"Ορθόδοξος Φωνή" : Αιδώς "Ποιμένα" Σιατίστης κ. Παύλε

Περί ψευτο-ομολογητών και ψευτο-ηρώων 

Μια απλή απάντηση στον Σεβαστό Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλο 

http://anavaseis.blogspot.ca/

π.Διονύσιος Ταμπάκης Ι.Ναός Γενεσίου της Θεοτόκου Ναυπλίου

Διαβάζοντας το άρθρο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιατίστης Παύλου αλλά και αισθανόμενος πολύ ενοχικά που δεν έδωσα και εγώ ως Ιερέας Μαρτυρία Χριστού, την στιγμή που άλλοι απλοί  λαϊκοί στο Χυτήριο δάρθηκαν και συνελήφθησαν… στο όνομα του υβρισθέντος Ιησού Χριστού, μου ήρθε αυθόρμητα να δημοσιεύσω το συναξάρι της Αγίας Ράϊδος της Παρθένου.

Η Αγία Ραΐς (Ημέρα μνήμης 23/9) Καταγόταν από την πόλη Βάταν (ή Τάμαν) της Αιγύπτου και ήταν θυγατέρα κάποιου Πέτρου. Από 12χρονών έγινε μοναχή. Όταν κάποτε πήγε στην πηγή, μαζί με άλλες παρθένες, για να φέρει νερό, είδε πλήθος χριστιανών τους οποίους είχε δεμένους ο ηγεμόνας Λουκιανός.
Τότε και αυτή πήγε και έσμιξε με το πλήθος αυτό. Κατόπιν με ευτολμία παρουσιάστηκε μπροστά στον ηγεμόνα, περιγέλασε τους θεούς του και τον έφτυσε κατάμουτρα, επειδή και αυτός ειρωνεύτηκε τον Χριστό. Αμέσως τότε τη βασάνισαν φρικτά και στο τέλος την αποκεφάλισαν, παίρνοντας έτσι το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.

 Τα συμπεράσματα δικά σας.!

Την ευλογία σας.
Π.Διονύσιος  Ταμπάκης
Ι.Ναός Γενεσίου της Θεοτόκου Ναυπλίου

Ταύτα ειπόντος του Αγίου εθυμώθη ο της Νικομηδείας Επίσκοπος Κων/νος, και εγερθείς του θρόνου ο αναιδέστατος ελάκτησε τον κατά γης καθήμενον Άγιον εις το πρόσωπον...

....Απελθόντες εκείνοι εις το Μοναστήριον έφεραν ενώπιόν των, τον Όσιο και Ομολογητή Στέφανο τον Νέον, βασταζόμενον επειδή δεν ηδύνατο να περιπατήση, ως είπομεν, και τότε λέγει εις αυτόν, ο Επίσκοπος Εφέσου Θεοδόσιος : Διατί άνθρωπε του Θεού διαστρέφεις τον λαόν, ονομάζων πάντας ημάς αιρετικούς; Ο δε Άγιος με πραείαν φωνήν απεκρίνατο : Γνωρίζεις τι είπεν ο Προφήτης Ηλίας προς τον Αχαάβ, όταν του είπε, συ είσαι αυτός που διαστρέφεις τον λαόν; Δεν είμαι εγώ, είπεν ο προφήτης Ηλίας, όστις διαστρέφω, αλλά συ και ο οίκος του πατρός σου. Ούτω σας λέγω και εγώ, ότι εγώ δεν διαστρέφω τι, αλλά σεις, οίτινες αφήνετε την Παράδοσιν των Πατέρων και κάμετε ιδικά σας νεώτερα σαπρά και παράλογα δόγματα. Ταύτα ειπόντος του Αγίου εθυμώθη ο της Νικομηδείας Επίσκοπος Κων/νος, και εγερθείς του θρόνου ο αναιδέστατος ελάκτησε τον κατά γης καθήμενον Άγιον εις το πρόσωπον με πολλήν οργήν ο θεόργιστος, ο δε Άγιος από την αδυναμίαν του έπεσε κατά γης ύπτιος, έπειτα πάλιν τον εκτύπα εις την κοιλίαν συχνά με τους πόδας του…                   

(Συναξ. ΙΑ:703).

Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία αλλά είναι εμπειρία πνευματική.

Πνευματική ζωή στην Ορθοδοξία ονομάζουμε τη συμμετοχή του πιστού στην πνευματική εμπειρία και ζωή της Εκκλησίας, όπως την έζησαν οι Άγιοι και την παρέδοσαν οι πατέρες. Η ορθόδοξη πνευματικότητα συνδέεται με την ορθόδοξη θεολογία στενά και η θεολογία αποτελεί τη θεωρητική έκφραση της πνευματικής εμπειρίας (πράξης). Αυτή την κοινή εμπειρία οι πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την παράδοση. Η παράδοση λοιπόν είναι οδηγός. Έχουμε πνευματική ζωή, όταν συμμετέχουμε στην πνευματική εμπειρία των αγίων, δηλαδή στον αγιασμό. Όταν ο τρόπος ζωής μας μοιάζει με τον τρόπο που άφησαν οι άγιοι.

π. Θεόδωρος Ζήσης, Η ιστορία του "Άξιον Εστί"

Δημοσιεύτηκε στις 14 Οκτ 2012 από Simeron Wordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης, Η ιστορία της εικόνος του "Άξιον Εστί"
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/931E9F1B.el.aspx

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Αυτή είναι εκείνο, το οποίον καθιστά την Καινήν Διαθήκην καινήν και την καινοδιαθηκικήν αλήθειαν πάντοτε νέαν και αιωνίαν. Και επειδή είναι αιωνίως καινή και νεανική εις την θεανδρικήν τελειότητά Της, η Προσωπικότης του Θεανθρώπου δεν δύναται να ανταλλάσσεται ούτε να αντικαθίσταται, είναι πάντοτε η αυτή προς εαυτήν και συνεπής προς εαυτήν. Όθεν το Ευαγγέλιον είναι πάντοτε και παντού το αυτό:  και δια τους ανθρώπους εις την γην, και δια τους αγγέλους εις τον ουρανόν, και ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ο μοναδικός λόγος, ο μοναδικός νους, το μοναδικόν νόημα του ανθρώπου και της κτίσεως. Άνευ Αυτού είναι αδύνατον να γίνη δεκτή και η παραμικροτέρα θεοδικία εις ένα κόσμον και έναν άνθρωπον, όπως ο ιδικός μας.                                                                                                                                            

 Συνεχίζεται.  

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Αι διακρίσεις αύται προϋποθέτουν το γεγονός ότι η καρδία και όχι η διάνοια είναι το κέντρον της πνευματικότητος και το μέρος όπου μορφούται ο Θεολόγος και επίσης το γεγονός ότι η καρδία συνήθως δεν λειτουργεί σωστά. Εκείνοι, των οποίων αι καρδίαι αντλούν μόνον αίμα φυσικώς, νομίζουν ότι ο εγκέφαλος και το νευρικόν σύστημα είναι τα γνωστικά κέντρα του ανθρώπου δια την ανάλυσιν των εσωτερικών και εξωτερικών σχέσεών τινος προς την Παλαιάν και Καινήν Διαθήκην. Η καρδία φαίνεται να λαμβάνηται ως έν τοιούτον κέντρον. Αυτοί φυσικώς συμπεραίνουν ότι αυτό γίνεται, εξ αιτίας της αρχικής και ανακριβούς αντιλήψεως αυτού.

Εν τούτοις, η Ορθόδοξος παράδοσις γνωρίζει ότι η καρδία, παραλλήλως με την άντλησιν του αίματος είναι, όταν καλλιεργηθή καταλλήλως, ο τόπος της κοινωνίας μετά του Θεού δια της αδιαλείπτου προσευχής, δηλαδή της αεννάου μνήμης του Θεού. Τα λόγια του Χριστού, "Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται",  έχουν ληφθή πολύ σοβαρώς, διότι έχουν εκπληρωθή εις όλους εκείνους, οι οποίοι έλαβαν το χάρισμα του δοξασμού και προ και μετά της Ενσαρκώσεως. -

      Συνεχίζεται.

Τότε.... και Τώρα.

Τότε :

Εάν  ο Χριστός δεν αναστήθηκε, είναι χωρίς νόημα το κήρυγμά μας, κούφια και η πίστις μας. επί πλέον δε είμαστε και ψευδομάρτυρες εις βάρος του Θεού, ομολογούντες ότι ανέστησε τον Χριστόν, τον οποίον δεν ανέστησε…  Αλλά και εμείς, εάν εις την ζωήν αυτήν έχωμεν στηρίξει τας ελπίδας μας εις τον Χριστόν είμαστε άθλιοι και αξιολύπητοι από όλους τους ανθρώπους.(Α΄ Κορ. 15,14).

Τώρα :

Εάν η Παπική εκκλησία δεν έχει αιρέσεις, και ο κ. Βενέδικτος είναι αγιώτατος επίσκοπος Ρώμης, κούφια η πίστις μας, επί πλέον δε είμαστε και ψευδομάρτυρες εις βάρος του Χριστού ομολογούντες ότι η Ορθοδοξία είναι η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Αλλά και εμείς εάν εις την ζωήν αυτήν έχωμεν στηρίξει τας ελπίδας μας εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν είμαστε άθλιοι και αξιολύπητοι διότι  η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας   Πρέπει να παύσωμεν του λοιπού να λέγωμεν εις τας προσευχάς  μας «δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών». Πρέπει να κλαύσωμεν δια τα πλήθη των Ομολογητών, που εμαρτύρησαν ματαίως και προ του σχίσματος και μετά το σχίσμα. Και πρέπει να σβήσωμεν πλέον και την ιεράν κανδήλαν, που καίει ακοίμητα εις την είσοδον του Ναού του Πρωτάτου, επάνω εις τα άγια λείψανα των Αγιορειτών Πατέρων, που εμαρτύρησαν από τους Ενωτικούς του 13^ου αιώνος, διότι δεν εδέχθησαν το μνημόσυνον του Πάπα. Εάν δεν είναι αιρετική η παπική Εκκλησία, τότε τα θαύματα των αγίων Ομολογητών της Ορθοδοξίας είναι δαιμονικαί απάται. Εάν δεν είναι οι Λατίνοι αιρετικοί, πρέπει να καύσωμεν όλους τους αντιλατινικούς λόγους του Μ. Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Καβάσιλα, Ιωσήφ Βρυεννίου, Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, Γενναδίου του Σχολαρίου και τόσων ιερωτάτων θεολόγων μέχρι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ως και τας Συνοδικάς αποφάσεις. Τότε τι χρειάζονται το «Πηδάλιον», το «Ωρολόγιον», το «Τριώδιον»; Να τα ρίψωμεν εις το πυρ και να ομολογήσωμεν ότι επλανήθημεν! 

Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα :

Holy Trinity Greek Orthodox Church, St. Augustine USA.

Aγία Τριάδα ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία της πόλης  St. Augustine των ΗΠΑ.

Ιερώνυμος: Μεγάλη η ανάγκη συνεργασίας Εκκλησίας - Πολιτείας

14/10/2012

Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τέλεσε το πρωί ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, στον Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, ενώ συλλειτούργησαν οι Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, Μιλήτου κ. Απόστολος, Φλωρίνης κ. Θεόκλητος, Σερρών κ. Θεολόγος, Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, Νεαπόλεως κ. Βαρνάβας, Δράμας κ. Παύλος, Λαγκαδά κ. Ιωάννης και οι Επίσκοποι Θεουπόλεως κ. Παντελεημων και Θερμών κ. Δημήτριος. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Τέλος, ο Χριστιανισμός είναι Χριστιανισμός δια του Θεανθρώπου, δια της θεανθρωπίνης Αυτού αληθείας και της θεανθρωπίνης μεθοδολογίας. Αυτή είναι η θεμελιώδης αλήθεια, εις βάρος της οποίας δεν δύναται να γίνη ουδείς συμβιβασμός. Δι΄ αυτής προσδιορίζεται και καθορίζεται όλη η χριστιανική αξιολογία και κριτηριολογία. Ο Χριστός είναι η υψίστη αξία και το αλάθητον μέτρον μόνον ως Θεάνθρωπος. Πρέπει να είμεθα ειλικρινείς και συνεπείς μέχρι τέλους: εάν ο Χριστός δεν είναι Θεάνθρωπος, τότε είναι ο πλέον θρασύς αυτόκλητος, διότι ανακηρύττει εαυτόν Θεόν και Κύριον. Αλλ΄ η ευαγγελική ιστορική πραγματικότης δεικνύει και αποδεικνύει αναντιρρήτως ότι ο Ιησούς Χριστός κατά πάντα και εν πάσι είναι τέλειος Θεάνθρωπος. Όθεν δεν δύναταί τις να είναι χριστιανός άνευ πίστεως εις τον Θεάνθρωπον και εις το θεανθρώπινον σώμα Του, την Εκκλησίαν, εις την οποίαν ο Χριστός έχει αφήσει όλην την θαυμαστήν Προσωπικότητά Του. Η σώζουσα και ζωοποιούσα δύναμις της Εκκλησίας του Χριστού έγκειται εις την αιωνίως ζώσαν και πανταχού παρούσαν Υπόστασιν του Θεανθρώπου. Κάθε αντικατάστασις του Θεανθρώπου με τον οποιονδήποτε άνθρωπον, και κάθε επιλογή εκ του Χριστιανισμού εκείνων μόνον των στοιχείων που ικανοποιούν «το ατομικό γούστο» και την νόησιν του ανθρώπου μεταβάλλουν τον Χριστιανισμόν εις επιπόλαιον και αδύνατον ουμανισμόν. Τα πάντα υπό τον ήλιον είναι παλαιά, εκτός της Προσωπικότητος του Θεανθρώπου Χριστού. Αύτη είναι το μόνον καινόν, το αιωνίως καινόν (Πρβλ. Ι. Δαμασκηνού, Εκδ. ορθ. Πίστεως ΙΙΙ, 1. PG  94, 984  B:  “Και Θεός ων τέλειος, άνθρωπος τέλειος γίνεται και επιτελείται το πάντων καινών καινώτατον, το μόνον καινόν υπό τον ήλιον»).

Συνεχίζεται.  

Εκκλησία είναι εκείνη, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης: αγίου Μαξίμου Ομολογητού

Η ορθόδοξη πίστη είναι το παν. Οι άγιοι για τους οποίους μιλάει ο Απ. Παύλος, στην προς Εβραίους επιστολή του (κεφ. 11), και όσοι έζησαν μαζύ τους, δεν τελειώθηκαν επειδή έχυσαν το αίμα τους, αλλά δικαιώθηκαν με την πίστη και μέχρι σήμερα θαυμάζονται, γιατί ήσαν έτοιμοι να υποστούν ακόμη και θάνατο, για την ευσέβειά τους στον Κύριο... Λοιπόν και μείς τώρα καλούμαστε να αγωνισθούμε για το παν, για την πίστη μας. Επειδή δε το ζήτημά μας τώρα είναι ή να αρνηθούμε ή να τηρήσουμε την πίστη, οφείλουμε να έχουμε την φροντίδα αλλά και την πρόθεση να φυλάξουμε αυτά που παραλάβαμε και να θυμούμαστε συνεχώς την πίστη, που διατυπώθηκε στη Νίκαια. (Μέγας Αθανάσιος)

Mας είπαν να απομακρυνόμαστε από τους αιρετικούς, να μην υπακούουμε σε θεολόγους και Πατέρες ανεξέλεγκτα, όταν πρόκειται για θέματα αιρέσεως, αλλά να εξετάζουμε «την αναστροφή» των σύγχρονων Πατέρων μας, να ελέγχουμε αν κοινωνούν με αιρετικούς, αν αντί ποιμένες, είναι ψευδοποιμένες και, αν διαπιστώσουμε την Ορθοδοξία τους, τότε μόνο να τους ακολουθούμε. Ο Μ. Αθανάσιος χαρακτηρίζει επικίνδυνη (και απατηλή ) την συμπεριφορά κάποιων Ορθοδόξων, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι δεν αποδέχονται τις αιρετικές θέσεις του Αρείου και υποστήριζαν πως έχουν ορθόδοξο φρόνημα, αλλ’ όμως, επικοινωνούσαν εκκλησιαστικά και συμπροσεύχονταν με τους αρειανόφρονες∙  συμβουλεύει, λοιπόν, απομάκρυνση απ’ αυτούς. (Αν αντικαταστήσουμε τους αρειανόφρονες με τους παπικούς και τους οικουμενιστές, θα αντιληφθούμε ποια στάση, μας συμβουλεύει να κρατήσουμε, εμείς οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι, που είμαστε μεν αμαρτωλοί, αλλά θέλουμε να τηρήσουμε την ορθόδοξη κληρονομιά των Αγίων μας). Δεν πρέπει, συνεχίζει ο Μ. Αθανάσιος, να έχετε επικοινωνία και συμπροσευχές με τους αιρετικούς,  γιατί όσοι βλέπουν εσάς τους ορθοδόξους να συγκεντρώνεστε με τους αρειανόφρονες και να επικοινωνείτε άνετα μαζί τους, θα αποκομίσουν την εντύπωση ότι τούτο είναι ακίνδυνο και θα κάνουν κι αυτοί το ίδιο, και έτσι, θα περιπέσουν στο βόρβορο της αιρετικής ασεβείας: «τινές δε εισιν οι διαβεβαιούντες  μεν τα Αρείου μη φρονείν, συγκαταβαίνοντες δε, και μετ' αυτών ευχόμενοι επί το αυτό... Όταν γαρ τινες υμάς τους εν Χριστώ πιστούς θεωρήσαντες μετ' αυτών συνερχομένους και κοινωνούντας, πάντως υπονοήσαντες αδιάφορον είναι το τοιούτον, εις τον της ασεβείας εμπεσούνται βόρβορον». Και παρακάτω γράφει: Για να μη συμβεί αυτό, να αποφεύγετε την εκκλησιαστική επικοινωνία με όσους φανερά συμμερίζονται και πιστεύουν τα ασεβή δόγματα του Αρείου, εκείνους δε που νομίζουν ότι δεν έχουν αποδεχτεί την αρειανικὴ διδασκαλία, αλλ’ όμως επικοινωνούν μετά των αιρετικών αρειανών, απ’ αυτούς αρχικά να φυλάγεσθε. Και κατ’ εξοχήν εμείς που ορθοφρονούμε, πρέπει να αποφεύγουμε την εκκλησιαστική κοινωνία, με εκείνους, των οποίων το φρόνημα ως κακόδοξο απορρίπτουμε. «Ίνα ουν μη τούτο γένηται, θελήσατε …τους μεν φανερώς φρονούντας τα της ασεβείας αποστρέφεσθαι, τους δε νομίζοντας τα Αρείου μη φρονείν, κοινωνούντας δε μετά των ασεβών φυλάττεσθαι· και μάλιστα ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν»

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Διάγνωσις και θεραπεία.

Η πατερική παράδοσις ήτο υποχρεωμένη να χρησιμοποιήση την φιλοσοφικήν γλώσσαν της εποχής της, δια να γίνη κατανοητή και να πολεμήση τας αιρετικάς διαστροφάς της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Τούτο, εν τούτοις, δεν σημαίνει ότι η φιλοσοφία εχρησίμευσεν εις την κατανόησιν της διδασκαλίας του Χριστού. Πάντως, οι Πατέρες απέρριπτον τους αφηρημένους στοχασμούς περί Θεού και την σχέσιν Του με την δημιουργίαν και επέμενον εις την εμπειρικήν προσέγγισιν της ενώσεως μετά του Θεού, δια μέσου της καθάρσεως και του φωτισμού της καρδίας. Εντός αυτού του πλαισίου πρέπει να εννοηθούν οι όροι αυτών (δηλαδή των πατέρων), "πράξις" (κάθαρσις, φωτισμός) και "θεωρία" (όρασις). Τούτο δεν έχει καμμίαν σχέσιν με την μεσαιωνικήν δυτικήν διάκρισιν μεταξύ κοινωνικής δράσεως και στοχαστικής θεωρίας περί Θεού, η οποία δια τους Πατέρας είναι δαιμονική και πηγή όλων των αιρέσεων. "Πράξις" είναι η κάθαρσις της καρδίας και "θεωρία" είναι η όρασις της δόξης, την οποίαν η καρδία έχει, ή δια της εσωτερικής πίστεως του φωτισμού, ή δια του δοξασμού, ή της θεώσεως. Θέωσις είναι η όρασις (θέα) της δόξης του Θεού εν Χριστώ. Θέωσις δεν είναι ο φωτισμός ή απλώς η συμμετοχή εις την Θείαν Ευχαριστίαν, ως φαίνεται να πιστεύουν μερικοί Ορθόδοξοι σήμερα.

       Συνεχίζεται.

Δὲν ἔχουμε κουβέντες οὔτε μὲ προτεστάντες οὔτε μὲ τὸν πάπα· εἶνε όλοι ἄπιστοι.

(†) ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης :

                        Οὔτε καλημέρα!

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ…» 

(Τίτ. 3,10)

....Τὰ λόγια αὐτά, ἀγαπητοί μου, τὰ ἔγραφε ὁ

ἀπόστολος Παῦλος στὸ μαθητή του Τίτο, πρῶ-

το ἐπίσκοπο τῆς μεγαλονήσου Κρήτης....

... Δὲν ἔχουμε κουβέντες οὔτε μὲ προτεστάντες οὔτε μὲ τὸν πάπα· εἶνε όλοι ἄπιστοι. Θὰ μείνουμε ὀρθόδοξοι στὰ φτωχά μας βράχια. Δὲ μᾶς ἔμεινε τίποτε ἄλλο. Χάσαμε τὴν Πόλι, τὴ Μικρὰ Ἀσία…

...Μείναμε μὲ τὴν πίστι  μας τὴν Ὀρθόδοξο. Ζητοῦν νὰ μᾶς τὴν πάρουν; Νὰ  μείνουμε πιστοί, πιστοὶ  μέχρι θανάτου, ὣς τὴν τελευταία στιγμή, νὰ  ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ  βασιλείᾳ σου»

(Λουκ. 23,42)

Από το έντυπο : "ΚΥΡΙΑΚΗ" αρ. φύλ. 1780.

Σιχάθηκα τέτοια ΄λευθερία....

(Ευχαριστούμε το ιστολόγιο :  http://agiooros.org/)

Πατρίδα, πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν! Μόνος ο Θεός, μόνος ο αληθινός αυτός και δίκαιος κυβερνήτης σε κυβερνεί και σε διατηρεί ακόμα!

Σιχάθηκα    τέτοια ΄λευθερία. Αν μας έλεγε κανένας αυτείνη την λευτερία οπού θα γευόμαστε, θα περικαλούσαμε τον Θεόν να μας αφήση εις τους Τούρκους, άλλα τόσα χρόνια, όσο να γνωρίσουν οι άνθρωποι τι θα ειπή πατρίδα, τι θα ειπή θρησκεία, τι θα ειπή φιλοτιμία, αρετή και τιμιότη. Αυτά λείπουν απ’ όλους εμάς. Ο Θεός ας κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού τρέχομεν να τζακιστούμεν.

(O Oρθόδοξος Έλληνας Στρατηγός Μακρυγιάννης)

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

Άγιο Όρος, 12/10/2012 (ν.ημ.)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Μετά λύπης μας πληροφορηθήκαμε για την ύπαρξη θεατρικής παράστασης που πραγματεύεται μια μυθοπλαστική διεστραμμένη σχέση του σωτήρα μας Χριστού με τους μαθητές του. Οδύνη και λύπη εκφράζουμε για το γεγονός αυτό.

Ο πολιτισμός δεν είναι εχθρός της πίστης, ούτε η πίστη εχθρός του πολιτισμού. Όταν το ένα πληγώνει το άλλο, δεν φταίει ούτε η πίστη ούτε ο πολιτισμός, αλλά μόνο αυτοί που τα εκφράζουν.

Στα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου και της μη λογοκρισίας του πολιτισμού, δεν νομιμοποιείται η ύβρις των Θείων αλλά ούτε η προσβολή της θρησκευτικής συνείδησης των πιστών.

Συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα η ανεξιθρησκία όποιων, αλλά, και υποχρέωση αυτών των όποιων, ο πραγματικός σεβασμός στην πίστη των Ορθόδοξων Χριστιανών. Ναι, στον πολιτισμό … ας μην όμως γίνεται ο πολιτισμός άλλοθι ή δούρειος ίππος ώστε να πληγωθεί ή να προσβληθεί το κοινό θρησκευτικό αίσθημα ή ο Χριστιανισμός εν γένει.

Δεν είναι λογοκρισία η υποχρέωση να σέβεσαι την πίστη του θρησκευόμενου πλήθους σε ένα δημόσιο θέαμα … ίσα ίσα αυτό είναι πραγματικός πολιτισμός.

Μετά τιμής,

Γραφείο Τύπου,

Ιστορικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

http://agiooros.org/

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Εις μίαν ευρείαν ιστορικήν προοπτικήν, το δυτικόν δόγμα περί του αλαθήτου του ανθρώπου δεν είναι άλλο τι παρά μία προσπάθεια να αναζωογονηθή και διαιωνισθή ο θνήσκων ευρωπαϊκός ουμανισμός. Τούτο είναι η τελευταία «μεταμόρφωσις» και η τελική αποθέωσις του ουμανισμού. διότι μετά τον ορθολογιστικόν διαφωτισμόν του ιη΄ αιώνος και τον μυωπικόν θετικισμόν του ιθ΄ αιώνος εις τον ευρωπαϊκόν ουμανισμόν δεν υπελείπετο τίποτε άλλο παρά να αποσυντεθή μέσα εις τας αντιφάσεις και το αδιέξοδόν του. Εις αυτήν δε την τραγικήν στιγμήν έρχεται εις βοηθειάν του ο θρησκευτικός ουμανισμός και με το δόγμα του περί του αλαθήτου του ανθρώπου, έσωσε τον ευρωπαϊκόν ουμανισμόν από τον ολοφάνερον θάνατον. Αλλά, έστω και δογματοποιημένος, ο δυτικός χριστιανικός ουμανισμός δεν ηδύνατο να μη κρατήση μέσα του όλας τας θανασίμους αντιφάσεις του ευρωπαϊκού ουμανισμού, αι οποίαι συγκλίνουν εις μίαν επιθυμίαν:  να διωχθή ο Θεάνθρωπος από την γην εις τον ουρανόν. Διότι δια τον ουμανισμόν το βασικόν και κυριώτατον είναι:  να γίνη ο άνθρωπος η υψίστη αξία και το έσχατον μέτρον.                                                                                                                                                                      

Συνεχίζεται.  

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

  +π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

     Δεν υπάρχει καταλλαγή άνευ του Μυστηρίου του Σταυρού, το οποίον ταυτίζεται με τον δοξασμόν. Κανείς δεν ημπορεί να γίνη φίλος του Θεού, εκτός, εάν εκουσίως σηκώση τον ιδικόν Του σταυρόν και ακολουθήση τον Χριστόν. Να δοξασθής σημαίνει να σταυρωθής, το οποίον με την σειρά του σημαίνει να έχης την δύναμιν του Θεού να μετατρέψης την ιδιοτελή και εγωκεντρικήν αγάπην εις θεοειδή δηλαδή εις αγάπην "ήτις ου ζητεί τα εαυτής". Αυτή η καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεόν ήτο ενεργός εις τους Πατριάρχας, Προφήτας και Αποστόλους προ της Σταυρώσεως, διότι αυτοί συμμετείχον είς το Μυστήριον του Σταυρού. Δια τούτο, αυτοί έγιναν φίλοι του Θεού και έλαβον την δωρεάν της παρρησίας να μαλώνουν με τον Θεόν χάριν της σωτηρίας των άλλων.Το Μυστήριον του Σταυρού είναι η άκτιστος καταλλάσσουσα δύναμις του Θεού, η οποία θεραπεύει τας ασθενείας εκείνων, οι οποίοι θέλουν να δεχθούν θεραπείαν υπακούοντας μέχρι θανάτου εις το θέλημα του Θεού Λόγου, ο Οποίος έδωκε τον νόμον εις τον Μωϋσήν και τους μακαρισμούς εις τους Αποστόλους. Η εκουσία Σταύρωσις του Κυρίου της Δόξης είναι η πλήρης, αλλ' όχι η μόνη φανέρωσις εις την ιστορίαν της δυνάμεως του Μυστηρίου του Σταυρού. Κάθε δοξασμός ενός φίλου του Θεού και προ και μετά της Σταυρώσεως του Χριστού είναι επίσης φανέρωσις της δυνάμεως του Μυστηρίου τούτου.

      

       Συνεχίζεται.

«Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού»

ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012
Δ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. η΄5-15) (Τιτ. γ΄8-15)

Πνευματική καρποφορία

Η διήγηση της παραβολής του Καλού Σπορέως ξεδιπλώνει μπροστά μας πολύ ζωντανές εικόνες από την αγροτική ζωή με πολύ βαθειά μηνύματα και νοήματα. Αποκαλύπτονται από το περιεχόμενό της σπουδαίες πνευματικές αλήθεις απόλυτα συμβατές με τις υπαρξιακές αναζητήσεις του ανθρώπου, με πυξίδα την αλήθεια που οδηγεί στον Χριστό.

Κέντρο και καρδιά της παραβολής είναι το Πρόσωπο του Χριστού, με τους εξής άξονες:
α. Ο Θεός είναι ο γεωργός και εμείς το χωράφι του.
β. Ο Χριστός είναι ο καλός Σπόρέας.
γ. Ο σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού.
δ. Η γή, το χωράφι, το χώμα που πέφτει ο σπόρος είναι η καρδιά μας.
ε. Η ανάπτυξη και η καρποφορία του Λόγου, εξαρτώνται από το κατά πόσο η καρδιά μας είναι ανοικτή στην κοινωνία αγάπης του Θεού.

Διάφορα ζιζάνια όμως που ξεφυτρώνουν στη ζωή δεν αφήνουν την καρδιά να είναι μαλακή και ν’ αποτελεί γόνιμο έδαφος στα ζωηφόρα μηνύματα της Εκκλησίας. Η αμαρτία την αφήνει να είναι ακατάστατη και να προκαλείται έτσι ένα πνευματικό «έμφραγμα» στην ύπαρξη του ανθρώπου.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

SS Constantine and Helen Greek Orthodox Church hosts its first Fall Greek Food Fest

Julia Papadopoulos prepares loukoumades Friday at SS Constantine and Helen Greek Orthodox Church's Fall Greek Food Fest. Loukoumades are similar to doughnut holes but with a coating of honey.

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος : η Παπική εκκλησία είναι εκκλησία των πονηρευομένων

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος :

"Η Δυτική εκκλησία είναι κακόδοξος και αιρετική. Αν δεν ήτο τοιαύτη, διατί ο Άγ. Σπυρίδων διώχνει από την εκκλησίαν του το αλτάριόν της, όχι με κανέναν άλλον μετριώτερον τρόπον, αλλά με τον πλέον φοβερώτερον, με έναν τρόπον, με τον οποίον εφανέρωσε, πόσην αποστροφήν και οργήν έχει εις εκείνην την εκκλησίαν των πονηρευομένων, δίδωντας εις όλεθρον και αφανισμόν, ως δυσεβείς και αλαζόνας, όλους εκείνους οπού με αυθάδειαν εφέροντο εις την αυτού αγιότητα;... Όντως, εκείνο όπου υπερβαίνει όλα του τα άλλα, και στεφανώνει τα θαύματα του αγίου Σπυρίδωνος, και όπου δικαίως, δεν πρέπει να ονομάζεται απλώς θαύμα, αλλά θαύμα θαυμάτων, ή να ειπώ ορθότερα, πρέπει να ονομάζεται, "Κρίσις του Ουρανού", είναι η παραδοξοτάτη καταστροφή των μιαρωτάτων Λατίνων, με την οποίαν τους απεδίωξεν από τον θείον του Ναόν όταν εμελέτησαν να τον μολύνουν... 
Λατίνοι, γνωρίσατε και καταλάβετε, ότι μεθ' ημών ο Θεός, μεθ' ημών η αλήθεια ο Χριστός, μεθ' ημών το Πνεύμα της αληθείας, μεθ' ημών των ταπεινών, των αείποτε μυριοτρόπως από εσάς πολεμουμένων και επιβουλευομένων..." 

Από τους ποιμένες, φύλακες του ποιμνίου, που θα έπρεπε να αγρυπνούν και να εκδιώκουν τους λύκους των αιρέσεων του Παπισμού και του Προτεσταντισμού, πολλοί σιωπούν και κρύβονται, είτε από φόβο και δειλία είτε για να μη πέσουν στην δυσμένεια των ισχυρών, ενώ άλλοι έχουν προσχωρήσει στις αιρέσεις και ως προβατόσχημοι λύκοι κατασπαράσσουν πνευματικά τους ποιμαινομένους.

Του Πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

Επί πολλές δεκαετίες η παναίρεση του Οικουμενισμού λυμαίνεται την ορθόδοξη πίστη και ζωή. Από τους ποιμένες, φύλακες του ποιμνίου, που θα έπρεπε να αγρυπνούν και να εκδιώκουν τους λύκους των αιρέσεων του Παπισμού και του Προτεσταντισμού, πολλοί σιωπούν και κρύβονται, είτε από φόβο και δειλία είτε για να μη πέσουν στην δυσμένεια των ισχυρών, ενώ άλλοι έχουν προσχωρήσει στις αιρέσεις και ως προβατόσχημοι λύκοι κατασπαράσσουν πνευματικά τους ποιμαινομένους. Την διαφύλαξη της πίστεως ανέλαβαν ευάριθμοι πρεσβύτεροι και μοναχοί, αλλά και οι ίδιοι οι ποιμαινόμενοι με αξιοθαύμαστη παρρησία. Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας, που το ποίμνιο αποδεικνύεται συνετώτερο των ποιμένων, ποιμαινόμενο αοράτως από τον αρχιποίμενα Χριστό, ο οποίος άλλωστε εγκατέστησε τους ποιμένες, όχι για να καταφάγουν, αλλά για να προστατεύουν το ποίμνιο, όχι για να σφετεριστούν την ιερατική Χάρη προς ίδιον όφελος, αλλά για να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή τους, όπως έπραξεν Εκείνος, για την σωτηρία των προβάτων. Ο καλός ποιμένας δεν φεύγει, όταν βλέπει τον λύκο να έρχεται, πολύ περισσότερο δεν προσχωρεί στους λύκους, αλλά «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων.