Αι φρικταί και βλάσφημοι αποφάσεις της "Πρώτης Βατικανικής Συνόδου"

…….Ἡ ἐξουσία τοῦ Πάπα δὲν ἔχει μέτρο οὔτε ὅρια. Ὅποιος ἀρνεῖται τὴν ἀνώτατη ἐξουσία καὶ ἡγεμονία τοῦ Πάπα ἁμαρτάνει ἐνάντια στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, διαιρεῖ τὸν Χριστὸ καὶ εἶναι αἱρετικός. Μονάχα στὸν Πάπα δόθηκε ἡ ἐξουσία νὰ ἀφαιρεῖ ὁ,τηδήποτε ἀπὸ ὁποιονδήποτε καὶ νὰ τὸ δίνει σὲ ἄλλον. Ὁ Πάπας ἔχει ἐξουσία νὰ ἀφαιρεῖ καὶ νὰ διαμοιράζει αὐτοκρατορίες, βασίλεια, πριγκηπάτα καὶ κάθε λογῆς περιουσία.

Τὴν ἐξουσία του ὁ Πάπας τὴ λαμβάνει ἀπευθείας ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ δὲ αὐτοκράτορες καὶ οἱ βασιλιάδες ἀπὸ τὸν Πάπα.

Ὁ Πάπας εἶναι τοποτηρητὴς τοῦ Θεοῦ καὶ ὅποιος ἀρνεῖται αὐτὸ τὸ γεγονός, εἶναι ψεύτης. Ὁ Πάπας εἶναι ἀντικαταστάτης τοῦ Θεοῦ πάνω στοὺς καλοὺς καὶ τοὺς κακοὺς Ἀγγέλους· ὅ,τι τελεῖται μὲ τὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα, τελεῖται μὲ τὴν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ.

Ὅποιος δὲν ὑπακούει καὶ δὲν ὑποτάσσεται στὸν Πάπα, δὲν ὑπα-

κούει καὶ δὲν ὑποτάσσεται στὸν Θεό. Κάθε τί ποὺ κάνει ὁ Πάπας εἶναι ἀρεστὸ στὸν Θεό.

Τὸν Πάπα δὲν μπορεῖ νὰ τὸν κρίνει κανείς, ἐπειδὴ ἔχει λεχθεῖ ὅτι:

“Ὁ πνευματικὸς ἀνακρίνει μὲν πάντα, αὐτὸς δὲ ὑπ᾽ οὐδενὸς ἀνακρίνεται”. Ἡ δύναμη καὶ ἡ ἐξουσία του ἐκτείνεται ἴσαμε τὰ πνευματικά, τὰ γήϊνα καὶ τὰ καταχθόνια. Ὁ Πάπας εἶναι ὁμοίωση τοῦ Χριστοῦ, στὸ σῶμα του δέ, ζεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ὁ Πάπας εἶναι κύριος πάντων, βασιλιὰς καὶ αἰτία πάσης αἰτίας. Ὁ Πάπας εἶναι νυμφίος καὶ κεφαλὴ τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Πάπας δὲν μπορεῖ νὰ πλανᾶται ἢ νὰ κάνει λάθος, εἶναι παντοδύναμος καὶ μέσα του ἐνυπάρχει ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς δυνάμεως καὶ ἐξουσίας.

Εἶναι ὁ Πάπας πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, γιατί σύμφωνα μὲ τὴν κλήση του στέκει στὸ ἴδιο ἐπίπεδο μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο. Γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο μπορεῖ νὰ διαφωνεῖ μὲ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ νὰ δίνει ἐντολὲς ἀντίθετες μὲ τὶς ἐπιστολὲς ἐκείνου.

Τὸ νὰ κατηγορεῖ ἢ νὰ καταγγέλλει κάποιος τὸν Πάπα εἶναι τὸ ἴδιο

ὅπως τὸ ν᾽ ἁμαρτάνει ἐνάντια στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, εἶναι δὲ κάτι ποὺ δὲν συγχωρεῖται οὔτε σ᾽ αὐτὸν οὔτε στὸν μέλλοντα αἰῶνα.

Τὸ τριπλὸ στέμμα (ἡ τιάρα – σ.μ.) τοῦ Πάπα σημαίνει τὸ τρισσὸ τῆς ἐξουσίας του: Πάνω στοὺς Ἀγγέλους στοὺς οὐρανούς, πάνω στοὺς ἀνθρώπους στὴ γῆ καὶ πάνω στοὺς δαίμονες στὴν κόλαση. Ὁ Θεὸς παραχώρησε στὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα ὅλους τοὺς νόμους, ἄλλα ὁ ἴδιος ὁ Πάπας εἶναι πιὸ ψηλὰ ἀπ᾽ ὅλους τοὺς νόμους.

Ἂν ὁ Παπας ἀπεφθέγγετο ἀπόφαση ἐνάντια στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, τότε ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ διορθωθεῖ καὶ νὰ μεταβληθεῖ. Ὁ Πάπας εἶναι τὸ φῶς τῆς ἀλήθειας καὶ ἀνταύγειά της. Ὁ Πάπας εἶναι τὸ πᾶν ἐπὶ πάντων καὶ τὰ πάντα δύναται…».

(Σ. Νόσωφ, “Ὁ παπισμὸς καὶ οἱ ἀγῶνες του κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας”, μετάφρασι ἀπὸ τὸ ρωσικὸ πρωτότυπο ὑπό Χαραλάμπους Ἰ. Ἀσσιώτη, θεολόγου, ἐκδόσεις “Κύπρος, ἡ Ἁγία Νῆσος – Αἰγιαλοῦσα Καρπασίας” 1997, σ.σ. 23–27. Γιὰ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποκτήσουν αὐτὸ τὸ

ἀξιόλογο βιβλίο, τοῦτο διατίθεται καὶ ἀπὸ τὸ βιβλιοπωλεῖο “Τὸ Φῶς” τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου)».

Σημείωσις «ΟρθοδόξουΤύπου»:

Μὲ τοὺς Παπικοὺς ὑβριστὰς τοῦ Θεοῦ συνομιλεῖ διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν “Ἐκκλησιῶν” τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ὁλόκληρος ἡ Ἑλληνόφων Ὀρθοδοξία καὶ ἕν σημαντικὸν τμῆμα τῆς Σλαβικῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Παπισμὸς ἀναγνωρίζεται ὡς κανονικὴ “Ἐκκλησία” καὶ ὁ Πάπας ὡς κανονικὸς Ἐπίσκοπος Ἐκκλησίας, ἐνῶ μέχρι

πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἐπολεμᾶτο ὑπὸ τῶν Ὀρθοδόξων ὡς αἵρεσις, ἐκ τῆς ὁποίας πηγάζουν ὅλαι αἱ αἱρέσεις καὶ τὰ κινήματα τῆς ἀθεΐας. Κάποιαι δυνάμεις ἐντὸς τῆς Ὀρθοδοξίας νοθεύουν τὴν Πίστιν καὶ ἐξισώνουν τὴν Ἀλήθειαν μὲ τὸ ψεῦδος, τὸ φῶς μὲ τὸ σκότος, τὴν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία σώζει, μὲ τὴν “Ἐκκλησίαν”, ἡ

ὁποία διαστρεβλώνει τὸν Εὐαγγελικὸν λόγον.

Μὲ ἀφορμὴν τὴν σύλληψιν του Μπλάνιτς

Πανηγυρίζουν Σέρβοι καὶ Εὐρωπαῖοι, διότι συνέλαβον τὸν στρατηγὸν Μπλάνιτς, ὁ ὁποῖος κατηγορεῖται ὅτι κατὰ τὴν πρώτην πολεμικὴν ἐπιχείρησιν τῶν Εὐρωπαίων ἐναντίον τῆς Γιουγκοσλαβίας ἐξώντωσε χιλιάδας Μουσουλμάνων, ὑπερασπιζόμενος τὴν ἀκεραιότητα τῆς πατρίδος του. Οἱ Μιλόσεβιτς, Κάρατζιζ καὶ Μπλάνιτς ὑπερασπίσθησαν τὴν πατρίδα των καὶ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ ἐσύρθησαν (οἱ δύο πρῶτοι) εἰς τὸ διεθνὲς ποινικὸν δικαστήριον τῆς Χάγης, ἐνῶ ἀναμένεται νὰ «σύρουν» καὶ τὸν στρατηγὸν Μπλάνιτς. Ἡ Προτε-

σταντικὴ Εὐρώπη καὶ τὸ Βατικανὸν διέλυσαν τὴν Γιουγκοσλαβίαν καὶ τὰς ὀρθοδόξους χώρας τῆς Σερβίας καὶ τῆς Σερβοβοσνίας. Συμπαρετάχθησαν μὲ τοὺς Μουσουλμάνους, οἱ ὁποῖοι ἔστησαν ὁλόκληρον

προπαγανδιστικὸν μηχανισμόν, διὰ νὰ δείξουν εἰς τὴν παγκοσμίαν κοινότητα ὅτι ἐδεινοπάθησαν ὑπὸ τῶν

ὀρθοδόξων ἡγετῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν. Μετὰ τὴν διάλυσιν τῆς Γιουγκοσλαβίας, τὴν καταστροφὴν τῆς Σερβίας, τὸν θάνατον τοῦ Μιλόσεβιτς καὶ τὴν φυλάκισιν τοῦ Κάρατζιζ αἱ ἐφημερίδες καὶ τὰ περιοδικά, ἀλλὰ καὶ τὰ πρακτορεῖα τὰ ὁποῖα «ἔπαιξαν τὸ παιχνίδι τῶν Μουσουλμάνων» παρεδέχθησαν ὅτι πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προέβαλον ὡς ἐγκλήματα ἦσαν προπαγάνδα. Ἡ προπαγάνδα ὅμως ἐκείνη ἐπέτρεψεν εἰς τὴν Σαουδικὴν Ἀραβίαν καὶ εἰς ἄλλας πλουσίας ἰσλαμικὰς χώρας, ὡς καὶ εἰς τὸν Ὀσάμα Μπίλ Λάντεν (ἰσλαμιστὴν δισεκατομμυριοῦχον τρομοκράτην) νὰ ἐπιστρατεύσουν περισσοτέρους ἀπὸ ἕξι χιλιάδας μισθοφόρων (ἰσλαμιστῶν εἰς τὸ θρήσκευμα) καὶ νὰ τοὺς ἀναθέσουν τὴν καταστροφὴν τῆς Σερβίας καὶ τῆς Σερβοβοσνίας διαπράττοντες ἐγκλήματα ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων, τὰ ὁποῖα ἀπεσιώπησεν ἡ Προτεσταντικὴ Δύσις καὶ τὸ Βατικανόν. Μήπως οἱ χρηματοδόται τῶν μισθοφόρων θὰ συλληφθοῦν καὶ θὰ παραπεμφοῦν εἰς τὸ Διεθνὲς Ποινικὸν Δικαστήριον τῆς Χάγης ὡς οἱ Μιλόσεβιτς, Κάρατζιζ καὶ ἐνδεχομένως ὁ Μπλάνιτς;

Μήπως τὰ ὄργανα τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῆς Χάγης θὰ φροντίσουν καὶ διὰ τὴν σύλληψιν τοῦ διαβοήτου ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Χέρνυ Κίσσινγκερ, ὁ ὁποῖος ἐνεθάρρυνε καὶ ἔδωσε τὸ πράσινον φῶς εἰς τοὺς Τούρκους, διὰ νὰ εἰσβάλουν εἰς τὴν Κύπρον;

Πηγή :http://www.orthodoxostypos.gr/

π. Θεόδωρος Ζήσης. Εκκλησιαστική επικαιρότητα. 6-2011

Η προς Γαλάτας Επιστολή του Αποστόλου Παύλου

Πηγή: Αντώνιος, τον οποίο και ευχαριστούμε.
Ιστοχώρος: Αγγαλιά της Παναγίας
http://agiooros.org/

Λόγος εις την Ανάληψιν του Κυρίου

Του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Τί εἶναι λοιπὸν ἡ σημερινὴ ἑορτή; Εἶναι μεγάλη καὶ ἄξια πολλοῦ σεβασμοῦ, ἀγαπητέ μου. Ξεπερνᾶ τὴν ἀνθρώπινην κατανόησιν καὶ εἶναι ἀντάξια τῆς γενναιοδωρίας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ τὴν ἐπραγματοποίησε. Διότι σήμερα ἔγινεν ἡ συμφιλίωσις τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἀνθρώπινον γένος. Σήμερα διελύθη ἡ ἀρχαία ἔχθρα καὶ ὁ μακροχρόνιος πόλεμος ἔλαβε τέλος. Σήμερα ἐπανῆλθε θαυμαστὴ εἰρήνη, τὴν ὁποίαν προηγουμένως δὲν ἐπερίμενε κανείς. Ποῖος δηλαδὴ ἐπερίμενεν, ὅτι ἐπρόκειτο ὁ Θεὸς νὰ συμφιλιωθῆ μὲ τὸν ἄνθρωπον; Ὄχι διότι ὁ Δεσπότης (ὁ Κύριος) ἦτο ἀπάνθρωπος (ἐμισοῦσε τὸν ἄνθρωπον), ἀλλά διότι ὁ δοῦλος (ὁ ἄνθρωπος) ἦτο ἀπρόθυμος. Ὄχι διότι ἦτο σκληρὸς ὁ Κύριος, ἀλλά διότι ἦτο ἀχάριστος ὁ δοῦλος... Τόσον δὲ ἄσχημα ἐφέρθη παλαιότερα τὸ ἀνθρώπινον γένος, ὥστε ὑπῆρξε κίνδυνος καὶ ἀπό τὴν γῆν αὐτὴν νὰ ἐξαφανισθῆ. Ἀλλά ἀκριβῶς, ἐμεῖς ποὺ ἐφανήκαμεν καὶ τῆς γῆς αὐτῆς ἀνάξιοι, σήμερα ἀνεβήκαμεν καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς οὐρανούς. Ἐμεῖς ποὺ δὲν ἤμεθα ἄξιοι νὰ ἐξουσιάζωμεν τὴν γῆν, ἀνεβήκαμεν πρὸς αὐτὴν τὴν ἄνω βασιλείαν, ξεπεράσαμεν τοὺς οὐρανοὺς καί, ἀκόμη περισσότερον, ἐκερδίσαμεν (κατεκτήσαμεν) τὸν τοῦ Θεοῦ θρόνον. Καὶ ὁ ἄνθρωπος, ἕνεκα τῆς παραβάσεως τοῦ ὁποίου ἐφύλαγαν τὸν Παράδεισον τὰ Χερουβίμ, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος σήμερα κάθεται (εὑρίσκεται) ὑπεράνω τῶν Χερουβίμ... Ἠμεῖς οἱ ἀναίσθητοι καὶ ἀγνώμονες, οἱ ἀνόητοι καὶ ἀπό τούς λίθους ἀκόμη περισσότερον ἀναίσθητοι, ἀπό ὅλους κατώτεροι, χωρὶς τιμήν, οἱ εὐτελέστατοι (τί νὰ εἰπῶ; πῶς νὰ ὁμιλήσω; πῶς νὰ βγάλω ἀπό τὸ στόμα μου τὸν λόγον αὐτόν;) ἡμεῖς, τὸ γένος τὸ εὐτελές, τὸ πλέον ἀσύνετον ὅλων, τὸ γένος αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινον, σήμερα ἔγινεν ἀνώτερον ὅλων. Σήμερα ἀπήλαυσαν οἱ Ἄγγελοι αὐτὸ πού ἀπό πολλοῦ χρόνου ἀνέκαθεν ἐπιθυμοῦσαν. Σήμερα εἶδαν οἱ Ἀρχάγγελοι αὐτὸ ποὺ ἀπό πολλοῦ  ἐπιθυμοῦσαν: τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἀπό τὸν βασιλικὸν τοῦ Θεοῦ θρόνον νά ἀπαστράπτη, νὰ ἀκτινοβολῆ μὲ δόξαν καὶ ὡραιότητα ἀθάνατον καὶ αἰωνίαν.

Πηγή: περιοδικό ο Σωτήρ.

ΑΓ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

''Η Ελεημοσύνη'' (Η καρδιά της αρετής) 

«Η φωτιά είναι η παρθενία, το λάδι είναι η ελεημοσύνη. Όπως, ακριβώς, λοιπόν, η φωτιά, αν δεν έχει λάδι να τροφοδοτήται, σβήνει, έτσι και η παρθενία, αν δεν έχει ελεημοσύνη, σβήνει. «Πηγαίνετε και αγοράστε λάδι...».
Και πόσο λάδι να αγοράσω; Όσο θέλεις. Δεν ορίζω τιμή, για να μην προβάλεις σαν δικαιολογία την φτώχεια. Όσο μπορείς, τόσο αγόρασε. Έχεις οβολό; αγόρασε τον ουρανό. Όχι επειδή ο ουρανός είναι φτηνός, αλλά επειδή είναι φιλάνθρωπος ο Δεσπότης. Δεν έχεις οβολό; δώσε ένα ποτήρι κρύο νερό. «Όποιος ποτίσει ένα ποτήρι κρύο νερό κάποιον από αυτούς τους ασήμαντους στο όνομά μου, δε θα χάση το μισθό του». (Ματθ. 10,42). Εμπόριο και πραγματεία είναι ο ουρανός και μεις αδιαφορούμε. Δώσε ψωμί και πάρε παράδεισο, δώσε μικρά και πάρε μεγάλα. Δώσε θνητά και πάρε αθάνατα. Δώσε φθαρτά και πάρε άφθαρτα. Αν ήταν πανηγύρι και υπήρχαν φθηνά και άφθονα τρόφιμα, δεν θα πουλούσατε τις περιουσίες σας και, παραμερίζοντας όλα τα άλλα, δεν θα προσπαθούσατε να αποκτήσετε εκείνη την πραγματεία; Και εκεί, βέβαια, που τα πράγματα είναι φθαρτά, δείχνετε τόση προθυμία. Όπου, όμως, η πραγματεία είναι αθάνατη, δείχνετε τόση ραθυμία και αδιαφορία!
Δώσε στον φτωχό, ώστε, και αν ακόμη εσύ σιωπάς, αμέτρητα στόματα να απολογούνται για σένα με την παρουσία και τη συνηγορία εκεί της ελεημοσύνης. Λύτρωσις της ψυχής είναι ή ελεημοσύνη.
Έπλυνες τα σωματικά χέρια με το νερό; Πλύνε και τα χέρια της ψυχής σου με την ελεημοσύνη».

[...] Κήρυκας της ελεημοσύνης ωνομάσθηκε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Και πολύ σωστά. Είναι το πιο αγαπητό θέμα στον άγιο. Γι' αυτό και δεν υπάρχει σχεδόν ομιλία στην οποία δεν αναφέρεται για την ελεημοσύνη. Ακόμη και οι ακροατές του υπήρχαν περιπτώσεις που δυσανασχετούσαν λέγοντας "πάλι για την ελεημοσύνη θα μας μιλήση". Σε πολλές περιπτώσεις ο λόγος του ήταν τόσο πειστικός, ώστε το ακροατήριο ξεσπούσε σε χειροκροτήματα, αλλά και σε έμπρακτη εφαρμογή των λεγομένων..

ΟΣΙΟΣ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο όσιος Ονούφριος είναι ένας από τους μεγαλύτερους ασκητές της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Καταγόταν από την Περσία και έζησε ασκητικά σε μια από τις αιγυπτιακές ερήμους. Σε νεαρή ηλικία εγκαταβίωσε σε Κοινόβιο Μοναστήρι, όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια στην άσκηση και την υπακοή. Αργότερα με την ευλογία του Γέροντός του αποσύρθηκε στην έρημο. Εκεί συνάντησε τον ερημίτη Ερμία, ο οποίος, μετά από θεία αποκάλυψη, τον περίμενε και τον οδήγησε σε μια καλύβη κάτω από έναν πελώριο φοίνικα κοντά στον οποίο υπήρχε πηγή καθαρού νερού. Εκεί στην ησυχία επεδόθη σε μεγαλύτερα πνευματικά γυμνάσματα και προσευχόταν αδιαλείπτως για όλη την οικουμένη.

Με την εν χάριτι άσκηση καθάρισε την ψυχή του από τα πάθη και έφθασε στον φωτισμό και την θέωση. Η άκτιστη Χάρη του Θεού πλημμύρισε όλη του την ύπαρξη, την ψυχή και το σώμα του, και γιʼ αυτό το σκήνωμά του μετά την οσιακή του κοίμηση ευωδίαζε. «Όποιος έχει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και στην ψυχή και στο σώμα, έχει την τέλεια αγάπη. Και αν κανείς διαφυλάξει αυτήν την χάρη, θα αγιάσουν τα λείψανά του, όπως των αγίων μαρτύρων, των προφητών η των άλλων μεγάλων αγίων» (άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης).

Κάποτε, επισκέφθηκε τον όσιο Ονούφριο ο Αββάς Παφνούτιος. Οι δύο ασκητές χάρηκαν ο ένας την παρουσία του άλλου, αντήλλαξαν τις εμπειρίες τους και ενισχύθηκαν πνευματικά. Ο Θεός όμως οικονόμησε έτσι τα πράγματα ούτως ώστε η συνάντηση αυτή να συμπέση με την ώρα της «εξόδου» του οσίου Ονουφρίου και έτσι το σώμα του ενταφιάσθηκε από τον αββά Παφνούτιο κάτω από τον μεγάλο φοίνικα, η δε ψυχή του «συναγάλλεται εν ουρανοίς μετά πάντων των αγίων».

Ο βίος και η πολιτεία του οσίου Ονουφρίου μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα.

Πρώτον. Συνήθως, όταν ακούη κανείς για άσκηση και ασκητές πάει ο νους του στους μοναχούς και κυρίως στους ερημίτες και γιʼ αυτό θα πρέπη να τονισθή ότι ο ασκητικός τρόπος ζωής που διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι, κατʼ αναλογίαν, ο ίδιος για όλους τους πιστούς. Άσκηση είναι ο αγώνας του ανθρώπου να ζήση σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, είναι η προσπάθεια να μεταμορφώση τα πάθη του και να αποκτήση υπαρξιακή κοινωνία με τον Θεό. Ονομάζεται δε και πρακτική ζωή ή πράξη και αποτελεί «επίβασιν της θεωρίας». Αυτό σημαίνει ότι για να φθάση κανείς στην θεωρία, ήτοι στην υπαρξιακή κοινωνία με τον Θεό, πρέπει να καθαρθή από τα πάθη. Όταν γίνεται αυτό τότε κατασκηνώνει μέσα στον άνθρωπο η Χάρη του Αγίου Πνεύματος και δια της Χάριτος γνωρίζει τον Θεό, αποκτά την τέλεια αγάπη και δεν φοβάται τον θάνατο, επειδή τον νικά και τον υπερβαίνει στα όρια της προσωπικής του ζωής. Και θεωρεί όλα τα γήϊνα και πρόσκαιρα πράγματα, ήτοι χρήματα, κτήματα, ηδονή, δόξα κλ.π., «ως σκύβαλα». Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, ο οποίος γεύθηκε την γλυκύτητα του «ουρανού», δηλαδή γνώρισε υπαρξιακά τον Θεό «εν Πνεύματι Αγίω», έλεγε ότι «η ψυχή μου πλήττει στη γη».

Δεύτερον. Οι Άγιοι είναι μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες ο,τι ακριβώς και οι οάσεις μέσα στην έρημο. Όσοι έχουν βρεθεί στην έρημο έστω και για λίγο αυτοί μπορούν να καταλάβουν καλύτερα. Ο δυνατός ήλιος της ερήμου προκαλεί κόπωση, ιδρώτα, δίψα και παράλυση των ψυχοσωματικών δυνάμεων. Και τότε σε αυτή την κατάσταση και μόνον η θέα της όασης, δηλαδή της σκιας των δένδρων και του δροσερού νερού, προκαλούν ανάπαυση και αγαλλίαση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους Αγίους, οι οποίοι αποτελούν τις πνευματικές οάσεις μέσα στον καύσωνα των πειρασμών, των αμφιβολιών, της ανασφάλειας και του άγχους, μέσα στην έρημο των απρόσωπων ανθρωπίνων κοινωνιών, όπου αναζητά κανείς αληθινούς ανθρώπους με τον φανό του Διογένους. Αισθάνεται κανείς ενδυνάμωμα, ανακούφιση, παρηγοριά, πνευματική ανακαίνιση και ξεδίψασμα από το γάργαρο νερό των λόγων των Αγίων, που δεν είναι ευσεβείς σκέψεις και στοχασμοί ενός δυνατού μυαλού, αλλά απόσταγμα πνευματικής εμπειρίας μιας καρδιάς πλημμυρισμένης από την άκτιστη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και από την ανιδιοτελή αγάπη.

Έρημος όμως γίνεται και η καρδιά του ανθρώπου όταν απωλέση την θεία Χάρη. Εκείνοι οι οποίοι γεύθηκαν την γλυκύτητα της θείας Χάριστος, έστω και λίγο, και στην συνέχεια συνέβη να την χάσουν, αυτοί την αναζητούν όπως η μητέρα το μικρό παιδί της που το έχει χάσει μέσα σε κάποιο συνωστισμό και φωνάζει και τρέχει και το αναζητεί με δάκρυα και πόνο. Και όταν το βρη τότε χαίρει και αγάλλεται και το σφίγγει στην αγκαλιά της προσέχοντας να μη το ξαναχάση. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με εκείνον που γεύθηκε την θεία Χάρη και για κάποιο λόγο την απώλεσε. Αισθάνεται την καρδιά του έρημη και αδειανή, και κράζει, και φωνάζει, και προσεύχεται αδιαλείπτως. Και όταν μετά από μεγάλο αγώνα, αγωνία, αναζήτηση, πόνο και κλάμα την ξαναβρή, τότε χαίρει και αγάλλεται και φωνάζει μαζί με τον Προφήτη Ησαΐα, «ευφράνθητι έρημος διψώσα...».

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθνωνίτης όταν αναφέρεται στον θρήνο του Αδάμ, μετά την παρακοή και την απώλεια του Παραδείσου, ουσιαστικά περιγράφει τον δικό του θρήνο όταν απώλεσε την Χάρη του Θεού και για αρκετά χρόνια την αναζητούσε με πόνο και δάκρυα. Και διδάσκει, από την εμπειρία του, ότι ο ασφαλέστερος δρόμος για την εύρεση και διαφύλαξη της θείας Χάριτος είναι εκείνος της ταπεινώσεως.

Ο ασκητικός αγώνας είναι ουσιαστικά το πέρασμα από την «στενήν και τεθλιμμένην οδόν», που όμως γλυκαίνει και νοηματοδοτεί την ύπαρξη. Αλλά και τροφοδοτεί τον πνευματικό οργανισμό με ισχυρά αντισώματα, για να είναι σε θέση να αντέχη στα δύσκολα, να αποδιώχνη την πίκρα των λυπηρών και να βιώνη την γλυκειά χαρμολύπη.

The little flock

It becomes very frightful when representatives and leaders of separate local Orthodox Churches which are part of the One Holy Catholic and Apostolic  Church of Christ, forgetting their high calling to be servants of the task of Christ here on earth, enter into affiliation and cooperate most friendly with the enemies of the Church and give themselves over to complete subjection and obedience to the servants of Satan (World Council Churches), and already thinking not of serving Christ the Saviour, but only about pleasing their new lords. The worst and most dangerous idea of modern times is the idea of reconciliation, of "coexistence" with evil. And very many servants subjugate themselves to this idea. The ecumenist Patriarchs, Archbishops and Bishops of the Church are not to be excluded.

But is it possible for the Church of Christ to reconcile Herself somehow with evil, which comes from the enemy of mankind's salvation - the devil? Is it possible for Her to coexist with it, without carrying on a most decisive struggle against it?

Of course not, for, according to the words of Christ the Saviour, no one can serve two masters (Matthew 6:24). And it is namely for this reason that they who in essence betray the Church, the hierarchs of the so-called movement of the Ecumenism, the movement which wants to compromise Christianity with this world that lies in sin and recognizes the equality in rights and dignity of all groups and "denominations". In essence, this is already a departure from the Church.

Can these ecumenists be called servants of The Church, they who call for "loyalty" to the servants of Satan (WCC)?

This WCC of course is, according to the word of God, "the congregation of evil-doers", and to remain in such an organization is a betrayal of The Church.

It may be asked why do we speak and write about this so often? The answer is that it is our sacred duty to warn our brothers and sisters about those countless numbers of temptations which have been abundantly sown about everywhere; we are obligated as Christians to inform everyone and thus enable them to distinguish the true Orthodox hierarchs from the ecumenist "the congregation of evil-doers". Christ our Saviour gave us the great promise that the gates of hell shall not prevail over His Church. However, individuals or hierarchs and whole local churches headed by them can fall away from The Church, preparing for themselves and their followers eternal perdition in the depths of hell.

It was not in vain that the Lord named the members of His Church as "the little flock", and questioned whether, when He would come back to earth again the second time, He would find Faith on earth (Luke 12:32 and 18:8). The Church of Christ, which will not have bowed before the Antichrist will not end Its own existence, in spite of all the difficult hardships, shocks and persecution, to which It will be subjected up to the very end of the world. It will continue to exist to the very Second Coming of our Lord Jesus Christ, even if only one bishop has retained loyalty to Christ the Saviour with a most insignificant group of clergy and laymen.

AMEN!

Tα αίτια της πτώσης της Πόλης σύμφωνα με τον Ιωσήφ Βρυένιο

Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως την 29η Μαΐου του 1453 ήταν το αποκορύφωμα της φθίνουσας δόξας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του λεγομένου Βυζαντίου. Γύρω από τα αίτια της πτώσης αυτής εγράφησαν πολλά, τα οποία παρουσιάζουν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία-Βυζάντιο, αφού είχε χαθή όλη η Μικρά Ασία, η Ανατολική Θράκη και είχε μείνει μόνον η Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Οι κατά καιρούς εχθροί είχαν προξενήσει μεγάλη ζημία, με αποκορύφωμα και τελειωτικό κτύπημα την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους, κατά την Δ Σταυροφορία την 13η Απριλίου του έτους 1204. Η μετά από λίγα χρόνια (1261) ανακατάληψή της και ελευθέρωσή της δεν προσέφερε ουσιαστικά πράγματα, διότι ήδη η Πόλη είχε καταστραφή και λεηλατηθή ολοσχερώς.

Πέρα από τα πολιτικά και κοινωνικά αίτια που συνετέλεσαν στην πτώση της Κωνσταντινουπόλεως πρέπει να σημειωθούν ιδιαιτέρως τα πνευματικά αίτια στα οποία συνήθως δεν δίνουμε μεγάλη σημασία.

Άλλωστε κατά την ορθόδοξη θεολογία ο Θεός διευθύνει τον κόσμο με τις άκτιστες ενεργειές Του, και η προσωπική Του επέμβαση εκδηλώνεται με την ευδοκία Του, την μακροθυμία Του, την παραχώρηση των ποικίλων πειρασμών κλπ. Σε αυτά τα πνευματικά αίτια αναφέρεται ο μοναχός Ιωσήφ Βρυέννιος, διδάσκαλος του γένους και ομολογητής της πίστεως, που έζησε στις τελευταίες στιγμές της ζωής της Βασιλεύουσας και άκουγε τον ρόγχο του θανάτου της.

Ο Ιωσήφ Βρυέννιος, διδάσκαλος του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, σύμφωνα με μελέτη του αειμνήστου Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικολάου Τωμαδάκη, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1350 μ.Χ., εκάρη μοναχός στην Μονή Στουδίου, υπήρξε ασκητής με πατερικό φρόνημα, ανεδείχθηκε μεγάλος λόγιος και διδάσκαλος του γένους, τον οποίον συμβουλεύονταν οι Αυτοκράτορες και οι Πατριάρχες, και αποστελλόταν από τον Αυτοκράτορα σε διάφορες κρίσιμες αποστολές, όπως την Κύπρο και την Κρήτη, ομιλούσε κατά τις επίσημες ημέρες στο Παλάτι, συμμετείχε στις προετοιμασίες για την συζήτηση των Ορθοδόξων με τους Λατίνους, για την «ένωση των Εκκλησιών» και κοιμήθηκε περί το 1431, περίπου είκοσι δύο (22) χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Όπως γράφει ο Αρχιμ. Ειρηναίος Δεληδήμος, στην εισαγωγή των έργων του που εξεδόθησαν από τον εκδοτικό οίκο Βασιλείου Ρηγόπουλου, «ο Ιωσήφ Βρυέννιος κατά τα έτη 1401-1431 ανεγνωρίζετο ως ο κορυφαίος λόγιος εν Κωνσταντινουπόλει».

Ο Ιωσήφ Βρυέννιος την Μ. Παρασκευή (14 Απριλίου) του έτους 1419, τριανταπέντε περίπου χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, εξεφώνησε ένα λόγο στο Παλάτι «επί παρουσία βασιλέων, και των εν τέλει, και συνελεύσει των εξαιρέτων του γένους ημών, και της βασιλίδος ταύτης των πόλεων», όπως χαρακτηριστικά γράφεται στην επικεφαλίδα.

Όπως λέγει σε άλλα κείμενά του, στην Κωνσταντινούπολη την εποχή εκείνη ζούσαν περίπου 70.000 κάτοικοι και μάλιστα ο ίδιος έκανε έκκληση στους Κωνσταντινουπολίτας, χωρίς να υπάρχη ανταπόκριση, να συντελέσουν στην ανοικοδόμηση των τειχών της, εν όψει του μεγάλου κινδύνου. Όμως οι κάτοικοι, ιδιαιτέρως οι πλούσιοι, ασχολούμενοι με την αύξηση των ατομικών τους εσόδων, αδιαφορούσαν, με αποτέλεσμα η πόλη να ομοιάζη, όπως λέγει, με «σεσαθρωμένον» πλοίον που ήταν έτοιμο να βυθισθή.

Στον λόγο του αυτόν που αναφερόμαστε, ο διακεκριμένος αυτός λόγιος μοναχός, ομιλώντας μπροστά στους επισήμους άρχοντες της Κωνσταντινουπόλεως, εξέθεσε ανάγλυφα και παραστατικά τα πνευματικά αίτια της επερχομένης πτώσεως της Βασιλευούσης. Και είναι σημαντική αυτή η μαρτυρία γιατί προέρχεται από έναν λόγιο μοναχό και ασκητή, με ήθος, παιδεία και πατερικό φρόνημα, τον οποίον σέβονταν οι πάντες την εποχή εκείνη και ο οποίος έζησε στα χρόνια εκείνα που οι κάτοικοι έβλεπαν τον επερχόμενο όλεθρο.

Το περιεχόμενο του λόγου αυτού αναλύεται στην επικεφαλίδα: «δια το πωλείσθαι καθ'  εκάστην το του Χριστού σώμα και αίμα παρά των ούτω λεγομένων πνευματικών, και αγοράζεσθαι παρ' ημών, οίμοι! το ημέτερον γένος αφανισμώ παραδίδοται και Ισμαηλίταις περιπίπτει». Δηλαδή, το γένος αφανίζεται και πέφτει στους Ισμαηλίτες - Μωαμεθανούς, διότι πωλείται το σώμα και το αίμα του Χριστού από τους λεγομένους πνευματικούς και αγοράζεται από τους Χριστιανούς.

Στην αρχή του λόγου του ο Ιωσήφ Βρυέννιος εκφράζει την οδύνη του, αφού το γένος περιστοιχίζεται από δεινά, τα οποία, όπως λέγει, «δάκνει μου την καρδίαν, συγχεί τον νουν και οδυνά την ψυχήν». Κάνει λόγο για την «ολόσωμον πληγήν» και την «νόσον καθολικήν». Το γένος έχει περιπέσει σε ποικίλα πάθη και αμαρτίες. Όλοι οι Χριστιανοί έγιναν «υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι». Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι γηράσαντες μεθυσμένοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι, «και οι πάντες αχρείοι». Συγχρόνως με την γενική κατάπτωση των ανθρώπων χάθηκε «ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία.

Στην συνέχεια αναφέρεται στο μεγαλύτερο αμάρτημα που έγινε στην ιστορία, δηλαδή την προδοσία του Ιούδα, η οποία συνίσταται στο «πωληθήναι τιμής και αγορασθήναι τον Κύριον», δηλαδή ο Ιούδας επώλησε τον Κύριο, τον Οποίον αγόρασαν οι Εβραίοι. Αυτό το ανοσιούργημα, όπως λέγει, γίνεται στις ημέρες μας, αφού οι πολλοί από τους λεγομένους πνευματικούς πωλούν τον Κύριο και «αγοράζει δε πας ο έχων αργύριον και βουλόμενος». Προφανώς πρόκειται για το ότι οι λεγόμενοι πνευματικοί χορηγούσαν άφεση αμαρτιών με την λήψη χρημάτων. Αλλά και πολλοί από τους ιερείς ασελγούν εν επιγνώσει, αφού και αυτοί διακατέχονται από αυτά τα πάθη και προσέρχονται να λειτουργούν στην σεβασμία Τράπεζα αναιδώς. Αναφέρεται διεξοδικώς στην κατάπτωση της Εκκλησίας, αφού οι ποιμένες έχουν απομακρυνθή από την διδασκαλία και τα όρια που είχαν θέσει οι Πατέρες. Αλλά και οι μοναχοί έχουν χάσει τον προορισμό τους και ασχολούνται με άλλα ζητήματα, αφού υπάρχουν μοναχοί «και τρία και πέντε, και επτά έχοντες αδελφάτα εκ διαφόρων αυτοίς αφεθέντα προσώπων».

Ο όρος «αδελφάτο» σημαίνει «επιτροπεία διευθύνουσα αγαθοεργόν κατάστημα» (Δημητράκου) που ανήκει στους Δήμους. Με γενική έννοια αδελφάτο είναι «σύλλογος, σωματείο με ιδιαίτερα στενούς δεσμούς μεταξύ των μελών του» ή ακόμη «επιτροπή με διαχειριστικά καθήκοντα σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, ναούς, νοσοκομεία» (Μπαμπινιώτης). Στην περίπτωση αυτή με τον όρο αδελφάτα μάλλον εννοούνται μερίδια της Μονής που παραλαμβάνουν και κατέχουν και οι εκτός της Μονής ζώντες μοναχοί που τα εκμεταλλεύονται, οπότε ένας τέτοιος μοναχός μάλλον πρέπει να καλήται «ληστής» και η ενέργεια αυτή «τόκος εστι, και τόκου χείρον, ιεροκαπηλία λεγόμενον», διότι κρατεί τα αδελφάτα των πτωχευόντων μοναστηρίων ενέχυρα για τόκο. Πρόκειται για αλλοίωση του μοναχισμού, ο οποίος έχασε την ησυχαστική παράδοση και μεταβλήθηκε σε υλική εκμετάλλευση των μοναστηριών.

Και αφού κάνει μεγάλη ανάλυση αυτής της καταστάσεως που παρατηρείται στους άρχοντες και τον λαό, τους Κληρικούς και τους μοναχούς, τους αστούς και τους χωρικούς, καταλήγει στον υπέροχο αυτόν και σημαντικό του λόγο σε μια ανακεφαλαίωση, στην οποία δίνει τις κατάλληλες συμβουλές για να αποφύγουν το κακό, το οποίο βλέπει καθαρά να έρχεται.

Λέγει ότι βλέποντας πριν σαράντα χρόνια να ερημώνωνται οι πόλεις, να αφανίζωνται οι χώρες, να καίγωνται οι Εκκλησίες, να βεβηλώνωνται τα άγια και να δίδωνται τα ιερά σκεύη στα σκυλιά και «παν το ημέτερον γένος, δουλεία παραδιδόμενον και μαχαίρα», προσευχόταν στον Θεό να του αποκαλύψη για το που οφείλεται αυτή η εγκατάλειψη του λαού και «η τοσαύτη του Θεού αγανάκτησις καθ' ημών». Και μετά από πολλές προσευχές βρήκε ποιό είναι το αίτιο και θέλει να το αποκαλύψη, την ημέρα αυτή, ενώπιον των Βασιλέων και των αρχόντων και όλου του λαού, γιατί φοβάται, μήπως τιμωρηθή αν σιωπήση. Και η αιτία της οργής του Θεού και της δικαίας Του αγανακτήσεως κατά των Ρωμαίων είναι «το πωλείσθαι καθ' εκάστην το του Χριστού σώμα και αίμα, παρά των λεγομένων πνευματικών και αγοράζεσθαι παρ' ημών των χριστιανών».

Διαμαρτύρεται για το γεγονός αυτό και επικαλείται ως μάρτυρες τον χορό των αγίων και των αγγέλων. Ζητά από τους άρχοντες τον Κλήρο και τον λαό να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον Θεό για να γίνη «η του γένους ανάκλησις» και να είναι μαζί τους ο Θεός, γιατί διαφορετικά θα πάθουν χειρότερα από εκείνα που έπαθεν η παλαιά Ιερουσαλήμ, που κυριεύθηκε από τους εχθρούς. Σαφώς εδώ αναφέρεται στην πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, της νέας Ιερουσαλήμ. Ζητά από τους κατοίκους να μετανοήσουν, γιατί αν δεν γίνη αυτό, η καταστροφή θα είναι τόσο μεγάλη που όλα τα έθνη και οι μέλλουσες γενεές θα λένε σε παρόμοιες περιπτώσεις: «μη πάθοιμεν α οι Ρωμαίοι πεπόνθασιν». Εδώ πρέπει να παρατηρηθή ότι παραμονές της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και της Αυτοκρατορίας οι κάτοικοί της δεν λέγονταν Βυζαντινοί - που ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τους Φράγκους - αλλά Ρωμαίοι.

Δεν αρκείται, όμως, ο Ιωσήφ Βρυέννιος σε γενικές προτροπές για μετάνοια, αλλά την συγκεκριμενοποιεί και με αυτόν τον τρόπο αναλύει στην πραγματικότητα τι θα πη να πωλούν το σώμα και το αίμα του Χριστού, δηλαδή αναφέρεται στην ανάξια μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού, την τέλεση διαφόρων αμαρτιών από Κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, τις οποίες δεν εξομολογούνται και την προδοσία της πίστεως. Με αυτούς τους τρόπους γίνεται ασέβεια στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Δίνει τέσσερεις συμβουλές και κατευθύνσεις μετανοίας.

Η πρώτη είναι οι πνευματικοί να μη λαμβάνουν χρήματα από τους εξομολογουμένους. Η δεύτερη συμβουλή είναι να μη κρατούν οι Ιερείς ενέχυρα για τόκους, να μη λαμβάνη κάποιος μοναχός η μονάστρια τόκους, ούτε οι εκτός της Μονής να κρατούν αδελφάτα πάνω από δύο ο καθένας και μετά παρέλευση δέκα χρόνων, και να μη κοινωνή κανείς των αχράντων μυστηρίων από εκείνους που είναι τελώνες και άδικοι, αν δεν αποκαταστήση και επιστρέψη το αδίκημα. Η τρίτη συμβουλή είναι να μη κοινωνή κανείς από του σώματος και του αίματος του Χριστού, «της αμαρτίας έτι ενεργουμένης» - αν δεν έχη μετανοήσει και δεν ελευθερώθηκε από την αμαρτία - εκτός και εάν μετά την εξομολόγηση είναι βαριά ασθενής προς θάνατον. Και η τέταρτη συμβουλή είναι «μηδείς ιερέων τοις δυσσεβούσιν ιερεύσι συλλειτουργή (εννοεί τους λατίνους και λατινόφρονας) μηδέ τις των κοσμικών αυτούς εκδική».

Και επειδή μερικοί ισχυρίζονταν ότι πριν αποθάνη κανείς θα έπρεπε να κοινωνήση χωρίς τις αναγκαίες προϋποθέσεις, ο Ιωσήφ Βρυέννιος λέγει ότι κανένας δεν πήγε στην Κόλαση, επειδή δεν πρόλαβε να κοινωνήση των Αχράντων Μυστηρίων, την τελευταία στιγμή - εννοείται αφού ζούσε σε μετάνοια μέσα στην Εκκλησία -  αλλά μύριοι κολάσθηκαν «δια το αναξίως μεταλαβείν». Γι' αυτό συνιστά στους Χριστιανούς να εξομολογούνται και να τηρούν τον χρόνο αποχής από την θεία Κοινωνία που θα επιβληθή από τον πνευματικό για την θεραπεία κάθε αμαρτήματος. Επίσης, μετά βεβαιότητος λέγει: «κρείσσων γαρ η αποχή τούτου μετ' ευλαβείας και φόβου, ήπερ η μετάληψις μετά τόλμης και αναξιότητος, πίστευσον».

Είναι σημαντικός αυτός ο λόγος του μεγάλου διδασκάλου του γένους μας πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως που δείχνει ποιά είναι τα πνευματικά αίτια της πτώσεως της Βασιλευούσης των πόλεων και ποιά πρέπει να είναι η αληθινή ζωή των Κληρικών και Χριστιανών που θέλουν να είναι και να λέγωνται ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Τα διάφορα δεινά έχουν κυρίως και προ παντός πνευματικά αίτια, έστω κι αν δεν θέλουμε να τα εντοπίζουμε. Δεν πρέπει να παραμένουμε μόνον σε πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες, αλλά θα πρέπη να βλέπουμε και την πνευματική διάσταση του θέματος, αφού ο Θεός διευθύνει την ιστορία. Άλλωστε η χιλιόχρονη Ρωμαϊκή - Βυζαντινή Αυτοκρατορία διατηρήθηκε τόσα χρόνια, γιατί βίωνε την ορθόδοξη πίστη, αφού το πρότυπό της, κατά βάση, ήταν ο αγιασμός και η συμμετοχή στην δόξα του Θεού.

Επίσης, από τον προφητικό και πατερικό αυτόν λόγο του Ιωσήφ Βρυεννίου φαίνεται ότι πρέπει να μάθουμε «πως δει εν οίκω Θεού αναστρέφεσθαι ήτις εστιν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και έδραιωμα της αληθείας» (Α' Τιμ. γ , 15). Αυτό αναφέρεται στον κατάλληλο τρόπο προσελεύσεως στα άγια Μυστήρια, στην προσπάθεια να τηρούμε τις εντολές του Χριστού στην καθημερινή μας ζωή, και στον αγώνα να διατηρούμε ανόθευτη την ορθόδοξη πίστη.

Αυτοί οι λόγοι του Ιωσήφ Βρυεννίου αναφέρονται και σε μας, αφού τόσο στην εθνική, όσο και στην οικογενειακή και προσωπική μας ζωή, πρέπει να στηριζόμαστε σε πνευματικά θεμέλια. Τα χωρία «μακάριος ο λαός ου εστι βοηθός Κύριος ο Θεός αυτού» και «μακάριοι πάντες οι φοβούμενοι τον Κύριον» έχουν πνευματική εφαρμογή και συνιστούν τον λεγόμενο πνευματικό νόμο. Εάν ζούμε απρεπώς, τότε ο Θεός προς παιδαγωγία και από αγάπη επιτρέπει διάφορα δεινά για να μετανοήσουμε.

Ο προφητικός λόγος του διδασκάλου του γένους μας Ιωσήφ Βρυεννίου είναι επίκαιρος.

Όταν πεθάνει ο άνθρωπος

- Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;
- Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλά δεν ωφελεί αυτό.
Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώσει λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν
καταλαβαίνει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύσει, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγει από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα. Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.
- Γέροντα, πως είναι τώρα οι κολασμένοι;
- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν
και περιμένουν να γίνει η τελική δίκη, η μέλλουσα Κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν και υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.
- Και οι Άγιοι και ο ληστής;
- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, αλλά δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα,
όπως και οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, αλλά δεν έχουν λάβει την τελική καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε· ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών», παρατείνει – παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δεν μπορούν να λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λάβουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Eάλω η Πόλη



…Το Βυζάντιόν μας είναι ο διαπρύσιος έρως μας, το προς ό τείνομεν, ως λαός και ως Έθνος , Ιδεώδες μας. Είναι ο αστραβής κανών της Ορθοδοξίας μας, ο ακτινοβόλος φάρος μας…. Εις την ψυχήν μας ζή συνεχώς. Το Βυζάντιον δεν απέθανε. Το δικέφαλον πτηνόν περιίπταται ακόμη εις τας Εκκλησίας μας, φαιδρύνει τας όψεις μας και στολίζει τα τέμπλα των ιερών Μοναστηρίων μας….

 H Κωνσταντίνου Πόλη, εις την ψυχήν μας εξακολουθεί να ζή, όχι μόνον ως απλούν συγκλονιστικόν όραμα μιάς τόσον μεγάλης, τόσον ωραίας και τόσον ποθητής Πατρίδος. Όχι μόνον ως αιματωμένη  ανάμνησις δόξης και πόνων που κατέτρωσαν την καρδίαν μας. Όχι μόνον ως φλογερά θεοσέβεια, περιπλακείσα ερωτικώς εις αδιάστατον ένωσιν με την ιδέα της Πατρίδος, αλλά ζή εντός μας, με την δύναμιν βιολογικής ανάγκης, ως περιβάλλον πνευματικόν,  «εν ώ ζώμεν και κινούμεθα», ως πόθος επιστροφής άσβεστος και ως ψυχή του είναι μας. Ζή εις την ψυχήν μας ως πραγματικότης επέκεινα των γηίνων όρων και απαύγασμα μυχίων ονειροπολημάτων, τόσον ευαρέστων και τόσον εναργών….

Η νέα Γενοκτονία

Aπό 1 Ιανουαρίου 1970 έως 30 Ιανουαρίου 2010

14 εκατομμύρια 860 χιλιάδες Ελληνόπουλα κατακρεουργήθηκαν από εκτρώσεις.

"και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες· έως πότε, ο δεσπότης ο άγιος και ο αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων επί της Ελληνίδος γης;"

Από το 1980 έντεχνα για να αλλοιώσουν την ομοιογένεια των Ελλήνων έφεραν 2.500. 000 λαθρομετανάστες, οι περισσότεροι εξ αυτών Μουσουλμάνοι.

Δεν γνωρίζετε τα αίτια των συμφορών μας;

***

Βρεφομαχεί, νηπιομαχεί, παιδοσφάζει ο Ηρώδης, μεθυσμένος απ΄ την μανία του να σκοτώση το «παιδίον νέον», τον Ιησούν! Ανεξίτηλη η ντροπή του. Άνανδρη η ενέργειά του. Θύμα του το παιδί. Στα ίχνη του παιδοκτόνου Ηρώδη, οι «Ηρωδιάδες» όλων των εποχών. Γυναίκες του Λαού, ή Αρχόντισσες, παντρεμένες ή ανύπαντρες σκοτώνουν με εμβρυοκτόνα βότανα, ή με άλλους τρόπους, το πρωτοσχημάτιστο παιδικό πλάσμα, που «τόλμησε» να παρουσιαστή μέσα τους, σαν φυσική συνέπεια μιας νόμιμης ή λαθραίας σαρκικής ηδονής. Θύμα, κι εδώ, το παιδί! Και ποιος να το φανταζότανε πως οι «Ηρωδιάδες» αυτές θα συγκροτούσανε στην Αγιομάννα Ελλάδα συμμορίες παιδοφθόρες, που, κάτω από έναν απατηλό φεμινισμό, θα κηρύσσανε εξοντωτική σφαγή κατά των αγέννητων νηπίων της Ελλάδος!

Baptism

By: Fr. Anthony Alevizopoulos
PhD. of Theology, PhD. of Philosophy

Holy Baptism, with three immersions in water, in the name of the Father, Son and Holy Spirit, is the Mystery with which the Church acquires its new mem­bers (Gal. 3, 26-29) and in this way the entire body grows through the "birth" ("rebirth") of new members (Jn 3,5-7, Tit. 3,5). The incorporation into the body of Christ of a new member is not simply a great event in his personal life or in the life of his family, but also a celebration of the entire Church, which receives him into her bosom.

When he who is baptized is immersed three times in water, he participates in Christ's three-day sojourn in Hades. And when he rises from the water the old nature of Adam has died within him, and he has made the new and resurrected nature of Christ his own. This new reality in Christ, who destroyed death and rose unto life eternal and incorruptible, is granted to every believer through Baptism. Thus his name is enrolled in the catalogue of the citizens of heaven, and he is numbered among the living (Rom. 6,3-9; Heb. 12, 23). Baptism then is not a simple symbol or a "confession" but spiritual rebirth, salvation (Cf also Mark 16,16; Acts 2, 37-38).

Baptism cannot be administered to individuals who are conscientiously unbelievers, for where it to be administered, it would violate their personal volition; they must believe in order to be baptized (Mark 16,16). This faith, however, is not something abstract, or an emotional state, but something essential. It must include the individual's free will for complete change of life. For this reason, in the Orthodox Church Baptism is preceded by the renunciation of Satan, i.e., man's distancing from every satanical throught and deed, the joining of one's self unto Christ, the confession of the Orthodox faith, and the worship and adoration of Christ, that is to say, the complete and unreserved recognition of Christ as the unique Lord of our life.

The Orthodox Church, through Holy Baptism, incorporates even babies into the body of Christ. She does not hinder the children to come unto Christ; she does not shut the door of salvation unto them. In this she follows the command of Christ (Matth. 19, 14-15; Mark 10, 13-16; Lk. 18 15-17). Indeed, Christ underlines that adults must imitate children in their sanctity, and not children imitate the adults. Thus, the Orthodox Church in no way hinders the baptism of children. Moreover, Baptism was prefigured in the Old Testament through circumcision which was performed during the infant age (Gen. 17,12; Lev. 12,3; Col. 2, 11-12). The child accepts the Grace of God without putting forth any conscious resistance. When however he becomes an adult, he must conscientiously accept his new situation and grow in faith and in his new life. He may, however, freely choose to reject God's Grace. Baptism does not signify the suspension of man's freedom. The child must gradually be introduced to the "atmosphere" of spiritual life, so that with the Grace of God, he can be assisted in his spiritual growth and accept it conscientiously upon reaching the proper age.

Moreover, in order for a man to conscientiously decide his induction into the Body of Christ, his will must have been enlightened by God's Grace. This Grace is offered by the Church through child-baptism.

 In this is also focused the parents' great responsi­bility and that of the God parent who receives the child from the font. This means that they must care with love and affection for the instruction and Christian upbringing of the child so that the Grace which he received may be preserved and bring forth abundant spiritual fruit.

THE ORTHODOX CHURCH Its Faith, Worship and Life
Rev. Antonios Alevisopoulos, Th.D., Ph.D
Translated by Rev. Stephen Avramides
ATHENS 2001

«έτι γαρ μικρόν όσον, το προσδοκώμενον ήξει και ου χρονιεί»

Κάθε ορθόδοξος χριστιανός δικαιούται να απαιτήση από τους ταγούς της Ορθοδοξίας συνέπειαν και εντιμότητα. Αυτό είναι δίκαιον να τεθή ως απαίτησις από κάθε σκεπτόμενον άνθρωπο προς τους συνανθρώπους του, που παρουσιάζονται ως εκφραστές των πεποιθήσεών του και της Πίστεώς του. Διότι προτού αναλάβουν τα ηγετικά αξιώματα, προέβησαν εις ομολογίαν συμφωνίας. Εν προκειμένω, οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι και Αρχιερείς, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, δίδουν εκτεταμένην διαβεβαίωσιν ότι θα είναι εις το «Πιστεύω» των και εις την διαποίμανσιν των λογικών προβάτων του Χριστού και εις τον ευαγγελισμόν των ανθρώπων ευθυγραμμισμένοι πλήρως προς την Ορθόδοξη Πίστη. Δεν προσφέρεται το αξίωμα από την Εκκλησίαν, δια να χρησιμοποιηθή δια προσωπικήν ωφέλειαν προβολής, χρηματισμού, ή ως βήμα δια την έκθεσιν φιλοσοφικών αντιλήψεων και θεωριών. Προσφέρεται δια να «ποιήση» ο επίσκοπος «έργον ευαγγελιστού» (Β΄ Τιμ. Δ,5). Και το έργον του ευαγγελιστού προσφέρεται εις την Ορθοδοξίαν με κατεύθυνσιν την σωτηρίαν των ανθρώπων μέσω της Ορθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως, πιστής εφαρμογής των Ιερών Κανόνων, προς τον ενανθρωπίσαντα Κύριον και μέσω των Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας της μοναδικής Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Κυρίου μας, με βασικόν και υποχρεωτικόν το Μέγα Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας. Εάν όμως οι Επίσκοποι και Αρχιερείς, αλλάξουν σκέψεις και αντιλήψεις, οφείλουν να έχουν τουλάχιστον την εντιμότητα του συνεργάτου του Αποστόλου Παύλου, του Δημά. Αυτός, ο Δημάς, ως γνωστόν, απεμακρύνθη από κοντά του και μάλιστα πολύ μακράν, όταν διαπίστωσεν ότι έκλινε προς «άλλην αγάπην»… : «Δημάς δε με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα» (Β΄ Τιμ. Δ,10). Η συμπεριφορά του Ιούδα, ο οποίος παρέμεινε εις τον κύκλον των Μαθητών του Κυρίου, διαφωνών μεν αλλά και με σκοπόν την προδοσίαν, συνιστά το τερατώδες πρόσωπον του Άδου, το οποίον και απήλαυσε τελικώς… Εκείνoι οι ηγήτορες οι οποίοι, μετά την χειροτονίαν των και την διαβεβαίωσιν, διαπίστωσαν ότι οι προτεσταντικές, παπικές ή οι Οικουμενιστικές θέσεις είναι γι΄ αυτούς πιο βολικές, ή έστω πιο ορθές, ας αποβάλουν με θάρρος και τιμιότητα την ιδιότητα του Ορθοδόξου Ιεράρχου. Διάφορος αντιμετώπισις του θέματος αυτού, δηλαδή η παραμονή εις την Ορθοδοξίαν με σύγχρονον ζωήν, συμπεριφοράν, ή διακηρύξεις που δεν συμφωνούν με την Ιεράν Παράδοσιν τους Ιερούς Κανόνας και την Ορθόδοξον Πίστιν επί των οποίων βασίζεται πλήρως η Ορθόδοξος θεολογία, τους τοποθετούν εις την τάξιν των αιρετικών. Εκφράζουμε εκ βαθέων την ευχή η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» φωτίση, ενισχύση και κατευθύνη τους αξίους της αποστολής τους επισκόπους, όπως τιθέμενοι επικεφαλής του πιστού λαού του Θεού απελευθερώσουν την Ορθόδοξο Εκκλησία από το αιρετικό οικουμενιστικο-παπικό καρκίνωμα και την οδηγήσουν δια της αγιοπνευματικής-χαρισματικής οργανώσεως προς την διαρκή Πεντηκοστή, «ίνα εν ενί στόματι και μια καρδία» αναπέμπεται από τον πιστό Ορθόδοξο λαό ο ύμνος και η δοξολογία προς τον εν Τριάδι προσκυνητό Θεό, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας των αιώνων Αμήν.