστό και το Πνεύμα το Άγιο, άμεσα και ανεμπόδιστα. Εκεί σαββατίζουν. Εκεί γεύονται την τέλεια ησυχαστική εμπειρία τους, σαν συνέχεια της επίγειας, σαν ανώτερη βαθμίδα μιας προκοπής που θα ολοκληρωθεί με την Ανάσταση, αλλά ποτέ στον αιώνα δεν θα τελειώσει, αφού ο Θεός είναι άπειρος και η πρόοδος μέσα στη Βασιλεία Του ατελεύτητη. «Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες»
Όσοι αφήσουν σε τούτη τη ζωή τον Κύριο να τους γεμίσει, όσοι γίνονται κατοικητήριά Tου, στο θάνατο, όταν ο κόσμος και οι αισθήσεις λείψουν εντελώς, ζούν την κοινωνία αυτή με τον Χριστό και το Πνεύμα το Άγιο, άμεσα και ανεμπόδιστα. Εκεί σαββατίζουν. Εκεί γεύονται την τέλεια ησυχαστική εμπειρία τους, σαν συνέχεια της επίγειας, σαν ανώτερη βαθμίδα μιας προκοπής που θα ολοκληρωθεί με την Ανάσταση, αλλά ποτέ στον αιώνα δεν θα τελειώσει, αφού ο Θεός είναι άπειρος και η πρόοδος μέσα στη Βασιλεία Του ατελεύτητη. «Προκόπτοντες ουδέποτε καταλήξομεν, ου κατά τον παρόντα, ου κατά τον μέλλοντα αιώνα, φωτί φως προσλαμβάνοντες»
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Ελέχθη προηγουμένως ότι και η αστική κοινωνία (η επιβολή του ατόμου ως
μονάδος) και ο ουμανιστικός κοινωνισμός (η βιαία επιβολή του εγωϊστικού ατόμου
ως ομάδος) έχουν θρησκευτικάς ρίζας. Και πράγματι, επειδή εις την ευρωπαϊκήν
Δύσιν ο Χριστιανισμός μετεβάλλετο βαθμιαίως εις ουμανισμόν, ήτο φυσικόν η
μεταβολή αυτή να έχη τας συνεπείας της εις όλας τας περιοχάς της ανθρωπίνης
ζωής, επομένως και εις την περιοχήν της κοινωνίας. Επί πολύν καιρόν και
επιμόνως εστένευον τον Θεάνθρωπον και εις το τέλος εσμίκρυναν Αυτόν εις
άνθρωπον: εις τον αλάθητον άνθρωπον της Ρώμης και τον όχι ολιγώτερον αλάθητον
άνθρωπον του Βερολίνου. Ούτω πως
ενεφανίσθη αφ΄ ενός μεν ο δυτικός χριστιανικο-ουμανιστικός μαξιμαλισμός (ο
Παπισμός), ο οποίος από τον Χριστόν αφαιρεί τα πάντα, και αφ΄ ετέρου ο δυτικός
χριστιανικο-ουμανιστικός μινιμαλισμός (ο Προτεσταντισμός), ο οποίος από τον
Χριστόν ζητεί το ελάχιστον, συχνάκις δε και τίποτε. Και εις τους δύο ως υψίστη
αξία και ως έσχατον κριτήριον τίθεται ο άνθρωπος εις την θέσιν του Θεανθρώπου
και η ατομοκρατία διαφόρων αποχρώσεων εις την θέσιν της θεανθρωπίνης κοινωνίας.
Επετελέσθη ούτως η θλιβερά «διόρθωσις» του Θεανθρώπου, του έργου Του και της
διδασκαλίας Του!
Τί είναι τό Βάπτισμα καί γιατί βαπτιζόμαστε;
Τό βάπτισμα είναι ή ταυτότητα της ομολογίας τών πιστών χριστιανών, τών γνησίων
υπηκόων τού Θεοϋ, τών πραγματικών πολιτών τής βασιλείας τών ουρανών, τών
μόνιμων μελών τού σώματος τού Χρίστου καί άρα κληρονόμων τής αιώνιας ζωής. Τό
θείο βάπτισμα στην ορθόδοξή του θεώρηση καί μόνο, είναι ή επαναφορά καί
ανάκτηση τής αρχικής μας κατασκευής σάν «κατ' εικόνα καί όμοίωσιν» του
δημιουργού μας καί άρα ή ανάκτηση τής προσωπικότητάς μας.
Αυτή είναι ή θέση, πού αποκαλυπτικά ό Κύριός μας τονίζει ότι «ό πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16,16). Είναι ή ομολογιακή επαναφορά τής πρώτης μας αρνήσεως καί άρα απαραίτητο καί επιβεβλημένο καθήκον, γιά τήν ανάκτηση τής φυσικής μας θεοείδειας. Τό βάπτισμα είναι ή καθαίρεση καί κατάργηση τού προπατορικού άμαρτήματος καί όσων ή ποινή καί καταδίκη προκάλεσε στή φύση μας.
Τό βάπτισμά μας στο όνομα τής Παναγίας Τριάδος, τού αληθινού Θεού, μας «εγκεντρίζει» στον ϊδιο κορμό τοΰ Πλάστη μας γιά νά μετέχουμε υποστατικά στίς θείες επαγγελίες. «Σύ Πάτερ έν έμοί κάγώ έν αύτοίς ίνα ώσιν έν καθώς ήμεις έν εσμέν» (Ίω. 17,21). Γινόμαστε κληρονόμοι τού Πατρός καί συγκληρονόμοι τού Υίού αύτού.
'Ασφαλώς δεν θεωρείται αρκετό μόνο τό βάπτισμα χωρίς τή δικαιοπραγία. 'Αλλά πάλι χωρίς τό βάπτισμα καμμιά δικαιοπραγία ή καλοσύνη μπορεί νά μας δικαιώσει. Αυτή είναι ή μόνιμη απαίτηση τού Κυρίου μας, τού πραγματικού μας Σωτήρα, όταν απέστειλε τούς μαθητές Του νά συνεχίσουν τό δικό Του έργο, τή σωτηρία τών ανθρώπων. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις τό όνομα τού Πατρός καί τού Υίού καί τού 'Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ένετειλάμην ύμίν» (Ματθ. 28,19).
Μέσω τού Ορθόδοξου Βαπτίσματος στό όνομα τού τριαδικού Θεού, μετέχουμε στή μερίδα τού «κλήρου τών αγίων» καί γινόμαστε «τέκνα τού Θεού». Τόν αγιασμό ή τή μετάδοση τής θείας Χάριτος δέν τόν προκαλούν τά υλικά στοιχεία τού βαπτίσματος, αλλά ή Τριαδική επίκληση, όπως μάς παρέδωσαν οί άγιοι 'Απόστολοι καί οί θεόπνευστοι διδάσκαλοι τής 'Εκκλησίας μας. Βαπτίσματα υπάρχουν διάφορα καί κάθε πλάνη καί αίρεση έχει τό δικό της. Ό Θεός όμως, καί ή αλήθεια είναι Μία καί μόνο οί πραγματικοί πιστοί, οί εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γίνονται μέτοχοι τής Χάριτος καί υιοθεσίας.
Αυτή είναι ή θέση, πού αποκαλυπτικά ό Κύριός μας τονίζει ότι «ό πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρκ. 16,16). Είναι ή ομολογιακή επαναφορά τής πρώτης μας αρνήσεως καί άρα απαραίτητο καί επιβεβλημένο καθήκον, γιά τήν ανάκτηση τής φυσικής μας θεοείδειας. Τό βάπτισμα είναι ή καθαίρεση καί κατάργηση τού προπατορικού άμαρτήματος καί όσων ή ποινή καί καταδίκη προκάλεσε στή φύση μας.
Τό βάπτισμά μας στο όνομα τής Παναγίας Τριάδος, τού αληθινού Θεού, μας «εγκεντρίζει» στον ϊδιο κορμό τοΰ Πλάστη μας γιά νά μετέχουμε υποστατικά στίς θείες επαγγελίες. «Σύ Πάτερ έν έμοί κάγώ έν αύτοίς ίνα ώσιν έν καθώς ήμεις έν εσμέν» (Ίω. 17,21). Γινόμαστε κληρονόμοι τού Πατρός καί συγκληρονόμοι τού Υίού αύτού.
'Ασφαλώς δεν θεωρείται αρκετό μόνο τό βάπτισμα χωρίς τή δικαιοπραγία. 'Αλλά πάλι χωρίς τό βάπτισμα καμμιά δικαιοπραγία ή καλοσύνη μπορεί νά μας δικαιώσει. Αυτή είναι ή μόνιμη απαίτηση τού Κυρίου μας, τού πραγματικού μας Σωτήρα, όταν απέστειλε τούς μαθητές Του νά συνεχίσουν τό δικό Του έργο, τή σωτηρία τών ανθρώπων. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις τό όνομα τού Πατρός καί τού Υίού καί τού 'Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ένετειλάμην ύμίν» (Ματθ. 28,19).
Μέσω τού Ορθόδοξου Βαπτίσματος στό όνομα τού τριαδικού Θεού, μετέχουμε στή μερίδα τού «κλήρου τών αγίων» καί γινόμαστε «τέκνα τού Θεού». Τόν αγιασμό ή τή μετάδοση τής θείας Χάριτος δέν τόν προκαλούν τά υλικά στοιχεία τού βαπτίσματος, αλλά ή Τριαδική επίκληση, όπως μάς παρέδωσαν οί άγιοι 'Απόστολοι καί οί θεόπνευστοι διδάσκαλοι τής 'Εκκλησίας μας. Βαπτίσματα υπάρχουν διάφορα καί κάθε πλάνη καί αίρεση έχει τό δικό της. Ό Θεός όμως, καί ή αλήθεια είναι Μία καί μόνο οί πραγματικοί πιστοί, οί εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, γίνονται μέτοχοι τής Χάριτος καί υιοθεσίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)