Αγιάζουν πόρνες ακόμη κι΄ από την πλατεία Βάθης…

Πηγή : http://patrablog.blogspot.gr/2013/03/blog-post_17.html

Μέ τήν ΜΕΤΑΝΟΙΑ μιά ακόμη πόρνη σώθηκε!

Όπως ο ληστής στόν Σταυρό, καί η μετανοημένη πόρνη τού Ευαγγελίου...

2013 -- Πλατεία Βάθης...

Τελειώσαμε λοιπόν κι΄ εφέτος με τά Καρναβάλια και τά ξεφαντώματα, άλλα καήκανε ( γαία πυρί μειχθήτω), άλλα διαλυθήκανε, κι΄ άλλα αποθηκευτήκανε πάλι για του χρόνου, άμα ζήσουμε και όσοι ζήσουνε...

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Αι επί μέρους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι εγένοντο κύριοι συνεργοί και αίτιοι

Η Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1920, θεωρείται βλάσφημος, δεδομένου ότι, βασιζομένη επί της κακοδόξου «θεωρίας των κλάδων», της αποτελούσης το σύμβολον της αιρετικής πανσπερμίας του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), αρνείται ότι η Αγία ημών Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική του Χριστού Εκκλησία, κατ΄ αντίθεσιν του ενάτου άρθρου του Συμβόλου της Πίστεως περί μιας Εκκλησίας. Επιπροσθέτως, αναιρεί και αυτό τούτο το θετικόν περιεχόμενον της εν τη Εκκλησία υπερφυσικής Αποκαλύψεως. Διότι, εάν δεν υπάρχει σταθερά και ωρισμένη Εκκλησία, της Αποκαλύψεως ανεπισφαλής φορεύς, αλλά πάσαι αι χριστιανικαί Εκκλησίαι αποτελούσι μέρη ισοδύναμα και ισόκυρα της Εκκλησίας, είναι φανερόν ότι η μεν Αποκάλυψις ουδέν σταθερόν και παραμόνιμον έχει να αποκαλύψη, αλλά ποικίλον τι και κατά τας δόξας και προϋποθέσεις των προσώπων εξαλλάσσον, ουδέν δε απομένει κριτήριον, δι΄ ου να δυνηθή τις εκ της ποικίλης και αντιφατικής εκδοχής των χριστιανικών αληθειών άμα μεν να διακρίνη την αληθή διδασκαλίαν του Κυρίου, άμα δε να πορισθή πεποίθησιν ασφαλή περί της αξιοπιστίας και αληθείας ων πιστεύει. Παρά ταύτα, καίτοι η Εγκύκλιος αύτη εκοινωποιήθη «προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», δηλαδή Ορθοδόξους τοιαύτας και ετεροδόξους, υπ΄ ουδεμιάς επί μέρους Ορθοδόξου Εκκλησίας απεκηρύχθη μέχρι σήμερον, ως έδει αύται καθηκόντως να πράξωσι. Τούτο πάντως δηλοί δι΄ αυτάς ταυτότητα πίστεως προς το κακόδοξον κείμενον αυτής. Κατόπιν τούτου, αι επί μέρους Ορθόδοξοι Εκκλησίαι εγένοντο κύριοι συνεργοί και αίτιοι των μετά ταύτα επακολουθησασών κακοδόξων πράξεων, διότι η στάσις των αύτη κατάστησεν αυτάς υπευθύνους και υπολόγους έναντι της καθ΄ όλου Εκκλησίας δια το σημερινόν κατάντημα της οικουμενιστικής αιρέσεως, όπερ θεώνται απαθώς και εν τω οποίω κείνται θεωρία τε και πράξει.

Μ. Ἀθανασίου :

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

 Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:  

«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»

(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.                                                                                          
(Οἱ ἀγῶνες τῶν μοναχῶν, ὅπ. παρ., σελ. 362).

Επίλογος :

Η οργή του Θεού έχει καταλάβει την Εκκλησία εδώ και πολλές δεκαετίες. Ο Παπισμός και ο Οικουμενισμός θριαμβεύουν. Τότε ο Μ. Αθανάσιος και οι άλλοι Πατέρες κατενόησαν τον κίνδυνο, που περιέγραφε το όραμα του Μ. Αντωνίου. Τώρα βλέπουμε να μολύνονται οι ναοί και τα θυσιαστήρια απο συμπροσευχές και συλλείτουργα με τους «αλόγους» αιρετικούς και ενισχύουμε την μόλυνση και την επαινούμε, συλλακτίζοντες κι εμείς μέσα εις τα Άγια των Αγίων. Αν παρακολουθήσει κανείς οικουμενίστικα συλλείτουργα και συμπροσευχές, σαν αυτό που έγινε στην Καμπέρα, στην Ζ' Γενική Συνέλευση του Παγκόσμιου Συμβουλίου των δήθεν Εκκλησιών, και σαν αυτά που γίνονται συχνά με τη συμμετοχή ιερέων ομοφυλοφίλων που τολμούν και κρατούν το Άγιο Δισκοπότηρο και γυναικών επισκόπων και ιερειών, η εικόνα υπερβαίνει και το όραμα του Μ. Αντωνίου. Μόνη ελπίδα για να επανεύρει η Εκκλησία την ομορφιά της είναι η σύσταση και συμβουλή του Μ. Αντωνίου: «Μόνον μη μιάνετε εαυτούς μετά των Αρειανών». Μόνο να μη μιανθούμε από την κοινωνία μας με τον Παπισμό και Οικουμενισμό, με τους φιλοπαπικούς και οικουμενιστάς Ορθοδόξους. Επειδή μέχρι τώρα δεν το επράξαμε δυναμικά και αποφασιστικά, γι' αυτό παρατείνει ο Θεός επί έτη την οργή του, την αιχμαλωσία των Ορθοδόξων στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Μέχρι πότε επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και λαϊκοί θα επιτρέπουμε τα άλογα κτήνη, τους αιρετικούς, να λακτίζουν και να μιαίνουν τα Ιερά και τα Άγια της Ορθοδοξίας; Όσο απρακτούμε και βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανείς, το βδέλυγμα της ερημώσεως θα ίσταται εν τόπω αγίω.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής : Πρώτη εκατοντάδα των κεφαλαίων περί αγάπης.

23. Όποιος αγαπά το Θεό, αγαπά δίχως άλλο και τον πλησίον του. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μπορεί να φυλάει χρήματα· τα διαχειρίζεται κατά το θέλημα του Θεού και τα μοιράζει σ΄ εκείνους που έχουν ανάγκη.

24. Όποιος κάνει ελεημοσύνη μιμούμενος το Θεό, δεν κάνει διάκριση καλού και κακού, δικαίου και αδίκου στα απαραίτητα της ζωής, αλλά μοιράζει ίδια σε όλους κατά τις ανάγκες τους, αν και προτιμά για την αγαθή του προαίρεση τον ενάρετο από τον κακό.

Η βλασφημία κατά της Ζωής

Πηγή : http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Δόλια και παραπλανητική η κακοήθης διδασκαλία της συνειδητής δωρεάς οργάνων

Η μητρόπολη Ρόδου και ο οικείος μητροπολίτης διοργάνωσε ημερίδα με θέμα τις μεταμοσχεύσεις. Γράφτηκε ότι ο μητροπολίτης έθεσε το ζήτημα στις σωστές βάσεις του και βάδισε στη γραμμή της πραγματικής Εκκλησίας. Ένας εκ των ομιλητών ήταν και ο καρδιοχειρουργός κ. Χαρίτος, τις απόψεις του οποίου περί του ζητήματος των μεταμοσχεύσεων καλώς γνωρίζω από το παρελθόν. Δεν γνωρίζω αν στο μεταξύ τις άλλαξε. Πιθανολογώ όμως ότι θα είναι εξ εκείνων που επιθυμούν ο δότης να είναι συνειδητοποιημένος (δωρητής) και όχι κατά εικασία.

Θα πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα αυτό. Ο συνειδητός δωρητής, παράλληλα και δότης, είναι ένας παραπλανημένος αδελφός, που έχει υποστεί κακοήθη πνευματική  εκτροπή από διδαχές σαν αυτές που διαδίδει ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος και άλλοι (ΕΟΜ). 

Το θέμα δεν εντάσσεται στο δικαίωμα της ελευθερίας του προσώπου, διότι δεν αφορά μόνο αυτόν. Αφορά και στην ιατρική ομάδα που θα συμπράξει και θα συντελέσει στον πρώιμο, αλλά χρήσιμο, θάνατό του. Πέραν δε αυτού, ένα τόσο σημαντικό θέμα δεν μπορεί να ανάγεται στο δικαίωμα της ελευθερίας του προσώπου. Δεν μπορούν άλλοι να καταφάσκουν στη χρησιμοθηρική ευθανασία και άλλοι να την αρνούνται. Είναι αδιανόητο να έχει η Εκκλησία δυο μέτρα και δυο σταθμά, ή μάλλον άπειρα σταθμά, εφόσον πρόκειται περί δικαιώματος ελευθερίας. Δεν γνωρίζουμε πώς, αυτό (δικαίωμα) και αυτή (ελευθερία), τα εννοεί κάθε πρόσωπο. Αμέτρητες οι απόψεις περί δικαιωμάτων και άλλες τόσες για την ελευθερία.
Είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής ή θανάτου και μέσες λύσεις δεν υπάρχουν. Να αφαιρείς όσο υπόλοιπο ζωής έχει απομείνει σε έναν άνθρωπο που χαροπαλεύει, για να κάνεις καλά έναν άλλο, δεν παύει να είναι φόνος, αφού "οὐδὲν γὰρ εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα", όπως γράφει και ο απ. Παύλος.

Όμως, με τις διεστραμμένες αντιλήψεις περί ζωής, που κυριαρχούν σήμερα παγκοσμίως, όπως είναι αυτή κατόπιν εργαστηριακής σύλληψης (σωλήνας), οι μεταμοσχεύσεις έρχονται να προστεθούν στη λίστα της βλασφημίας κατά της Ζωής. Το ενεργούμενο έγκλημα σε βάρος της παραβλέπεται, καθώς δίνεται παράταση της επιβίωσης ενός άλλου ανθρώπου. Ο οποίος βιώνει το παρά φύσιν ζειν, υποτίθεται, για να ευχαριστήσει τον άγιο Θεό για το έγκλημα κατά της ζωής. Απίστευτη βλασφημία, πλήρης η κακοήθης εξαλλαγή του νου, με τη διδασκαλία της εκούσιας συνειδητής ελευθερίας του προσώπου για την προθανάτια προσφορά "αυτού που είσαι και όχι αυτού που έχεις", του μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Χατζηνικολάου.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός:

…Οἱ κινήσεις ὅμως αὐτὲς τῶν θλιβερῶν ἐθνοκτόνων μας ἐνισχύονται ἀπὸ τὴν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, τοὺς μεταπατερικοὺς Κληρικοὺς καὶ κατ᾽ ἐπάγγελμα θεολόγους, τοὺς «συνευδοκοῦντας τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. 1, 32) τὴν ἀνομίαν. Ἡ διάσπαση δὲ τῆς Ἱεραρχίας εὐνοεῖ ἀποφασιστικὰ τὴν προώθηση καὶ ἐπιβολὴ τῶν ἀνατρεπτικῶν καινοτομιῶν. Ὅπως τὸν 19° αἰώνα, ἔτσι καὶ σήμερα, δυστυχῶς δεσπόζουν «ὑδαρεῖς» —κατὰ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Χρῆστο Ἀνδροῦτσο— Κληρικοί, συσχηματιζόμενοι μὲ τὰ μέτρα τῆς Πολιτικῆς Ἡγεσίας γιὰ λόγους προοδευτισμοῦ ἢ διεκδίκησης προσωπικῶν ὠφελημάτων. Ἐπειδὴ δὲ τὰ πνευματικὰ συμπορεύονται πάντοτε μὲ τὰ πολιτειακά, πρέπει νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἀποδόμηση τοῦ Ἔθνους ἔχει σημαντικὸ ἀντίκτυπο καὶ στὰ ἐθνικὰ θέματα σὲ κάθε περίοδο τῆς ἱστορίας μας. Καὶ αὐτὸ τὸ ζοῦμε σήμερα μὲ τὴ νέα κατοχή μας καὶ πάλι ἀπὸ τὴν Φραγκία, ὅπως τὸ 1204! Ἡ διαφορὰ τῆς προϊούσας σήμερα Τρίτης Ἁλώσεως ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ 1204 καὶ τοῦ 1453 εἶναι ὅτι τότε ἡττηθήκαμε, ἐνῶ σήμερα προχωρήσαμε στὴν ἅλωση μὲ τὴν συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ὡς σωτηρία!

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Εις την Εκκλησίαν τα πάντα είναι καθολικά.

Είσαι μέλος της Εκκλησίας; Τούτο σημαίνει ότι είσαι συνεχώς «συν πάσι τοις αγίοις» και μέσω αυτών μαζί με τον θαυμαστόν και θαυματουργόν Κύριον Ιησούν. Όταν δε είσαι μαζί Του, τότε είσαι ολόκληρος άπειρος και άγιος, ολόκληρος αιώνιος, ολόκληρος αγάπη και αλήθεια, ολόκληρος δικαιοσύνη και ολόκληρος προσευχή. Όλα τα ιδικά σου έχουν την αυτήν καρδίαν και την αυτήν ψυχήν «συν πάσι τοις αγίοις», ο νους σου είναι καθολικός, καθολική είναι και η ψυχή σου, καθολική και η καρδία, καθολική η αλήθεια και η ζωή σου. Τα πάντα εντός σου είναι καθολικά δια του Αγίου Πνεύματος, και εσύ όλος δεν ανήκεις πλέον εις τον εαυτόν σου, αλλ΄ είσαι εξ ολοκλήρου μέσα εις όλους, και υπάρχεις μέσω όλων, και όλοι υπάρχουν μέσα σου και μέσω σου. Εις την πραγματικότητα εσύ δεν έχεις τίποτε ιδικόν σου, ιδικόν σου γίνεται μέσω όλων των αγίων. Και εσύ ο ίδιος δεν ανήκεις εις τον εαυτόν σου, αλλά εις τον Χριστόν και μόνον δι΄ Αυτού είσαι ιδικός σου, ή μάλλον ανήκεις εις τον εαυτόν σου «συν πάσι τοις αγίοις». Αυτοί, με την ανεκλάλητον χαράν σε κάμνουν να είσαι του Χριστού και σε πληρούν με το πλήρωμα Αυτού, δια του οποίου και ένεκα του Οποίου και εν τω Οποίω «τα πάντα… συνέστηκε» (Κολ. 1, 16-17). Ούτω, μόνον δια της Εκκλησίας και μόνον εν τη Εκκλησία οι άνθρωποι αποκτούν το τέλος και το παντέλος, το νόημα και το παννόημα της ανθρωπίνης υπάρξεως εις όλους τους κόσμους.

- Με αφάνισε η νηστεία σου...

Ανέβασαν κάποτε στην σκήτη των Πατέρων ένα δαιμονισμένο νέο, για να τον θεραπεύσουν με την προσευχή τους. Εκείνοι όμως, από ταπείνωσι, απόφευγαν. Πολύ καιρό βασανιζόταν έτσι ο δυστυχισμένος άνθρωπος, ώσπου κάποιος Γέρων τον ελυπήθη, τον σταύρωσε με τον ξύλινο σταυρό, που είχε στην ζώνη του, κιʼ έδιωξε το πονηρό πνεύμα. 
- Αφού με βγάζεις από την κατοικία μου, του είπε εκείνο, θα μπω μέσα σου. 
- Έλα, του αποκρίθηκε θαρραλέα ο Γέροντας. 
Έτσι μπήκε μέσα του το δαιμόνιο και τον βασάνιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Ο Όσιος υπόμενε με καρτερία τον πόλεμο, αλλά αντιπολεμούσε κιʼ εκείνος τον εχθρό, με υπεράνθρωπη νηστεία και ακατάπαυστη προσευχή. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έβαλε ούτε μια φορά στο στόμα του τροφή, μασούσε μόνο λίγα κουκούτσια από φοίνικες κάθε βράδυ και κατάπινε τον χυμό τους. 
Νικημένο τέλος το δαιμόνιο, από τον ακατάπαυστο αγώνα του Γεροντος, τον ελευθέρωσε. 
- Γιατί φεύγεις; τον ρώτησε εκείνος, κανένας δε σε διώχνει. 
- Με αφάνισε η νηστεία σου, αποκρίθηκε εκείνο κιʼ έγινε άφαντο. 

Prayers of Great Lent - The Prayer of St. Ephraim

Lord and Master of my life, do not give me a spirit of sloth, idle curiosity, love of power and useless chatter.
Rather accord to me, your servant, a spirit of sobriety, humility, patience and love.
Yes, Lord and King, grant me to see my own faults and not to condemn my brother; for you are blessed to the ages of ages. Amen.
Lent is the liberation of our enslavement to sin, from the prison of "this world."

O Koσμάς:

6. Οι ξένοι είχαν στόχο την απο-ορθοδοξοποίηση του Ορθόδοξου λαού του τόπου μας. Ήδη η Ορθοδοξία στη Ρωσία από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου είχε φραγκέψει. Το φράγκεμα αυτό των Ρώσων άρχισε να διοχετεύεται και προς άλλους σλαβικούς λαούς, ακόμα και προς τους Άραβες Ορθόδοξους. Είχε απομείνει πλέον η Ελλάδα και η Μικρά Ασία.
Με την απο-ορθοδοξοποίηση οι ξένοι ήθελαν ένα λαό, που να θρησκεύει μεν, αλλά όχι με τις ορθόδοξες προδιαγραφές. Οι Φράγκοι από παληά, είχαν τόσο μίσος κατά της Ορθοδοξίας, ώστε την θεωρούσαν ειδωλολατρία. Η ειδοποιός διαφορά μας με τους Φράγκους είναι η πίστη μας, η οποία για μας είναι η Ορθοδοξία, γι’ αυτούς η κακοδοξία. Κι’ όπως είπαμε πιό πάνω, Ορθοδοξία είναι ο ορθός τρόπος της θεραπείας του ανθρώπου, για την απόκτηση της Βασιλείας των Ουρανών. Αντίθετα, κακοδοξία είναι ο λανθασμένος τρόπος της θεραπείας, με αποτέλεσμα το αιώνιο θάνατο του ανθρώπου στην ατελεύτητη κόλαση.
Ένας απο-ορθοδοξοποιημένος λαός δεν έχει θεραπευθεί πνευματικά, οπότε δεν μπορεί να σωθεί. Σκοπός της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι να παράγει άγια λείψανα, δηλ. να αναδεικνύει αγίους. Αυτοί είναι οι απλανείς οδηγοί μας, οι πραγματικοί «θεραπευτές» μας. Τον 19ο και 20ο αιώνα η Ορθοδοξία ανέδειξε πάρα πολύ λίγους αγίους, σε αντίθεση με την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η οποία ήταν από αυτής της πλευράς «λαμπρή περίοδος» για την Εκκλησία, γιατί ανέδειξε χιλιάδες. Κατά την εκτίμηση του Φώτη Κόντογλου οι νεομάρτυρες μόνο ανέρχονται σε τριάντα πέντε χιλιάδες! Αυτό σημαίνει ότι από το 1821 και δώθε κάτι δεν πήγε καλά με την Ορθοδοξία μας.

Συνεχίζεται.

ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΝΟΙΞΟΝ... ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος σημειώνει:
«ὁ πνευματικὸς Νόμος τῆς Νέας Διαθήκης τῷ πνεύματι νεάζει …διὰ παντὸς ἐνεργούμενος. Ἡ γὰρ Χάρις ἀπαλαίωτος».
Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ἰδίας ὁμιλίας του –σχολιάζοντας τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου,
«Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας»– ὁ ἅγιος Μάξιμος σημειώνει ὅτι, ὁ θεῖος ἀπόστολος τὸ εἶπε αὐτό, «εἰδὼς ἀεὶ καινὸν τὸ μυστήριον, μηδέποτε περιλήψει νοὸς παλαιούμενον».

Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος: Προς την Αυτού Αγιότητα Πάπα Φραγκίσκο

Αγιώτατε,

Γεμίσαμε πνευματική χαρά στο άκουσμα της εκλογής σας ως νέου Επισκόπου της Πρεσβυτέρας Ρώμης,.........

σ.σ. ως φαίνεται δεν μάθατε καλά το μάθημά σας με τους βομβαρδισμούς και τη διάλυση της χώρας σας από τον "Αγιώτατο" Πάπα σας.  Τουλάχιστον δεν ρωτάτε τον "Σεβασμιώτατον" Κύπρου  Χρυσόστομο να σας πληροφορήση για την "πνευματική χαρά"που έχει από τις εντολές του Νέου Καρλομάγνου;....

"Μακαριώτατε" η Ευρώπη (ο Πάπας) είναι ο θάνατος, ο Χριστός (η Ορθοδοξία) είναι η ζωή...

Ω, αδελφοί μου! Δεν το βλέπετε όλοι τούτο; Δεν έχετε αισθανθή το σκότος και το έγκλημα της αντιχριστιανικής Ευρώπης επάνω εις το σώμα σας; Προτιμάτε την Ευρώπην ή τον Χριστόν; Τον θάνατον ή την ζωήν;

Αυτά τα δύο έθεσε την παλαιά εποχήν ο Μωϋσής ενώπιον του λαού του.
Και ημείς αυτά τα δύο θέτομεν ενώπιόν σας. Να γνωρίζετε: η Ευρώπη είναι ο θάνατος, ο Χριστός είναι η ζωή.
Εκλέξατε την ζωήν, δια να ζήσετε εις τους αιώνας.

Ορθ. Εκκλησία και Οικουμενισμός σελίς 242 του Άγ. Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Αρχιεπίσκοπος Κύπρου : Πρόστυχοι οι Ευρωπαίοι

http://www.romfea.gr/epikairotita/16051-2013-03-17-13-40-04

Ιδιαίτερα ενοχλημένος παρουσιάστηκε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος για τις εξελίξεις σε ότι αφορά την οικονομία, υπογραμμίζοντας όμως πως εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχουν επιλογές, χαρακτηρίζοντας όμως τη στάση των Ευρωπαίων εταίρων μας ως προστυχιά.....

σ.σ.  Η μνημόνευση του αιρετικού Πάπα Ρώμης εντός του Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι ως Ορθοδόξου Επισκόπου τον Νοέμβριο του 2006 είχε προηγούμενο ένα άλλο συλλείτουργο λίγο πριν την άλωση.

Εκείνο στάθηκε Πνευματική αιτία της τουρκοκρατίας για 400 τόσα χρόνια …..

Τώρα πόσα χρόνια θα κρατήσει η υποδούλωσή σας στη δυναστεία του Καρλομάγνου «Αγιωτάτου» Πάπα σας κ. Χρυσόστομε;

Ταλαίπωρη Ορθοδοξία! Σε σέρνουν και σε άγουν ως αρνίον επί σφαγήν οι οικουμενιστές. Στον πέλεκυ της αιρέσεως! Ζει, όμως, Κύριος….!

Το δεσποτικό Αίμα

ΚΑΤΑ τη διάρκεια της θείας λειτουργίας στο χωριό Ζάρκα της 'Ιορδανίας, στις 21 'Απριλίου1991, μετά τη μεγάλη είσοδο, ο ορθόδοξος ιερέας τοποθέτησε τα τίμια Δώρα στην άγία τράπεζα. Ξαφνικά είδε το δισκάριο γεμάτο αίμα. 

Από τον άγιο Άρτο ξεχυνόταν επίσης αίμα ζεστό. Ό ιερέας έβαλε τις φωνές, και οι πιστοί έτρεξαν στο ιερό νά δουν τι συμβαίνει. 
Βλέποντας το θαυμαστό γεγονός, έμειναν άφωνοι. Άλλοι προσπαθούσαν νά μεταλάβουν μερικές σταγόνες ενώ άλλοι νά χρίσουν το σώμα τους. 
"Επισκέφθηκα την πόλη", διηγείται αυτόπτης μάρτυρας, για νά δω από κοντά το θεϊκό σημείο. 
Χιλιάδες κόσμου είχαν κατακλύσει την περιοχή. 
Ό ιερέας είχε κατορθώσει νά φυλάξει δύο κομματάκια Άρτου. Ομολογώ πώς αυτό πού έβλεπα δεν ήταν Άρτος και οίνος. 
Ήταν Σώμα και Αίμα Ιησού Χριστού .

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ.

Τον σκοπόν της εξομολογήσεως, μας εξηγεί ο Μέγας Βασίλειος, λέγοντας : 
Η εξομολόγηση των αμαρτημάτων έχει τον ίδιο σκοπόν, που έχει η επίδειξη των σωματικών πληγών στον γιατρόν. Όπως λοιπόν οι άνθρωποι δεν δείχνουν τις πληγές του σώματος σε όλους, ούτε στον πρώτον τυχόντα, αλλά στους έμπειρους για την θεραπεία των πληγών, έτσι και η εξομολόγηση των αμαρτημάτων πρέπει να γίνεται σ’ αυτούς, που μπορούν να τα θεραπεύσουν, κατά τον λόγον του Αποστόλου Παύλου: Υμείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζετε (Ρωμ. ΙΕ:1 ), δηλαδή να τα αφαιρήτε με επιμέλεια. 

Quotes from St. Justin Popovich on the Papacy:

"In the history of the human race there have been three principal falls: that of Adam, that of Judas, and that of the pope.

The principal characteristic of falling into sin is always the same: wanting to be good for one's own sake; wanting to be perfect for one's own sake; wanting to be God for one's own sake. In this manner, however, man unconsciously equates himself to the devil, because the devil also wanted to become God for his own sake, to put himself in the place of God. And in this self-elevation he instantly became devil, completely separated from God, and always in opposition to Him.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Σκοπός της Θεανθρωπίνης οικονομίας της σωτηρίας.

Ο Θεάνθρωπος από την άπειρον και ακόρεστον φιλανθρωπίαν του, μετεμόρφωσε τον εαυτόν Του, τον «τέλειον άνδρα» εις Εκκλησίαν, δια να μεταμορφώση όλους οι οποίοι θα γίνουν μέλη της εις τελείους άνδρας. Ένας, λοιπόν, είναι ο σκοπός ολοκλήρου της θεανθρωπίνης Οικονομίας της σωτηρίας: «ίνα άρτιος η ο του Θεού άνθρωπος, προς παν έργον αγαθόν εξηρτημένος» (Β΄ Τιμ. 3,17). γ) Να «καταντήσωμεν… εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Τι σημαίνει αυτό; Τι είναι εκείνο εκ του οποίου αποτελείται το ύψος του Χριστού και «το πλήρωμα» Αυτού; Με τι είναι Αυτός πεπληρωμένος; Με τας θείας τελειότητας και δυνάμεις. Διότι «εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς»(Κολ. 2,9) και μάλιστα μέσα εις τα πλαίσια του ανθρωπίνου σώματος. Με τούτο ακριβώς ο Σωτήρ δεικνύει ότι το ανθρώπινον σώμα είναι ικανόν να χωρέση μέσα του το πλήρωμα της Θεότητος και ότι αυτό, εις την πραγματικότητα, είναι και ο σκοπός του ανθρωπίνου είναι. Ως εκ τούτου, το να καταντήσωμεν «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» σημαίνει να αυξηθώμεν και να προσλάβωμεν όλας τας θείας τελειότητάς Του και ενεργείας, να ενωθώμεν πνευματικώς και κατά χάριν με αυτάς, να εκχύσωμεν εαυτούς εις αυτάς, δηλαδή να ζώμεν μέσα τους. Ή άλλως, τούτο σημαίνει να ζώμεν τον Χριστόν, τουτέστι το πλήρωμα της Θεότητος το εν Αυτώ υπάρχον, ως την ιδικήν μας ζωήν, ως την ιδικήν μας ψυχήν, ως την ιδικήν μας παναξίαν, ως την ιδικήν μας αιωνιότητα, ως το ιδικόν μας υπερτέλος και παννόημα, να τον βιούμεν ως τον μόνον αληθινόν Θεόν και τον μόνον αληθινόν άνθρωπον, ως τέλειον Θεόν και τέλειον άνθρωπον, εις τον οποίον παν το ανθρώπινον έχει αναχθή εις το έσχατον δυνατόν ύψος της ανθρωπίνης τελειότητος. Να ζώμεν Αυτόν ως την τελείαν θείαν Αλήθειαν και ως την τελείαν θείαν Δικαιοσύνην, ως την τελείαν θείαν Αγάπην και ως την τελείαν θείαν Σοφίαν, ως την τελείαν θείαν Ζωήν, την αιώνιον Ζωήν. Με μίαν λέξιν, να Τον ζώμεν ως Θεάνθρωπον, ως παννόημα όλων των θεοκτίστων κόσμων (πρβλ. Κολ. 1,16-17. Εβρ. 2, 10). Πως είναι τούτο δυνατόν; Και πάλιν, είναι δυνατόν μόνον εν κοινωνία «συν πάσι τοις αγίοις». Διότι ελέχθη: «μέχρι καταντήσωμεν οι πάντες… εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού», όχι μόνον εγώ, όχι μόνον εσύ, όχι μόνον εμείς, αλλ΄ οι πάντες, οδηγούμενοι και χειραγωγούμενοι υπό των αγίων Αποστόλων και των Προφητών, των Ευαγγελιστών και Ποιμένων, των Πατέρων και Διδασκάλων. Μόνον οι Άγιοι γνωρίζουν τον δρόμον και έχουν όλα τα μέσα, τα οποία δίδουν εις όλους τους ποθούντας τον Θεόν, να καταντήσουν «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Το δε «πλήρωμα» του Χριστού και το «μέτρον της ηλικίας» Του τι είναι άλλο παρά το άγιον Θεανθρώπινον σώμα Του, η Εκκλησία; Όθεν, το να φθάσωμεν «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» ουδέν άλλο είναι παρά να γίνωμεν αληθινά μέλη της Εκκλησίας. Διότι η Εκκλησία είναι «το πλήρωμα» του Χριστού, «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1,23).

Παραλειπόμενα σημαντικού συνεδρίου για το μάθημα των Θρησκευτικών.

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Το Εργαστήριο Παιδαγωγικής - Χριστιανικής Παιδαγωγικής του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ πραγματοποίησε στις 11 και 12 Μαρτίου στη Θεσσαλονίκη πανελλήνιο επιστημονικό συνέδριο για το μάθημα των Θρησκευτικών. Η συμμετοχή σημαντικών εισηγητών, η μεγάλη δημοσιότητα που πήρε το συνέδριο και κυρίως η μαζική αποδοχή του από τον θεολογικό και εκκλησιαστικό κόσμο προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, αντιδράσεις.

Δεν θα αναφερθώ στις παραφωνίες του Προέδρου του ΚΑΙΡΟΥ που μέσω του προσωπικού του ιστολογίου περιορισμένης αναγνωσιμότητας επιχείρησε να πυροδοτήσει το κλίμα λίγες μόνο μέρες πριν τη διοργάνωση του συνεδρίου στρεφόμενος με μανία εναντίον της ψυχής του συνεδρίου, του καθηγητή Ηρακλή Ρεράκη. Έλαβε τότε την δέουσα απάντηση: μια γενική απαξίωση και αδιαφορία την οποία άξιζε.

Θα σταθώ όμως για λίγο σε μια «Ανοικτή Διαμαρτυρία για μεροληπτικές πρακτικές στο δημόσιο διάλογο για τα Θρησκευτικά» που εξέδωσε η «Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την Εκπόνηση Νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου» δύο μέρες πριν την έναρξη του συνεδρίου. Στο κείμενο τους οι «Εμπειρογνώμονες» διαμαρτύρονταν γιατί δεν εκκλήθηκαν και οι ίδιοι να πούνε τις δικές τους θέσεις. Μίλησαν μάλιστα για «μεροληπτική και παραπληροφορούσα πρακτική», «ηθικά και επιστημονικά επιλήψιμη» που δεν προάγει τον επιστημονικό διάλογο. Ποιοι όμως μιλούν για αποκλεισμούς; Αυτοί που απέκλεισαν από τη σύνταξη του νέου Προγράμματος Σπουδών για τα Θρησκευτικά όχι μόνο την Ιεραρχία αλλά και την ΠΕΘ, τους καθηγητές Παιδαγωγικής των Θεολογικών Σχολών και τη μεγάλη πλειοψηφία των μάχιμων θεολόγων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; Αυτοί που γνωρίζουν μόνο να χαρακτηρίζουν ως συκοφάντες, θρησκοφασίστες, ταλιμπάν και δεν ξέρω τι άλλο όσους τόλμησαν να ασκήσουν κριτική στο Πρόγραμμα Σπουδών που εκείνοι εκπόνησαν;

Είναι βέβαια εν μέρει δικαιολογημένη η αντίδρασή τους καθώς βλέπουν πως το έργο των χειρών τους, το νέο Πρόγραμμα Σπουδών, κρίνεται ακατάλληλο για τους μαθητές των ελληνικών σχολείων από επιστήμονες κύρους πολλών ειδικοτήτων. Ακόμη περισσότερο δικαιολογείται η σύγχυση τους από το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία δείχνει πλέον να έχει αντιληφθεί τι σχεδίασαν και υλοποίησαν οι ίδιοι σε αρμονική συνεργασία με την Υπουργό του «ανοιχτού σχολείου» Άννα Διαμαντοπούλου. Τους φοβίζει το ενδεχόμενο της απόσυρσης του Προγράμματος Σπουδών που συνέταξαν γιατί μια τέτοια απόφαση θα παγώσει την οποιαδήποτε επιπλέον εκροή χρημάτων από το ΕΣΠΑ που προβλέπονται για το πρόγραμμα. Και τα ποσά δεν είναι μικρά…

Απαιτείται τώρα πολιτική ανδρεία από πρόσωπα που θα προασπίσουν τον χριστιανικό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών χωρίς να υπολογίζουν χρηματοδοτήσεις ΕΣΠΑ, προσωπικές γνωριμίες και πολιτικές συμμαχίες ή ισορροπίες. Οι δε «εμπειρογνώμονες» ας αντιληφθούν ότι εκτός από τη δική τους υπάρχει και άλλη άποψη και γνώμη από ανθρώπους πιο έμπειρους από τους ίδιους και ότι δεν αποτελούν το κέντρο αλλά μια μικρή μειοψηφία του θεολογικού κόσμου.

«αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…»

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή που είναι η κατανυκτικότερη περίοδος του εκκλησιαστικού έτους και της οποίας το κατώφλι δρασκελίζουμε, συνιστά μοναδική ευκαιρία την οποία καλείται ο κάθε πιστός να αδράξει σε μια πρόκληση πνευματικών αναβάσεων. Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας ο Απ. Παύλος κάνει λόγο για «καιρό ευπρόσδεκτο, καιρό μετανοίας», στον οποίο μας προτρέπει: «αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός…». Ευπρόσδεκτος καιρός σημαίνει τον καιρό της χάριτος. Είναι ο χρόνος κατά τον οποίο ο άνθρωπος μπορεί ν’ αποκτήσει αντοχές για να διεξάγει τον αγώνα τον καλό. Αν ολόκληρο το χρόνο οι πιστοί  προσβλέπουν στον αγώνα της πίστεως, πολύ περισσότερο οφείλουν να εντείνουν την προσπάθεια τους αυτή την ευλογημένη περίοδο. Αν πάντοτε έχουν χρέος να εργάζονται τη σωτηρία τους, ακόμη περισσότερο και με πολύ μεγαλύτερο ζήλο επιβάλλεται να το πράττουν τώρα κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στην οποία εισερχόμαστε. Αυτό ακριβώς μάς συμβουλεύει και η μητέρα μας Εκκλησία, όταν μας λέει: «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα. Οι γαρ νομίμως αθλούντες, δικαίως στεφανούνται…».

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more