π. Θεόδωρος Ζήσης : ο Οικουμενισμός προχωρεί διότι οι Μοναχοί δεν βρίσκονται στη πρώτη γραμμή του αγώνα.

Από το 2.30 λεπτό του βίντεο στα Ελληνικά.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Το μυστήριον του Χρίσματος

Το άγιον Χρίσμα, αν και δίδεται εν τη Εκκλησία χάρις εις την θεανθρωπίνην οικονομίαν του Χριστού, του μόνου Φιλανθρώπου, τυγχάνει το κατ΄ εξοχήν μυστήριον του Αγίου Πνεύματος. Εις την πραγματικότητα, το μυστήριον του Βαπτίσματος και το μυστήριον του Χρίσματος είναι εν δυαδικόν μυστήριον. Ενσωματωθέντες δια του Βαπτίσματος εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις το σώμα Του, την Εκκλησίαν, οι χριστιανοί λαμβάνουν εις το μυστήριον του Χρίσματος την «σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος», δηλαδή τον θείον αγιασμόν και την εν χάριτι χρίσιν και ενίσχυσιν του Αγίου Πνεύματος. Διότι κατά τους λόγους του σοφού Καβάσιλα, ο χριστιανός εις το άγιον Βάπτισμα λαμβάνει «το είναι και όλως υποστήναι κατά Χριστόν», το δε άγιον Χρίσμα δωρείται εις αυτόν τας χριστοποιούς δωρεάς και ενεργείας του Παναγίου Πνεύματος δια την νέαν ζωήν του εν Χριστώ, την πνευματικήν και θεανθρωπίνην ζωήν. Εις το άγιον Χρίσμα το πρόσωπον του ανθρώπου χρίεται δια του Αγίου Πνεύματος κατ΄ εικόνα και ομοίωσιν του θείου Κεχρισμένου, του Θεανθρώπου Χριστού. Εις το θείον μυστήριον τούτο συνεχίζεται η Αγία Πεντηκοστή, η οποία εις την Εκκλησίαν του Χριστού ουδέποτε διακόπτεται. 

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς--Ανακοίνωσις:

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 4^ῃ  Ἰουνίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλε τήν ἀκόλουθη Ποιμαντορική Ἐγκύκλιο πρός τόν εὐλαβῆ Κλῆρο καί τόν φιλόχριστο λαό τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφερείας Αὐτοῦ.

Ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως

«Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Μέ τόν Νόμο 3984/27.6.2011 πού ἐψηφίσθη ἀπό τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων καί ἐφαρμόζεται ἀπό 1^ης Ἰουνίου 2013 ρυθμίζεται, μέ ἀρχές πού ἀπάδουν στήν ἰδιοπροσωπεία τοῦ Γένους μας καί τήν ἱερότητα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, τό πολυσήμαντο θέμα τῆς δωρεᾶς καί μεταμοσχεύσεως τῶν ἀνθρωπίνων ὀργάνων. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὑπέβαλε κατά τήν διαβούλευση τοῦ εἰρημένου Νόμου θέσεις Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιαστικῆς βιοηθικῆς οἱ ὁποῖες προδήλως περιφρονήθησαν παρά τήν γενομένη τροποποίηση διά τοῦ Νόμου 4075/11.4.2012 καί ἑπομένως διά τό μέγιστο αὐτό θέμα καθηκόντως ὀφείλομε νά ἐνημερώσωμε τούς πάντας καί νά καταδείξωμε οἱ Ἱεράρχαι τήν καταφανῆ διάστασι τοῦ ψηφισθέντος Νόμου μέ τήν ἀνθρώπινη ὀντολογία, τήν ὀρθόδοξη θεολογία καί τήν θεόσδοτη ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Ἐν συνεχείᾳ τῇ συμβολῇ τῆς ἐργασίας εἰδικῶν, ἤτοι τῶν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτου-Ἰατροῦ Λουκᾶ Τσιούτσικα, Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεβυτέρου Στεφάνου Στεφοπούλου καί Πανοσιολ. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου παρατηροῦμεν ὅτι:

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης:

….Διότι τώρα καλώς κάνουμε και αγωνιζόμαστε για να κρατήσει το μάθημα των θρησκευτικών τον ομολογιακόν του χαρακτήρα, αλλά ο Οικουμενισμός και ο συγκρητισμός υπάρχει μόνο στο μάθημα των θρησκευτικών;;;  δεν τον βιώνουμε σε Εκκλησιαστικό και εκκλησιολογικό επίπεδο;;  δεν έχουμε τις Διαθρησκειακές συναντήσεις;;  δεν έχουμε τις συμπροσευχές;;  δεν έχουμε δηλώσεις ανωτάτων Εκκλησιαστικών ηγετών ότι και ο Μωάμεθ είναι Προφήτης;;  ότι όλες οι θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας;;  Αν τα λέει αυτά ένας Πατριάρχης, αν τα λέει ένας Αρχιεπίσκοπος, αν τα λένε θεολόγοι, γιατί να μην τα βάλουν κύριε Ρεράκη και στο μάθημα των θρησκευτικών;; Αφού τα λένε οι Ταγοί μας, αφού τα λένε όλοι οι Εκκλησιαστικοί ηγέται, αφού λοιπόν υπάρχει ο Οικουμενισμός και ο συγκρητισμός στην Εκκλησία, ποιος αγωνίζεται γι΄ αυτό;;….

Παμπόνηρος και άριστος θεατρίνος

Ο Σατανάς—παμπόνηρος και άριστος θεατρίνος—εμφανίζεται ως Άγιος, ως Άγγελος φωτός (Β΄ Κορ. 11, 14), ως ψυχές νεκρών, ως Παναγία, ως Χριστός… Συμβουλεύει ο Σατανάς Εικόνες, θυμιάματα, Ευχέλαιο, δόλωμα για να κερδίση την εμπιστοσύνη. Συμβουλεύει νηστεία, αναφέρει λόγια της Αγίας Γραφής, ψάλλει, μας ξυπνάει την νύχτα για να προσευχηθούμε, ακόμη και μας μαλώνει να μη ακούμε τα λόγια του Σατανά (Ευεργ. Δ΄ ). 

ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στὸ «Συμβουλευτικὸν Εγχειρίδιον» για την Παναγίαν Θεοτόκον την «προστασίαν πάντων των Χριστιανών» ότι είναι το καταφύγιον όλων των πονεμένων και δυστυχισμένων αυτού του κόσμου. Και αυτό γίνεται, διότι: 

«Νυν η Θεοτόκος ως Μήτηρ Θεού αμέσως μετά τον Θεόν ούσα και ασυγκρίτως υπερβάσα όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και αυτάς τας πρώτας και ανωτάτας τάξεις των αγγέλων, Χερουβίμ και Σεραφίμ, δι᾽ εαυτής διανέμει τον πλούτον όλων των εκ Θεού χαρισμάτων και θείων ελλάμψεων, εις όλους αγγέλους ομού και ανθρώπους, καθώς όλη κοινώς η του Χριστού φρονεί Εκκλησία». 

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς… 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ... ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ...

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Εξέταζα λογικά μαζί σας τα όπλα του Δαυίδ και Γολιάθ, αποδείχνοντας με το λόγο, ότι ο μεν Γολιάθ ήταν περιφραγμένος από παντού με κάποια πλούσια πανοπλία, ενώ ο Δαυίδ ήταν γυμνός από τα όπλα εκείνα, αλλά περιτειχισμένος με την πίστη• και ο μεν Γολιάθ έλαμπε εξωτερικά, γιατί φορούσε θώρακα και ασπίδα, ενώ ο Δαυίδ ακτινοβολούσε εσωτερικά, γιατί είχε το Πνεύμα και τη Χάρη. Γι’ αυτό λοιπόν το παιδάριο κατανίκησε τον νεαρό, ο γυμνός υπερίσχυσε του οπλισμένου, ο αγύμναστος τσοπάνης κατέβαλε τον γυμνασμένο στρατιώτη. Η φύση του ποιμενικού λίθου συνέτριψε και αφάνισε τη φύση του πολεμικού χαλκού. Γιατί, όπως λέγει η Αγ. Γραφή: «Οι λογισμοί των θνητών ανθρώπων είναι δειλοί». Τι σημαίνει «δειλοί»; Ο δειλός, κι όταν ακόμη βαδίζει σε στερεό έδαφος, ούτε και τότε έχει θάρρος, αλλά φοβάται και τρέμει• έτσι και εκείνο που αποδείχθηκε με ανθρώπινους συλλογισμούς, κι αν ακόμη είναι αληθινό, ούτε και τότε προσφέρει στην ψυχή βεβαιότητα και ικανοποιητική πίστη.

Στα δικά μας τα αισθητά και ορατά αγαθά χρειάζεται πίστη. Αν λοιπόν χρειάζεται πίστη στα αισθητά, πολύ περισσότερο στα πνευματικά και αόρατα. Γιατί, αν οι Ισραηλίτες για να αποδεχθούν ότι θα ξαναποκτήσουν την πόλη τους (την Ιερουσαλήμ), χρειάσθηκαν πίστη, πολύ περισσότερο χρειαζόμαστε εμείς, που περιμένουμε να αποκτήσουμε τον ουρανό. Γιατί, όταν υπάρχει κάτι το σπουδαίο, που ξεπερνάει την ανθρώπινη διάνοια και είναι ανώτερο από τους ανθρώπινους συλλογισμούς, πρέπει να αποδεχόμαστε την πίστη και να μην εξετάζουμε τα πράγματα με βάση τα ανθρώπινα δεδομένα. Γιατί η θαυματουργική δύναμη του Θεού είναι ανώτερη από όλα αυτά.
Ώστε, και για αυτό, πρέπει, αναχαιτίζοντας τις ανθρώπινες σκέψεις, να ανατρέχουμε στην πίστη και να δοξάζουμε το Θεό. Γιατί εκείνος που πολεμάει με συλλογισμούς, για να βρει το θέλημα του Θεού, δεν δοξάζει το Θεό, εφόσον προσπαθεί να εξηγήσει τους μυστηριώδης τρόπους της θείας οικονομίας με τους δικούς του ασθενείς ανθρώπινους συλλογισμούς.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ - RESURRECTION EVLOGETARIA

O ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐπισημαίνει;

«…Οὔτε ἔπρεπε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ μετάσχουμε, οὔτε τώρα ἀμετανοήτως νὰ συνεχίζουμε   νὰ μετέχουμε τοῦ ΠΣΕ καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενιστικῶν θεσμῶν καὶ διαλόγων, γιατί αὐτὴ  ἡ συμμετοχὴ μας ἀκυρώνει τὸ Εὐαγγέλιο, προσβάλλει τοὺς μάρτυρες, διαφωνεῖ μὲ τοὺς  ἁγ. Πατέρες, ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καινοτομία στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀνὰ τοὺς αἰῶνες  καὶ εἶναι μέρος τοῦ παιχνιδιοῦ τῆς Βαβυλῶνος τῆς μεγάλης»

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  17^ον.

1. Παίρνει σώμα ανθρώπινο ο ασώματος Κύριος από άπειρη αγαθότητα και μικραίνει-μπορεί να πει κανείς- τον εαυτόν Του ο μέγας και υπερούσιος, για να μπορέσει να ενωθεί με τις ψυχές των Αγίων και των Αγγέλων, ώστε να μπορέσουν και αυτές να γίνουν μέτοχοι της αθάνατης ζωής της Θεότητάς Του. Και όπως η ψυχή πήρε και φόρεσε τα μέλη του σώματος, μάτια, αυτιά κ.λ.π., κατά τον ίδιο τρόπο και η αγαθότητα του Σωτήρος Χριστού παίρνει σώμα κι΄ ενώνεται με τις πιστές και αγαπητές σ΄ Αυτόν ψυχές και γίνεται ένα Πνεύμα μ΄ αυτές κατά τον Θείο Παύλο. Έτσι γίνεται ψυχή στην ψυχή, υπόσταση στην υπόσταση, ώστε μια τέτοια ψυχή να ζήσει και να υπάρξει μέσα στην Θεότητά Του, να φτάσει στην αθάνατη ζωή και ν΄ απολαύσει άφθαρτη ηδονή και ανέκφραστη δόξα!...                                                                                                                                                       
2. Για την ψυχή αυτή ο Κύριος, όταν θέλει, γίνεται φωτιά και κατακαίει κάθε κακό μέσα της. Άλλοτε γίνεται ανάπαυση ανείπωτη και ανέκφραστη, κι΄ άλλοτε χαρά και ειρήνη, που περιθάλπει και περικυκλώνει την ψυχή. Μόνο ν΄ αγωνίζεται κανείς, να Τον αγαπάει και να Τον ευχαριστεί και θα δει με την πείρα και την αίσθησή του ότι άγγιξε ανεκλάλητα αγαθά «που μάτι δεν τα είδε και αυτί δεν τα άκουσε και άνθρωπος δεν τα διανοήθηκε». Έτσι το Πνεύμα Κυρίου γίνεται ανάπαυση, αγαλλίαση, τρυφή και ζωή της ψυχής, που αναδεικνύεται άξιά Του. Γιατί σωματοποιεί τον εαυτό Του και τον κάνει πνευματική τροφή, αλλά και ένδυμα και κάλλη απερίγραπτα, για να γεμίσει έτσι την ψυχή πνευματική χαρά. «Εγώ είμαι—λέει—ο άρτος της ζωής». Και «Όποιος πίνει από το νερό που θα του δώσω, θ΄ αναβρύσει μέσα του μία πηγή νερού, που θα δίνει αιώνια ζωή».                                                                                                                                

3. Η ψυχή που αξιώθηκε να δεχθεί ένοικό της την ουράνια δύναμη και τη θεϊκή εκείνη φωτιά και που η επουράνια αγάπη του Αγίου Πνεύματος ενώθηκε με τα μέλη της, ελευθερώνεται εντελώς από κάθε κοσμική αγάπη. Ο σίδηρος και ο χρυσός, όταν παραδοθούν στη φωτιά, λειώνουν, αλλάζοντας τη σκληρή φύση τους σε μαλακή και αποβάλλουν τη φυσική τους σκληρότητα εξ αιτίας της δυνάμεως της φωτιάς. Έτσι και η ψυχή που δέχθηκε την επουράνια εκείνη φωτιά της αγάπης του Αγίου Πνεύματος, αποσύρεται από κάθε προσκόλληση στο κοσμικό πνεύμα. Ελευθερώνεται από τα δεσμά της κακίας και αποβάλλει τη φυσική σκληρότητα της αμαρτίας. Τα θεωρεί όλα μικρά και άξια περιφρονήσεως. Λέω μάλιστα ότι η ψυχή που κυριεύθηκε απ΄ αυτόν τον έρωτα και τους αδελφούς της, όταν την εμποδίζουν από την θεϊκή αγάπη, τους απαρνείται!...                                                                                                                                               
4. Ο Θεός, επειδή είναι αγαθός και φιλάνθρωπος, μακροθυμεί, περιμένοντας τη μετάνοια του αμαρτωλού, και «γίνεται χαρά στον Ουρανό για ένα αμαρτωλό, που μετανοεί». Όταν όμως δεν υπάρχει αληθινή μετάνοια και πληθαίνει η αμαρτία, τότε η Θεία δίκη τους εξαφανίζει από προσώπου της γης. Κάτι τέτοιο συνέβη στα Σόδομα και στην Ερυθρά Θάλασσα με τον καταποντισμό των Αιγυπτίων. Γι΄ αυτό και από τον Ισραήλ αφαίρεσε ο Θεός και την προφητεία και την ιερωσύνη και τη λατρεία και τα εμπιστεύθηκε στα έθνη που πίστεψαν, διότι και τους Προφήτας και τον Υιό του Θεού σε θάνατο παρέδωκαν.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Το μυστήριον του Βαπτίσματος.

Δια του μυστηρίου του Βαπτίσματος, του πρώτου εκ των μυστηρίων της Εκκλησίας, ενούμεθα μετά του σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού και ενδυόμεθα τον Χριστόν και τοιουτοτρόπως χριστοποιούμεθα και θεούμεθα. Ο βαπτιζόμενος συναποθνήσκει μετά του Χριστού και συνανίσταται μετ΄ Αυτού, ζη τον θάνατον και την Ανάστασιν του Χριστού και ούτω κοινωνεί της σωτηρίας και αιωνίου ζωής του Σωτήρος, παραδίδεται ολόκληρος εις τον Χριστόν και λαμβάνει ολόκληρον τον Χριστόν, γίνεται σύσσωμος του Χριστού, δηλαδή σύσσωμος του θεανθρωπίνου σώματός Του, της Εκκλησίας. Η θεοειδής ανθρωπίνη ύπαρξις εις το θείον Βάπτισμα λαμβάνει το αθάνατον «πρόγραμμα»της ζωής της: να ζη εν τω Χριστώ και να βιοί την θεοείδειαν και χριστοείδειαν του είναι της, πληρουμένη συνεχώς με τας θείας δυνάμεις του Θεανθρώπου. Από την στιγμήν της βαπτίσεως αρχίζει η ζωή του χριστιανού εν τη Εκκλησία,η ζωή της οικειώσεως και αναπτύξεως της Χάριτος του Βαπτίσματος, η ζωή δηλαδή της χαρισματικό-θεληματικής χριστοποιήσεως του είναι του δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Η περαιτέρω ζωή του χριστιανού είναι πολλαπλασιασμός των ταλάντων τα οποία ούτως έλαβε εις το άγιον Βάπτισμα, ούτως ώστε το Βάπτισμα να είναι η πηγή της σωτηρίας και της ζωής των ανθρώπων, μελών της Εκκλησίας. Το θείον Βάπτισμα εισάγει τον άνθρωπον εις την Εκκλησίαν και συσσωματώνει όλους τους ορθοδόξους βαπτισμένους εις εν σώμα, το σώμα του Χριστού, εις ένα ζώντα ναόν, τον ναόν της Αγίας Τριάδος, όπου ολόκληρος η ζωή ρέει εκ του Πατρός δι΄ Υιού εν Αγίω Πνεύματι. Ο άνθρωπος, κτισθείς ως δυνάμει θεάνθρωπος, και δια της πτώσεως χωρισθείς του Θεού και του προορισμού του, δια του εν Πνεύματι Αγίω βαπτίσματος εις το σώμα της Εκκλησίας επανέρχεται εις το «αρχαίον κάλλος» και γίνεται εν τω Θεανθρώπω και αυτός κατά χάριν θεάνθρωπος.

Νίκος Χειλαδάκης: Η επιστροφή του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία 2/6

Γλυφάδας: ''Δηλώστε εγγράφως την αντίθεσή σας για τη δωρεά οργάνων''

Τον έντονο προβληματισμό του για τον νόμο περί μεταμοσχεύσεων και την δωρεά οργάνων, εκφράζει με επιστολή του ο Σεβ. Μητροπολίτης Γλυφάδας κ. Παύλος.

Ο Μητροπολίτης Παύλος καλεί όλους τους πιστούς της Μητροπόλεως να εκφράσουν την αντίθεσή τους για τον εν λόγω νόμο, λέγοντας ότι πρέπει όλοι να υπογράψουν σε σχετικό έντυπο που θα διατεθεί από την Μητρόπολη.

Η επιστολή έχει ως εξής:

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Γεωρ. Μεταλληνός:

«Ἀντὶ ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἐπηρεάζει σωτηριολογικὰ τὸν μὴ Ὀρθόδοξο κόσμο, ἐφθάσαμε στὴν ἀποδοχὴ στὴν πράξη τῆς"βαπτισματικῆς Θεολογίας", τῆς "Θεολογίας τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν" (πρβλ.συμφωνίας Balamand 1993), τῆς "κοινῆς διακονίας" τῆς "διευρυμένης Ἐκκλησίας"καὶ τοῦ "πολιτιστικοῦ πλουραλισμοῦ", ὅπως ὀρθότατα ἔχει ἐπισημανθεῖ…Ὁ Οἰκουμενισμὸς σ’ ὅλες τὶς διαστάσεις καὶ ἐκδοχὲς του ἔχει ἀποβεῖ ἀληθινὴ βαβυλώνιος αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ὅλων των τοπικῶν ἡγεσιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ποὺ δέχονται ὅμως ἀφόρητη πίεση. Ἡ καύχηση καὶ ὁ αὐτοθαυμασμὸς τῶν οἰκουμενιστῶν μας γιὰ μιὰ δῆθεν νέα ἐποχή, ποὺ ἄνοιξε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὶς πατριαρχικὲς ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902, 1904, καὶ 1920, δὲν δικαιώνονται, διότι αὐτὸ ποὺ κατορθώθηκε εἶναι νὰ νομιμοποιήσουμε τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ»

Πίστη - Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Και πως είναι δυνατόν αυτό, ισχυρίζονται, να έχει ο Θεός Πατέρας Υιόν, που ζει και υπάρχει; Συζητούμε για τον παντοδύναμο Θεό και ρωτάς πως; Και δεν φοβάσαι, ούτε φρίττεις; Έπειτα, αν ερωτούσε κάποιος εσένα: Πως οι ψυχές μας θα έχουν αιώνια ζωή και κατόπιν και τα σώματά μας; Θα γελάσεις με την καρδιά σου με την ερώτηση, καθόσον τέτοια θέματα δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο έρευνας της ανθρώπινης διάνοιας, αλλά πρέπει κανείς να τα πιστεύει μόνον και να μην περιεργάζεται αυτό που ελέχθη και αν θεωρεί αρκετή απόδειξη αυτού την δύναμη εκείνου που το είπε• αν λοιπόν πούμε, ότι εκείνος που δημιούργησε τις ψυχές και τα σώματα και που υπερέχει ασύγκριτα από όλη την κτίση, είναι άναρχος, θα μας ζητήσεις να σου πούμε και τον τρόπο με τον οποίο έγινε άναρχος;

Και ποιος θα μπορούσε να πει, ότι αυτά είναι χαρακτηριστικά ισορροπημένης ψυχής; Και ποιος ότι είναι υγιούς λογικής; Άκουσες, ότι ο Χριστός «ήταν το φως το αληθινό». Γιατί φιλονικείς άδικα και μάταια να υπερβείς με τη λογική την άπειρη αυτή ζωή; Ούτε άλλωστε είναι δυνατόν. Γιατί εξετάζεις εκείνα που δεν εξετάζονται; Γιατί περιεργάζεσαι τα ακατάληπτα; Γιατί ερευνάς τα ανεξερεύνητα; Προσπάθησε να καταλάβεις ποια είναι η ρίζα των ηλιακών ακτίνων• αλλά δεν θα μπορέσεις• και όμως δεν αγανακτείς, ούτε δυσανασχετείς για την αδυναμία σου αυτή. Πως λοιπόν έχεις γίνει θρασύς και αυθάδης στα υψηλότερα;

Άγιον Όρος • Ακολουθία Αναστάσεως • Mount Athos • Resurrection

Η Ευρώπη, τα Σκόπια και η ελληνική απάντηση

 

Κωνσταντίνος Χολέβας.

Με πρόσφατο ψήφισμά του το Ευρωκοινοβούλιο ζητεί να προχωρήσει ο διάλογος για την ενταξιακή πορεία των Σκοπίων στην Ευρ. Ενωση. Φυσικά τέτοια ψηφίσματα δεν έχουν μεγάλη πολιτική βαρύτητα, αποτελούν όμως μια ηθική πίεση. Η επίσημη ελληνική πλευρά πρέπει να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και του ρεαλισμού προς όλες τις κατευθύνσεις. Ας θυμίσουμε, λοιπόν, στους εταίρους μας τα εξής:

 Υπάρχουν δύο αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της Ε.Ε., του Δεκεμβρίου 1991 και του Ιουνίου 1992, οι οποίες ξεκάθαρα ζητούν από το κράτος των Σκοπίων να αποδεχθεί ένα όνομα που δεν θα εκφράζει επεκτατισμό κατά των γειτόνων του. Η Ενωση, σήμερα μάλιστα που αμφισβητείται ο ρόλος της, πρέπει να μείνει σταθερή στις αποφάσεις της. Το όνομα Μακεδονία δεν μπορεί να γίνει δεκτό.

 Πού βλέπουν οι Ευρωπαίοι την καλή διάθεση εκ μέρους των Σκοπιανών; Τους θυμίζουμε ότι το κυβερνών κόμμα του Ν. Γκρούεφσκι έχει το όνομα ΒΜΡΟ, δηλαδή το όνομα της οργανώσεως των Βουλγάρων κομιταζήδων του 1893 και εξής. Η παλιά οργάνωση ΒΜΡΟ έδρασε πολλές φορές τρομοκρατικά με ανατινάξεις τραπεζών στη Θεσσαλονίκη, με δολοφονίες ηγετών, όπως ο Σέρβος βασιλεύς Αλέξανδρος, και με πρόκληση αναταραχής στη Βουλγαρία του Μεσοπολέμου. Θα επιβραβεύσει η Ευρ. Ενωση τους συνεχιστές μιας τρομοκρατικής οργανώσεως;

 Ας αναρωτηθούν οι εταίροι μας, αν θέλουν να έχουν στην Ενωση ένα κράτος υπό διάλυσιν. Αρκούν οι εθνοτικές διαμάχες μεταξύ Βαλόνων και Φλαμανδών, που παραλύουν επί μακρόν την πολιτική ζωή του Βελγίου. Στα Σκόπια τα πράγματα μεταξύ Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και Αλβανών βρίσκονται σε πολύ χειρότερο σημείο. Προ ημερών ο τελικός ποδοσφαίρου δεν έληξε ποτέ, διότι συνεπλάκησαν με εθνικιστικά συνθήματα οι οπαδοί της σλαβικής και της αλβανικής ομάδας. Η πολυάριθμη αλβανική κοινότητα έχει ουσιαστικά αποσχίσει τις δυτικές επαρχίες και αργά ή γρήγορα θα ενωθεί με το Κόσοβο στο πλαίσιο της μεγάλης Αλβανίας.

 Η αντίδραση στις ιστορικές παραχαράξεις των Σκοπιανών δεν εκφράζει μια ελληνική ιδιορρυθμία. Ακόμη ένα μέλος της Ε.Ε., η Βουλγαρία, έχει διακηρύξει επισήμως ότι η ΠΓΔΜ δεν πρέπει να ενταχθεί στην Ενωση, αν δεν εγκαταλείψει την πλαστογράφηση της ιστορίας των γειτόνων της.

 Η οικονομική κρίση ας μη γίνει αιτία οδυνηρών εθνικών υποχωρήσεων εκ μέρους μας.

 Κυριακάτικη Δημοκρατία

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΛΙΨΕΙΣ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

" Ὅποιος οδεύει στον δρόμον της αρετής», μας λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος (Λόγος ΚΑ/), «πρέπει να ευχαριστή τον Θεόν σε όλες τις θλίψεις, που τον βρίσκουν και να μέμφεται και να κατηγορή τον εαυτόν του και να γνωρίζη ότι για την αμέλειά του, παρεχωρήθησαν οι θλίψεις αυτές από τον προνοητήν του Θεόν, για να ξυπνήση τον νουν του ή και διότι υπερηφανεύθη. Και ας μή ταραχθή γι᾽ αυτό, που του συμβαίνει, μήτε να εγκαταλείψη τον δρόμον της αρετής, αλλά ας μέμφεται τον θάνατόν του, για να μη γίνη σ᾽ αυτόν διπλόν το κακόν. Διότι ο Θεός, που είναι πλήρης πάσης δικαιοσύνης, δεν είναι άδικος, μη γένοιτο. Εις Αυτόν πρέπει η δόξα στους αιώνες. Αμήν".

Μηνύματα ενότητας από Ιερώνυμο και Κύριλλο κατά το συλλείτουργο της Κυριακής

Στους μακραίωνους δεσμούς των δύο Εκκλησιών αναφέρθηκε ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος από άμβωνος, κατά το συλλείτουργο με τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο, στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών.

«Μας συνδέουν κοινές ιστορικές μνήμες και κοινοί αγώνες και επιπλέον μας ενώνουν η μυστηριακή ζωή και η κοινή μαρτυρία κατά την εκπλήρωση της αποστολής μας στον σύγχρονο κόσμο» τόνισε ο κ. Ιερώνυμος, επισημαίνοντας ότι «η οικοδόμηση της ενότητος της Εκκλησίας δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά επιβεβαιώνεται μέσα στην εμπειρία του εκκλησιαστικού Σώματος. Είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και του διαρκούς αγώνος της εκκλησιαστικής κοινότητος».

Σημείωσε δε πως «παρά τη διοικητική κατάτμηση, η Ορθοδοξία παραμένει ενωμένη με την κοινή πίστη και με τον ιερό αυτόν σύνδεσμο της ειρήνης και της εν Χριστώ αγάπης. Μολονότι κάθε μία από τις τοπικές Εκκλησίες διατηρεί τις δικές της ιδιαιτερότητες, όλες μαζί συναποτελούν τα ζωντανά μέλη ενός ενιαίου Σώματος, το οποίο συγκροτείται ευχαριστιακά με την έμπρακτη πίστη «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν κοινότητα».

Στην αντιφώνησή του, ο ρώσος Πατριάρχης σημείωσε ότι «σήμερα λαοί πολλών χωρών με μακραίωνη ιστορία του χριστιανισμού αντιμετωπίζουν μια πολύ σοβαρή πολιτιστική πρόκληση: να ζουν με τον Θεό ή χωρίς Αυτόν, να δεχθούν ως κανόνα την άρση παντός ηθικού περιορισμού ή να έχουν ως γνώμονα την ανατεθείσα υπό Αυτού σε μας ευθύνη του λόγου και των πράξεων, των ψηφιζομένων νόμων και γενικώς της κατευθύνσεως της ζωής».

Ο Πατριάρχης Κύριλλος επισήμανε ότι «υπό αυτές τις περιστάσεις αναδεικνύεται ιδιαιτέρως ο ρόλος της Εκκλησίας», ενώ αναφέρθηκε στην κοινή πίστη των δύο λαών υπογραμμίζοντας πως «παρά τις διαφορές γλώσσης, εθίμων και ακόμα τινές τελετουργικές λεπτομέρειες, έχουμε ένα πάρα πολύ μεγαλύτερο και σημαντικότερο ενοποιητικό στοιχείο και αυτό είναι της αγάπης μας προς τον Θεό, της εν πίστει ζωής μας, της κοινής προοπτικής της αιωνιότητος, η οποία μας ενδυναμώνει στον πνευματικό μας αγώνα και κατευθύνει το έργο μας».

Το «παρών» στον Άγιο Παντελεήμονα έδωσαν εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης και της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς και πλήθος πιστών.

H κηδεία του Μητροπολίτου Κυπριανού.

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Έναν ακόμη Επίσκοπο, αγωνιστή κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού, αποχαιρέτησαν οι πιστοί χθες στην Ι. Μ. Αγ. Κυπριανού και Ιουστίνης. Στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Κυπριανού, παρεβρέθησαν εκατοντάδες πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, από όλες σχεδόν  τις "παρατάξεις" των Παλαιοημερολογιτών, δείγμα τόσο της κοινής αποδοχής του έργου του κεκοιμημένου Ιεράρχου, όσο κυρίως και της απουσίας διχασμού στη βάση του Πληρώματος των Παλαιοημερολογιτών.

Το "ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ" εύχεται ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του Σεβασμιωτάτου Κυπριανού και να ευλογήσει το έργο των διαδόχων του, στηρίζων αυτούς, έως τέλους.

Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν!

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί. Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας.                                                                                                      

Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν!