ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ 15ου ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩTΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

 Μοναχός Ιωσήφ

Άγιον Όρος.

Η πλέον όμως άδικη κρίση διαπράττεται από τον π. Ευθύμιο στην αναφορά του δια τους πιστούς του παλαιού εορτολογίου, όπου δεν απαξιοί απλώς την αποτείχισή τους λόγω της εισαγωγής του παπικού ημερολογίου, αλλά την παρουσιάζει και ως αντικανονική και αδίκως γενομένη (σ. 232), καθώς πιστεύει ότι δεν αποτελούσε παράβαση αντικανονική, ούτε αθέτηση κάποιας εκκλησιαστικής παραδόσεως !!! Αντιθέτως τους συντάσσει με τους σχισματικούς, αλλά και εμπεσόντες σε μία ιδιότυπη ειδωλολατρία (σ. 230) και πλάνη (σ. 231). Τα λέει αυτά ίσως δια να μην έχει αντιπάλους στην διεκδίκηση της δόξας ενός αποτειχισμένου ομολογιτού…  Προς πίστωση δε των λεγομένων του παρουσιάζει απόσπασμα του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, όπου λέγει ότι δεν έχει ουδεμία σημασία ο χρόνος όπου θα εορτάσωμε κάποιον Άγιο, ή μια Δεσποτική, ή Θεομητορική εορτή, αρκεί να την εορτάσομεν (σ. 240). Φθάνει δε στο σημείο να πη ότι δεν έχει σημασία το πότε θα εορτασθή ακόμη και η εορτή του Πάσχα: «Τα βασικά σημεία εδώ της διδασκαλίας του αγίου (λέγει ο π. Ευθύμιος) είναι ότι και δι΄ αυτήν την εορτή του Πάσχα δεν υπάρχει πρόβλημα δια το πότε θα την εορτάσωμε, αρκεί να εορτάσωμε μαζί με την Εκκλησία»!!!  Δυστυχώς όμως δια τον π. Ευθύμιο, τα λόγια του αγίου Χρυσοστόμου όπου επέλεξε δια να κτυπήση τους παλαιοημερολογίτας, τα ίδια ακριβώς λόγια ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης, στο συγγραφέν υπ΄ αυτού και εγκεκριμένο υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Ιερόν Πηδάλιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας (σ. 9), τα στρέφει εναντίον των καινοτομησάντων το Ιουλιανό Ημερολόγιο και Εορτολόγιο, δηλαδή κατά του π. Ευθυμίου και των συν αυτώ πεισμόνων καινοτόμων νεοημερολογιτών, και ουχί κατά των εμμενόντων μετ΄ ευλαβείας στα πάτρια! 

Συνεχίζεται.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Καί βεβαίως διά τήν προσέγγισι τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς αἱρετικούς προτείνεται τό ἑνιαῖο ἡμερολόγιο: «Δύναται δέ ἡ φιλία αὕτη καί ἀγαθόφρων πρός ἀλλήλους διάθεσις ἐκφαίνεσθαι καί τεκμηριοῦσθαι εἰδικώτερον, κατά τήν γνώμην ἡμῶν, ὡς ἑξῆς: α) διά τῆς παραδοχῆς ἑνιαίου ἡμερολογίου πρός ταυτόχρονον ἑορτασμόν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν». Ἡ ἐγκύκλιος λοιπόν αὐτή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι ἕνας ὁδοστρωτήρας, 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Δι΄ όλα αυτά η ημέρα της Γεννήσεως του Θεού Λόγου εν σαρκί—τα Χριστούγεννα—είναι εορτή θαυμαστή και δια το μεγαλείον της και δια το μυστήριόν της και δια το νόημά της. Εορτάζοντες τα Χριστούγεννα, ουσιαστικώς ομολογούμεν και δοξάζομεν το μοναδικόν αληθινόν νόημα και τον λόγον της ανθρωπίνης υπάρξεως, του ανθρωπίνου πνεύματος, της ανθρωπίνης σκέψεως, της ανθρωπίνης αισθήσεως, της ανθρωπίνης ζωής. Διότι κατά την ημέραν της του Κυρίου Γεννήσεως «ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως», του θείου νοήματος, και επλήρωσεν όλον τον κόσμον μέχρι των περάτων του, και απεκάλυψεν εις ημάς το αιώνιον νόημα και τον λόγον αυτού του κόσμου και του εν τω κόσμω ανθρώπου.                                                                                                                                             Εις την Γέννησιν του Χριστού, μας εδόθη η αποκάλυψις και το νόημα τόσον του μυστηρίου του ανθρώπου, όσον και του μυστηρίου του ουρανού και της γης. Δια τούτο μας είναι αγαπητός ο άνθρωπος: διότι ανήκει εις τον Θεόν Λόγον και, εξ αιτίας αυτού, είναι λογικός. Αλλά μας είναι αγαπητή και η ψυχή του ανθρώπου, διότι ανήκει και αυτή εις τον Λόγον και, δι΄ αυτό, είναι λογική, και η σκέψις του ανθρώπου, μας είναι αγαπητή, διότι ανήκει εις τον Λόγον και δι΄ αυτό είναι λογική, και η αίσθησις του ανθρώπου επίσης, διότι ανήκει εις τον Λόγον και δι΄ αυτό είναι και αυτή είναι λογική, κατά τον ίδιον τρόπον και η ζωή του ανθρώπου, διότι είναι του Λόγου, και δι΄ αυτό είναι λογική, μας είναι αγαπητός και ο κόσμος ακόμη, διότι είναι του Θεού Λόγου, και δι΄ αυτό και αυτός είναι λογικός, καθώς και ο ουρανός, διότι και αυτός είναι του Λόγου, και δια τούτο είναι λογικός.                                                                                                                                                   Με την γέννησιν του Θεού εν σώματι, εγεννήθη εις αυτόν τον κόσμον όλος ο Θεός, όλη η Αλήθεια του Θεού, όλη η Δικαιοσύνη του Θεού, όλη η Αγάπη του Θεού, όλη η Αγαθότης του Θεού, όλον το Έλεος του Θεού. δια τούτο όλοι οι πεινώντες και διψώντες τον Θεόν και την Δικαιοσύνην Αυτού, μέσα εις την πνευματικήν έξαρσιν και την άπειρον χαράν των, χαιρετίζουν όλα τα όντα και όλην την κτίσιν με τον χριστουγεννιάτικον χαιρετισμόν: Χριστός εγεννήθη! Ενώ από τα χριστονοσταλγικά βάθη των όντων και της κτίσεως αντηχεί συγκινητική η απάντησις: Αληθώς εγεννήθη!

Αυτοκτονούμεν!!!

Ιανουάριος 1970---Δεκέμβριος 2011

 

15 .210 .000, δεκαπέντε  εκατομμύρια διακόσιες δέκα χιλιάδες ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από τις αμβλώσεις!!!

 

 

Με το εθνικό έγκλημα της νομιμοποιήσεως των αμβλώσεων και μάλιστα με δαπάνες του κράτους, δια του Ν. 1609 του 1986.

 

Με την έντεχνη από το  1980  αλλοίωση της ομοιογένειας των Ελλήνων εκ 3.000. 000 λαθρομεταναστών, οι περισσότεροι εξ αυτών  Μουσουλμάνοι.

 

Και τώρα με την έντεχνη σταδιακή απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες και λαθρομετανάστες, είναι όντως τραγικόν, ευρισκόμεθα προ της  αλλοιώσεως και μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού, και οι υπεύθυνοι του έθνους συνεχίζουν να νομιμοποιούν και να πληρώνουν δια 350 χιλιάδες περίπου, εκτρώσεις, ετησίως.

 

Αυτοκτονούμεν!!!

 

"και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες· έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων επί της Ελληνίδος γης;"

Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα, Ολα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις :

ž  ἡ πατριαρχική ἐγκύκλιος τοῦ 1920,

ž  ἡ ἐπίσημη «ἄρσις τῶν ἀναθεμάτων» τό 1965 ποῦ ἀπό τήν φύση τους εἶναι αἰώνια,

ž  ἡ ἐπίσημη χορηγία τῶν Μυστηρίων πρός τούς παπικούς το 1969 ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας,

ž  ἡ συμμετοχή τῶν ὀρθοδόξων στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) ὡς ἰδρυτικά του μέλη ἀπό τό 1948 (οὔτε οἱ Παπικοί δέν καταδέχτηκαν ποτέ νά γίνουν μέλη τοῦ ΠΣΕ) ,

ž  ἡ συνοδική ἀναγνώριση τῶν Λατίνων στό Μπάλαμαντ τό 1993,

ž  ἡ συνοδική ἀναγνώριση τῶν Μονοφυσιτῶν στό Σαμπεζύ ἀπό 9 ὀρθόδοξες ἐκκλησίες καί οἱ μετά αὐτῶν ἑνωτικές ἀποφάσεις τῶν Πατριαρχείων Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας,

ž  ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ βαπτίσματος καί τῆς ἱερωσύνης τῶν Λουθηρανῶν στό Φράιζινγκ ἀπό τόν Γερμανίας Αὐγουστίνο καί τήν περί αὐτόν Σύνοδο.

Ἡ διάβρωση τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας.

Τοῦ  πρεσβυτέρου π. Ἀγγέλου Ἀγγελακοπούλου, Ἐφημερίου

Ἱεροῦ Ναοῦ Ζωοδόχου Πηγῆς Χατζηκυριακείου Πειραιῶς

Εἶναι δυστύχημα νὰ διαπιστώνει κανεὶς ὅτι τὶς τελευταῖες δεκαετίες βρισκόμασθε σ᾽ ἕνα πρωτοφανῆ καλπασμὸ τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ. Τὸ ἀντίχριστο πνεῦμα του, ἔχει ἐπηρεάσει πολλοὺς Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους, Ἀρχιμανδρίτες, ἱερεῖς, μοναχούς, θεολόγους καὶ λαϊκοὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Γιὰ νὰ γίνει, αὐτὸ ποὺ λέμε, ἀντιληπτὸ καὶ γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ, δυστυχῶς, τὸ μέγεθος τῆς πτώσεως ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, κρίνουμε ὀρθὸ νὰ ἑστιάσουμε τὴν προσοχή μας στὶς τελευταῖες καὶ μόλις πρόσφατες ἐπίσημες διατυπωμένες, θέσεις καὶ ἐνέργειες οἰκουμενιστῶν «ὀρθοδόξων» Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, ποὺ συστοιχίζονται καὶ μεταλαμπαδεύουν αὐτὸ τὸ πεπλανημένο πνεῦμα τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ.

Ὁ οἰκουμενιστὴς Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 29-10-2009 ἀπεκάλεσε τὸ Κοράνιο «ἅγιο» καὶ τὸ δώρισε στὸν Μουσουλμάνο Πρόεδρο τῆς Κόκα–Κόλα καὶ τὴ σύζυγό του, ἐνῶ παράλληλα στὶς 15–8–2010 δώρισε Κοράνι στὸν Μουφτὴ τῆς Τραπεζούντας.

Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος στὶς 28–2–2010 δώρισε Κοράνι στὸν Πρόεδρο τῆς Σαουδικῆς Δημοκρατίας κ. Omar Al-Bashir  μὲ προσωπικὴ ἀφιέρωση καὶ ἀσημένιο δίσκο.

Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος Γ΄,  κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρίγκιπα τῆς Ἰορδανίας κ. Ἐμὶρ Γάζη καὶ τοῦ Μουφτῆ Ἄλυ Τζούμα στὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων τὴν Τετάρτη 18–4–2012, δώρισε στὸν μὲν πρίγκιπα τὸ βιβλίο τοῦ Κορανίου ἀπὸ ἐλεφαντοστό, στὸν δὲ Μουφτὴ μία πλακέττα μὲ ἐπιγραφὴ χωρίων τοῦ Κορανίου. Συμμετεῖχε, ἐπίσης, σὲ Διεθνῆ Διαθρησκειακὴ Διάσκεψη στὸ Κίεβο στὶς 24/26–4–2012.

Τέλος, ὁ Ἐπίσκοπος Τούζλας κ. Βασίλειος στὶς 22–12–2011 δώρισε Κοράνι στὸν στρατιωτικὸ διοικητὴ Sen Senad Masovic.

Νά, λοιπόν, ποιὸ εἶναι τὸ κατάντημα τῶν οἰκουμενιστῶν! Νὰ ποιὰ εἶναι ἡ μαρτυρία ὀρθοδόξου πίστεως! Νὰ ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ οἰκουμενιστὲς καταρρίπτουν καὶ ἀκυρώνουν τοὺς ἴδιους τοὺς ἰσχυρισμούς τους ὅτι δῆθεν οἱ διάλογοι γίνονται «ἄνευ οὐδεμιᾶς ὑποχωρήσεως ἐκ τῶν καιρίων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως»! Φθάσανε στὸ ἔσχατο προδοτικὸ σημεῖο ἀντὶ νὰ προβάλλουν τὸν Χριστό, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, προβάλλουν τὸν Ἀλλάχ, τὸν Μωάμεθ καὶ τὸ Κοράνι! Αὐτὰ εἶναι τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα τοῦ διαθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν διαθρησκειακῶν συναντήσεων–διαλόγων!

Ἡ διάβρωση τῆς  ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας.

Εκκλησιαστικά νέα : Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς

Εν Πειραιεῖ τῇ 5ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Τά κόμματα πού διεκδικοῦν τήν ψῆφο τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, Κομμουνιστικό Κόμμα Ἑλλάδος, ΔΗΜ.ΑΡ., Συνασπισμός Δημιουργία ξανά καί Δράση καί Οἰκολόγοι Πράσινοι στά προγράμματα πού παρουσιάζουν γιά τό πολιτικό σύστημα καί τήν δημοσία διοίκηση συμπεριλαμβάνουν καί τόν διαχωρισμό Κράτους καί Ἐκκλησίας.

Τά κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς μέ τήν γνωστή φιλοσοφικοκοινωνική βιοκοσμοθεωρία τοῦ κομμουνιστικοῦ κοσμοειδώλου, ὅπως γνώρισε τόν χωρισμό αὐτό ὁ καταρεύσας ὑπαρκτός σοσιαλισμός στό ἀνατολικό μπλόκ πού στήν οὐσία ἦταν διωγμός τῆς θρησκευτικῆς πίστεως ἐλαύνονται ἀπό ἀποτυχημένα ἀθεϊστικά ἰδεολογήματα καί συναντῶνται μέ τά ὑπόλοιπα κόμματα κάτω ἀπό τίς ντιρεκτίβες τῆς νέας ἐποχῆς καί τῆς νέας τάξεως...

Ποιός δέν θυμᾶται τήν δυναμική παράσταση τοῦ ἐν Ἀμερικῇ Ἑβραϊκοῦ λόμπυ στόν τότε Πρωθυπουργό Κ. Σημίτη γιά τήν διαγραφή τοῦ θρησκεύματος ἀπό τίς ταυτότητες τῶν Ἑλλήνων ὅπως ἀνέφερε τό ἀνακοινωθέν τοῦ Μεγάρου Μαξίμου;

Μιλοῦν γιά χωρισμό Ἐκκλησίας καί Κράτους διάβαζε Ἔθνους ἐπικαλούμενοι δῆθεν προοδευτικά συνθήματα. Οἱ ἀντιλήψεις ὅμως περί χωρισμοῦ εἶναι τοῦ περασμένου αἰώνα πού γεννήθηκαν κάτω ἀπό μισαλόδοξο ἀντιθρησκευτικό πνεῦμα πού δέν συμβιβάζεται μέ τίς σημερινές κοινωνικές, πολιτειακές καί θρησκευτικές ἀντιλήψεις καί πού ἀναπτύχθηκε σέ προτεσταντικές καί παπικές χῶρες πού δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ τόν πολιτισμό καί τήν χριστιανική πίστη τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. Τό πρότυπο τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν ἀλλά καί τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἀνατολικοῦ μπλόκ πού κατέρρευσε παταγωδῶς, μέ τό θρησκευτικό συγκρητισμό καί μέ τόν χωρισμό παράγει μόνο διαλυτικά κοινωνικά φαινόμενα καί ἐπιτρέπει τήν ἅλωση τῶν κοινωνιῶν ἀπό τήν παραθρησκεία, τήν εἰδωλολατρεία, τόν σατανισμό καί τά ἐγκληματικά φαινόμενα. Οἱ ἀντιλήψεις περί χωρισμοῦ δέν συμβιβάζονται μέ τά ἑλληνικά ἰδεώδη καί τήν χριστιανική πίστη πού πότισε τίς ρίζες τοῦ Ἔθνους μας.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Ἱστορική ἀναδρομή τῆς προσεγγίσεως Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν κατά τόν 20oν αἰώνα.

Ἀρχιμ. Ἰωάσαφ Μακρῆ,

Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου

 Στήν ἱστορική αὐτή ἀνασκόπηση θά ἐκθέσουμε, ἐν συντομίᾳ, τά σπουδαιότερα ἀπό τά γεγονότα αὐτά στηριζόμενοι στά αὐθεντικά κείμενα, τά πορίσματα, τίς δηλώσεις, τίς συνεντεύξεις, καθώς καί στίς ἐργασίες καταξιωμένων καί κοινά ἀποδεκτῶν μελετητῶν, πού τίς περισσότερες φορές μάλιστα ἀποτελοῦν τούς ἐπίσημους ἐκφραστές ἤ ὑποστηρικτές τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως καί τῶν ἐπιλογῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τό ὁποῖο πρωτοστάτησε σ’ αὐτή τήν προσέγγιση.

 Στίς μέρες μας ἀναπτύσσεται ἰδιαίτερη δραστηριότητα στόν τομέα τῆς Oἰκουμενικῆς Kινήσεως καί γίνεται εὐρύτατα λόγος γιά τήν προσέγγιση Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν καί τήν πορεία πρός τήν «ἑνότητα τῶν ἐκκλησιῶν».

Τήν πορεία αὐτή σημάδεψαν μία σειρά ἐπιλογές, ἀποφάσεις καί γεγονότα στήν διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰώνα, τά ὁποῖα θά παρουσιάσουμε στό παρόν κείμενο.

Στήν ἱστορική αὐτή ἀνασκόπηση θά ἐκθέσουμε, ἐν συντομίᾳ, τά σπουδαιότερα ἀπό τά γεγονότα αὐτά στηριζόμενοι στά αὐθεντικά κείμενα, τά πορίσματα, τίς δηλώσεις, τίς συνεντεύξεις, καθώς καί στίς ἐργασίες καταξιωμένων καί κοινά ἀποδεκτῶν μελετητῶν, πού τίς περισσότερες φορές μάλιστα ἀποτελοῦν τούς ἐπίσημους ἐκφραστές ἤ ὑποστηρικτές τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως καί τῶν ἐπιλογῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τό ὁποῖο πρωτοστάτησε σ’ αὐτή τήν προσέγγιση.

Οἱ ἱστορικές ρίζες τῆς προσεγγίσεως Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν καί ἐν γένει τῆς Oἰκουμενικῆς Kινήσεως βρίσκονται στίς δύο ἐγκυκλίους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, αὐτές τοῦ 1902 καί τοῦ 1920. Μέ τίς δύο αὐτές ἐγκυκλίους, καί κυρίως μέ αὐτή τοῦ 1920, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐπέφερε μία τομή στήν μέθοδο προσεγγίσεως τῶν ἑτεροδόξων καί στήν θεολογική βάση ἐπί τῆς ὁποίας στηρίζεται αὐτή ἡ προσέγγιση.

«Αὐτό πού αἰφνιδιάζει», παρατηρεῖ ὁ π. Γ. Μεταλληνός, «εἶναι ἡ χρησιμοποιούμενη στό κείμενο αὐτό γλώσσα. Χωρίς καμμία, καί στό ἐλάχιστο, κίνηση ἐπιστροφῆς τοῦ προτεσταντικοῦ κόσμου στήν ἐκκλησιαστικότητα, καί ἐνῶ 32 χρόνια πρίν εἶχε δογματισθεῖ τό παπικό ἀλάθητο στήν Α΄ Βατικανή (1870), οἱ χριστιανικές αἱρέσεις τῆς Δύσεως καλοῦνται ‘αἱ δύο μεγάλες τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀναδενδράδες’» (Πρωτοπρεσβυτέρου Γ. Μεταλληνοῦ, Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Οἰκουμενισμός, Πρακτικά Διορθόδοξου Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου: Οἰκουμενισμός, Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις, Τόμος Α΄, ἐκδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 237-238).

Γιά νά κατανοήσουμε καλύτερα αὐτόν τόν αἰφνιδιασμό ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τήν τομή πού ἐπέφερε μέ τίς δύο ἐγκυκλίους του (1902 καί 1920) στά θεολογικά, ἀλλά καί ἱστορικά δεδομένα τῆς ἐποχῆς, θά ἀναφερθοῦμε σέ κάποια συγκεκριμένα γεγονότα πού προηγήθηκαν καί πού εἶναι δηλωτικά τοῦ πνεύματος πού ἐπικρατοῦσε τήν περίοδο ἐκείνη, τό ὁποῖο κάθε ἄλλο παρά τόν διάλογο καί τήν προσέγγιση μέ τό Βατικανό εὐνοοῦσε.

Συνεχίζεται.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ 15ου ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩTΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Μοναχός Ιωσήφ

Άγιον Όρος

 Δεν υπήρχαν όμως Πατριάρχες και Επίσκοποι μόνον εκ των διαφόρων αρειανικών ομάδων οι οποίοι συνυπήρχαν μετά των ορθοδόξων σε μία επισκοπή, αλλά και άλλων μερίδων όπως π.χ. των Ναυατιανών, οι οποίοι εποίμαναν τα ποίμνιά τους εν μέσω των υπολοίπων. Για παράδειγμα στον θρόνο της Κων/λεως είχαν ανέβη επίσκοποι εξ αυτών όπως οι Ακέσιος, Αγέλιος, Σισίνιος, Μαρκιανός κ.ά. (Πατριαρχικοί Πίνακες σ. 140-141). Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι η ύπαρξη πολλών επισκόπων σε μία πόλη ή και ενός μόνου εξαρτιόταν α) από το εάν υπήρχε ποίμνιο ώστε να δικαιολογήται η ύπαρξη επισκόπου, διότι ποια θα ήταν άλλως το νόημα της υπάρξεως αυτού;  Β) από την διάθεση της κοσμικής εξουσίας να ανεχθή αυτού του είδους τις καταστάσεις, και όχι δια εκκλησιαστικούς λόγους ως υπαινίσεται ο π. Ευθύμιος. Και αυτός ήταν ο λόγος όπου βλέπομε πολλές φορές να κατέχονται οι επισκοπικοί θρόνοι μόνον από τους αρεστούς στους εξουσιαστές, είτε ορθοδόξους, είτε αιρετικούς, μη επιτρέποντες σε ουδένα άλλον να διεισδύση, ενίοτε ούτε καν δια απλό προσηλυτισμό. Την γνώμη λοιπόν του π. Ευθυμίου ότι «Δεν έχομε όμως εις την εκκλησιαστική ιστορία παράδειγμα κατά το οποίο εις τον καιρό της αιρέσεως να υπάρχουν εις ένα και τον αυτόν τόπο και να λειτουργούν παράλληλα δύο Σύνοδοι, των Ορθοδόξων δηλαδή και των αιρετικών, υπό την έννοιαν ότι οι Ορθόδοξοι αποτειχίστηκαν από τους αιρετικούς και ετοποθέτησαν σε άλλες παράλληλες θέσεις Επισκόπους, χωρίς φυσικά να καταδικασθή η αίρεσις και συνοδικώς»(σ. 314), θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσωμε το ολιγώτερο πεπλανημένη, αν όχι κάτι άλλο…  καθώς η εκκλησιαστική ιστορία αποδεικνύει εντελώς τα αντίθετα! Δεν θα επεκταθώμε άλλο σε αυτό το θέμα διότι ήδη υπερέβημε το ένα ζητηθέν παράδειγμα…

Συνεχίζεται.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Συζητώντας δημοσίως μέ κάποιους Πατέρες τῆς μονῆς Ἐσφιγμένου (ὄχι τῆς «μαϊμοῦ» τήν ὁποία κατεσκεύασε προσφάτως ἡ Ἱ. Κοινότης, ἀλλά τῆς κανονικῆς) ὡμολόγησαν ὅτι δι’ αὐτούς τό θέμα τοῦ ἡμερολογίου εἶναι σημαντικό καί δέν δύνανται νά ἐπικοινωνήσουν ἐκκλησιαστικά μέ κάποιον, ὁ,τιδήποτε κι ἄν κάνη ἀπό πλευρᾶς ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνος, ἄν δέν ἀκολουθῆ τό παλαιό ἡμερολόγιο.

Ἐφ’ ὅσον λοιπόν τό ἡμερολόγιο, αὐτό καθ’ ἑαυτό, εἶναι αἰτία χωρισμοῦ καί ἐκκλησιαστικῆς διαστάσεως, ἀναμφισβήτητα τό ἔχουν ἀναγάγει σέ θέμα πίστεως, δηλαδή δογματικό ζήτημα, διότι μόνο αὐτά μᾶς νομιμοποιοῦν στήν ἀποστασιοποίησι καί ἀποτείχισι ἀπό κάποιους. Ἴσως, κατά μία προσωπική ἐκτίμησι, νά μήν ἔπρεπε νά γίνη ἡ ἀποτείχισις ἐξ’ αἰτίας τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου δι’ ὅλους τούς λόγους πού προαναφέραμε, οἱ ὁποῖοι συνοψίζονται εἰς τό ὅτι τοῦ ἀποδίδομε δογματικό χαρακτῆρα, ἀλλά νά ἐγίνετο ἡ ἀποτείχισις διά τήν αἱρετική ἐγκύκλιο τοῦ 1920, τήν ὁποία ἐξέδωσε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, καί ὑπῆρξε ἡ ἀφετηρία τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπισήμως καί συνοδικῶς. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θεόδ. Ζήσης. Σχόλια στην εκκλησιαστική επικαιρότητα

Δημοσιεύτηκε στις 4 Ιούν 2012 από simeronwordpress

π. Θεόδωρος Ζήσης - Σχόλια στην εκκλησιαστική επικαιρότητα (3/6/2012)
Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/9EF4647C.el.aspx

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Ο άνθρωπος!...  Όλα τα κτίσματα σιγούν εμπρός εις αυτό το εξαιρετικώτατον θαύμα όλων των κόσμων. Ωσάν να έχη συγκεντρώσει ο Θεός όλα τα θαύματα από όλους τους κόσμους Του και να έχη συνοψίσει εις εν, εις τον άνθρωπον. Δια της ψυχής τον συνέδεσε με τον πνευματικόν κόσμον και δια του σώματος με τον αισθητόν κόσμον και έτσι τον άφισεν εις το μέσον αυτής της ζωής. Δια τούτο τον άνθρωπον τον έλκουν εξ ίσου τα μυστήρια του πνευματικού κόσμου και η γοητεία του υλικού κόσμου. Ο άνθρωπος είναι τεντωμένος με όλο το είναι του μεταξύ των δύο κόσμων ωσάν μία κλωστή. Δια τούτο το μυστήριον της ανθρωπίνης υπάρξεως έχει μετατρέψει την περί του ανθρώπου ανθρωπίνην σκέψιν εις κραυγήν και σπαραγμόν και θρήνον, εις πένθος δια τον άνθρωπον. Και αυτό έως ότου ο Λόγος έγινεν άνθρωπος. Διότι γενόμενος άνθρωπος ο Θεός Λόγος, εξήγησεν εις τους ανθρώπους τον άνθρωπον και ελογοποίησε (εχριστοποίησε) και ενοηματοποίησε την ζωήν του και εις αυτόν και εις τον άλλον κόσμον.                                                                                                                                                     Μόνον δια του Θεανθρώπου, επέστρεψεν ο άνθρωπος εις εαυτόν. Διότι εις το βάθος του πολυπλόκου είναι του, είναι λογικός. Δεν υπάρχει άνθρωπος τον οποίον να μη φωτίζη ο Λόγος κατά την είσοδόν του εις αυτόν τον κόσμον και εις αυτήν την ζωήν (πρβλ. Ιωάνν. 1,9). Παν ό,τι είναι ανθρώπινον, έως ότου δεν επιστρέψη προς τον Θεάνθρωπον, έως ότου δεν λογοποιηθή και θεανθρωποποιηθή, παραμένει παρά-λογον, α-νόητον και εις την βάσιν του απ-άνθρωπον. Διότι ο άνθρωπος είναι αληθινός άνθρωπος μόνον δια του Θεανθρώπου και εν τω Θεανθρώπω. Ο έσχατος σκοπός της ενανθρωπήσεως του Λόγου έγκειται ακριβώς εις το να λογοποιήση (χριστοποιήση) και θεώση τον άνθρωπον εις όλον το είναι του. Ο Θεός Λόγος έγινεν άνθρωπος δια να λογοποιήση και θεώση τον άνθρωπον: και την ψυχήν του και το σώμα του, και την σκέψιν του, και την αίσθησίν του, και παν ό,τι καθιστά τον άνθρωπον άνθρωπον. Άνευ αυτής της εν τω Θεώ Λόγω λογοποιήσεως και θεώσεως, και η ψυχή μας και το σώμα μας και η σκέψις μας και αι αισθήσεις μας είναι τέρατα και φαντάσματα και φρίκη. Διότι τι μας χρειάζονται πράγματι όλα αυτά; Δια να τρεμοσβήνωμεν άφωνοι και να παγώνωμεν αντικρύζοντες τον θάνατον και όλον το χάος της ζωής;…