Το τρακτέρ

 Ο σεβαστός ηγούμενος της I. Mονής Σταυροβουνίου Κύπρου αρχιμ. Αθανάσιος, καθώς ο ίδιος δηλώνει σε σχετικό άρθρο του έχει πολλές φορές ευεργετηθεί στη ζωή του από την Υπεραγία Θεοτόκο. Το ακόλουθο περιστατικό, ένα ολοφάνερο θαύμα, αποτελεί για τον ίδιο ένα μικρό δείγμα της αντιλήψεώς Tης: 

« Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντάς μου Γερμανός, μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας. 

Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας: « Ακατάληπτόν εστι το τελούμενόν εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς. Μητροπάρθενε Αγνή » και « Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τους ελπίζοντας εις Σε ». 

Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σε ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός, ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και να αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα. Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο. 

Αμέσως ανέθεσα « την πάσα ελπίδα μου » στην Υπεραγία Θεοτόκο. 

- Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία. 

Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλά ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε ! Το τρακτέρ, αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους , σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής. 

Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, που άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου. Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου. 

- Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας . 

Η υπακοή στον Γέροντά μου και η προστασία της Θεοτόκου, που Της έψελνα τα μεγαλυνάρια, με έσωσαν. Κοντά στην όχθη του ποταμού ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια στιγμή, του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας. Και κάθε φορά που περνούσαμε από εκεί, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε». 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

42. Εν τη Εκκλησία βιούται συνεχώς όλη η ζωή του Σωτήρος, από την αρχήν έως το τέλος. Έκαστος σωζόμενος ζη οπωσδήποτε αυτήν, διότι εις τούτο ακριβώς έγκειται η σωτηρία. Η βίωσις του Χριστού αποκορυφούται εις την βίωσιν του σωτηριώδους πάθους Του… Διότι η σωτηρία δεν είναι άλλο ειμή η αδιάκοπος ζωή εν τω Σωτήρι, δια του Σωτήρος και χάριν του Σωτήρος… Βεβαίως, «η χαρά της σωτηρίας» αποκορυφούται εις την ανάστασιν, αλλά περνά μέσα από την χαράν του πάθους.

Συνεχίζεται.  

Κύριε εκέκραξα προς Σε Ψαλμός 140 - Lord i have cried to You Psalm 140

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Ο Κύριος της Δόξης και αι Οικουμενικοί Σύνοδοι

Δια τον Χριστόν και τους αποστόλους η Αγία Γραφή είναι η Παλαιά Διαθήκη εις την οποίαν προσετέθη η Καινή Διαθήκη. Τα ευαγγέλια του Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά συνετάγησαν ως οδηγούς εις την κάθαρσιν του έσω ανθρώπου, δηλαδή του πνεύματός του (νοός) εν τη καρδία, και τα πρώτα στάδια του φωτισμού πρό του βαπτίσματος δι' ύδατος. Εις αυτά ο Χριστός αποκαλύπεται ως ο ενσαρκωθείς Κύριος της δόξης εις το βάπτισμά του και την μεταμόρφωσίν του, όταν φανερούται ως η κατά φύσιν πηγή της ακτίστου δόξης, βασιλείας και θεότητος του Πατρός. Το ευαγγέλιον του Ιωάννου συνετάγη δια τους ήδη βαπτισθέντας δι' ύδατος ως οδηγόν εις το βάπτισμα του Πνεύματος, δηλαδή τον φωτισμόν και την προκοπήν της καρδίας (ιδίως Ιων. 13:31-17) ίνα δια της ανιδιοτελούς αγάπης φθάση εις τον δοξασμόν (Ιων. 17) δια του οποίου θεωρεί τον εν σαρκί Κύριον της δόξης να δοξάζεται εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν Αυτώ δια του μυστηρίου του σταυρού (Ιων. 13:31;18-21). Δια τον λόγον αυτόν αυτό του Ιωάννου καλείται το "πνευματικόν ευαγγέλιον,".

Οι υπό των αποστόλων, προφητών και πατέρων μεμυημένοι εις το σώμα του Χριστού ουδέποτε έμαθον περί ενσαρκώσεως, βαπτίσματος, μεταμοφώσεως, σταυρώσεως, ταφής, αναλήψεως, γλωσσών ωσεί πυρός την Πεντηκοστήν όταν η Εκκλησία έγινε το Σώμα του Χριστού, με απλή μελέτην της Αγίας Γραφής. Την εμελέτον ως μέρος αναπόσπαστον της μυήσεως εις την κάθαρσιν και τον φωτισμόν της καρδίας και την ετοιμασίαν δια τον δοξασμόν της υπό του Κυρίου της δόξης της Παλαιάς Διαθήκης γεννηθέντος σαρκί εκ της Θεοτόκου.

Συνεχίζεται.

Οι φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές!!!

Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβ. π. Θεόδωρος Ζήση,  παρατηρεί σχετικά με την αίρεση του οικουμενισμού ότι : 

«ο κίνδυνος αυτός (εκ του Οικουμενισμού) αποβαίνει μεγαλύτερος εκ του γεγονότος, ότι η απειλή δεν είναι μόνον εξωτερική. Δεν προέρχεται δηλαδή μόνον από τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό οι οποίοι αντιμετωπιζόμενοι παλαιότερα  ως αιρέσεις, είχαν ελάχιστες, σχεδόν μηδαμινές δυνατότητες να ασκήσουν επιρροή στους Ορθοδόξους πιστούς. Ο κίνδυνος τώρα είναι πολλαπλασίως μεγαλύτερος, διότι δρά εκ των έσω. Πολλοί ποιμένες, των οποίων βασική αποστολή είναι να διώκουν τους λύκους των αιρέσεων και των πλανών, όχι μόνον δεν βλέπουν να υπάρχουν λύκοι, για να τους εκδιώξουν, αφού θεωρούν, ότι ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός δεν είναι αιρέσεις, αλλά “σεβάσμιες εκκλησίες”, «αδελφές εκκλησίες» συνδιαχειρίστριες του αγιασμού και της σωτηρίας των πιστών, αλλά μεταβάλλονται και οι ίδιοι σε λύκους. Κατασπαράσσουν και αυτοί, επειρεασμένοι από τις αιρέσεις, τα υγιή δόγματα και μετ’ αυτών τα ανύποπτα ποίμνια, που δύσκολα, χωρίς επαρκή πληροφόρηση, μπορούν να καταλάβουν, ότι οι φύλακες και φρουροί έχουν μεταμορφωθή σε κλέπτες και ληστές»

Σύγχρονα εἰδωλόθυτα εἰς τά πιάτα μας;

Άλλο καὶ τοῦτο! Μεγάλη ἑλληνικὴ πτηνοτροφικὴ μονάδα βάζει τὴν εἰδικὴ ἔνδειξη «Χαλλὰλ» στὰ κοτόπουλα καὶ τὰ ἄλλα ὑποπροϊόντα της. Κάποιοι τὸ ἔψαξαν καὶ ἀνακάλυψαν πὼς ἡ ἔνδειξη αὐτὴ σημαίνει τελετουργικὴ «εὐλογία» ἀπὸ μουσουλμάνο «ἱερωμένο»! Μάλιστα βγῆκε στὴ δημοσιότητα ἔγγραφο τοῦ Μουφτῆ Ξάνθης, τὸ ὁποῖο βεβαιώνει τὴν μουσουλμανικὴ τελετουργία στὰ σφαγεῖα τῆς ἑταιρείας. Μὲ τὸ ἀριθμ. πρωτ. 106/ 30-9-2003 ὁ (νόμιμος) Μουφτὴς Ξάνθης Ἐμὶν Σινίκογλου πιστοποιεῖ πὼς στὴ συγκεκριμένη πτηνοτροφικὴ ἑταιρεία παρίσταται στὴ σφαγὴ τῶν πτηνῶν χότζας, ὁ ὁποῖος πρὶν τὴ σφαγὴ ἀπαγγέλλει τὴν προσευχή: «Μπισμιλλὰχ Ἐρραχμάν Ἐρραχήμ, Ἀλλαχοῦ Ἐκμπάρ», τὰ «εὐλογεῖ» καὶ μετὰ σφάζονται, ὅπως προβλέπει ὁ ἰσλαμικὸς νόμος! Δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια μᾶς ταΐζουν κοτόπουλα «εὐλογημένα» ἀπὸ χότζηδες, προκειμένου νὰ προτιμῶνται ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους, ποὺ ζοῦν νόμιμα ἢ παράνομα στὴ χώρα μας! Μεγάλη ἀναστάτωση ἔχει προκληθεῖ στοὺς καταναλωτὲς τῆς Βόρειας Ἑλλάδος, ὅπου πολλὰ σφαγεῖα καλοῦν χότζηδες νὰ «διαβάσουν» τὰ σφάγια, προκειμένου νὰ γίνονται ἀποδεκτὰ ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους! Τὸ κέρδος πάνω ἀπʼ ὅλα! Τελικὰ δὲν ξέρουμε ἀπὸ ποῦ νὰ φυλαχτοῦμε! Προτρέπουμε πάντως τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες μας νὰ προσέχουν τὴν εἰδικὴ ἔνδειξη «Χαλλὰλ» καὶ νὰ ἀποφεύγουν νὰ ἀγοράζουν τὰ προϊόντα, ποὺ τὴν φέρουν, τὰ ὁποῖα δὲν διαφέρουν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα τῆς παλιᾶς ἐποχῆς. Εἶναι ἡ μόνη δυνατή μας ἀντίδραση στὶς «μαγαρισιὲς», ποὺ μᾶς πουλᾶνε καὶ μᾶς ταΐζουν!

"Ο.Τ."

Ἀπόηχος ἀπὸ μίαν βράβευσιν

Ἀξιότιμε κύριε διευθυντά, 
Λαμβάνω ἀφορμή ἀπό μερικά δημοσιεύματα, πού κατά καιρούς βλέπουν τό φῶς τῆς δημοσιότητας στήν προσφιλέστατη καί θεόσωστη ἐπαρχία μας (Κοζάνη), νά δημοσιεύσω μερικές σκέψεις καί ἀπορίες μου. Κάθε πιστός ὀρθόδοξος χριστιανός δέν διακατέχεται ἀπό καμιά ἀμφιβολία περί τῆς ταυτότητος τῶν Ρόταρυ καί τοῦ Προσκοπισμοῦ. Πίσω ἀπʼ τό προσωπεῖο τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς κοινωνικῆς δράσης κρύβεται πολύ προσεκτικά ἡ ἀντίχριστη διάθεσή τους. Πάγια τακτική τους εἶναι νά ἀποπροσανατολίζουν καί νά παραπλανοῦν ἀνύποπτα θύματα καί ἀπολωλότα πρόβατα προσπαθῶντας νά γίνουν πειστικοί περί τῶν ὑποτιθέμενων ἰδεωδῶν τους καί ὑψηλῶν ἰδανικῶν τους. Προσπαθοῦν νά πείσουν ἀνυποψίαστους καί ἀνενημέρωτους ἀνθρώπους ὅτι στή σκέπη τους μποροῦν νά συστεγάζονται ὅλοι: χριστιανοί ὀρθόδοξοι καί προτεστάντες καί ἄθεοι καί μουσουλμάνοι καί κάθε καρυδιᾶς καρύδι ͘ γιά ὅλους ὑπάρχει θέση, γιατί αὐτοί εἶναι ὑπεράνω τῶν θρησκειῶν καί οἱ ὑψηλοί στόχοι καί τά ἰδανικά τους ἐπισκιάζουν τά πάντα. Μέ ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα καί στοιχεῖα ὁ μακαριστός π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ξεσκέπασε τόσο τή Μασονία ὅσο καί τούς Ρόταρυ καί τόν Προσκοπισμό. Ὁ θεός, πού πιστεύουν δέν εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἀλλά ὁ μέγας τέκτονας τοῦ Σύμπαντος, ὁ ΜΑΤΣ τουτέστιν ὁ Ἀντίχριστος. Τό ψέμα στίς μέρες μας, γιά νά γίνει πιστευτό, πρέπει νά εἶναι καμουφλαρισμένο, ὥστε νά ἐξαπατηθοῦν οἱ ἀφελεῖς. Δέν μπορεῖ νά συνυπάρχει ἡ ἰδιότητα τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανοῦ μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μασόνου, ρόταρυ ἤ προσκόπου. Εἶναι ἀντίθετα μεταξύ τους καί τό ἕνα ἀναιρεῖ τό ἄλλο. Δέν εἶναι ἀνάγκη νά εἶμαι μασόνος, ρόταρυ ἤ πρόσκοπος, γιά νά εἶμαι φιλάνθρωπος ἤ κοινωνικός ἄνθρωπος. Πάγια τακτική τους εἶναι νά αὐτοδιαφημίζονται καί νά αὐτοεπαίρονται παντοιοτρόπως. Καυχῶνται λοιπόν οἱ πρόσκοποι τῆς πόλης μας, ὅτι ἔχουν φιλανθρωπική δράση μεταφέροντας τρόφιμα, πού ἀφήνουν φιλάνθρωποι συμπολίτες μας σέ εἰδική θέση τῶν σουπερμάρκετ πρός ἐνίσχυση ἐνδεῶν οἰκογενειῶν, στό κοινωνικό παντοπωλεῖο, πού ὑποστηρίζεται ἀπʼ τή Μητρόπολη καί αὐτή ἡ μεταφορά βαφτίζεται φιλανθρωπία. Στό ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται καί οἱ ρόταρυ. Πρόσφατα δημοσίευσαν σέ ἐφημερίδα τῆς πόλης μας ὅτι οὔτε λίγο οὔτε πολύ δίνουν μεγάλο ἀγώνα κατά τῆς πολιομυελίτιδας στήν Ἑλλάδα, ὅταν αὐτό εἶναι ἀποκλειστικά μέριμνα τῆς πολιτείας καί βέβαια ἡ πολιομυελίτιδα ἐδῶ καί δεκαετίες ἔχει ἐξαλειφθεῖ σάν νόσημα. Πρόσφατα ὁ σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Κοζάνης βράβευσε μεταξύ
ἄλλων καί τό τοπικό σῶμα Ἑλλήνων Προσκόπων. Πρέπει ἡ Ἐκκλησία νά βραβεύει τούς πρόσκοπους καί ἄν πρέπει γιά ποιά πράγματα ἀξίζουν τῆς βράβευσης; Μήπως ἐπειδή ἐμφανίζονται μέ κοντά παντελονάκια ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἄνδρες, παιδιά καί κοπέλες κρατῶντας τόν Ἐπιτάφιο; εἶναι αὐτή ἡ πράξη γιά βράβευση; Ἢ μήπως ἐπειδή ἔμμεσα ἀποτρέπουν τά παιδιά ἀπʼ τόν ἐκκλησιασμό ὀργανώνοντας ἐξορμήσεις, πορεῖες, ἐκδηλώσεις κ.λπ. τήν ὥρα τῆς κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας; Ἢ μήπως βραβεύονται γιʼ αὐτό πού πιστεύουν; Ἢ γιά τή δράση πού ἔχουν; Ἢ γιά τή δράση πού δέν ἔχουν;

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ

Ἀναστάσιος Σεμίζογλου,
Καρδιολόγος  Βενιζέλου 30, Κοζάνη

"Oρθόδοξος Τύπος"

Aυτά γράφει ο Μ. Βασίλειος, 16 αιώνες πριν….

Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί, οι Αποστολικές Παραδόσεις έχουν εξουθενωθεί, στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα νεωτέρων ανθρώπων. Οι άνθρωποι τώρα πλέον τεχνολογούν, δεν θεολογούν, η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του Σταυρού και κατέχει πλέον τα πρωτεία. Ποιμένες εξορίζονται και εισάγονται στη θέση τους λύκοι βαρείς, που διασπούν το ποίμνιο του Χριστού. Οι ευκτήριοι οίκοι είναι ερημωμένοι από εκκλησιαζόμενους, οι ερημίες είναι γεμάτες από οδυρόμενους. Οι πρεσβύτεροι οδύρονται συγκρίνοντας τα παλιά με τα παρόντα, οι νέοι είναι ελεεινότεροι, διότι δεν γνωρίζουν ποια αγαθά έχουν στερηθεί .

Εάν με όλην σου την καρδίαν προσεύχησαι και υπόσχεσαι να λείψης από τα κακά, εύκολον είναι να ιατρευθής.

Άνθρωπος τις Αντιοχεύς, το γένος ευγενής, βαθύπλουτος, ησθένησε βαρέως, διότι το εν μέρος της κεφαλής του τόσον επόνεσεν, ώστε εξήλθεν ο εις των οφθαλμών του. Έδραμε λοιπόν ούτος εις το Μοναστήριον του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και πεσών εις τους πόδας του τον παρεκάλει να τον ιατρεύση. Ο δε Άγιος είπεν εις αυτόν: τούτο έπαθες, διότι δεν επίστευες εις τον Χριστόν εξ όλης σου ψυχής και διότι έχεις έργα αμαρτίας. Εάν με όλην σου την καρδίαν προσεύχησαι και υπόσχεσαι να λείψης από τα κακά, εύκολον είναι να ιατρευθής. Τότε μετά δακρύων ωμολόγησεν ο άρχων εκείνος τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, και υπεσχέθη να λείψη από τας αμαρτίας, και κρατήσας το ράσον του Αγίου, έτριψεν την κεφαλήν του και παρευθύς και ο πόνος της κεφαλής του έπαυσε και ο οφθαλμός του ιατρεύθη, ως πρότερον.
(Ορθ. Συναξ. ΙΑ, 413).

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει στην «Γ´ Εκατοντάδα περί αγάπης» τα εξής:

Η ΑΚΑΘΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ.
«Ακαθαρσία του νου είναι πρώτον η ψευδής γνώσις. Δεύτερον η άγνοια κάποιου από τα γενικά, εννοώ την σχέσιν με τον ανθρώπινον νου, γιατί είναι ιδίωμα αγγέλου το να μη αγνοή τίποτε από τα μερικά. Τρίτον, το να έχει εμπαθείς λογισμούς. Τέταρτον, το να συγκατατίθεται στην αμαρτία». 

Η πληρότητα της Χάριτος

ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

(Ματθ. δ΄12-17) (Εφεσ. δ΄7-13)

«Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών»
Μετά τη Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό αρχίζει η δημόσια δράση και το έργο του Θεανθρώπου. Συνδέεται ακριβώς με το κήρυγμά του στη βάση του οποίου διακηρυσσόταν: «μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών». Η μετάνοια δεν είναι σίγουρα μια απλή έξαρση συναισθημάτων, αλλά ουσιώδες στοιχείο της πνευματικής ζωής. Συνδέεται με την Χάρη του Θεού προς τον άνθρωπο. Πρόκειται για ένα ευλογημένο σύνδεσμο που αναδεικνύει τον άνθρωπο στις κορυφογραμμές της αιώνιας ζωής, ως «εικόνα του Θεού».

Ασφαλής δείκτης

«Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των ουρανών», προέτρεπε ο Κύριος. Έφθασε η Βασιλεία των ουρανών και γι’ αυτό μετανοείτε. Ο άνθρωπος επιβάλλεται να μετανοήσει για να γίνει μέτοχος της Βασιλείας. Η Βασιλεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κοινωνία με τον Χριστό και την άκτιστη χάρη του. Η άκτιστη χάρη του διαφυλάσσεται μέσα στην Εκκλησία και χορηγείται από το Πανάγιο Πνεύμα.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

41. «Ε ν  Α υ τ ώ  ε υ δ ό κ η σ ε  π α ν  τ ο  π λ ή ρ ω μ α  κ α τ ο ι κ ή σ α ι» --«παν το πλήρωμα» της Ζωής, της Αληθείας, της Αγάπης, της Δικαιοσύνης, της Αιωνιότητος, και παντός θείου, το οποίον δύναταί τις να εννοήση, και ακόμη «παν το πλήρωμα» παντός κτιστού, διότι όλα τα κτιστά «εν Αυτώ συνέστηκε». Δι΄ αυτό ο Θεάνθρωπος είναι το παμπλήρωμα. Και αυτό το παμπλήρωμα κατοικεί διαρκώς εν τω θεανθρωπίνω σώματί Του, εν τη Εκκλησία, διότι Αυτός όλος είναι εν αυτή και αυτή όλη εν Αυτώ. Έκαστον μέλος της Εκκλησίας αισθάνεται αυτό το παμπλήρωμα ως κάτι το ιδικόν του, και δεν του χρειάζεται τίποτε άλλο, διότι έχων τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, έχει τα πάντα, έχει παν ό,τι του χρειάζεται δια την αιωνίαν ζωήν εις όλους τους κόσμους. Το θεανδρικόν τούτο παμπλήρωμα δεν έχει τίποτε το κοινόν με ωρισμένας φιλοσοφικάς θεωρίας περί «παμπληρώματος», διότι όλαι αυταί αι θεωρίαι είναι αφηρημέναι σκέψεις και άψυχα σχήματα. Το θεανδρικόν παμπλήρωμα είναι η ζώσα, η εμπειρική, η βιωματική, η θεανθρωπίνη πραγματικότης. Αυτήν την πραγματικότητα δύναται να ζήση κάθε άνθρωπος, ο οποίος ενσωματώνεται ως ζωντανόν κύτταρον εις τον θεανθρώπινον οργανισμόν της Εκκλησίας. Αλλ΄ ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι μεγαλύτερος και αυτού τούτου του παμπληρώματος, διότι όπως ο Απόστολος γράφει:  «εν Αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα», ενώ ο Ίδιος υπάρχει πέραν αυτού ως μεγαλύτερος και απειρότερος αυτού.

Συνεχίζεται.  

π. Θε­ό­δω­ρου Ζή­ση : Δι­α­θρη­σκει­α­κὲς Συ­ναν­τήσεις, Ἄρ­νη­σις τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου καὶ προ­σβο­λὴ τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων.

Γράφει: «Ἂς μᾶς ξεκαθαρίσουν λοιπὸν μερικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες ὅτι ἔχουν προσχωρήσει σ' αὐτὴν τὴν “προοδευτικὴ” ἄποψη, γιὰ νὰ καθορίσουμε καὶ ἐμεῖς τὴν στάση μας ἀπέναντί τους, τὴν ὁποία οὕτως ἢ ἄλλως εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ καθορίσουμε διότι διαφορετικά, κοινωνοῦμε καὶ ἐμεῖς “τοῖς ἔργοις αὐτῶν τοῖς πονηροῖς” (Β' Ἰω. 11). Ἐμεῖς ἐπιθυμοῦμε νὰ ἔχουμε κοινωνία ὄχι πρὸς τοὺς ἀκοινωνήτους, ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἁγίους καὶ πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν, νὰ πιστεύουμε ὅπως ἐπίστευαν ὅλοι οἱ πρὸ ἡμῶν Ἅγιοι Πατέρες, στοὺς ὁποίους πειθόμεθα καὶ ὑπακούουμε» 

Tου αββά Ισαάκ του Σύρου:

«Οι πειρασμοί του παρόντος κόσμου είναι πολλοί και τα κακά δεν απομακρύνονται από σου, αλλ΄ αναβρύουσι και εντός σου και υποκάτω των ποδών σου, και όμως μην απομακρυνθής εκ του τόπου, εν ω ευρίσκεσαι, μήτε να αποφύγης τους πειρασμούς, και όταν ο Θεός νεύση, θέλει σε ελευθερώσει από αυτούς. Ταύτα δε πάντα ωκονόμησεν ο Θεός εν σοφία δια την ιδικήν σου ωφέλειαν, όπως κρούης επιμόνως την θύραν του ελέους Αυτού, και δια του φόβου των θλίψεων σπαρή εις τον νου σου η ενθύμησις Αυτού, και πλησιάσης εις Αυτόν δια των δεήσεων, και αγιασθή η καρδία σου δια της ακαταπαύστου ενθυμήσεως Αυτού».

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

  Προφήται και Πατέρες

Ο Γρηγόριος Νύσσης πληροφορεί τους αναγνώστας του, ότι αιρέσεις εμφανίζονται εις εκείνας τας Εκκλησίας, όπου δεν υπάρχουν προφήται. Ο λόγος είναι, ότι οι ηγέται των προσπαθούν να κοινωνήσουν με τον Θεόν μέσω του λογικού στοχασμού και της περί Θεού (αφηρημένης) φαντασίας, αντί μέσω του φωτισμού και δοξασμού. Το να συγχέη κανείς τας περί Θεού σκέψεις του με τον Θεόν είναι εξ επόψεως θρησκείας, ειδωλολατρεία και εξ επόψεως επιστημονικής μεθόδου αγραμματωσύνη.         
Περί αποστόλων και προφητών ομιλεί ο Παύλος όταν γράφη, "ο δε πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ' ουδενός ανακρίνεται." (1 Κορ. 3:15). Διότι ούτοι έφθασαν εις την εν τω Χριστώ θεοπτίαν γενόμενοι αυτόπται μάρτυρες, ότι οι άρχοντες του αιώνος τούτου είχον σταυρώσει "τόν Κύριον της δόξης" (1 Κορ. 2:8). Αυτόν τον Κύριον της δόξης, Μεγάλης Βουλής Άγγελον, τον Ώντα, Θεόν Αβραάμ και Θεόν Ισαάκ και Θεόν Ιακώβ, τον Παντοκράτορα, την Σοφίαν του Θεού, την ακολουθούσαν Πέτραν (1 Κορ. 10:4), είδον οι προφήτες πάντες της Παλαιάς Διαθήκης. Εκ των οποίων ο Βαπτιστής Ιωάννης εν θεοπτία γενόμενος, είδεν εν σαρκί τον Κύριον της δόξης. Ασφαλώς και οι εις Αυτόν τυπικώς πιστεύοντες Ιουδαίοι, "ει έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν." Πάντως εις τους θεουμένους προσαρμόζει ο Παύλος το "ά οφθαλμός ουκ είδεν και ούς ήκουσεν και επί καρδίαν ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν. ημίν απεκάλυψεν ο Θεός δια του πνευματός αυτού" (1 Κορ. 2:9-10) ότι "τόν Κύριον της δόξης εσταύρωσαν" (1 Κορ. 8:8). Αυτοί οι αυτόπτες μάρτυρες θεούμενοι και οι φωτισθέντες μαθηταί των είναι οι μόνοι αυθεντίαι εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αυτοί διατυπώνουν τους όρους της πίστεως που οδηγούν εις την θεραπείαν του "έσω ανθρώπου" και χρησιμεύουν ως σήματα κινδύνου να αποφύγουν οι πιστοί τους κομπογιαννίτες που υπόσχονται πολλά και δεν έχουν τίποτε να προσφέρουν εις την προετοιμασίαν δια την εμπειρίαν της εν Χριστώ δόξης του Θεού που πάντες θα ιδούν, είτε ως παράδεισον είτε ως κόλασιν.

     Συνεχίζεται.

Agni Parthene (Complete) - Simonopetra Monastery

Η αγάπη της Εκκλησίας και η αγάπη των Οικουμενιστών.

Η υμνηθείσα υπό της Εκκλησίας αγάπη και ταμιευομένη εν αυτή, είναι πολύ διάφορος εκείνης την οποίαν αντιλαμβάνονται οι Οικουμενιστές. Εκείνη είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, αγία, καθαρά, υγιής, θεοφιλής, ειρηνική, αναμάρτητος, θεόπτις, θύρα μυστηρίων, μεστή ελέους, αληθώς φιλάνθρωπος, προσευχομένη, θείως αγαπώσα, αθάνατος, αιωνία, φωτεινή, άφοβος, τολμώσα, θυσιαζομένη…                                                                                                                 

Η αγάπη των Οικουμενιστών είναι ανθρωπίνη, συναισθηματική, νοσηρά, ψευδής, καρπός της πεπτωκυίας φύσεως, άπελπις, αφιλόθεος, κατά βάθος αφιλάνθρωπος, πεπλανημένη και πλανώσα, «έχουσα την μόρφωσιν της ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένη», μη πιστεύουσα αληθώς εις Θεόν, εχθρά τω Θεώ, γέννημα αμαρτωλού βίου, έμφοβος, δειλή, μη εμπρέπουσα χριστιανοίς, αφιλόκαλος, αντιευαγγελική, εμπαθής, του διαβόλου έγγονος. Αυτήν την «αγάπην» κατεδίκασεν ο Χριστός, οι Προφήται, οι Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας. Ο Ιησούς έφερε στους ανθρώπους ουρανίαν αγάπην, η οποία λυτρώνει, σώζει την ψυχήν, θεώνει τον άνθρωπον. Οι Οικουμενιστές  προσφέρουν άλλην αγάπην, γηίνην, σαρκικήν, αγάπην των ανθρωπίνων μέτρων. Και επ’  αυτής της αγάπης θέλουν να οικοδομήσουν την ενότητα των «Εκκλησιών». Και καθ’  ον χρόνον γίνεται αυτή η νόθος ενοποίησις, έχει ήδη καταστραφή το υγιές θεμέλιον της ενότητος!...                                                     
Ολίγοι μόνον, φανεροί και αφανείς, συντηρούν  εις τα βάθη των τον θησαυρόν της Ορθοδοξίας. Και των ολίγων αυτών οι φωνές, αν και θα νομισθή ότι θα σβήσουν προ της θαλάσσης των Οικουμενιστών, εν τούτοις θα ακούωνται ομολογούντες την «μη έχουσα σπίλον ή ρυτίδα» Ορθοδοξίαν μας. Το δε εν είδει πυρίνων γλωσσών κατελθόν Άγιον Πνεύμα θα καλή τους λαούς εις ενότητα δια της Εκκλησίας, και εν τη Εκκλησία. Ιδού τι επακριβώς σημαίνει η φωνή του αγίου Πνεύματος: «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε»…

Σάρκα και οστά παίρνει και στην Κύπρο το θέμα της αποτέφρωσης νεκρών.

Μετά την κατάθεση, πριν από ένα μήνα περίπου, νομοσχεδίου που ρυθμίζει την ίδρυση και λειτουργία των γραφείων κηδειών και τη διαδικασία ταρίχευσης, χθες η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο για τη δημιουργία του απαραίτητου θεσμικού πλαισίου, με το οποίο ρυθμίζεται το ζήτημα της αποτέφρωσης ανθρωπίνων λειψάνων και της αδειοδότησης και λειτουργίας κέντρων αποτέφρωσης.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ζήτημα χρόνου είναι η εκδήλωση μιας ορθοδόξου κίνησης προς αναστολή της φθοράς, που προσγίνεται εις την Εκκλησία από τους oικουμενιστές ποιμένες.

Οι Λατίνοι και οι προτεστάντες, δυστυχώς, εφ’  όσον ακολουθούν πεπλανημένον τρόπον σαρκικής ζωής, δεν πρόκειται να δουν το φως της Ορθοδοξίας και της Θεογνωσίας. Αποθανούνται εν ταις αμαρτίαις των, εκτός εάν ο Θεός,--οις επίσταται κρίμασι—φωτίση το σκότος των. Δια τούτο αδιστάκτως φρονούμε ότι το επαναλαμβανόμενο τροπάριο εκ των Πατριαρχικών χειλέων, «δεν έχομεν διαφοράς, ουδέν μας χωρίζει προς την ένωσιν», μόνον εχθρός των ανθρώπων θα μπορούσε να το είπη, μόνον «ο απ’  αρχής ανθρωποκτόνος» ηδύνατο να το διακηρύξη, μόνον ο Άδης θα ηδύνατο να το εφεύρη, ως αντίθεον. Διότι δεν φθάνει ότι φθείρει το σωτήριο ορθόδοξο φρόνημα των ήδη ορθοδόξων λαών, αλλά στερεώνει εις τη δαιμονική πλάνη και αίρεση τόσα εκατομμύρια αιρετικών, αυτών που ζουν σήμερα και εκείνων που θα έλθουν μέχρι συντελείας. Εάν κηρύγματα τοιαύτης τρομακτικής σημασίας και από τόσον υψηλάς καθέδρας, μας αφήνουν αδιάφορους, δεν έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι, οι ηγετικήν έχοντες θέση εις την Εκκλησία κληρικοί και λαϊκοί εις κάποιο σημείο εκ των τριών—πίστη, γνώση, βίωση—νοσούν; Αλλ’  υπάρχει ευσεβής κλήρος και λαός, που έχει αντιληφθή την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Και φυσικά θα αναλάβη την πρωτοβουλία προς εκκαθάριση της θέσης του. Ζήτημα χρόνου είναι η εκδήλωση μιας ορθοδόξου κίνησης προς αναστολή της φθοράς, που προσγίνεται εις την Εκκλησία από τους ποιμένες και τους διδασκάλους της, των μεν κακώς διδασκόντων, των δε αθλίως σιωπώντων. Αυτός ο κλήρος και ο λαός, αναλαμβάνοντες τας ευθύνας των θα σαλπίσουν το «στώμεν  καλώς εις την βάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Κάποιοι Επίσκοποι θα συγκινηθούν και θα ηγηθούν του Ορθοδόξου αγώνα προς περισυλλογή και αναστολή του ενεργουμένου Ουνιτισμού μας. Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη…

Πάντες εξέκλιναν...

Οι Άγιοι Σάββας και Θεοδόσιος επικεφαλής όλων

των Ιεροσολυμιτών μοναχών και του λαού αναθεματίζουν τον Σεβήρο, Eυτυχή, Διόσκορο, Νεστόριο και τον Σωτήριχο.

…..Ανέβηκε ο Πατριάρχης στον άμβωνα έχοντας μαζί του τον Θεοδόσιο και τον Σάββα, τους κορυφαίους και αρχηγούς όλων των μοναχών. Όλος ο λαός εφώναζε επί πολλές ώρες και έλεγε: Αναθεμάτισε τους αιρετικούς και βεβαίωσέ μας για τη Σύνοδο επικυρώνοντας τις αποφάσεις της. Χωρίς κανένα δισταγμό και καμμιά αναβολή και με κοινή συμφωνία και οι τρεις αναθεμάτισαν τον Νεστόριο και τον Ευτυχή, τον Σεβήρο και τον Σωτήριχο επίσκοπο Καισαρείας και Καππαδοκίας και όλους εκείνους που δεν δέχονταν τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας. 
Αφού διακήρυξαν αυτά και οι τρεις και κατέβηκαν από τον άμβωνα, γύρισε ο αββάς Θεοδόσιος κι εφώναξε στο λαό και είπε: Όποιος δεν δέχεται τις τέσσερις Συνόδους όπως τα τέσσερα Ευαγγέλια, να είναι αναθεματισμένος.

Άγιε Θεοδόσιε οι οικουμενιστές δεν δέχονται την Δ' Οικ. Σύνοδο της Χαλκηδόνος, αναγνωρίζουν  ως Ορθοδόξους τους αιρετικούς Μονοφυσίτες, έχουν κοινωνία μαζί τους και προσφάτως ο "Ορθόδοξος" Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος "ξελαρυγγιάστηκε" φωνάζοντας "άξιος" "άξιος" στην εκλογή του αιρετικού Κόπτου Πατριάρχη! Ουδείς δε από τους δειλοκάρδιους "Ορθόδοξους" Μητροπολίτες έχει το Ορθόδοξο φρόνημα να τους αναθεματίσει!!!

Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού .
Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

 Προφήται και Φραγκο-Λατίνοι Πάπαι

Από τα πέντε Ρωμαϊκά Πατριαρχεία Πρεσβυτέρας Ρώμης, Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων οι Φράγκοι κατέλαβον, δια της στρατιωτικής βίας, εκείνο της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αντικαθιστώντας τους Ρωμαίους Πάπας με Τεύτονας κατά την διάρκειαν ενός αγώνος, ο οποίος ήρχισε το 983 και έληξε το 1046. Ούτως, επεξέτεινον τον έλεγχόν των επί της αποστολικής διαδοχής μέχρις αυτού του Παπικού Θρόνου ως μέρος των σχεδίων των δια παγκόσμιον κυριαρχίαν. Μετέβαλαν τους Ρωμαίους Πατέρας εις Γραικούς και Λατίνους και προσέθεσαν τους Φράγκους εις τους λεγομένους ανυπάρκτους αυτούς Λατίνους Πατέρας και έτσι εχάλκευσαν τον μύθον ότι οι Φράγκοι και οι λατινόφωνοι Ρωμαίοι Πατέρες αποτελούν κάποια ενιαία Λατινική Χριστιανωσύνη. Δια το Ισλάμ ο Πάπας είναι ακόμη και σήμερον Λατίνος και Φράγκος και οι ιδικοί μας Πατριάρχαι Νέας Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων είναι Ρωμαίοι.

Η άγνοια του ποίοι και τί είναι οι προφήται και διατί κατέχουν την δευτέραν θέσιν μετά τους αποστόλους, εδημιούργησε το κενόν, το οποίον επληρώθη με το Φραγκο-Λατινικόν αλάθητον του Πάπα.

Συνεχίζεται.

6''Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ''