Του Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγα/πόλεως κ. Ιερεμία : Εἴμαστε στά «καλά» μας;


Γιατί τόσος "ντόρος" αλλά και θλίψη μερικών εκκλησιαστικών ανδρών για την παραίτηση του Πάπα;

Παραιτήθηκε ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ ἀπό τήν παπωσύνη του. Ἀλλά γιατί τόσος «ντόρος» καί στόν χῶρο μας, ἀλλά καί θλίψη μερικῶν, ἐκκλησιαστικῶν μάλιστα ἀνδρῶν, γιά τήν παραίτησή του; Εἴμαστε στά «καλά» μας;
Ἀκόμη δέν ἔχουμε καταλάβει ὅτι ὁ παπισμός εἶναι αἵρεση καί ὁ Πάπας λοιπόν εἶναι αἱρεσιάρχης; Γιά νά παραλείψω τά ἄλλα καί πολλά, λέγω μόνο αὐτά τά τρία βασικά γιά μᾶς: Οἱ παπικοί ἔχουν ἄλλη Ἁγία Τριάδα (μέ τό «φιλιόκβε» τους), πιστεύουν ἄλλη Παναγία καί κάνουν διαφορετικά τόν σταυρό τους. Αὐτοί εἶναι κομμένοι ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά κάνουμε μαζί τους τήν Θεία Λειτουργία καί νά κοινωνήσουμε μαζί τους τά Ἄχραντα Μυστήρια. Δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, λυποῦμαστε δέ γιά τήν χρήση ἀπό μερικούς τοῦ ὅρου «Ρωμαϊκή Ἐκκλησία».

Γιατί, ἄν καί οἱ παπικοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ποιά, τελοσπάντων, εἶναι αὐτή ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία, πού ὁμολογοῦμε στό «Πιστεύω» μας, στήν ὁποία πρέπει νά ἀνήκουμε γιά νά σωθοῦμε; Ἀφοῦ λοιπόν ὑπάρχουν τόσες μεγάλες δογματικές διαφορές τῶν παπικῶν μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας, καί τόσες ἄλλες πολλές, πέστε μου, εἶναι ἤ δέν εἶναι αἱρετικοί οἱ παπικοί; ΕΙΝΑΙ!
Κι ἄν μερικοί ἤ πολλοί δέν θέλουν νά τό παραδεχτοῦν αὐτό, ἔχουμε νά τούς παρουσιάσουμε πολλές-πολλές πατερικές μελέτες καί ὁμιλίες, οἱ ὁποῖες ὁμιλοῦν καθαρά περί τῶν αἱρέσεων τῶν παπικῶν. Ἀφοῦ λοιπόν οἱ παπικοί εἶναι αἱρετικοί, γιατί, ξαναλέμε, τόσος θόρυβος καί θλίψη γιά τήν παραίτησή του; Πραγματικά, δέν μποροῦμε νά τό καταλάβουμε!
Λέγεται ὅτι ὁ παραιτηθείς Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´ εἶναι φιλορθόδοξος. Ὅμως, καταλάβαμε καί ἐννοήσαμε καί αὐτοῦ, ὅπως καί ἄλλων προκατόχων του, τό σχέδιο, μέ τόν πόθο τῆς ἑνώσεως, νά ὑποτάξει τήν Ὀρθοδοξία στόν παπισμό. Τήν ἕνωση μέ τούς Καθολικούς τήν θέλουμε καί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι καί εὐχόμαστε γι᾽ αὐτήν. Θέλουμε ὅμως ἕνωση χωρίς στό ἐλάχιστο νά ξεφύγουμε ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη μας καί νά προσχωρήσουμε στά παπικά δόγματα καί στίς παπικές ἀπαιτήσεις (ἀλάθητο τοῦ Πάπα). Ἕνωση σάν κι αὐτή τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας δέν θά τήν δεχθεῖ ποτέ ὁ Ὀρθόδοξος λαός μας, γιατί ποιμαίνεται ἀπό Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐμπνέονται ἀπό τό πνεῦμα τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Ἀλλά καί ἄν μερικοί ἐκκλησιαστικοί ταγοί ξεφύγουν καί ζητήσουν ἕνωση μέ τόν Πάπα ἐπί προδοσίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ὁ εὐσεβής Ὀρθόδοξος λαός δέν θά τό ἐπιτρέψει αὐτό, ἀλλά θά τούς κυνηγήσει μέ τά ξύλα καί μέ γιουχαΐσματα, ὡς προδότες τῆς πίστεως, ὅπως ἀκριβῶς ἔτσι συνέβηκε μέ τήν ψευδοένωση τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας. Γιατί, ὅπως τό γράφει ἡ παλαιά διακήρυξη τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ὁ Ὀρθόδοξος λαός εἶναι ὁ φρουρός τῆς πίστεώς του, τήν ὁποία θέλει ἀπαρασάλευτη καί ἀμετακίνητη ἀπό τά δόγματα τῶν ἁγίων Πατέρων.

Τέλος πάντων, ἐκφράζοντας καί τό Ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ πού ποιμαίνω, τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, εὐχόμαστε ἀπό καρδίας στόν παραιτηθέντα Πάπα Βενέδικτον ΙΣΤ´ νά τόν φωτίσει ὁ Θεός νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι ΜΟΝΟ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί, ἀφοῦ χαρακτηρίζεται ὡς φιλορθόδοξος, νά ἀρνηθεῖ, ἔστω τώρα στό γῆρας του, τά παπικά δόγματα, καί νά προσέλθει στήν Ὀρθόδοξη πίστη, γενόμενος καί αὐτός Ὀρθόδοξος, ΑΜΗΝ!

http://www.imgortmeg.gr/

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Εκκλησία  Θεάνθρωπος παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Η Εκκλησία είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εις όλους τους αιώνας και εις όλην την αιωνιότητα. Αλλά μαζί με τον άνθρωπον και δια τον άνθρωπον, ανήκει εις την Εκκλησίαν και ολόκληρος η κτίσις του Θεού, δηλαδή παν το δημιουργηθέν από τον Θεόν Λόγον εις τον ουρανόν και επί της γης, πάντα ταύτα αποτελούν την Εκκλησίαν, ως το σώμα Της, του οποίου η κεφαλή είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Η κεφαλή είναι κεφαλή του σώματος και το σώμα είναι σώμα της κεφαλής ούτως ώστε να είναι αχώριστα το εν από το άλλο και το εν πλήρωμα του άλλου: «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» (Εφ. 1, 23). Κάθε χριστιανός, γινόμενος δια του αγίου Βαπτίσματος μέλος της Εκκλησίας, γίνεται αναπόσπαστον μέλος του πληρώματος «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», πληρούμενος και ο ίδιος «εις παν το πλήρωμα του Θεού» (Εφ. 3,19). Τοιουτοτρόπως αποκτά το υπερτέλειον πλήρωμα του ανθρωπίνου είναι του, του ανθρωπίνου προσώπου του. Αυτό το πλήρωμα αποκτά κάθε χριστιανός δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, κατά το μέτρον της πίστεώς του και της εν χάριτι ζωής του εντός της Εκκλησίας. Τούτο ισχύει δι΄ όλους τους χριστιανούς όλων των εποχών. Όλοι είναι πεπληρωμένοι με το πλήρωμα «του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου» : οι άνθρωποι και οι άγγελοι, και τα άστρα και τα πτηνά και τα φυτά και τα ορυκτά, με μίαν λέξιν όλα τα θεόκτιστα όντα. Τοιουτοτρόπως εμείς οι άνθρωποι έχομεν αποκτήσει συγγένειαν και δη θείαν με όλα τα θεόκτιστα όντα και δημιουργήματα. Διότι όπου είναι η θεότης του Θεανθρώπου εκεί είναι και η ανθρωπότης Του, εκεί είναι όλοι οι πιστοί όλων των αιώνων και όλων των όντων: και οι άγγελοι και οι άνθρωποι.

Συνεχίζεται.

Stay away from their communion


« All the teachers of the Church, all the Councils and all the divine Scriptures advise us to flee the heterodox and to stay away from their communion».
P.G. 160, 105C

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι, καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαί, φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι»
P.G.160, 105C

Περί του σεβασμού των Ιερών Κανόνων


«Πολλοί ευσεβείς Χριστιανοί οι οποίοι δεν είναι «μυημένοι» εις προστάγματα-εντολάς των Ιερών Κανόνων, απορούν διατί κατά τας συμπροσευχάς Ορθοδόξων Αρχιερέων με πλανεμένους Χριστιανούς (Παπικούς, Προτεστάντας κ.λπ) ομιλούμεν περί καταφρονήσεως των Ιερών αυτών Κανόνων από εκείνους (τους Αρχιερείς και Πατριάρχας), οι οποίοι ώφειλον να τους υπερασπίζωνται. Δεν αυθαιρετούμεν εις την κριτικήν μας. Στηριζόμεθα εις τον 45ον Ιερόν Κανόνα των Αγίων Αποστόλων. Ούτος ορίζει: «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω». Πώς να ενισχυθή το Ορθόδοξον φρόνημα των πιστών, όταν αι κεφαλαί της Εκκλησίας μας καταφρονούν τους Ιερούς Κανόνας και συμπροσεύχονται μετά των αιρετικών Χριστιανών, εξισώνοντες την Αλήθειαν της Ορθοδοξίας με το σκότος και την πλάνην των Προτεστάντων, των Παπικών, των Αγγλικανών;»

(“Ορθόδοξος Τύπος”, 08/02/2013, σ. 6)

SIMONOPETRA - PSALM 110


Saint John Chrysostom : HOMILY VII. ROM. III. 9-18.


What then have we more than they? For we have proved both Jews
and Gentiles, that they are all under sin. As it is written, There is
none righteous, no, not one: there is none that understandeth, there
is none that seeketh after God. They are all gone out of the way, they
are together become unprofitable; there is none that doeth good, no
not one. Their throat is an open sepulchre; with their tongues have
they used deceit; the poison of asps is under their lips; whose
mouth is full of cursing and bitterness: their feet are swift to shed
blood: destruction and misery are in their ways: and the way of
peace have they not known: there is no fear of God before their
eyes."

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Εκκλησία Παν-μυστήριον του ανθρώπου.

Γενόμενος άνθρωπος, και θεμελιώσας την Εκκλησίαν εφ΄ Εαυτού, δι΄ Αυτού και εν Αυτώ, ο Κύριος Ιησούς, ως Θεάνθρωπος εμεγάλυνεν εις άμετρον βαθμόν τον άνθρωπον, όπως κανείς άλλος πριν ή μετά από Αυτόν. Αυτός όχι μόνον έσωσε τον άνθρωπον δια του θεανθρωπίνου έργου του από την αμαρτίαν, από τον θάνατον και τον διάβολον,αλλά και τον ανύψωσε υπεράνω όλων των όντων και κτισμάτων. Ο Θεός Λόγος δεν έγινε ούτε Θεάγγελος ούτε Θεοχερουβείμ ούτε Θεοσεραφείμ, αλλά Θεάνθρωπος. Με αυτό ανύψωσε τον άνθρωπον υπεράνω όλων των Αγγέλων και Αρχαγγέλων, υπεράνω όλων των υπερανθρωπίνων όντων. Προς τούτοις, ο Κύριος, υπέταξεν εις αυτόν τα πάντα δια της Εκκλησίας: «πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού» (Εφ. 1,22). Ο άνθρωπος, δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία ως Θεανθρωπίνω σώματι, αυξάνει εις υπεραγγελικά, υπερχερουβικά ύψη. Ούτως, ο δρόμος της αναβάσεώς του και τελειοποιήσεως είναι μακρύτερος από τον αγγελικόν και χερουβικόν και σεραφικόν. Ενταύθα όντως πρόκειται περί του μυστηρίου των μυστηρίων. Ας σιωπήση λοιπόν κάθε γλώσσα διότι ομιλεί η άρρητος και ακόρεστος αγάπη του Θεού, η ανείπωτος και ακόρεστος Φιλανθρωπία του όντως μόνου Φιλανθρώπου Κυρίου Ιησού! Ενταύθα αρχίζουν «οπτασίαι και αποκαλύψεις Κυρίου» (Β΄ Κορ. 12,1) αι οποίαι δεν δύνανται να εκφρασθούν με καμμίαν γλώσσαν, όχι μόνον ανθρωπίνην, αλλ΄ ούτε και αγγελικήν. Ενταύθα τα πάντα είναι υπέρ έννοιαν και υπέρ λόγον, υπέρ την φύσιν και υπέρ την κτίσιν. Ο ποθών το μυστήριον, ενταύθα ευρίσκει το παν-μυστήριον του ανθρώπου εν τω παν-μυστηρίω του Θεανθρώπου, ο Οποίος είναι η Εκκλησία, αλλά και το σώμα της Εκκλησίας και η Κεφαλή της. Με όλα αυτά και δια μέσου όλων αυτών ο άνθρωπος «εκκλησιάζεται» και γίνεται εκκλησία, αποκτά την εν-χρίστωσιν και χριστοποίησιν, την εν-τριάδωσιν και τριαδοποίησιν, γίνεται Θεάνθρωπος και σύσσωμος του θεανθρωπίνου σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας (Εφ. 3,6), αυτού του αγιωτάτου και προσφιλεστάτου μυστηρίου του Θεού, μυστηρίου των μυστηρίων ή μάλλον παμμυστηρίου των παμμυστηρίων.


Συνεχίζεται.

Διάδοχος Φωτικής:


Όπως το κερί, εάν δεν θερμανθή και δεν μαλακώση πολύ, είναι αδύνατον να αποτυπώση την σφραγίδα, έτσι και ο άνθρωπος, εάν δεν δοκιμασθή με πόνους και θλίψεις και ασθενείας, δεν δύναται να δεχθή την σφραγίδα των αρετών του Θεού.

Έρχονται πείνα και δεινά στον κόσμο-Καντιώτης

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=12&t=7294

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ


+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης
       
       
      Αυτές οι Φραγκικές συλλογιστικές αρχές εκφράζονται καθαρά σ' ένα γράμμα του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου Β' (855-875) προς τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α' (867-886) το 871. Ο Λουδοβίκος αυτοαποκαλείται "Αυτοκράτωρ Αύγουστος των Ρωμαίων" και υποβιβάζει τον Βασίλειο σε "Αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης". Ο Βασίλειος είχε περιπαίξει τον Λουδοβίκο, επιμένοντας, ότι δεν ήταν καν αυτοκράτωρ όλης της Φραγκίας, αφού διοικούσε μόνον ένα μικρό τμήμα της, και οπωσδήποτε δεν ήταν αυτοκράτωρ των Ρωμαίων , αλλά των Φράγκων. Ο Λουδοβίκος αντέταξε, οτι ήταν αυτοκράτωρ όλης της Φραγκίας, αφού οι άλλοι Φράγκοι Ρήγες ήσαν συγγενείς του εξ αίματος. Προβάλλει τον ίδιο ισχυρισμό μ' αυτόν, που βρίσκεται στα "Χρονικά του Λορς". Όποιος κρατά την Πόλη της Παλαιάς Ρώμης αυτός δικαιούται να φέρει τον τίτλο "Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων". Ο Λουδοβίκος ισχυρίσθηκε: "Ελάβαμε εξ ουρανού αυτό το λαό και την πόλη, για να τους καθοδηγούμε, και την μητέρα όλων των Εκκλησιών του Θεού, για να την υπερασπιζόμαστε και να την εξυψώνουμε " . Ο Λουδοβίκος διετείνετο, ότι η Ρώμη, ο λαός της και ο Παπικός θρόνος δόθηκαν στους Φράγκους από το Θεό χάρη στην Ορθόδοξη πίστη τους και αφαιρέθηκαν από τους "Έλληνες", οι οποίοι ήσαν Ρωμαίοι, μόνον όταν ήσαν Ορθόδοξοι.
      http://www.romanity.org/htm/im/w.gifΣτην απάντησή του ο Λουδοβίκος έλεγε: "Εχουμε λάβει την διοίκηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ένεκα της Ορθοδοξίας μας. Οι Έλληνες έχουν παύσει να είναι αυτοκράτορες των Ρωμαίων λόγω της κακοδοξίας τους. Όχι μόνον εγκατέλειψαν την πόλη (της Ρώμης) και την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, αλλά επιπλέον έχουν εγκαταλείψει την Ρωμαϊκή εθνικότητα, ακόμη και την Λατινική γλώσσα. Έχουν μεταναστεύσει σε μιαν άλλη πρωτεύουσα και προσλάβει μια τελείως διαφορετική εθνικότητα και γλώσσα".
      Οι παρατηρήσεις αυτές εξηγούν την Φραγκική χρήση του ονόματος "Ρωμανία" για εδάφη, που κατέκτησαν από τους Ανατολικούς Ρωμαίους και Τούρκους κατά τις λεγόμενες Σταυροφορίες. Αυτές οι επαρχίες, οι οποίες για τους Φράγκους είχαν καταστεί Γραικία, λόγω της αιρέσεως και της Ελληνικής γλώσσας, τώρα ξαναγίνονται Ρωμανία, διότι τα Φραγκικά στρατεύματα τις επανέφεραν στην Ορθοδοξία του Φραγκικού Παπισμού και στην ανωτερότητα της Λατινικής γλώσσας.

Συνεχίζεται.

Μάξιμος Ομολογητής:


Όταν μας ίδουν οι δαίμονες να καταφρονώμεν τα κοσμικά πράγματα, δια ν’ αποφύγωμεν τας αιτίας του μίσους κατά των ανθρώπων και δια να μη εκπέσωμεν της αγάπης, τότε διεγείρουν τους ανθρώπους να μας συκοφαντήσουν, με τον σκοπόν να λυπηθώμεν και να μισήσωμεν τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος της ψυχής από την συκοφαντίαν, που στρέφεται εις την ορθήν πίστιν μας ή εις την ηθικήν μας. Κανείς δεν δύναται να αδιαφορήση εις τας συκοφαντίας αυτάς, ειμή μόνον εκείνος που έχει την ελπίδα του εις τον Θεόν…
Όσον προσεύχεσαι εις τον Θεόν υπέρ του συκοφαντήσαντος, τόσον ο Θεός αποκαλύπτει την αθωότητά σου εις τους σκανδαλισθέντας.

Check the turbulence of our flesh and lull all our earthly and mundane thoughts....

Grant us, Master, as we depart for sleep, rest for body and soul. Protect us from the gloom of sinful sleep and from all dark pleasures of the night. Calm the impulses of passion, and quench the fiery darts of evil which are treacherously cast against us. Check the turbulence of our flesh and lull all our earthly and mundane thoughts. Grant us, O God, a watchful mind, prudent reason, a vigilant heart and tranquil sleep, free from all evil dreams. Raise us up at the hour of prayer, strengthen us in your commandments, and keep unshaken within us the remembrance of your judgments. Grant us to glorify you all night long that we may praise and bless and glorify your all honorable and magnificent name, of the Father and the Son and the Holy Spirit, now and forever and to the ages of ages. Amen.

Most glorious, ever virgin, blessed Theotokos, present our prayers to your Son and our God, and plead with him, that through you he may save our souls.

My hope is the Father, my refuge the Son, my protection, the Holy Spirit. Holy Trinity, glory to you.

My every hope I place in you, Mother of God. Keep us under your protection.

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΟΡΑΜΑΤΑ» ΤΟΥ (αθωνικά άνθη).



Η από ετών εξαγγελθείσα και αναμενομένη μετ’ ενδιαφέροντος έκδοσις των «Ὁραμάτων» του πολυάθλου Στρατηγού Μακρυγιάννη, αποτελεί ήδη πραγματικότητα. Το Μορφωτικόν Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, έθεσεν εις κυκλοφορίαν εις ένα καλαίσθητον τόμον τα κατάλοιπα αυτά του εθνικού τούτου ανδρός, υπό τον τίτλον «ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ». Η έκδοσις έτυχεν επιστημονικής επιμελείας υπό ειδικών επί των χειρογράφων και ούτως επετεύχθη η αντιμετώπισις αρκετών γλωσσικών και γραφολογικών προβλημάτων, που ανέκυπταν από την μη υπακούουσαν εις ουδένα παλαιογραφικόν τύπον ή κανόνα «απελέκητη» μακρυγιάννειον, φωνητικήν μάλλον, (ρουμελιώτικην) γραφήν. Διο και αποβαίνουν λίαν διαφωτιστικά, ο εκτεταμένος Πρόλογος του μακαρίτου Λίνου Πολίτου, η Εισαγωγή του μεταγράφοντος το στρυφνώτατον κείμενον, επίσης μακαρίτου Αγγ. Παπακώστα, αι Σημειώσεις, το Γλωσσάριον και το Επίμετρον. Ήτο από δεκαετιών γνωστόν μεταξύ των λογίων, ότι τα χειρόγραφα των «Οραμάτων» ευρίσκοντο εις χείρας του Βλαχογιάννη—προς τον οποίον οφείλεται τιμή και εθνική ευγνωμοσύνη, δια την ανακάλυψιν όλων των χειρογράφων του μεγάλου Μακρυγιάννη—τα οποία κατά το γήρας του παρέδωκεν εις τον φιλόλογον Α. Παπακώνσταν. Με τα «Οράματά» του, ο Μακρυγιάννης των «Απομνημονευμάτων», αποκτά νέας και πνευματικάς διαστάσεις και τοποθετείται εις υψηλότερα βάθρα. Διότι, αποκαλύπτεται, ότι δεν είναι μόνον ο χαρισματούχος Στρατηγός, ο ηρωϊκός επαναστάτης του ’21, ο εντιμότατος και δημοκρατικώτατος Έλλην, ο πατριωτικώτατος πολίτης, ο ηθικώτατος άνθρωπος, ο πιστότατος χριστιανός, ο υπερασπιστής των αδικουμένων, ο «πατριδοφύλακας», ο προστάτης των χηρών και ο πατήρ των ορφανών. Είναι και ο αγιώτατος Ορθόδοξος, που ενθυμίζει τους δικαίους Στρατηγούς της Παλαιάς Διαθήκης, του οποίου αι αδιάλειπτοι και πολύωροι προσευχαί, αι πολυάριθμοι και κατανυκτικαί γονυκλισίαι, τα συνεχή ικετήρια δάκρυα υπέρ της Πατρίδος και της Ορθοδοξίας, η συνεχής μνήμη του Θεού και η αίσθησις της αδιακόπου κοινωνίας του μετ’ Αυτού, μετά της Θεοτόκου και των Αγίων, τον αναδεικνύουν προφήτην. Η γέννησίς του τοποθετείται εις το έτος 1797. Η μήτηρ του τον γεννά εις τους αγρούς του χωρίου του Αβορίτη του Λιδωρικίου και τον «ενδύει» με «καλαμποκόφυλλα». Εγκαταλείπεται εις το δάσος αργότερα και σώζεται την τελευταίαν στιγμήν υπό της μητρός του, η οποία τον διδάσκει να κάμνη «μετάνοιες» «από ενού χρονού». Εργάζεται εις οικίας από επτά ετών, αλλ’ ο μικρός Μακρυγιάννης—μακρύς Γιάννης—θέλων ελευθερίαν αναχωρεί εκείθεν λάθρα. Εις ηλικίαν 14 ετών, εις την πανήγυριν του Ιωάννου του Βαπτιστού, θραύει εξ απροσεξίας του το όπλον συγγενούς του και δέρεται ενώπιον του λαού. Ο μικρός εισέρχεται εις τον Ναόν του Προδρόμου και, «κλειώ την πόρτα κι’ αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες… Και τον περικαλώ να μου δώση άρματα καλά κι’ ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα και εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με της πολλές φωνές κάμαμεν της συμφωνίες με τον άγιον». Αποκτά σημαντικήν περιουσίαν δι’ ασκήσεως εμπορίου δημητριακών. Μυείται παρ’ ιερέως εις την Φιλικήν Εταιρείαν. Συλλέγει δι’ αγοράς όπλα και αφαιρεί άφθονον πολεμικόν υλικόν από αποθήκη πυρομαχικών. Συλλαμβάνεται υπό των Τούρκων και βασανίζεται επί εβδομήκοντα πέντε ημέρας δια να αποκαλύψη το μυστικόν της Φιλικής. Καταδικάζεται με άλλους είκοσι πέντε Έλληνας εις θάνατον δι’ απαγχονισμού. Εκτελούνται όλοι, πλην αυτού. Αργότερα δραπετεύει. Λαμβάνει μέρος εις μάχας όπου και διαπρέπει ως αρχηγός, κατά την έναρξιν της Επαναστάσεως. Ταχέως προάγεται εις Στρατηγόν, διαλάμποντος του ήθους και του ασυνήθους ηρωϊσμού του. Τραυματίζεται επανειλημμένως και μέχρι της απελευθερώσεως των Αθηνών φέρει επτά χαινούσας πληγάς. Αλλ’ όλα ταύτα έχουν την εξήγησίν των. Ο Μακρυγιάννης επίστευεν ακραδάντως, ότι ο Θεός συμπαρετάσσετο εις τους αγώνας του Έθνους. Πλην του πλουσιωτάτου υλικού εις αποδείξεις, περί της ακλονήτου πίστεώς του, που παρέχουν τα «Απομνημονεύματα» και τα «Οράματα», παραθέτω εν ανέκδοτον απόσπασμα εκ του Αρχείου της Βενετίας, ως εκφραστικόν της «μεθιστώσης όρη» πίστεώς του: «… Ο Μακρυγιάννης, για να εχρεύση περισσότερον τους μαχητάς του, εις την μάχην του φρουρίου της Άρτης, τους είπεν: «Το γλέπετε μωρές παιδιά μου, ετούτο το κάστρο και κιοτεύετε πως θα το κυριέψουμε; Δεν είναι τίποτες σας λέω. Άνθρωποι το ‘καμαν, ενώ τα κάστρα των ψυχώνε μας τα ΄καμεν ο μεγαλοδύναμος Θεός κι είναι πολλές φορές δυνατότερα από τούτα ρδώ τα κάστρα. Είναι ανίκητα σας λέγω. Κι όπως ο Χριστός μας δεν νικιέται ποτές, έτσι και εμείς οι Χριστιανοί δεν νικιώμαστε ποτές. Μη κιοτεύετε. Ο Χριστός νικά. Και εμείς που ΄μαστε παιδιά Του θα νικήσουμε. Με τη δικιά Του Δύναμη. Εμπρός, το λοιπόν, στρατιώτες του Χριστού. Μη κιοτεύετε. Εμπρός. Θα το πάρουμε το κάστρο…».

 H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Saint John Chrysostom : HOMILY VI. ROM. II. 17, 18.


"Behold, thou art called a Jew, and restest in the Law, and makest
thy boast of God, and knowest His will, and approvest the things that
are more excellent, being instructed out of the Law."

AFTER saying that the Gentile wanteth nothing appertaining to
salvation if he be a doer of the Law, and after making that wonderful
comparison, he goes on to set down the glories of the Jews, owing
to which they thought scorn of the Gentiles: and first the very name
itself, which was of great majesty, as the name Christian is now. For
even then the distinction Which the appellation made was great. And
so he begins from this, and see how he takes it down. For he does
not say, Behold, thou art a Jew, but "art called" so, "and makest thy
boast in God;" that is, as being loved by Him, and honored above all
other men. And here he seems to me to be gently mocking their
unreasonableness, and great madness after glory, because they
misused this gift not to their own salvation, but to set themselves up
against the rest of mankind, and to despise them. 

Προς τον Σεβ. Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ :


- Τω κανονικώς ανυποστάτω και εκπεσόντι αιρεσιάρχη Πάπα και Πατριάρχη Παλαιάς Ρώμης Βενεδίκτω τω 16ω και τοις αυτώ κοινωνούσι, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα.

Σεβασμιώτατε κ. Σεραφείμ,

Είναι ηλίου φαεινώτερον ότι ο Κύριος έλαβε υπ’ όψιν Του το ανάθεμα το οποίο εκφωνήσατε την ημέρα της Ορθοδοξίας εναντίον του αιρεσιάρχη Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου!
Σας παρακαλούμε μην παραλείψετε την Κυριακή της Ορθοδοξίας να εκφωνήσετε και για τον εκπεσόντα αιρεσιάρχη Οικ. Πατριάρχη Νέας Ρώμης Βαρθολομαίο και τοις κοινωνούσι αυτώ, Ανάθεμα, Ανάθεμα, Ανάθεμα!

Υιικώς,
Ο   Πρόεδρος και τα μέλη της αδελφότητος 
«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ  ΦΩΝΗ»

αμήν λέγω υμίν, εφ΄ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε.


Ημερομηνία: 12 Φεβρουαρίου 2013 - 4:34 μ.μ.
Θέμα:
Προς:

ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ ΚΑΗΚΑΝ ΤΡΙΑ ΑΔΕΛΦΑΚΙΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ .ΧΘΕΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΟΛΩΝ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΗΚΕ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ.Η ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ.

ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 315/0932373
ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΙΜΗΡΙΚΑΣ
ευρισκόμενα εν ζωη μέλη: 7 τεκνα και 2 γονεις.

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ γιά την παραίτηση τοῦ Πάπα Ρώμης


᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Φεβρουαρίου 2013
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
 Ἀναμενομένη μπορεῖ νά θεωρηθῆ ἡ παραίτησις τοῦ κατέχοντος ἀντικανονικῶς τόν πάνσεπτο πρεσβυγενῆ θρόνο τοῦ Πατριαρχείου τῆς παλαιᾶς Ρώμης Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ κατά «κόσμο» Γιόζεφ Ἀλόϊς Ράτσινγκερ διότι κατά τήν σύντομο διάρκεια τῆς ἀντικανονικῆς του ἀρχηγεσίας στήν αἱρετική θρησκευτική κοινωνία τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ἐξέσπασαν τρομακτικά σκάνδαλα πού καθιστοῦσαν πλέον τήν διαχειρισή τους ἀδύνατο ἀπό τόν «κεκμηκότα» Βενέδικτο ΙΣΤ΄. Αὐτή ἄλλωστε εἶναι καί ἡ βασική αἰτία τῆς παραιτήσεως πού συζητεῖται εὑρέως τόσον ἐντός τοῦ Βατικανοῦ, ὅσον καί στά διεθνῆ φόρα.


H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Εκκλησία το Παν-μυστήριον.

Εν συγκρίσει προς τα άλλα μυστήρια του Θεού, αυτή αποτελεί το Παν-μυστήριον. Έκαστον θείον μυστήριον εντός της είναι ευαγγελισμός και μακαριότης και παράδεισος, διότι κάθε ένα απ΄ αυτά είναι πεπληρωμένον με τον Γλυκύτατον Κύριον. Ο δε Γλυκύτατος Κύριος; Με αυτόν ο παράδεισος γίνεται παράδεισος και η μακαριότης μακαριότης, με αυτόν και δια αυτού ο Θεός είναι Θεός και ο άνθρωπος άνθρωπος, με αυτόν και δι΄ αυτού η Αλήθεια είναι Αλήθεια και η Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη. Επίσης και η Αγάπη Αγάπη, και η Αγαθότης Αγαθότης, και η Ζωή Ζωή, και η Αιωνιότης Αιωνιότης. Ιδού ποίον είναι το κεντρικόν και βασικόν ευαγγέλιον, εκ του οποίου πηγάζει ασίγητος παγχαρά δι΄ όλα τα όντα και δι΄ όλους τους κόσμους: ο Θεάνθρωπος και εν Αυτώ η Εκκλησία Του είναι το παν δια τα σύμπαντα. Και πώς να μην ονομάση κανείς πανευαγγέλιον την φανέρωσιν της αληθείας της ζωής κατά την οποίαν ο Θεάνθρωπος αυτός είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας! Εις την πραγματικότητα «αυτός εστι προ πάντων και τα πάντα εν αυτώ συνέστησε» (Κολ. 1,17). Διότι Αυτός είναι Θεός, Αυτός Δημιουργός, Αυτός Προνοητής, Αυτός Σωτήρ, Αυτός η Ζωή της ζωής, και το ον του όντος, και η ύπαρξις της υπάρξεως: «ότι εν αυτώ εκτίσθη τα πάντα» (Κολ. 1,16). Αυτός είναι το τέλος παντός του υπάρχοντος. Ολόκληρος η κτίσις εδημιουργήθη ως Εκκλησία, και αποτελεί την Εκκλησίαν, «και αυτός εστιν η κεφαλή του σώματος, της Εκκλησίας» (Κολ. 1,18). Πρόκειται περί ελλόγου (logosnoj) παν-ενότητος της κτίσεως και περί ελλόγου παν-τελεολογίας της κτίσεως. Η αμαρτία απέκοψε εν μέρος της κτίσεως απ΄ αυτήν την έλλογον πανενότητα και παντελεολογίαν, και εβύθισεν αυτό εις άλογον αστοχίαν, δηλαδή εις τον θάνατον, εις την κόλασιν, εις τα βάσανα. Ένεκα τούτου ο Θεός Λόγος εις τον επίγειον κόσμον μας έγινεν άνθρωπος και επραγματοποίησεν ως Θεάνθρωπος την σωτηρίαν του κόσμου από την αμαρτίαν. Ο σκοπός της Θεανθρωπίνης Του Οικονομίας της σωτηρίας είναι να καθαρίση το παν από την αμαρτίαν και να το επιστρέψη εις την έλλογον κατάστασίν του, να αγιάση το παν, να το ενσωματώση εις το θεανθρώπινον σώμα Του, την Εκκλησίαν και τοιουτοτρόπως να αποκαταστήση την έλλογον παν-ενότητα και την έλλογον παν-τελεολογίαν.


Συνεχίζεται.

ΦΡΑΓΚΟΙ, ΡΩΜΑΙΟΙ, ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ


+πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

http://www.romanity.org/htm/im/w.gifΕν τω μεταξύ, οι Δυτικοί Ρωμαίοι και ο Πάπας συνέχιζαν να προσεύχονται στην εκκλησία για τον αυτοκράτορά τους στην Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και οι Ιρλανδοί προσεύχονταν για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όταν όμως ο αυτοκράτορας υποστήριζε μια αίρεση, σαν την Εικονομαχία, οι Δυτικοί Ρωμαίοι έπαυαν να προσεύχονται γι' αυτόν και προσεύχονταν μόνο για την Αυτοκρατορία.
http://www.romanity.org/htm/im/w.gifΤο όνομα "Ρωμαίος" είχε φθάσει να σημαίνει Ορθόδοξος, ενώ το όνομα "Ελλην" από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου σήμαινε τον ειδωλολάτρη. Με την Φραγκική λογική τούτο σήμαινε, ότι, αν οι Ανατολικοί Ρωμαίοι γίνονταν αιρετικοί, αυτό θα ήταν η απόδειξη ότι είχαν αποβάλει την ρωμαϊκή τους εθνικότητα και ότι η αυτοκρατορία τους δεν ήταν πλέον η Ρωμανία. Έτσι, οι προσευχές των Δυτικών Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν για έναν αιρετικό αυτοκράτορα των "Ελλήνων", αλλά για τον Ορθόδοξο Φράγκο αυτοκράτορα των δογματικά αληθινών Ρωμαίων. Επίσης, μέρος της Φραγκικής λογικής ήταν η πίστη, ότι ο Θεός χαρίζει κατακτήσεις στους Ορθοδόξους και ήττες στους αιρετικούς. Αυτό κατά κάποιον τρόπο εξηγεί την εκρηκτική επέκταση της Φραγκίας, που ήδη περιγράψαμε, καθώς και τη συρρίκνωση της Ρωμανίας στα χέρια των Γερμανικών και Αραβικών φυλών.
       
       
     Συνεχίζεται.

Saint John Chrysostom : HOMILY V. ROM. 1. 28.


 "Even as they did not like to retain God in their knowledge, God gave
them over to a reprobate mind, to do those things which are not
convenient."

LEST he should seem to be hinting at them by delaying in his
discourse so long over the unnatural sin, he next passes on to other
kinds of sins also, and for this cause he carries on the whole of his
discourse as of other persons. And as he always does when
discoursing with believers about sins, and wishing to show that they
are to be avoided, he brings the Gentiles in, and says, "Not in the
lust of concupiscence, even as the other Gentiles which know not
God." (1 Thess. iv. 5.) And again: "sorrow not, even as others which
have no hope." (ib. 13.) And so here too he shows that it was to them
the sins belonged, and deprives them of all excuse. For he says, that
their daring deeds came not of ignorance, but of practice.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς.

Λέγει:  

«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν» 
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).


Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)


Εκκλησία ο σκοπός του παντός και το νόημα του παντός.

Η Εκκλησία είναι όχι απλώς σκοπός και νόημα όλων των όντων και όλων των κτισμάτων, από των αγγέλων έως των ατόμων, αλλά είναι το μοναδικόν παν-νόημα και ο πανσκοπός των. Εις αυτήν όντως ο Θεός μας ηυλόγησεν «εν πάση ευλογία πνευματική» (Εφ. 1,3), εις αυτήν μας έδωκεν όλα τα μέσα δια μίαν αγίαν και άμωμον ζωήν (Εφ. 1,4), εις αυτήν μας υιοθέτησε δια του μονογενούς Υιού Του (Εφ. 1, 5-8), εις αυτήν μας απεκάλυψε το αιώνιον μυστήριον του θελήματός Του (Εφ. 1,9), εις αυτήν ήνωσε τον χρόνον με την αιωνιότητα (Εφ. 1,10) και προσέφερε την δυνατότητα της εν-χριστώσεως και χριστοποιήσεως όλων των όντων και κτισμάτων, την δυνατότητα της εν-πνευματώσεως και πνευματοποιήσεως, της εν-τριαδώσεως και τριαδοποιήσεώς των (Εφ. 1, 13-18). Δι΄ όλα αυτά η Εκκλησία αποτελεί το μεγαλύτερον και ιερώτερον μυστήριον του Θεού εις όλους τους κόσμους.


Συνεχίζεται.