Μόνον τυφλοί τον νουν δεν δύνανται να ίδουν την απερίγραπτον ζημίαν που προσγίνεται εις την αδαμαντίνην Ορθοδοξίαν μας, επί μειώσει του γοήτρου της, επί συγχύσει των συνειδήσεων, επί στραβλώσει της αληθείας, από τας φιλενωτικάς ενεργείας από Ορθοδόξου πλευράς. Εις ποίου αγίου Πατρός της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον νουν ηδύνοτο να χωρέση η ιδέα της ενώσεως ή ενότητος, των Λατίνων εμμενόντων εις τας χωριζούσας από τον Θεόν αιρέσεις των; Ακόμη και οι ίδιοι οι Λατίνοι δεν δύνανται να πιστεύουν, ότι οι τοσάκις απωθηθέντες υπό των Ορθοδόξων, ότε τους εκάλουν πονήρως προς υποταγήν, τώρα, αντιστρεφομένων των όρων, ικετεύονται δια προσέγγισιν, ενότητα, ένωσιν, αγάπην! Και πότε όλα αυτά; Όταν οι πολυτρόπως καταστάντες αιρετικοί Κατόλικοι, είναι τόσον ευαίσθητοι εις τας «αληθείας» της «Εκκλησίας» των και δηλούν, ότι δεν πρόκειται εις το ελάχιστον να αποστούν εκ των γραμμών των! Αφήνομεν κραυγήν πόνου δια το κατάντημά μας. Εις τόσην καθίζησιν ορθοδόξου φρονήματος εφθάσαμεν, εις τόσην αφιλοτιμίαν, ώστε σπανίως να ακούεται μία φωνή διαμαρτυρίας, μία φωνή, ένα σφύριγμα ορθοδόξου ποιμένος, εν όψει επιδρομής των κατολίκων; Γνωρίζουν οι ημέτεροι, ότι οι Λατίνοι πανηγυρίζουν τον εκλατινισμόν μας;
Δικαιώθηκε βρετανίδα υπάλληλος που φορούσε σταυρό----British Airways Christian employee Nadia Eweida wins case
A British Airways employee suffered discrimination at work over her Christian beliefs, the European Court of Human Rights has ruled.
Judges ruled Nadia Eweida's rights had been violated under Article 9 of the European Convention on Human Rights.
She took her case to the European Court of Human Rights after BA made her stop wearing her white gold cross visibly.
http://www.bbc.co.uk/news/uk-21025332
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε υπάλληλο της British Airways (ΒΑ), καταλήγοντας ότι υπέστη διάκριση λόγω των θρησκευτικών της πεποιθήσεων επειδή η εταιρεία την ανάγκασε να μην φοράει σταυρό σε ορατό σημείο.
Στην περίπτωση της Νάντια Εουέιντα, το δικαστήριο απεφάνθη ότι η «επιθυμία της ΒΑ να προβάλει μια συγκεκριμένη εταιρική εικόνα» δεν είναι πιο σημαντική από τα θρησκευτικά δικαιώματα της υπαλλήλου.
Οι οδηγίες που έδινε η ΒΑ για το ντύσιμο των υπαλλήλων της το 2006, όταν η κ. Εουέιντα τέθηκε σε διαθεσιμότητα, επέτρεπε τα τουρμπάνια των σιχ και τις μουσουλμανικές μαντήλες, όχι όμως τους σταυρούς.
Η υπάλληλος επέστρεψε στη δουλειά μετά από 17 μήνες, όταν οι οδηγίες άλλαξαν ώστε να επιτρέπεται να φορούν και χριστιανικά ή εβραϊκά σύμβολα.
Με μήνυμά του στο Twitter, ο βρετανός πρωθυπουργός, που έχει δεσμευτεί να εισαγάγει νομοθεσία που θα επιτρέπει στους υπαλλήλους να φορούν θρησκευτικά σύμβολα στον χώρο εργασίας, δήλωσε «πολύ χαρούμενος που στηρίχθηκε η ελευθερία να φοράμε θρησκευτικά σύμβολα στη δουλειά – δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεων».
Ωστόσο το δικαστήριο κατέληξε ότι δεν παραβιάστηκαν τα δικαιώματα τριών άλλων χριστιανών που απολύθηκαν ή δέχτηκαν επιπλήξεις λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων.
‘Ετσι το δικαστήριο απέρριψε τις εφέσεις που είχαν καταθέσει μία ληξίαρχος που αρνείτο να εγκρίνει σύμφωνα συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων, ένας σύμβουλος σχέσεων που δεν επιθυμούσε να συμβουλεύει ζευγάρια ομοφυλοφίλων αναφορικά με τη σεξουαλική τους ζωή και μια νοσοκόμα που δεν δεχόταν να βγάλει το σταυρό της για λόγους ασφαλείας.
http://www.naftemporiki.gr/story/514587
Σκοπιανό: Ευπρόσδεκτη η «Δημοκρατία του Βαρδάρη»
Κωνσταντίνος Χολέβας
Το βουλγαρικό περιοδικό «ΦΟΚΟΥΣ» και η σκοπιανή εφημερίδα «ΝΟΒΑ ΜΑΚΕΝΤΟΝΙΑ» δημοσίευσαν πληροφορίες, συμφώνως προς τις οποίες ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς πρότεινε στην κυβέρνηση της ΦΥΡΟΜ δύο εναλλακτικές λύσεις για το ζήτημα του ονόματος: Τη «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και τη «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Αν όντως αυτό αληθεύει, έχουμε ένα θετικό βήμα ως προς τα εθνικά μας θέματα. Η δεύτερη πρόταση, η «Δημοκρατία του Βαρδάρη», είναι η πρώτη πρόταση από τότε που ασχολείται ο κ. Νίμιτς η οποία δεν περιέχει τον όρο «Μακεδονία».
Πιθανόν στη θετική εξέλιξη να έπαιξε ρόλο και η προσωπική συμμετοχή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στις πρόσφατες διαβουλεύσεις του Νίμιτς με την ηγεσία του ελληνικού ΥΠΕΞ. Αποτελεί δε μία ένδειξη ότι, παρά τα οικονομικά μας προβλήματα, μπορούμε να στεκόμαστε αξιοπρεπώς στα εθνικά μας θέματα, αρκεί να το πιστέψουμε και να το θέλουμε. Ως λαός και ως ηγεσία.
Το βουλγαρικό περιοδικό «ΦΟΚΟΥΣ» και η σκοπιανή εφημερίδα «ΝΟΒΑ ΜΑΚΕΝΤΟΝΙΑ» δημοσίευσαν πληροφορίες, συμφώνως προς τις οποίες ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς πρότεινε στην κυβέρνηση της ΦΥΡΟΜ δύο εναλλακτικές λύσεις για το ζήτημα του ονόματος: Τη «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και τη «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Αν όντως αυτό αληθεύει, έχουμε ένα θετικό βήμα ως προς τα εθνικά μας θέματα. Η δεύτερη πρόταση, η «Δημοκρατία του Βαρδάρη», είναι η πρώτη πρόταση από τότε που ασχολείται ο κ. Νίμιτς η οποία δεν περιέχει τον όρο «Μακεδονία».
Πιθανόν στη θετική εξέλιξη να έπαιξε ρόλο και η προσωπική συμμετοχή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στις πρόσφατες διαβουλεύσεις του Νίμιτς με την ηγεσία του ελληνικού ΥΠΕΞ. Αποτελεί δε μία ένδειξη ότι, παρά τα οικονομικά μας προβλήματα, μπορούμε να στεκόμαστε αξιοπρεπώς στα εθνικά μας θέματα, αρκεί να το πιστέψουμε και να το θέλουμε. Ως λαός και ως ηγεσία.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
Βυθισμένοι εις την αμαρτίαν και τα θανάσιμα πάθη, οι άνθρωποι όλων των αιώνων και των γενεών, έκρυπτον και από τον ίδιον τον εαυτόν των εις το σκότος του κακού την μοναδικήν αγιότητα, το σωτήριον ευαγγέλιον, το μυστήριον: τον Θεόν Λόγον. Και αφ΄ ετέρου το ίδιον αυτό το πανάγιον μυστήριον ήτο αποκεκρυμμένον εις τους μη αγίους. «Νυνί δε εφανερώθη» δια της σαρκώσεως του Θεού Λόγου, δια της ζωής Του, του πάθους, του θανάτου, της αναστάσεως, της αναλήψεως, της καθόδου του Αγίου Πνεύματος,--εφανερώθη ως Εκκλησία και παρέμεινεν εις τον κόσμον ως Εκκλησία. Και η Εκκλησία είναι ο θείος σκοπός και το νόημα όλων των κόσμων, όλων των όντων, και προπαντός των ανθρώπων. Η Εκκλησία είναι το ιερόν του Θεού, το ουράνιον αγιαστήριον, τα θεία «Άγια των Αγίων», τα οποία, αγιάζοντα, σώζουν από κάθε τι το μη άγιον: από την αμαρτίαν, το κακόν και τον διάβολον. Η Εκκλησία είναι το θείον κατοικητήριον της Παναγίας Τριάδος—«το σώμα της Τριάδος»--, εις το οποίον ζουν τα πάντα εκ του Πατρός δι΄ Υιού εν Αγίω Πνεύματι.
Συνεχίζεται.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης
Σ. Ρωμανίδης
Μεταξύ άλλων εχρησιμοποίησαν οι Αρειανοί και
Ευνομιανοί τον ισχυρισμόν, ότι ο Άγγελος της δόξης εγένετο ορατός εις τους
προφήτας δια να αποδείξουν, ότι είναι κτιστός. Ομοίαζε η διδασκαλία των με
αυτήν των Γνωστικών που εταύτιζον τον εν λόγω Άγγελον της Παλαιάς Διαθήκης με
τον κατώτερον ορατόν θεόν, ή και τον σατανά, όστις δήθεν από άγνοιαν του καλού
θεού έκτισε τον τάχα κακόν τούτον υλικόν κόσμον και παρεπλάνησε μέσω της
σωματικής οράσεως τους προφήτας των Εβραίων.
Οι Αρειανοί και Ευνομιανοί
ή ηγνόουν ή απέρριπτον την αποκάλυψιν, ότι οι θεούμενοι ευρίσκοντο εν θεοπτία
γενόμενοι κατά χάριν θεοί και μόνον μέσω του Θεού έβλεπον την εν τω Κυρίω της
δόξης πρίν και μετά την ενσάρκωσίν Του άκτιστον βασιλείαν και θεότητα του Θεού.
Επρόσβαλον το βασικόν δόγμα της παραδόσεως των προφητών, ότι ο Θεός αποκαλύπτει
εαυτόν τοις φίλοις Του μόνον μέσω του ακτίστου Μεγάλης Βουλής Αγγέλου και της
ανθρωπίνης φύσεως Του αφού εγένετο σάρξ. Η χάρις και βασιλεία του φωτισμού και
της δόξης, ήν κοινωνεί ο Λόγος του Θεού μέσω της ανθρωπίνης φύσεώς Του εις τα
μέλη του σωματός Του είναι άκτιστος. Η διδασκαλία των Φραγκο-Λατίνων, ότι η χάρις
ήν κοινωνεί η ανθρωπίνη φύσις του Χριστού είναι κτιστή ουδεμίαν θέσιν έχει εις
την παράδοσιν των Οικουμενικών Συνόδων.
Συνεχίζεται.
Σε εκείνον που ο νους υγιαίνει, «τούτω ουκ αναγκαία τα γράμματα»
Όπως αναφέρει ο Άγιος Αθανάσιος, κάποιοι
φιλόσοφοι νόμισαν ότι θα μπορούσαν να ειρωνευτούν τον Άγιο Αντώνιο επειδή δεν
γνώριζε γράμματα. Ο Μ. Αντώνιος τους ερωτά μέσω διερμηνέα, αφού δεν γνώριζε
ελληνικά αλλά κοπτικά: -Τι προηγείται, ο νους ή τα γράμματα; Ποιο είναι το
αίτιο, ο νους των γραμμάτων ή τα γράμματα του νου; Όταν εκείνοι απάντησαν ότι ο
νους είναι πρώτος αλλά και εφευρέτης των γραμμάτων, εκείνος τους είπε. - Σε
εκείνον που ο νους υγιαίνει, «τούτω ουκ αναγκαία τα γράμματα».
The Patriarchal Encyclical of 1895
A Reply
to the Papal Encyclical of Pope Leo XIII, on Reunion
To the
most Sacred and Most Divinely-beloved Brethren in Christ the Metropolitans and
Bishops, and their sacred and venerable Clergy, and all the godly and orthodox
Laity of the Most Holy Apostolic and Patriarchal Throne of Constantinople.
"Remember them which have the rule over
you, who have spoken unto you the word of God: whose faith follow, considering
the end of their own conversation:
"Jesus Christ the same yesterday, and
today, and for ever. Be not carried about with divers and strange
doctrines." (Heb. xiii. 7, 8).
I. Every godly and orthodox
soul, which has a sincere zeal for the glory of God, is deeply afflicted and
weighed down with great pain upon seeing that he, who detests that which is
good and is a murderer from the beginning, impelled by envy of man's salvation,
never ceases continually to sow divers tares in the field of the Lord, in order
to sift the wheat. From this source indeed, even from the earliest times, there
sprang up in the Church of God heretical tares, which have in many ways made
havoc, and do still make havoc, of the salvation of mankind by Christ; which
moreover, as bad seeds and corrupted members, are rightly cut off from the
sound body of the orthodox catholic Church of Christ. But in these last times
the evil one has rent from the orthodox Church of Christ even whole nations in
the West, having inflated the bishops of Rome with thoughts of excessive
arrogance, which has given birth to divers lawless and anti-evangelical
innovations. And not only so, but furthermore the Popes of Rome from time to
time, pursuing absolutely and without examination modes of union according to
their own fancy, strive by every means to reduce to their own errors the
catholic Church of Christ, which throughout the world walks unshaken in the
orthodoxy of faith transmitted to her by the Fathers.
ΤΟ «ΛΙΓΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΠΟΛΥ» ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.
Ο Μ. Μακάριος ο Αιγύπτιος γράφει στην ΜΗ´ Ομιλία του τα
εξής:
«Ο Κύριος θέλοντας να οδηγήση τους μαθητές του στην
τέλεια πίστη τους έλεγε: “ Όποιος είναι πιστός στα λίγα, είναι
πιστός και στα πολλά και εκείνος, που είναι άπιστος στα λίγα,
είναι άπιστος και στα πολλά” (Λουκ. ΙΣΤ´ 10). Τι είναι το “λίγο”
και τι είναι το “πολύ”; Το “λίγο” είναι οι υποσχέσεις για αυτήν την
ζωή, τα όσα δηλαδή υποσχέθηκε να χορηγήση σ᾽ εκείνους, που πι-
στεύουν σε Αυτόν, όπως είναι οι τροφές, τα ενδύματα και τα υπό-
λοιπα, που συντελούν στην ανακούφιση του σώματος, όπως η
υγεία και τα παρόμοια, για τα οποία επρόσταξε να μη μεριμνούμε
καθόλου, αλλά να ελπίζουμε σ᾽ Αυτόν με πεποίθηση, γιατί ο Κύ-
ριος προνοεί για όλα και για όλους εκείνους, που καταφεύγουν σ᾽
Αυτόν. Το δε “πολύ” αναφέρεται στα αιώνια δώρα του αφθάρτου
αιώνος, τα οποία υποσχέθηκε να δώση σε όσους πιστεύουν σ᾽
Αυτόν και μεριμνούν ασταμάτητα γι᾽ αυτά…».
εξής:
«Ο Κύριος θέλοντας να οδηγήση τους μαθητές του στην
τέλεια πίστη τους έλεγε: “ Όποιος είναι πιστός στα λίγα, είναι
πιστός και στα πολλά και εκείνος, που είναι άπιστος στα λίγα,
είναι άπιστος και στα πολλά” (Λουκ. ΙΣΤ´ 10). Τι είναι το “λίγο”
και τι είναι το “πολύ”; Το “λίγο” είναι οι υποσχέσεις για αυτήν την
ζωή, τα όσα δηλαδή υποσχέθηκε να χορηγήση σ᾽ εκείνους, που πι-
στεύουν σε Αυτόν, όπως είναι οι τροφές, τα ενδύματα και τα υπό-
λοιπα, που συντελούν στην ανακούφιση του σώματος, όπως η
υγεία και τα παρόμοια, για τα οποία επρόσταξε να μη μεριμνούμε
καθόλου, αλλά να ελπίζουμε σ᾽ Αυτόν με πεποίθηση, γιατί ο Κύ-
ριος προνοεί για όλα και για όλους εκείνους, που καταφεύγουν σ᾽
Αυτόν. Το δε “πολύ” αναφέρεται στα αιώνια δώρα του αφθάρτου
αιώνος, τα οποία υποσχέθηκε να δώση σε όσους πιστεύουν σ᾽
Αυτόν και μεριμνούν ασταμάτητα γι᾽ αυτά…».
Ούτω πως, δια της αγνοίας των και με το «δεν έχομεν διαφοράς», δύο μεγάλα κακά απεργάζονται.
Επειδή τόσον ο
παπισμός, όσον και ο προτεσταντισμός εντυπωσιάζουν δια του όγκου των και της ψευδοσοφίας
των, δεν είναι αρκετόν να είναι πραγματικότης, ότι η Ορθοδοξία αποτελεί την
Εκκλησίαν του Χριστού. Είναι απαραίτητον και όπως γνωρίζωμεν αυτήν την αλήθειαν
ως και την μοναδικότητα και εις τι συνίσταται η αλήθεια και η μοναδικότης της Εκκλησίας.
Και αν μεν οι πολλοί δεν είναι εις θέσιν να γνωρίζουν θεωρητικώς τι είναι
εκείνο που ακριβώς βιούν εντός των κόλπων της Εκκλησίας, όμως οι Οικουμενισταί
Προκαθήμενοι των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, οι «δοκούντες στύλοι είναι»,
τουλάχιστον θεωρητικώς μόνον οφείλουν να το γνωρίζουν, εφ’ όσον εμπειρικώς το αγνοούν. Ούτω πως, δια της
αγνοίας των και με το «δεν έχομεν διαφοράς», δύο μεγάλα κακά απεργάζονται. Ένα,
ότι κλονίζουν την πίστιν των Ορθοδίξων και δεν τους οδηγούν εις την οδόν της θεώσεως,
και δεύτερον, ότι καθησυχάζοντες τους αιρετικούς εις τας πλάνας των, τους φράσουν
την οδόν της σωτηρίου επιστροφής εις την Μητέρα Εκκλησίαν.
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
43. Τι είναι ο απόστολος; Δ ι α κ ο ν ο ς της Εκκλησίας. Και η αποστολή; Δ ι α κ ο ν ί α της Εκκλησίας. Τούτο είναι «κ α τ ά τ η ν ο ι κ ο ν ο μ ί α ν τ ο υ Θ ε ο ύ». Τοιαύτη είναι η θεανθρωπίνη οικονομία της σωτηρίας του κόσμου. Διότι η σωτηρία είναι διακονία της Εκκλησίας, το διακονείν την Εκκλησίαν. Και η διακονία της Εκκλησίας έγκειται εις την υπακοήν εις την Εκκλησίαν. Εν αυτή περιέχονται όλαι αι άγιαι και σωτηριώδεις δυνάμεις, αι οποίαι έχουν πηγήν αέναον και ανεξάντλητον τον Κύριον της σωτηρίας, τον Χριστόν Ιησούν. Δια τούτο η Εκκλησία είναι η πλέον εξαιρετική και ανεπανάληπτος οντότης εις όλους τους κόσμους. Κατά ένα θείον και θαυμαστώς μυστικόν τρόπον αύτη είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός εν όλω τω πληρώματι όλων των θεανθρωπίνων ιδιωμάτων και τελειοτήτων Του. Δια τούτο η Εκκλησία είναι το μυστήριον των μυστηρίων, τα άγια των αγίων, το ευαγγέλιον των ευαγγελίων: Όλη μυστήριον, Όλη αγιότης, Όλη ευαγγέλιον. Η Εκκλησία αποτελεί «το μυστήριον το αποκεκρυμμένον από των αιώνων και από των γενεών», το οποίον «νυνί εφανερώθη τοις αγίοις Αυτού». Ήτο αποκεκρυμμένη υπό του Θεού λόγω του σκότους των αμαρτιών μας και του θανάτου, και τώρα εφανερώθη υπό του Χριστού «τοις αγίοις Αυτού». «Τα άγια τοις αγίοις». Και αυτό συμβαίνει πάντοτε…
Συνεχίζεται.
Μ. Αντώνιος : Πώς όμως, ενώ χλευάζετε το σταυρό, δεν θαυμάζετε και την ανάσταση;
Επισκέφθηκαν τον Αββά Αντώνιο κάποιοι που θεωρούνταν από
τους Έλληνες σοφοί. Αυτοί απαιτούσαν να συζητήσουν για τη χριστιανική πίστη.
Επιχειρούσαν να διατυπώσουν ειρωνικούς συλλογισμούς για τον Σταυρό του Χριστού.
Αφού σιώπησε για λίγο ο Άγιος και «οικτήρας την άγνοιά των», είπε: -Τι είναι
καλύτερο, να ομολογεί κάποιος τον σταυρό, ή να αποδίδει μοιχείες και διαφθορές
παιδιών στους λεγόμενους θεούς σας; Ο Σταυρός που πιστεύουμε εμείς είναι
τεκμήριο ανδρείας και γνώρισμα καταφρόνησης του θανάτου, ενώ τα δικά σας είναι
πάθη αισχρότητας. Και
συνέχισε: -Τι είναι καλύτερο, να υπομένει κάποιος εκούσια σταυρό και να μη
φοβάται τον επερχόμενο θάνατο, ή να διηγείται μύθους περί πλανών του Όσιρη και
της Ίσιδας, των μηχανορραφιών του Τυφώνος, της φυγής του Κρόνου, της βρώσεως
τέκνων και πατροκτονιών; Και κατέληξε: -Πώς όμως, ενώ χλευάζετε το σταυρό, δεν
θαυμάζετε και την ανάσταση; Διότι αυτοί που μίλησαν για το σταυρό, έγραψαν και
για την ανάσταση!
Μέγας Βασίλειος, Το λιοντάρι του Χριστού
Ένα ντοκιμαντέρ από τη σειρά «Δεν είσαι μόνος», για τη ζωή, τις ιδέες και το κοινωνικό έργο του Μ. Βασιλείου, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και τη Συρία.
Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή, τις ιδέες και το κοινωνικό έργο του Μ. Βασιλείου, τα γυρίσματα του οποίου έγιναν στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και τη Συρία.
"ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ"
Ο Βασίλειος γεννήθηκε το 330μ.Χ στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Σπούδασε φιλοσοφία, ιατρική, μαθηματικά και ρητορική στην Αθήνα.
Πολέμησε τις αιρέσεις και αντιτάχθηκε στις αυθαιρεσίες της εξουσίας. Το 367-368 έπληξε την περιοχή της Καισάρειας λιμός. Ο Βασίλειος πούλησε την τεράστια οικογενειακή του περιουσία, στηλίτευε τους μαυραγορίτες, οργάνωνε λαϊκά συσσίτια και μερίμνησε για τα παιδιά όχι μόνο των χριστιανών αλλά και των εβραίων και των ειδωλολατρών, χωρίς καμία διάκριση.
H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης
Σ. Ρωμανίδης
Εντός των πλαισίων του δοξασμού τούτου των
αποστόλων και προφητών εταύτισε η αρχαία εκκλησία τον Χριστόν με τον Μεγάλης
Βουλής Άγγελον και την Σοφίαν του Θεού, δια του Οποίου έκτισε ο Θεός τον
κόσμον, εδόξασε τους φίλους Του τους προφήτας και μέσω αυτών οδήγησε τον
περιούσιον λαόν του εις την ενσάρκωσιν αυτού τούτου του Κυρίου της δόξης εκ της
Θεοτόκου ίνα καταργήση το κράτος του Θανάτου επί των μελών της Εκκλησίας της
Παλαιάς Διαθήκης (Ματθ. 16:18). Παρ' ότι εδοξάσθησαν, ο "Αβραάμ απέθανεν
και οι προφήται" (Ιων. 8:53). "...εάν τις τον εμόν λόγον τηρήση,
θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα" (Ιων. 8:53). Δια τούτο υπάρχει η
πρώτη ανάστασις της ψυχής (Αποκ. 20:5) και η δευτέρα ανάστασις του σώματος
(Αποκ. 20:6), όπως επίσης υπάρχει πρώτος θάνατος της ψυχής (1 Τιμ. 5:6; Αποκ.
20:14) και ο δεύτερος Θάνατος του σώματος (Αποκ. 20:14).
Ακόμη και οι υπό
Οικουμενικών Συνόδων δικασθέντες αιρετικοί Αρειανοί και Ευνομιανοί εδέχοντο την
ταύτισιν αυτήν του Χριστού με τον Κύριον της δόξης και Μεγάλης Βουλής Άγγελον
της Παλαιάς Διαθήκης ως ουσιαστικόν μέρος της αποστολικής παραδόσεως. Αλλά λόγω
κοινών φιλοσοφικών αρχών, τας οποίας εκληρονόμησαν αυτοί και οι Νεστωριανοί από
τον Παύλον Σαμοσατέα, που περιέγραψα αλλού, οι Αρειανοί ισχυρίζοντο
ότι ο Άγγελος και Κύριος της δόξης είναι το πρώτον εκ του μη όντος δημιούγημα
της βουλής του Θεού πρό του χρόνου και των αιώνων και ως εκ τούτου ουχί
συναείδιος και ομοούσιος τω Θεώ.
Συνεχίζεται.
Όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε
΄Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη:
«΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»
«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.
«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.
«΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»
«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.
«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.
Το τρακτέρ
Ο σεβαστός ηγούμενος της I. Mονής Σταυροβουνίου Κύπρου αρχιμ. Αθανάσιος, καθώς ο ίδιος
δηλώνει σε σχετικό άρθρο του έχει πολλές φορές ευεργετηθεί στη ζωή του από την
Υπεραγία Θεοτόκο. Το ακόλουθο περιστατικό, ένα ολοφάνερο θαύμα, αποτελεί για
τον ίδιο ένα μικρό δείγμα της αντιλήψεώς Tης:
« Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντάς μου Γερμανός, μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας.
Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας: « Ακατάληπτόν εστι το τελούμενόν εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς. Μητροπάρθενε Αγνή » και « Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τους ελπίζοντας εις Σε ».
Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σε ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός, ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και να αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα. Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο.
Αμέσως ανέθεσα « την πάσα ελπίδα μου » στην Υπεραγία Θεοτόκο.
- Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία.
Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλά ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε ! Το τρακτέρ, αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους , σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής.
Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, που άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου. Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου.
- Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας .
Η υπακοή στον Γέροντά μου και η προστασία της Θεοτόκου, που Της έψελνα τα μεγαλυνάρια, με έσωσαν. Κοντά στην όχθη του ποταμού ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια στιγμή, του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας. Και κάθε φορά που περνούσαμε από εκεί, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε».
« Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντάς μου Γερμανός, μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας.
Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας: « Ακατάληπτόν εστι το τελούμενόν εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς. Μητροπάρθενε Αγνή » και « Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τους ελπίζοντας εις Σε ».
Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σε ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός, ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και να αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα. Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο.
Αμέσως ανέθεσα « την πάσα ελπίδα μου » στην Υπεραγία Θεοτόκο.
- Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία.
Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλά ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε ! Το τρακτέρ, αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους , σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής.
Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, που άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου. Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου.
- Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας .
Η υπακοή στον Γέροντά μου και η προστασία της Θεοτόκου, που Της έψελνα τα μεγαλυνάρια, με έσωσαν. Κοντά στην όχθη του ποταμού ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια στιγμή, του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας. Και κάθε φορά που περνούσαμε από εκεί, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε».
Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.
42. Εν τη Εκκλησία βιούται συνεχώς όλη η ζωή του Σωτήρος, από την αρχήν έως το τέλος. Έκαστος σωζόμενος ζη οπωσδήποτε αυτήν, διότι εις τούτο ακριβώς έγκειται η σωτηρία. Η βίωσις του Χριστού αποκορυφούται εις την βίωσιν του σωτηριώδους πάθους Του… Διότι η σωτηρία δεν είναι άλλο ειμή η αδιάκοπος ζωή εν τω Σωτήρι, δια του Σωτήρος και χάριν του Σωτήρος… Βεβαίως, «η χαρά της σωτηρίας» αποκορυφούται εις την ανάστασιν, αλλά περνά μέσα από την χαράν του πάθους.
Συνεχίζεται.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ
+ π. Ιωάννης
Σ. Ρωμανίδης
Ο Κύριος της Δόξης και αι Οικουμενικοί Σύνοδοι
Δια τον Χριστόν και τους
αποστόλους η Αγία Γραφή είναι η Παλαιά Διαθήκη εις την οποίαν προσετέθη η Καινή
Διαθήκη. Τα ευαγγέλια του Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά συνετάγησαν ως οδηγούς εις
την κάθαρσιν του έσω ανθρώπου, δηλαδή του πνεύματός του (νοός) εν τη καρδία,
και τα πρώτα στάδια του φωτισμού πρό του βαπτίσματος δι' ύδατος. Εις αυτά ο
Χριστός αποκαλύπεται ως ο ενσαρκωθείς Κύριος της δόξης εις το βάπτισμά του και
την μεταμόρφωσίν του, όταν φανερούται ως η κατά φύσιν πηγή της ακτίστου δόξης,
βασιλείας και θεότητος του Πατρός. Το ευαγγέλιον του Ιωάννου συνετάγη δια τους
ήδη βαπτισθέντας δι' ύδατος ως οδηγόν εις το βάπτισμα του Πνεύματος, δηλαδή τον
φωτισμόν και την προκοπήν της καρδίας (ιδίως Ιων. 13:31-17) ίνα δια της
ανιδιοτελούς αγάπης φθάση εις τον δοξασμόν (Ιων. 17) δια του οποίου θεωρεί τον
εν σαρκί Κύριον της δόξης να δοξάζεται εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν Αυτώ δια του
μυστηρίου του σταυρού (Ιων. 13:31;18-21). Δια τον λόγον αυτόν αυτό του Ιωάννου
καλείται το "πνευματικόν ευαγγέλιον,".Οι υπό των αποστόλων,
προφητών και πατέρων μεμυημένοι εις το σώμα του Χριστού ουδέποτε έμαθον περί
ενσαρκώσεως, βαπτίσματος, μεταμοφώσεως, σταυρώσεως, ταφής, αναλήψεως, γλωσσών
ωσεί πυρός την Πεντηκοστήν όταν η Εκκλησία έγινε το Σώμα του Χριστού, με απλή
μελέτην της Αγίας Γραφής. Την εμελέτον ως μέρος αναπόσπαστον της μυήσεως εις
την κάθαρσιν και τον φωτισμόν της καρδίας και την ετοιμασίαν δια τον δοξασμόν
της υπό του Κυρίου της δόξης της Παλαιάς Διαθήκης γεννηθέντος σαρκί εκ της
Θεοτόκου.
Συνεχίζεται.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)