Η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδος
Στην πρώτη του ομιλία στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έθεσε μεταξύ άλλων ως στόχο τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας μας. Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου είναι η ανακήρυξη της ΑΟΖ, η αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και η διέλευση ενεργειακών αγωγών από τη χώρα μας. Δύσκολες οι διεθνείς και περιφερειακές ισορροπίες, αλλά αξίζει να προσπαθήσει η νέα κυβέρνηση απαλλαγμένη από φοβίες του παρελθόντος.
Υπάρχουν, όμως, και άλλοι παράγοντες που αναβαθμίζουν τη γεωπολιτική θέση της χώρας. Επισημαίνω ενδεικτικά:
Η πληθυσμιακή ισχύς. Το δημογραφικό μας πρόβλημα συνίσταται στην υπογεννητικότητα και στη γήρανση του πληθυσμού. Η Τουρκία και η Αλβανία έχουν δημογραφική σφριγηλότητα και υψηλή γεννητικότητα. Ας προσέξουμε αυτό το ζήτημα και ας βρούμε τρόπους να ενισχύσουμε την πολυτεκνία παρά την οικονομική κρίση. Θυμίζω ότι οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί απέσπασαν το Κοσσυφοπέδιο από τους Ορθοδόξους Σέρβους κυρίως με το δημογραφικό όπλο.
Η πληθυσμιακή ισχύς. Το δημογραφικό μας πρόβλημα συνίσταται στην υπογεννητικότητα και στη γήρανση του πληθυσμού. Η Τουρκία και η Αλβανία έχουν δημογραφική σφριγηλότητα και υψηλή γεννητικότητα. Ας προσέξουμε αυτό το ζήτημα και ας βρούμε τρόπους να ενισχύσουμε την πολυτεκνία παρά την οικονομική κρίση. Θυμίζω ότι οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί απέσπασαν το Κοσσυφοπέδιο από τους Ορθοδόξους Σέρβους κυρίως με το δημογραφικό όπλο.
Η αύξηση της θητείας. Πρόβλημα άρρηκτα συνδεδεμένο με το προηγούμενο. Οι κλάσεις δεν επαρκούν για τη στελέχωση των μονάδων από στρατευμένους νέους. Απαιτείται αύξηση της στρατιωτικής θητείας τουλάχιστον στους 12 μήνες.
Η αξιοποίηση της αρχαιοελληνικής, βυζαντινής και νεώτερης πολιτιστικής μας κληρονομιάς και της Ορθόδοξης παράδοσής μας. Μετά την πτώση του Κομμουνισμού εκατομμύρια ανθρώπων στα Βαλκάνια και στην Αν. Ευρώπη ανακαλύπτουν την κληρονομιά του Κυρίλλου και του Μεθοδίου και μελετούν την ελληνική γλώσσα. Επισημαίνω το δημιουργικό έργο που επιτελεί η Διεθνής Διακοινοβουλευτική Επιτροπή Ορθοδοξίας, η οποία συμπληρώνει στα τέλη Ιουνίου ακριβώς 20 χρόνια δράσης.
Η προστασία και αξιοποίηση των ελληνικών κοινοτήτων όπου και αν βρίσκονται. Υπάρχει ο Απόδημος Ελληνισμός με σημαντική επιστημονική, πολιτική και οικονομική ισχύ. Υπάρχει βεβαίως και ο Ένδημος Ελληνισμός, ο οποίος κατοικεί επί αιώνες σε πανάρχαιες ελληνικές εστίες, όπως είναι οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, των Σκοπίων, της Βουλγαρίας, της πρώην ΕΣΣΔ κ.α..
Η αντιμετώπιση των πάσης φύσεως προκλητικών ενεργειών. Ο νεο-οθωμανισμός της Τουρκίας, το Τσάμικο ζήτημα που προβάλλουν τα δύο μεγάλα αλβανικά κόμματα, οι ιστορικές παραχαράξεις των Σκοπιανών πρέπει να βρίσκουν άμεση και έγκαιρη απάντηση. Σε αντίθετη περίπτωση αποθρασύνονται οι προκαλούντες.
Εθνική αυτοπεποίθηση χωρίς φανατισμούς. Η Παιδεία, η διανόηση, η νέα δημόσια ραδιοτηλεόραση να διδάσκουν σωστά την Ιστορία μας.
"Κυριακάτικη Δημοκρατία"
π. Γεωρ. Μεταλληνός:
«Ἀντὶ ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἐπηρεάζει
σωτηριολογικὰ τὸν μὴ Ὀρθόδοξο κόσμο, ἐφθάσαμε στὴν ἀποδοχὴ στὴν πράξη τῆς
‘βαπτισματικῆς Θεολογίας’, τῆς ‘Θεολογίας τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν’ (πρβλ.
συμφωνίας Balamand 1993), τῆς ‘κοινῆς διακονίας’ τῆς ‘διευρυμένης Ἐκκλησίας’
καὶ τοῦ ‘πολιτιστικοῦ πλουραλισμοῦ’, ὅπως ὀρθότατα ἔχει ἐπισημανθεῖ…Ὁ
Οἰκουμενισμὸς σ’ ὅλες τὶς διαστάσεις καὶ ἐκδοχὲς του ἔχει ἀποβεῖ ἀληθινὴ
βαβυλώνιος αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ὅλων των τοπικῶν
ἡγεσιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ποὺ δέχονται ὅμως
ἀφόρητη πίεση. Ἡ καύχηση καὶ ὁ αὐτοθαυμασμὸς τῶν οἰκουμενιστῶν μας γιὰ μιὰ
δῆθεν νέα ἐποχή, ποὺ ἄνοιξε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὶς πατριαρχικὲς
ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904, καὶ 1920, δὲν δικαιώνονται, διότι αὐτὸ ποὺ
κατορθώθηκε εἶναι νὰ νομιμοποιήσουμε τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα τοῦ Παπισμοῦ
καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ».
Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους.
Η οργή του Θεού έχει καταλάβει
την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός
θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο,
που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί
και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους»
αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι
εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν
παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό
που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των
δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο
Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα
του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της
είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά
των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία
μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς
Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά,
γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων
στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και
λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να
μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε
διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν
τόπω αγίω.
Οι δε φιλόσοφοι, ιδόντες τοιούτον σημείον, εξεπλάγησαν.
Ο δε άγιος Αντώνιος ηρώτησεν τους απίστους φιλοσόφους και πάλιν λέγων : Ειπέτε μοι,
ποία είναι προτιμοτέρα, η απόδειξις της αληθούς πίστεως με την πράξιν και την
ενέργειαν ή η απόδειξις με μόνους τους λόγους; Οι δε είπον ότι προτιμοτέρα και
βεβαιοτέρα είναι η απόδειξις με την πράξιν και τα έργα. Τότε ο Όσιος λέγει εις
αυτούς: Καλώς είπατε, ιδού λοιπόν, εδώ είναι τινές δαιμονιζόμενοι και
ιατρεύσατε αυτούς με τους συλλογισμούς σας ή με μαγείαν και άλλην τέχνην, ως
βούλεσθε, επικαλούμενοι τα αναίσθητά σας είδωλα, ει δε και δεν δύνασθε, εγώ θα
τους θεραπεύσω, δια να γνωρίσετε του Εσταυρωμένου Χριστού, τον οποίον
χλευάζετε, την άμαχον δύναμιν. Οι δε είπον ότι δεν ηδύναντο να πράξουν τοιούτον
θαυμάσιον. Επικαλεσάμενος τότε τον Χριστόν ο Άγιος, εσφράγισε τρισώς τους
ασθενείς με το σημείον του Τιμίου Σταυρού και εθεραπεύθησαν, σωφρονισθέντες δε
ηυχαρίστουν τον Κύριον. Οι δε φιλόσοφοι, ιδόντες τοιούτον σημείον, εξεπλάγησαν.
Λέγει τότε προς αυτούς ο Άγιος: τι θαυμάζετε; Δεν είμαι εγώ εκείνος όστις έκαμε
το θαύμα, αλλ’ ο Χριστός, εις τον οποίον, εάν πιστεύετε και σεις, δεν
χρειάζεσθε πλέον με λόγους απόδειξιν, αλλά η προς Χριστόν πίστις και αγάπη θα
ενεργή ομοίως και εις εσάς.
Μέγας Συναξαριστής τόμος Α΄ σελίς 373.
Μέγας Συναξαριστής τόμος Α΄ σελίς 373.
ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Τη αυτή ημέρα,
Κυριακή μετά την Πεντηκοστήν, την των απανταχού της οικουμένης εν Ασία, Λιβύη
και Ευρώπη, Βορρά τε και Νότω, ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ εορτήν εορτάζομεν.
Του Κυρίου μου
πάντας υμνώ τους φίλους·
Ει τις δε μέλλων, εις τους πάντας εισίτω.
Ει τις δε μέλλων, εις τους πάντας εισίτω.
Κατά την Κυριακήν
ταύτην, ήτις ακολουθεί αμέσως μετά την Αγίαν Πεντηκοστήν, εθέσπισαν οι θείοι
Πατέρες να επιτελώμεν την πανσέβαστον μνήμην όλων των Αγίων, οίτινες υπήρξαν
εις όλον τον κόσμον. Και κατ΄ αρχάς μεν οι αρχαιότατοι Πατέρες εποίουν την
εορτήν μόνον των Μαρτύρων, των εν όλω τω κόσμω μαρτυρησάντων, καθώς μαρτυρεί
και ο εγκωμιαστικός Λόγος του θείου Χρυσοστόμου, εις τον οποίον μόνους τους
Μάρτυρας κοινώς όλου του κόσμου επαινεί. Οι μεταγενέστεροι όμως εποίουν την
εορτήν ταύτην γενικωτέραν, ονομάσαντες αυτήν Κυριακήν των Αγίων Πάντων,
συμπεριλαμβάνοντες εν αυτή και Πατριάρχας και Προφήτας και Αποστόλους και
Μάρτυρας και Ιεράρχας και Ασκητάς και όλους ομού τους Δικαίους, κατά πάσαν
ηλικίαν και γένος. Σκοπός της παρούσης εορτής είναι, ότι επειδή ο Κύριος ημών
Ιησούς Χριστός προ του πάθους είπεν, ότι: «Καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας
ελκύσω προς εμαυτόν» (Ιωάν. ιβ: 32), το οποίον ήτο και ο όλος σκοπός και το
τέλος δια το οποίον κατέβη εις την γην και εσαρκώθη και έγινε τέλειος άνθρωπος,
μείνας τέλειος Θεός ο Αυτός, δια να σώση δηλαδή την ανθρώπινον φύσιν και να την
αναβιβάση εις την ουράνιον μακαριότητα. Την προσληφθείσαν λοιπόν φύσιν εις την
θείαν Του υπόστασιν, την ανεβίβασεν εις τους ουρανούς δια της θείας Του
Αναλήψεως και την εποίησε συγκάθεδρον τω Θεώ και Πατρί. Αλλά με τούτο δεν
επληρώθη και η υπόσχεσις την οποίαν έδωσεν, ειπών, ότι «πάντας ελκύσω προς
εμαυτόν». Δια τούτο, λοιπόν, έπεμψε εις τους Αγίους Αυτού Αποστόλους το
Πανάγιον Πνεύμα, δια να υπάγουν να
κηρύξουν, με την δύναμιν Αυτού, εις όλα τα έθνη την μίαν Θεότητα και να
συνάξουν τους εκλεκτούς εις την Βασιλείαν των Ουρανών· το οποίον και έπραξαν οι
καλοί και πιστοί υπηρέται με όλην την προθυμίαν και με όλην αυτών την ψυχήν και
την καρδίαν και μέχρις εκχύσεως του αίματος αυτών. Ούτως επληρώθη ο άνω κόσμος,
εκ του οποίου το αποστατικόν τάγμα εξέπεσε· και τούτο είναι εκείνο το οποίον
εορτάζομεν σήμερον, ήτοι τον καρπόν του Αποστολικού Κηρύγματος. Λέγουσι δε και άλλην αιτίαν της κοινής ταύτης
εορτής, ότι πολλοί μεν και πάμπολλοι και παρ΄ ολίγον άπειροι, κατά διαφόρους
τόπους και κλίματα ηγίασαν, τους οποίους και δια το πλήθος και δια το άγνωστον
των ονομάτων δεν ήτο δυνατόν να τους τιμήσωμεν κατά μέρος ένα έκαστον. Λοιπόν,
δια να τιμήσωμεν και αυτούς πρεπόντως και να έχωμεν και την παρ΄ εκείνων
βοήθειαν και αντίληψιν, διώρισεν η μήτηρ ημών Εκκλησία να επιτελώμεν μίαν
κοινώς των απάντων εορτήν και εν ταυτώ να γίνηται η αυτή εορτή και δι΄ εκείνους
οίτινες μετά ταύτα ή μαρτυρήσουν ή απλώς αγιάσουν. Λέγουσι προσέτι ότι και Λέων
ΣΤ΄ ο ευσεβέστατος βασιλεύς (886-912), ο επονομαζόμενος Σοφός, ηθέλησε να
τιμήση ως αγίαν την πρώτην αυτού σύζυγον την Θεοφανώ, αλλά δεν επένευσε τότε
εις την βουλήν του η Εκκλησία· όθεν έκτισε Ναόν περικαλλέστατον των Αγίων
Πάντων και είπεν: «Αν είναι και η Θεοφανώ Αγία, ας εορτάζεται μετά πάντων των
Αγίων». Είναι δε το περισσότερον και το κυριώτερον αίτιον της εορτής ταύτης,
καθώς και παντός εορταζομένου Αγίου, η παρακίνησις ημών των ζώντων προς μίμησιν
των εορταζομένων. Να βιασθώμεν δηλαδή και ημείς να κατορθώσωμεν την αξιέπαινον
ζωήν εκείνων των μακαρίων και αοιδίμων δούλων του αληθινού Θεού ημών. Εις τούτο
και ο Προφητάναξ Δαβίδ αποβλέπων λέγει: «Εμοί δε λίαν ετιμήθησαν οι φίλοι σου ο
Θεός (Ψαλμ. ρλη΄ 17). Ο δε θείος
Απόστολος, απαριθμών τα κατορθώματα των Αγίων και την μνήμην αυτών προβάλλων
εις ημάς ως παράδειγμα, προς αποστροφήν μεν των γηϊνων πραγμάτων και της
αμαρτίας, μίμησιν δε της υπομονής αυτών και ανδρείας εις τους αγώνας της
αρετής, ούτω λέγει: «Τοιγαρούν και ημείς τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν
νέφος Μαρτύρων, όγκον αποθέμενοι πάντα και την ευπερίστατον αμαρτίαν, δι΄
υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα» (Εβρ. ιβ: 1). Εκ της διδασκαλίας
λοιπόν των θείων Γραφών και της αποστολικής παραδόσεως οδηγηθέντες ημείς οι
ευσεβείς τιμώμεν άπαντας τους φίλους του Θεού, τους Αγίους, ως φύλακας των
εντολών του Θεού, ως αρετής λαμπρά παραδείγματα, ως της ανθρωπίνης φύσεως
ευεργέτας. Και έκαστον μεν των γνωρίμων Αγίων τιμώμεν ειδικώς εις τινα του
ενιαυτού ημέραν, ως φαίνεται εις το Μηνολόγιον· επειδή όμως πολλοί είναι
άγνωστοι, ως ανωτέρω είπομεν, και ο αριθμός αυτών επολλαπλασιάσθη κατά καιρούς
και έτι πολλαπλασιάζεται και δεν θα παύση πληθυνόμενος έως της συντελείας, δια
τούτο η μήτηρ ημών Εκκλησία έταξεν, όπως άπαξ του ενιαυτού επιτελούμεν και
πάντων των Αγίων κοινήν μνήμην, ήτις είναι η παρούσα εορτή. Ταύτην λοιπόν
επιτελούντες σήμερον τιμώμεν ευλαβώς και μακαρίζομεν πάντας, Δικαίους,
Προφήτας, Αποστόλους, Μάρτυρας, Ομολογητάς, Ποιμένας, Διδασκάλους, Οσίους,
άνδρας και γυναίκας ομού, γνωστούς και αγνώστους, τους προστεθέντας και
προστιθεμένους, όσοι από Αδάμ έως του νυν ετελειώθησαν εν ευσεβεία και δια των
καλών έργων εδόξασαν τον Θεόν. Τούτους πάντας και αυτά προσέτι των Αγγέλων τα
τάγματα, προ πάντων δε και μετά πάντων την Υπεραγίαν Δέσποινα και Κυρίαν ημών
Θεοτόκος, Μαρίαν την Αειπάρθενον, τιμώμεν σήμερον δια της παρούσης εορτής,
προτιθέμενοι τον βίον αυτών αρετής παράδειγμα και παρακαλούντες αυτούς, ίνα
πρεσβεύωσιν υπέρ ημών προς τον Θεόν. Ου η Χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά
πάντων ημών. Αμήν.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Εις τα άπειρα
μυστήρια του Θεανθρωπίνου οργανισμού της Εκκλησίας εισέρχεται κανείς,
ενσωματούται και ζη κατ΄ εξοχήν δια της αδιαλείπτου προσευχής και της
ακαταπαύστου λατρείας. Δια της συμμετοχής μας εις τας προσευχάς και την
λατρείαν της Εκκλησίας γίνεται και επιτελείται το έργον της μεταμορφώσεως και
της χριστοποιήσεώς μας. η συμμετοχή αυτή και το έργον πάντοτε είναι και
προσωπικόν και καθολικόν, δηλαδή εκκλησιαστικόν. Εις την κοινωνίαν των Αγίων ο
άνθρωπος συμμετέχει και ζη κυρίως και πρωτίστως δια της προσευχής. Δια τούτο η
προσευχή είναι η πλέον απαραίτητη και αναγκαία αρετή δι΄ έκαστον χριστιανόν. Η
προσευχή είναι ο χοράρχης εν τη χορωδία των αρετών. Αυτή ορίζει την θέσιν και
χαρίζει την πνοήν εις εκάστην αρετήν, δι΄ αυτής αυξάνουν και αναπτύσσονται όλαι
αι άλλαι αρεταί, εναρμονιζόμεναι υπ΄ αυτής ενθέως δια την πραγμάτωσιν του έργου
της σωτηρίας.
Τα διπλά Μυστήρια και η εκτροπή όλων μας.
Τοῦ π. Διονυσίου Ταμπάκη, Ἱ. Ν. Παναγίας, Ναύπλιον
Ἔγινε τῆς μόδας καὶ ἐπιβεβλημένο πλέον κάθε ζευγάρι ποὺ θέλει νὰ ἑνώσει τὶς ζωές του νὰ ξεκινᾶ τὰ πρῶτα του κοινὰ βήματα καὶ κατὰ προτεραιότητα ἀπὸ τὴν μεγάλη «εὐλογία» τοῦ Δημάρχου ἢ Ἀντιδημάρχου καὶ κατόπιν, τὶς περισσότερες φορὲς μὲ παιδιὰ στὴν ἀγκαλιὰ, ποὺ κλαυθμυρίζουν γοερὰ ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία τῶν δύο συναπτομένων Μυστηρίων νὰ προσέρχονται καὶ στὶς Ἐκκλησιὲς, γιὰ νὰ ἐπιτελέσουν κατὰ τὰ παραδοσιακὰ εἰωθότα καὶ τὸν Θρησκευτικὸ Γάμο. Τὸ ἀκόμη χειρότερο εἶναι ἀφοῦ φτάσουν στὴν Ἐκκλησία, κατόπιν ἑορτῆς, νὰ λαμβάνουν καὶ τὸ ἀπαραίτητο ὕφος τοῦ ἐπιτυχημένου καὶ ὄχι τοῦ μετανοοῦντος, ἀφοῦ ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, λίγα χρόνια πρίν, θὰ ντρεπόσουν γιὰ τὸν ἑαυτό σου πόσο μᾶλλον νὰ προσέρχεσαι μὲ τυμπανοκρουσίες, πλουσίους στολισμοὺς καὶ ἄλλα ἐφὲ, γιὰ νὰ παρουσιάσεις σὲ ἱερὸ τόπο τὴν ἀναίδειά σου στὸν Θεὸ, ἀφοῦ ἀποδεικνύεις στὴν πράξη πὼς Αὐτὸς ἔχει τὴν τελευταία προτεραιότητα στὴν ζωή σου. Τὸ ἀκόμη λυπηρὸν εἶναι καὶ ἡ δική μας ὡς Ἱερεῖς ἀνοχὴ καὶ οἰκονομία, ποὺ δείχνουμε, σὲ αὐτὲς τὶς ἄνομες καταστάσεις καὶ ἔτσι στὴν οὐσία συνηγοροῦμε καὶ… ἐπιδοκιμάζουμε αὐτὲς τὶς προδοτικὲς γιὰ τὸν Χριστὸ μας πράξεις, ἀφοῦ ἐὰν ἡ ἄρνηση τῶν παλαιῶν Χριστιανῶν νὰ ρίξουνε λίγο λιβανάκι στὰ εἴδωλα ἔφερνε τὴν κατακρεούργηση καὶ τὸ φρικτὸ μαρτύριό τους, ἐμεῖς σήμερα τόσο εὔκολα καὶ ἀβασάνιστα γυρίζουμε τὴν πλάτη μας στὸν Κύριο καὶ ἀφοῦ ρίξουμε τὸ θυμίαμα τῆς ψυχῆς μας ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Δημαρχείου στρεφόμαστε ἔπειτα καὶ ἐθιμοτυπικὰ στὸν Χριστό, ὅπου Αὐτοῦ θέλημα «ἐστιν ἡ ἔννομος συζυγία» (Ἀκολ. Γάμου). Τὸ ἐπιπλέον εἰρωνικὸ κιόλας εἶναι ὅταν οἱ τὸν πολιτικὸν Γάμον ἐπιτελέσαντες καὶ ἀρνούμενοι τὴν πίστη νὰ θελήσουν κατόπιν νὰ γίνουν καὶ ἐγγυητὲς αὐτῆς τῆς πίστεως (ποὺ λίγο καιρὸ πρὶν ἀμφισβήτησαν) ὡς ἀνάδοχοι στὸ Ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Γιὰ νὰ μὴ ἀναφερθοῦμε καὶ στὰ ὅσα ἀμέτρητα πρακτικὰ προβλήματα, ποὺ δημιουργοῦνται στὸν Ἱ. Ναὸ κατὰ τὴν τέλεση τῶν διπλῶν Μυστηρίων, ἀφοῦ ἔχεις νὰ κάνεις μὲ ἕνα παιδὶ καταταλαιπωρημένο νὰ περιμένει ἐπὶ 3 ὧρες μέσα στὴν πολυκοσμία καὶ ζέστη, γιὰ νὰ βαπτισθεῖ, ἀλλὰ καὶ ἕνα συγγενολόϊ μὲ ἀποῦσα συνήθως Ὀρθόδοξη λειτουργικὴ ἀγωγή, ποὺ καλεῖται ἐπὶ 3 ὧρες νὰ κάνει τὸν κομπάρσο στὸ Ἱ. Μυστήριο μπαινοβγαίνοντας ἀπὸ τὸν Ἱ. Ναὸ καὶ καπνίζοντας ἐνίοτε, γιὰ νὰ πλήξει τὴν πλήξη του ἢ μεταποιώντας τὸν Ἱ. Ναὸ σὲ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων μὲ τὴν ἀτελείωτη μεταξὺ των πάρλα καὶ ἀργολογία. Εἶναι ἆραγε αὐτὰ πράγματα τοῦ Θεοῦ; Ἂν ὄχι τότε νὰ μεταποιήσουμε τὴν συνείδησή μας ἀπὸ διπλή σὲ ἁπλή, καθαρὴ καὶ διάφανη! Ἔτσι ὅπως τὴν θέλει ὁ Θεός.
"Ο.Τ"
Ἡ ἀναίδεια τῆς γυμνότητος ὑπαγορεύεται ἀπὸ τὸν διάβολον!
Κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ παντελὴς
ἔλλειψη τῆς αἰδοῦς. Οἱ ἄνθρωποι ἔφτασαν σὲ ἀπίστευτα βάθη ἀναίδειας, ὥστε νὰ
θεωρεῖ τὴν αἰδῶ ὡς ψυχοπαθολογικὴ
κατάσταση. Ἂς ρίξει κάποιος μία ματιὰ στὶς παρέες τῶν νέων καὶ θὰ δεῖ μὲ ποιὸ
τρόπο ἀντιμετωπίζονται ὅσοι θέλουν νὰ βιώνουν τὴν αἰδῶ! Ἡ γύμνια εἶναι ἡ κύρια ἔκφραση
τῆς ἀναίδειας καὶ γι᾽αὐτὸ συναγωνίζονται οἱ ἄνθρωποι ποιὸς (κυρίως ποιὰ) θὰ
γυμνωθεῖ περισσότερο! Στὴν Ἀμερικὴ ἔφτασαν
σὲ χειρότερες ἀκρότητες: «Τὸ δικαίωμα νὰ περπατοῦν ἡμίγυμνες στοὺς δρόμους, ἂν
τὸ θέλουν, ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἄνδρες, ἀποκτοῦν οἱ Νεοϋορκέζες, χάρη στὸν ἀκτιβισμὸ καὶ στὴ νομικὴ
ὀξυδέρκεια μίας 46χρονης καλλιτέχνιδας, ἡ ὁποία, ἀφοῦ εἶχε συλληφθεῖ ἀμέτρητες φορὲς
γιὰ προσβολὴ τῆς δημοσίας αἰδοῦς, ἐπειδὴ κυκλοφοροῦσε γυμνόστηθη, ἀνακάλυψε καὶ
ἐπικαλέστηκε σχετική δικαστικὴ ἀπόφαση περὶ ἰσότητας, ποὺ εἶχε ψηφιστεῖ πρὶν ἀπὸ
21 ὁλόκληρα χρόνια ἀπὸ τὴν Πολιτεία τῆς Νέας Ὑόρκης! Ὅπως γράφει ἡ Liberation ἕνα ὑπόμνημα, ποὺ ἐστάλη στὰ ἀστυνομικὰ
τμήματα τῆς Νέας Ὑόρκης ὑπενθυμίζει στὰ
34.000 μέλη τῆς NYPD ὅτι κανένα πειθαρχικὸ μέτρο δὲν πρέπει νὰ ἐπιβάλλεται ἀπέναντι σὲ “ἄτομα,
ἄνδρες ἢ γυναῖκες, ποὺ κυκλοφοροῦν δημοσίως χωρὶς νὰ φοροῦν τίποτα ἀπὸ τὴ μέση
καὶ ἐπάνω”. “Οι γυναῖκες, ποὺ κυκλοφοροῦν γυμνόστηθες, δὲν διαπράτ τουν κανένα ἔγκλημα”
ἀνέφερε ρητῶς τὸ ὑπόμνημα» ! Ὁ μεγάλος ἀναιδὴς
εἶναι ὁ διάβολος καὶ πασχίζει νὰ μεταβάλλει τοὺς ἀνθρώπους σὰν καὶ τὸν ἴδιο. Ὅσοι
τὸν ἀκοῦν, γδύνονται νὰ τοῦ μοιάσουν!
"O.T"
Kαταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας
H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.
Πολλοί σιωπούν και κρύβονται, είτε από φόβο και δειλία είτε για να μη πέσουν στην δυσμένεια των ισχυρών
Επί πολλές δεκαετίες η παναίρεση του Οικουμενισμού λυμαίνεται την ορθόδοξη πίστη και ζωή. Από τους ποιμένες, φύλακες του ποιμνίου, που θα έπρεπε να αγρυπνούν και να εκδιώκουν τους λύκους των αιρέσεων του Παπισμού και του Προτεσταντισμού, πολλοί σιωπούν και κρύβονται, είτε από φόβο και δειλία είτε για να μη πέσουν στην δυσμένεια των ισχυρών, ενώ άλλοι έχουν προσχωρήσει στις αιρέσεις και ως προβατόσχημοι λύκοι κατασπαράσσουν πνευματικά τους ποιμαινομένους. Την διαφύλαξη της πίστεως ανέλαβαν ευάριθμοι πρεσβύτεροι και μοναχοί, αλλά και οι ίδιοι οι ποιμαινόμενοι με αξιοθαύμαστη παρρησία. Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας, που το ποίμνιο αποδεικνύεται συνετώτερο των ποιμένων, ποιμαινόμενο αοράτως από τον αρχιποίμενα Χριστό, ο οποίος άλλωστε εγκατέστησε τους ποιμένες, όχι για να καταφάγουν, αλλά για να προστατεύουν το ποίμνιο, όχι για να σφετεριστούν την ιερατική Χάρη προς ίδιον όφελος, αλλά για να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή τους, όπως έπραξεν Εκείνος, για την σωτηρία των προβάτων. Ο καλός ποιμένας δεν φεύγει, όταν βλέπει τον λύκο να έρχεται, πολύ περισσότερο δεν προσχωρεί στους λύκους, αλλά «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων»
Tourist's organs save lives of 3 Israelis
(σ.σ. την "έφαγαν" ζωντανή τη γυναίκα...)
Dr. Itay Gal
Christian woman dies of heart attack during pilgrimage to holy sites in Israel. Her children, from Russia, agree to donate her organs. In show of gratitude, Greek Orthodox Church buries woman on its property on Mount Zion
For the first time, a Christian tourist has donated her organs to Israelis and was even buried in Israel. Thanks to her donation, the lives of three people were saved.
Dr. Itay Gal
|
Christian woman dies of heart attack during pilgrimage to holy sites in Israel. Her children, from Russia, agree to donate her organs. In show of gratitude, Greek Orthodox Church buries woman on its property on Mount Zion
For the first time, a Christian tourist has donated her organs to Israelis and was even buried in Israel. Thanks to her donation, the lives of three people were saved.
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ
ΠΟΛΛΟΙ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ καυχῶνται, γιατὶ γνωρίζουν κάποιον ἐνάρετο κληρικὸ ἢ μοναχὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν πνευματικὰ μαζί του. Ἐκ πρώτης ὄψεως αὐτὸ θεωρεῖται θετικὸ καὶ μακάρι ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ ἐπικοινωνοῦσαν μὲ ἐνάρετους ἀνθρώπους καὶ νὰ παραδειγματίζονταν ἀνάλογα. Στὴν πραγματικότητα ὡστόσο τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά, γιατὶ ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία αὐτὴ δὲν ἔχουμε τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα. Καὶ διερωτᾶται κανείς, γιατὶ συμβαίνει αὐτό, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι μένουν ἀνεπηρέαστοι καὶ ἄρα ἀδιόρθωτοι; Ποῦ βρίσκεται τὸ ἀδύνατο σημεῖο; Τί πρέπει νὰ προσέξουν; Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ παρομοιάσει τοὺς χριστιανοὺς αὐτοὺς μὲ χέρσο ἀγρό, ποὺ δὲν ἀποδίδει τίποτα, ὅσους σπόρους καὶ ἂν ρίξεις. Χρειάζεται προηγουμένως νὰ καθαριστεῖ, νὰ σκαφτεῖ βαθιά, νὰ κοποῦν οἱ ἄγριες ρίζες, νὰ λιπανθεῖ καὶ μετὰ νὰ σπείρει ὁ γεωργός, ὁ ὁποῖος στὴ συνέχεια πρέπει νὰ ποτίζει καὶ νὰ βοτανίζει, γιὰ νὰ περιμένει τὴ σοδειά.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ στὰ πνευματικά. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀλλοιώσει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, χρειάζεται νὰ ὑπάρχει πνευματικὸς ἀγώνας καὶ ἱερὸς ζῆλος. Ὁ ράθυμος καὶ κοσμικὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὠφεληθεῖ, ὅσες νουθεσίες καὶ νὰ τοῦ δώσει ἕνας πολύπειρος κληρικὸς ἢ μοναχός. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρχει ἡ καλὴ προαίρεση, ἡ σταθερὴ ἀπόφαση γιὰ ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ ὁ διαρκὴς ἀγώνας κατὰ τῶν ἁμαρτωλῶν παθῶν. Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης ἔλεγε γιὰ τὸ θέμα αὐτό: «Ὅσο ἔχεις, τόσο θὰ πάρεις». Δηλαδή, προϋπόθεση τῆς πνευματικῆς ὠφέλειας εἶναι νὰ ὑπάρχει ἀγώνας κατὰ τῆς ἁμαρτίας, μετάνοια, ἐγρήγορση καὶ ταπείνωση.
Μερικοὶ χριστιανοὶ νομίζουν ὅτι πνευματικὴ ζωὴ σημαίνει παθητικὴ ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἀκοῦν, εὐχαριστιοῦνται, χειροκροτοῦν τὸν ὁμιλητὴ καὶ μετὰ τίποτα ἄλλο. Καμία μεταβολή, καμία ἀναθεώρηση, καμία διόρθωση καὶ στὰ μικρὰ θέματα τῆς ζωῆς. Δὲν θέλουν νὰ διαταράξουν τὴν κοσμική τους μακαριότητα καὶ νὰ κόψουν «ἀθῶες συνήθειες», ποὺ μὲ βεβαιότητα τοὺς κρατοῦν μακριὰ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Μὲ τὴν ἴδια ραθυμία μελετοῦν καὶ τὰ διάφορα πνευματικὰ βιβλία. Συνήθως γιὰ τὸν ἑαυτό τους δὲν παίρνουν τίποτα, γιὰ τοὺς ἄλλους ὅμως βάζουν ἀρκετὰ βέλη στὴ φαρέτρα τους. Χρησιμοποιοῦν τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων ὡς ὅπλα κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους, ἐνῶ δὲν θέλουν νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν αὐτογνωσία. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους πολλοὶ κληρικοὶ τοὺς χαρακτηρίζουν ρηχοὺς καὶ ἀδιάβροχους, ποὺ πρέπει νὰ δουλέψουν πολύ, γιὰ νὰ προκόψουν κατὰ Θεόν. Ὅμως ὑπάρχουν δίπλα τους καὶ κάποτε εἶναι ἀπαιτητικοὶ καὶ ἐπίμονοι, γεγονός, ποὺ δημιουργεῖ διάφορα προβλήματα στὴν ἐνορία. Γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους χρειάζεται ἀνοχή, ὑπομονὴ καὶ εἰλικρινὴς ἀγάπη, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι αὔριο ἴσως κάνουν τὴ μεγάλη στροφή.
"Ορθόδοξος Τύπος"
Ο αείμνηστος αγωνιστής Ιεράρχης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος (+1984) :
"...Διατί αγνοεί ο γνωμοδοτήσας ότι εν
τη εκκλησιαστική ζωή και ιστορία επανειλημμένως η ευθιξία των Ορθοδόξων
συνειδήσεων ωδήγησεν εις διακοπήν μνημοσύνου όχι μόνον προ Συνοδικής καταδίκης
του ενόχου, αλλά και προ της διά ρητού Κανόνος παροχής τοιούτου δικαιώματος;
Αναφέρω μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν. Όταν ο Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος
απέρριψε τον όρον "Θεοτόκος", πολλοί των υπ' αυτών Κληρικών έπαυσαν αμέσως
το μνημόσυνόν του, καίτοι ακόμη ούτε ο Νεστόριος είχε δικασθή, ούτε ο όρος
αυτός είχε δογματισθή δι' επισήμου Συνοδικής αποφάσεως, ούτε καν υπήρχεν ο 15ος
Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο δίδων δικαίωμα της παύσεως μνημοσύνου διά
κηρυσσόμενα αιρετικά φρονήματα. Οι Κληρικοί ούτοι κατεδικάσθησαν Συνοδικώς υπό
του Νεστορίου, ως αντικανονικώς ενεργήσαντες (αυτό ακριβώς ζητεί και δι' ημάς ο
γνωμοδοτών!). Τί συνέβη μετά ταύτα; Πρώτον:
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Η λατρευτική και
προσευχητική αυτή παράδοσις της Εκκλησίας μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης
διαφυλάττει τον μεγαλύτερον θησαυρόν όλων των κόσμων του ανθρώπου, τον Κύριον
και Θεάνθρωπον Ιησούν Χριστόν και ό,τι είναι ιδικόν Του. Η δε ούτω φυλαττομένη
Θεανθρωπίνη υπόστασις του Χριστού με το Ευαγγέλιόν Του, της σωτηρίας και της
θεώσεως είναι ακριβώς η αεί ζώσα και υπερτέλειος θεία Παράδοσις της Εκκλησίας.
Εις την λατρείαν της Εκκλησίας, εις τας ακολουθίας της, τελείται διαρκώς το
θεανθρώπινον μυστήριον της θείας Οικονομίας της σωτηρίας, ιδίως δε εις την
θείαν Λειτουργίαν. Δια τούτο ακριβώς και λέγεται εις την τελευταίαν ευχήν της
Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου: «Ήνυσται και τετέλεσται… Χριστέ ο Θεός ημών
το της Σης οικονομίας μυστήριον». Η σωτηρία μας και η θέωσίς μας και
χριστοποίησις και θεανθρωποποίησις δεν είναι άλλο παρά η ζωντανή και λατρευτική
μας συμμετοχή και κοινωνία εις το μυστήριον της Λειτουργίας και γενικώς της
λατρείας της Εκκλησίας. Δια τούτο θέωσις και θεανθρωποποίησις σημαίνει
ταυτοχρόνως και την εκκλησιοποίησίν μας, την κοινήν ζωήν μας δηλαδή και
κοινωνίαν «συν πάσι τοις αγίοις» (Εφ. 3, 18) εν τη Εκκλησία και τον
«εκκλησιασμόν» του είναι μας.
ΕΠΕΙΓΟΝ***
Δυστυχώς αναβάλλεται η
μεταμόσχευση της αγαπητής μας Τίνας Παπαγεωργίου, λόγω μιας επιπλοκής!
Γι' αυτό σας παρακαλώ όσοι σκοπεύατε να
πάτε να δώσετε αιμοπετάλια από την Δευτέρα 24/06 όπως είχαμε πει, να μην πάτε, αλλά να περιμένετε περισσότερες οδηγίες, διότι κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να
μετατεθεί η όλη διαδικασία!
Παρακαλώ διαδώστε το σε
όσους το είχατε προωθήσει αρχικά!
Ευχαριστώ εκ μέρους της οικογενείας,
Όλγα Σωτηριάδου
6974 962727
Ευχαριστώ εκ μέρους της οικογενείας,
Όλγα Σωτηριάδου
6974 962727
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
Επί πολλές δεκαετίες, απασχολεί πολλούς πιστούς μέ ενταση καί σωτηριολογική αγωνία τό θέμα του ποιά επί τέλους είναι η αληθινή Εκκλησία, πού βρίσκεται η Εκκλησία; Είναι δυνατόν νά θεωρούνται ως εκκλησίες οι αιρέσεις καί τά σχίσματα; Είναι επιτρεπτόν θεολογικά η Εκκλησία, η αδιακόπως υφισταμένη μέχρι σήμερα διά της διπλής αποστολικής διαδοχής, διαδοχής εν πρώτοις στό σύνολο των αληθειών της πίστεως, και χρονικής διαδοχής κατόπιν στούς επισκοπικούς θρόνους, νά υποβιβάζεται και νά συμφύρεται ως ένα πολλοστημόριο μεταξύ εκατοντάδων άλλων δήθεν εκκλησιών, όπου η διαδοχή της αλήθειας έχει διακοπή από νεωτερικές ανθρώπινες διδασκαλίες, και η χρονική διαδοχή των επισκόπων, όπου υπάρχει, έχει ακυρωθή λόγω της διακοπής της αλήθειας; Υπήρξε ποτέ περίοδος στή ζωή της Μίας Εκκλησίας, κατά τήν οποία οι αιρέσεις και οι αιρετικοί εθεωρούντο μέλη της Εκκλησίας;
Δεν έχουν την ευαισθησίαν της πίστεως, την οποίαν πάντοτε είχον οι Ορθόδοξοι.
Κατά τους εσχάτους χρόνους Ορθόδοξοι Πατριάρχαι, Αρχιερείς, Ιερείς, Θεολόγοι, ήρχισαν να μην ομιλούν με την παραδοσιακήν αυτήν έναντι του παπισμού γλώσσαν, ως εάν ο παπισμός παρητήθη των αντιευαγγελικών του γραμμών. Ορθόδοξοι πατριάρχαι ετέλεσαν επιμνημοσύνους δεήσεις δια τον αποθανόντα Παύλον ΣΤ΄…. τον εχαρακτήρισαν ως άγιον και την εκκλησίαν της Ρώμης ως αγίαν…κ.ο.κ. Υπάρχουν δε και έτεραι πράξεις ορθοδόξων ιεραρχών και λοιπών ιερωμένων και λαϊκών… αι οποίαι δεικνύουν ότι πράγματι οι Ορθόδοξοι ούτοι έπαυσαν να θεωρούν τον παπισμόν, ως εθεώρουν αυτόν οι μέχρι τούδε Ορθόδοξοι. Το Ορθόδοξον αισθητήριόν των δεν αντιδρά, ως αντέδρα μέχρι σήμερον εις την αίρεσιν του παπισμού. Δεν έχουν την ευαισθησίαν της πίστεως, την οποίαν πάντοτε είχον οι Ορθόδοξοι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)