Δίπλα στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, που ευδόκησε να δανεισθεί τη σάρκα Της και να μπει στην ιστορία ως ο Μονογενής Υιός της Παρθένου, η Παναγία Μητέρα του Κυρίου κατέχει μία θέση μοναδική. Ανάμεσα στην υπερτίμηση των παπικών, που σχεδόν θεοποίησαν τη σεμνή κόρη της Ναζαρέτ, και στην υποτίμηση των προτεσταντών, που τη θεωρούν ως μία απλή γυναίκα, σύζυγο του Ιωσήφ, στέκει η ορθόδοξη πίστη μας. Εδώ η Θεοτόκος απολαμβάνει την πρέπουσα τιμή. Το πρόσωπό της αναδεικνύεται κριτήριο ορθοδοξίας, καθοριστικό για τη διατύπωση των δογματικών όρων. Ζωντανή κι αγαπημένη η μορφή της στις καρδιές των πιστών εκπληρώνει ανά τους αιώνες την προφητική διαβεβαίωση της ίδιας· «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1: 48).
Το ασυνείδητο αφετηρία της πνευματικής ζωής -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Καθηγητού Παν. Αθηνών
Η πιο ουσιαστική συμβολή της ψυχολογίας στην κατανόηση της πνευματικής ζωής και μάλιστα της ευαγγελικής πνευματικότητος, είναι ασφαλώς η προβολή εκ μέρους της, τής αποφασιστικής σημασίας, στην εξέλιξη της ζωής αυτής, της ασυνειδήτου ψυχικής περιοχής.
Η άποψη αυτή της ψυχολογίας είναι πράγματι μια επαναστατική ανακάλυψη και μια υπογράμμιση που ανατρέπει τα κριτήρια της αυθεντικότητας της πνευματικής ζωής, που περιορίζονται στην επιφάνεια μόνο της ζωής αυτής. Γιατί είναι φανερό, ότι, αν η αφετηρία της πνευματικής ζωής ευρίσκεται σε μια περιοχή της προσωπικότητας που δεν γνωρίζουμε (αφού είναι ασυνείδητη), τότε πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το γνήσιο περιεχόμενο της ζωής αυτής; Το ερώτημα αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί το ασυνείδητο βάθος της προσωπικότητας δεν φιλοξενεί θετικά μόνον ψυχικά περιεχόμενα και δεν γέννα μόνον άγιες και ιερές προθέσεις και επιθυμίες.
Τη ΙΗ΄ (18η) Φεβρουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΛΕΟΝΤΟΣ Πάπα Ρώμης.
Λέων ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου Β΄ του Μικρού και των διαδόχων αυτού Μαρκιανού και Λέοντος, δια δε την υπερβολικήν αυτού σωφροσύνην και καθαρότητα και δια το ειλικρινές και άμεμπτον της ζωής του εχειροτονήθη υπό της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος Επίσκοπος της παλαιάς Ρώμης εν έτει υμ΄ (440). Οσίως δε και ορθοδόξως ποιμάνας το εαυτού ποίμνιον, ηφάνισε καθ’ ολοκληρίαν τας των αιρετικών Μανιχαίων και Πελαγιανών βλασφημίας εν Ιταλία. Ήτο δε ο μακάριος Λέων και κατά τον καιρόν της Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου των εξακοσίων τριάκοντα Πατέρων, ήτις συνεκροτήθη εν Χαλκηδόνι εν έτει υνα΄ (451) και η οποία, ακολουθούσα εις την διδασκαλίαν του Αγίου τούτου Λέοντος, του Αγίου Φλαβιανού και άλλων της Ορθοδοξίας προμάχων, πολλά μεν εξέθετο και εδογμάτισε περί της Ορθοδόξου Πίστεως, κατά κράτος δε ανέτρεψε τα δόγματα των αιρετικών εκείνων, οίτινες εφλυάρουν μίαν φύσιν και μίαν ενέργειαν και θέλησιν εν τω προσώπω του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού του Θεού ημών.
Μέλη ΜΚΟ έκρυβαν πρόσφυγες σε σπηλιές νησιών
Οι ΜΚΟ εκτελώντας εντολές από το εξωτερικό παραπλανούν τις Ελληνικές αρχές και βοηθούν ενεργά την είσοδο παράνομων μεταναστών στη χώρα μας. Δυστυχώς αυτές οι ΜΚΟ που κινούνται παράνομα και ανθελληνικά παίρνουν χορηγίες από το Ελληνικό κράτος.
Εντυπωσιακά στοιχεία από
τη νέα μυστική επιχείρηση «Αλκμήνη 2» της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ – Η παρείσφρηση σε
κυκλώματα διακινητών της Τουρκίας και το ταξίδι της 3ης Φεβρουαρίου
Λαμπρόπουλος Βασίλης Γ.
Μέλη Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων κρύβουν τις τελευταίες εβδομάδες εκατοντάδες πρόσφυγες σε παραθαλάσσιες σπηλιές και δάση των νησιών του Αιγαίου, προκειμένου να μην εντοπιστούν από το ελληνικό λιμενικό και έτσι να διευκολύνουν την παράνομη είσοδό τους στη χώρα μας.
Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του
…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα. Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν. Κατόπιν λέγει ο μαθητής:
Ἑλλάδα πατρίδα
Πολύ ὡραῖον! Αὐτήν τήν Πατρίδα μισοῦν θανασίμως οἱ ΠΡΟΔΟΤΑΙ Μητσοτάκης, Τσίπρας κ.ἄ., διό καί ἀγωνίζονται ἀκαμάτως νά τήν παραδώσουν στούς Τούρκους, στούς Σκοπιανούς, στούς λαθρομετανάστας κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι κατόπιν θά μᾶς σφάξουν! Ἄς τήν καμαρώνουμε, λοιπόν, ὅσο τήν ἔχουμε. Γιά νά τήν σώσουμε ἀπό τόν ὡς ἄνω θανάσιμον κίνδυνον οὔτε λόγος, διότι εἴμεθα ἀνάξιοι καί ἀνίκανοι διά ἡρωϊσμούς!
Ἀλλαγὴ τοῦ μυστηρίου τῆς Βαπτίσεως;
Βεβαίως οἱ ἱερεῖς ὀφείλουν νὰ εἶναι ἰδιαιτέρως προσεκτικοὶ κατὰ τὴν τέλεσιν τῶν μυστηρίων, ὡστόσον ἡ πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεδομένη καὶ δὲν ἀλλάζει, παρὰ τὸ ἀναφερόμενον ἀτύχημα εἰς Ρουμανίαν. Μέχρι σήμερα τὰ ΜΜΕ κατηγοροῦν τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν ὡς πηγὴν μολυσμοῦ, τώρα θὰ ἀρχίσουν νὰ λέγουν διὰ τὸ Βάπτιμα ὅτι εἶναι δολοφονικόν! Ὡς ἐπληροφορήθημεν ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινὴ» τῆς 6ης Φεβρουαρίου 2021:
-----------------------------
Εἴδησις: «Σὲ διαδικτυακὴ φόρμα συγκεντρώθηκαν πάνω ἀπὸ 56.000 ὑπογραφὲς γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς τελετουργικῆς διαδικασίας».
Σχόλιον: Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν τίθεται εἰς ψηφοφορίαν! Σέ ὅποιον δέν ἀρέσει ἄς πάῃ στόν «πάπαν» καί στούς Οὐνίτας ὑποτακτικούς του (Βαρθολομαῖον Ἀρχοντώνην, Θεὀδωρον Χορευτάκην κ.ἄ.) νά τελέσῃ ... ράντισμα στά παιδιά του, ἀποκλείοντάς τα ἔτσι ἀπό τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ!
17 Φεβρουαρίου 1914 – Επέτειος Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου
Ο Αυτονομιακός Αγών στη Βόρειο Ηπειρο (1914)
Η δημιουργία του Αλβανικού
κράτους το 1912 δεν ήταν αποτέλεσμα αγώνων ενός λαού που ζητούσε την
απελευθέρωση του και την ανεξαρτησία του από τον Οθωμανικό ζυγό, αλλά επινόηση
της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας οι οποίες ενεργούσαν η κάθε μία για ίδιο
συμφέρον.
Το εθνικό συναίσθημα ήταν άγνωστο στους Αλβανούς μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα . Οι πιστοί στο Ισλάμ Αλβανοί του Βορρά ένιωθαν Τούρκοι, ενώ οι Ορθόδοξοι του Νότου, όπου υπήρχαν συμπαγείς Ελληνικοί πληθυσμοί καθώς επίσης και αρκετοί μουσουλμάνοι, Ελληνες κάτοικοι της Ηπείρου. Ετσι, με την έναρξη του Α’ Βαλκανικού πολέμου τον Οκτώβριο του 1912, ενώ όλα τα Βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Σερβία, Βουλγαρία συμμάχησαν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αλβανοί με απόφαση των αρχηγών των εθνικιστικών τους ομάδων πήραν μέρος στον πόλεμο, στο πλευρό των Τούρκων. Βλέποντας οι Αλβανοί την ατυχή γι’ αυτούς έκβαση του πολέμου και διαπιστώνοντας, μετά από επίσκεψη του Ισμαήλ Κεμάλ Βλιώρα στη Βιέννη, ότι πιθανή ίδρυση Αλβανικού κράτους δεν ήταν αντίθετη με την πολιτική θέληση της Αυστροουγγαρίας, προχώρησαν στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας. Το γεγονός αυτό έγινε στις 28 Νοεμβρίου 1912 στον Αυλώνα και ήταν απόφαση εθνοσυνέλευσης, που συγκλήθηκε εκεί από τον Ισμαήλ Κεμάλ Βλιώρα αμέσως μετά την αποβίβαση του από Αυστριακό αντιτορπιλικό, που τον μετέφερε στον Αυλώνα, από την Τεργέστη της Ιταλίας. Στη συνέχεια οι Αλβανοί ζήτησαν από τις Μεγάλες Δυνάμεις και την Τουρκία τη διεθνή αναγνώριση του κράτους τους και η οποία τελικά επετεύχθη στις 7 Δεκεμβρίου 1912 από την Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη του Λονδίνου.
«Tοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»
Αλήθεια, είναι άραγε σύμπτωση που όσοι εκπροσώπησαν τους «Ορθοδόξους» στους χορούς και τα πανηγύρια του Π.Σ.Ε. της (τρελο)Καμπέρας, δηλαδή ο «Φιλαδελφείας» Βαρθολομαίος, ο «Δημητριάδος» Χριστόδουλος, ο «Ανδρούσης» Αναστάσιος και ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (νυν «Ιεροσολύμων») έγιναν όλοι μετά ταύτα αρχηγοί αυτοκεφάλων εκκλησιών; Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς», οι μετά των καννιβάλων συγχορεύσαντες και μετά παπαδίνων και δεσποτίνων συνεισοδεύσαντες.
Ἐθνικό ἔγκλημα ΣΥΡΙΖΑ: Ὑπέρ ἀναγνωρίσεως «τουρκικῆς» μειονότητος
Ἐνῶ ζητεῖ τήν ἀποκαθήλωση χριστιανικῶν συμβόλων ἀπό ὅλες τίς δημόσιες ἀρχές καί οὐδετεροθρησκεία – Οἱ θέσεις του στόν προσυνεδριακό διάλογο
YΠΕΡ τοῦ δικαιώματος τῶν μελῶν τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης στόν συλλογικό ἐθνοτικό αὐτοπροσδιορισμό εἰς τρόπον ὥστε αὐτή εἰς τό μέλλον νά δύναται νά χαρακτηρισθεῖ ὡς «τουρκική», τάσσεται ὁ ΣΥΡΙΖΑ μέ τό κείμενο τῶν θέσεών του πού ἐδόθη στήν δημοσιότητα στό πλαίσιο τοῦ προσυνεδριακοῦ διαλόγου του. Μέ τό ἴδιο κείμενο «κλείνει» ἐν ὄψει καί τῆς ἔντονης φημολογίας περί πρόωρων ἐκλογῶν πονηρά τό μάτι στήν μειονότητα ὑποστηρίζοντας τήν καθιέρωση τῆς τουρκικῆς γλώσσης ὡς γλώσσης ἐπιλογῆς στά σχολεῖα τῆς περιοχῆς τῆς Θράκης δίδοντάς της προτεραιότητα ἔναντι τῆς γλώσσης τῆς Ρωμανί καί τῆς Πομακικῆς. Συγκεκριμένα, ἡ ἀναφορά στό ζήτημα τοῦ συλλογικοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ καί ὄχι τοῦ ἀτομικοῦ ὅπως ἀναγνωρίζει ἕως σήμερα ἡ Πολιτεία εἶναι ἡ ἑξῆς: «Ὁ ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει τό δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ ὅπως ὁρίζεται ἀπό τό εὐρωπαϊκό νομικό κεκτημένο στήν βάση καί τῶν ἐν ἐξελίξει δικαστικῶν ἀποφάσεων».
Ἐπί τῆς οὐσίας ἡ ἀξιωματική Ἀντιπολίτευσις ἐπιχειρεῖ νά παρέμβει ὑπέρ τῆς ἀναγνωρίσεως «τουρκικῶν συλλόγων» ὅπως ἡ αὐτοαποκαλουμένη «Τουρκική Ἕνωσις Ξάνθης» στήν κρίση τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ἐκκρεμεῖ ἡ αἴτησις ἀναιρέσεως τοῦ σωματείου αὐτοῦ. Καί παρεμβαίνει πρῶτον ἐναντίον τῆς ἰδίας τῆς νομοθεσίας πού ψήφισε ὑπό τήν πίεσιν πολιτειακῶν παραγόντων ἀλλά καί τῆς ΝΔ ὁ ἴδιος ὡς κυβέρνησις ἐπί Ὑπουργίας Σταύρου Κοντονῆ, μέ τήν ὁποία δέν ἐπιτρέπεται ἡ λειτουργία τέτοιων συλλόγων ὅταν προκύπτουν θέματα ἀσφαλείας καί δημοσίας τάξεως, καί δεύτερον (παρεμβαίνει) ὅταν μόλις λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τό μειονοτικό κόμμα τῆς Θράκης ΚΙΕΦ παρενέβη ὑπέρ τοῦ δικαιώματος αὐτοπροσδιορισμοῦ ὡς «Μακεδόνων» ἑνός δῆθεν πολιτιστικοῦ συλλόγου ἀπό τίς Σέρρες («Ἀδελφότητα γηγενῶν ντόπιων νομοῦ Σερρῶν Κύριλλος καί Μεθόδιος»), τό καταστατικό τοῦ ὁποίου ἀπερρίφθη ἀπό τό Μονομελές Ἐφετεῖο Θεσσαλονίκης.
----------------------------
Τό ἄρθρον ἀναφέρεται εἰς τόν κόκκινον ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλά καλόν θά ἦτο νά τονίζεται ὅτι ἐξ ἴσου ἐπικίνδυνοι εἶναι καί οἱ γαλάζιος καί πράσινος ΣΥΡΙΖΑ. Προσφάτως, σύμφωνα μέ τό «ΜΑΚΕΛΕΙΟ», ὁ Μητσοτάκης (=γαλάζιος Τσίπρας) κατέθεσε νομοσχέδιον ἀναγνωρίσεως «τουρκικῆς μειονότητος» στήν Ἑλλάδα, «μακεδονικῆς μειονότητος» κ.λπ., ἔτσι ὥστε ἡ Τουρκία, τά Σκόπια κ.ἄ. νά ἔχουν δικαίωμα παρεμβάσεως. Βλ. https://www.makeleio.gr/%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf/%ce%91%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a4%ce%9f-%ce%a0%ce%9f%ce%a3%ce%9f-%ce%91%ce%9d%ce%98%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%95%ce%a3-%ce%a0%ce%99%ce%91-%ce%97-%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%94/
ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ; -- τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ.
Γράφει ἡ Ρομίνα Ξύδα στὸ ἄρθρο της «Ποιοὶ εἶναι οἱ Δωδεκαθεϊστές ποὺ συρρέουν στὸν Ὄλυμπο;», «Πρῶτο Θέμα», 22 Ἰουλίου 2016[1]: «Παγανιστές, νεοπαγανιστές, ἀρχαιοελληνιστές, ἑτεροχρονιστές, εἰδωλολάτρες, δωδεκαθεϊστές, ἀρχαιολάτρες, ἐθνικοὶ ἢ πολυθεϊστές, ὑπάρχουν διάφορα ὀνόματα γιὰ νὰ ἀποδώσει κάποιος στοὺς τύπους ποὺ κάθε λίγο καὶ λιγάκι παίρνουν τὰ ὄρη καὶ τὰ βουνὰ κρατῶντας παραμάσχαλα χλαμύδες, σανδάλια, στάρι, ξηροὺς καρποὺς καὶ «ἀνθόσπαρτα» στεφάνια γιὰ νὰ ἐκφράσουν τὴν πίστη τους στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες θεούς. Αὐτὴ ποὺ κατατέθηκε προσφάτως στὸ Λιτόχωρο Πιερίας μὲ ἀφορμὴ τὰ Προμήθεια ἤ, ἀλλιῶς, τὴ μεγάλη ἐτήσια γιορτὴ ὅλων ὅσοι δὲν πιστεύουν στὸ δικό μας θεό...
»Μέσα στοὺς πρώτους "καθοδηγητὲς" συναντᾶ κάποιος τὰ ὀνόματα τοῦ Παναγιώτη Μαρίνη ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἑταιρεία Ἀρχαιοφίλων καὶ τοῦ Βλάση Ρασσιά ἀπὸ τὸ Ὕπατο Συμβούλιο Ἑλλήνων Ἐθνικῶν, καθὼς καὶ ἄλλες προσωπικότητες ποὺ ἐπηρέασαν μὲ τὸ ἔργο τους τούς κύκλους τῶν ἀρχαιολατρῶν, ὅπως ὁ Ραδάμανθυς Ἀναστασάκης μὲ τὸ "Ἰδιοθέατρον" καὶ ὁ Τρύφων Ὀλύμπιος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεκίνησε τὶς γιορτὲς τῶν Προμηθείων...».
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η πάντιμος
των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά
και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος
του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα
και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος.
Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια
και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.
Τη ΙΖ΄ (17ην) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Τήρωνος.
Θεόδωρος ο ένδοξος Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους των βασιλέων της Ρώμης Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλευσάντων κατά τα έτη σπδ΄- τε΄ (284-305), Μαξιμιανού Γαλερίου του εν τη ανατολή βασιλεύσαντος (τε΄ - τια΄ 305-311) και Μαξιμίνου του ανεψιού και διαδόχου του Γαλερίου, κατήγετο δε εκ της Αμασείας πόλεως της Καππαδοκίας, από το χωρίον Χουμιαλά. Κατ’ εκείνον τον καιρόν έστειλαν οι βασιλείς διαταγάς, ότι όποιος εκ των Χριστιανών αρνηθή το Χριστόν και πιστεύση εις τα είδωλα θα έχη μεγάλας τιμάς από τους βασιλείς· όστις δε αρνήται να θυσιάση εις τα είδωλα και μένει εις την πίστιν του, να θανατώνεται με τιμωρίας και βασάνους. Χριστιανοί δε τινες μετέβαινον φανερά και ωμολόγουν τον Χριστόν ως Θεόν αληθινόν, διο και απέθνησκον με πολλάς τιμωρίας. Άλλοι πάλιν ηρνούντο φεύ εκ του φόβου των βασάνων τον Χριστόν και εθυσίαζον εις τα είδωλα. Όσοι δε ούτε να αρνηθούν τον Χριστόν ήθελον, ούτε να μαρτυρήσουν ηδύναντο έφευγον εις τα όρη και εκρύπτοντο εις τα σπήλαια. Πολλοί δε πάλιν φοβούμενοι μήπως ανακαλυφθούν προσεποιούντο εις το φανερόν ότι είναι ειδωλολάτραι, εν τω κρυπτώ δε ελάτρευον τον Χριστόν.
Μνήμη της οπτασίας Κοσμά μοναχού, φοβεράς και ωφελίμου
Το δέκατο τρίτο χρόνο της βασιλείας του Ρωμανού ( 920-944μ.Χ.), ζούσε στη Βασιλεύουσα (Κων/πολη) κάποιος άνδρας, που υπηρετούσε σαν ένας από τους πιο έμπιστους φύλακες του βασιλικού κοιτώνα του Αλεξάνδρου, προκατόχου του Ρωμανού στο θρόνο. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος προτίμησε τη μοναχική ζωή. Έγινε μοναχός με τ' όνομα Κοσμάς, και αργότερα ηγούμενος του μοναστηριού που βρίσκεται κοντά στο Σάγαρη ποταμό. Κάποτε όμως τον χτύπησε μια πολύ βαριά αρρώστια, που τον ταλαιπωρούσε για πολύ καιρό.
Συμπλήρωνε ήδη πέντε μήνες σ' αυτή τη φοβερή δοκιμασία, όταν μια μέρα, γύρω
στην τρίτη ώρα, συνήλθε λίγο, ανασηκώθηκε μαλακά πάνω στο μικρό του κρεβάτι και
ανακάθησε, στηριζόμενος από το ένα μέρος κι από το άλλο στους αδελφούς που τον
διακονούσαν.
Μόλις όμως κάθησε, έπεσε σε έκσταση. Έμεινε σ' αυτή την κατάσταση από την τρίτη
ώρα μέχρι την ενάτη. Τα μάτια του ήταν ανοικτά και στηλωμένα στην οροφή του
κελλιού του, ενώ το στόμα του σιγοψιθύριζε λόγια άναρθρα και εντελώς
ακατανόητα.
Μοιραία Στρατηγικά Λάθη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) --- Του Φοίβου Κλόκκαρη, αντιστράτηγος ε.α.
Μοιραία Στρατηγικά Λάθη της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ)
Οι εξελίξεις στο Κυπριακό, που δρομολογούνται από την Τουρκία και Βρετανία με την επικείμενη πενταμερή διάσκεψη χωρίς παρουσία της ΚΔ, είναι εξαιρετικά δυσοίωνες. Οι λύσεις που υπάρχουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι συνομοσπονδιακής μορφής (Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) – Δύο κράτη) και εξυπηρετούν την στρατηγική της Τουρκίας και Βρετανίας ,που στοχεύουν στην κατάλυση της ΚΔ, τον έλεγχο όλης της Κύπρου και την διαιώνιση της παραμονής των Βρετανικών βάσεων .
Για τη διαμόρφωση αυτών των δυσμενών δεδομένων στο εθνικό μας θέμα, μεγάλη ευθύνη έχει και η ΚΔ, που διέπραξε μοιραία στρατηγικά λάθη μετά την Τουρκική εισβολή του 1974, τα οποία διευκόλυναν την συνέχιση της τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής και μας οδήγησαν στο σημερινό στρατηγικό αδιέξοδο:
π. Θεόδωρος Ζήσης:
H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.
Άλμα στην αιωνιότητα. Ματθαίος· ο τελώνης που έγινε απόστολος! -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού ΑΠΘ
Η μετάνοια είναι η πιο μεγάλη παραχώρηση του Θεού στον αμαρτωλό άνθρωπο, αλλά και η πιο γενναία και ηρωϊκή ανθρώπινη πράξη. Είναι ένα άλμα, το οποίο επιτελεί ο αμαρτωλός με τη βοήθεια της πίστεως, για να μπει έτσι στη σφαίρα της χάριτος, όπου όλα είναι τέλεια και άγια, διότι η αγάπη του Θεού γνωρίζει να λαμπρύνει και να αξιοποιεί θετικά και τα πιο μελανά και αρνητικά στοιχεία του ανθρώπου. Αυτό το γενναίο άλμα της μετανοίας, με τις ασύλληπτες συνέπειές του, μπορούμε να μελετήσουμε απλά, αλλά και πολύ καθαρά στην αγιασμένη μορφή του ευαγγελιστού Ματθαίου, του τελώνη, που έγινε απόστολος του Χριστού.
Η θεία πρόσκληση.
Στην Καπερναούμ, την «ιδίαν πόλιν» του Ιησού, κατοικεί και εργάζεται ο Ματθαίος. Εκεί, στο μέσον μιας ημέρας γεμάτης σημεία και διδαχές, ο Κύριος περνώντας μπροστά από το «τελωνείο» του Ματθαίου τον βλέπει και του απευθύνει το κάλεσμα· «ακολούθει μοι». Κι εκείνος εγκαταλείποντας την ίδια στιγμή τις εκκρεμότητες του τελωνικού του γραφείου, κλείνει μια για πάντα τους παλιούς λογαριασμούς και «αναστάς ηκολούθησεν αυτώ».
Η ΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΗ -- Aλεξ. Παπαδιαμάντη
Εἶχα τάξιμον νὰ ὑπάγω στὴν Κεχριάν, νὰ ψάλω τὸ «Πεποικιλμένη», εἰς τὰ Ἐννιάμερα, τὴν 23 Αὐγούστου. Ἀπὸ δέκα χρόνων δὲν εἶχα ἐπισκεφθῆ τὴν Παναγίαν τὴν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν᾿ ἀσπασθῶ τὴν σεβασμίαν παλαιὰν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁποὺ εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῷα, ἔνθεν καὶ ἔνθεν, ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς (αὐτὸς ὁ θεσπέσιος ποιητὴς τῆς Πεποικιλμένης) καὶ ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ᾿ ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ «Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ Μητέρα Θεοῦ», καὶ τὸ «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο…» Καὶ δὲν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τὸν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὅπου ἀστράπτει εἰς τὸν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπὸ τὰ ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τὰ ἐγκολλημένα εἰς τὸ κτίριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.
Καὶ παρημέλησα τὸ τάξιμόν μου, καὶ δὲν ἀπεφάσιζα νὰ ὑπάγω. Ἐνύκτωσε, κ᾿ ἐκαθόμουν ἔξωθεν τοῦ μαγαζείου τοῦ ἀγαπητοῦ νεαροῦ φίλου μου, τοῦ Κωστῆ τοῦ Τσαμασφύρου, πολλὰ ρεμβάζων, καὶ οὐδὲν σκεπτόμενος. Ὁ Κωστάκης μοῦ ἔφερε ποτήριον ρακίου, νὰ μὲ κεράσῃ, καὶ μοῦ εἶπε:
Πώς σταμάτησε η χολέρα στην Πόλη το 1910
«Κατά τό έτος 1910 νόσος επάρατος καί πάλιν εμάστιζε τήν Κωνσταντινούπολιν καί τά περίχωρα, η χολέρα.
Κατά εκατοντάδες καθ εκάστην απέθνησκον, εις τρόπον ώστε νά μή καθίστανται δυνατή η ταφή τών πολυαρίθμων νεκρών, αδιακρίτως φυλής καί θρησκεύματος, Χριστιανών, Αρμενίων, Μουσουλμάνων καί Εβραίων. Ο πληθυσμός, ιδίως τής Κωνσταντινουπόλεως, περιδεής καί περίφοβος εζήτει τήν σωτηρίαν αυτού. Οι ναοί τών Ορθοδόξων καί Αρμενίων, τά Τεμένη καί αι Συναγωγαί καθ εκάστην ήσαν πλήρεις, τού πλήθους μετά δακρύων καί απογνώσεως επικαλουμένου τήν θείαν επέμβασιν πρός κατάπαυσιν τού κακού. Παρά ταύτα όμως η επάρατος νόσος εξηκολούθει τό καταστρεπτικόν έργον αυτής.
Η Κωνσταντινούπολις παρουσίαζεν απαίσιον θέαμα, ενεκρώθη δέ πάσα κίνησις καί ζωή εν αυτή. Εξαίφνης ο χριστιανικός πληθυσμός εν τή απελπισία του, ανεμνήσθη τό προηγούμενον τού 1871 επί Πατριάρχου Ανθίμου τού ΣΤ΄ τού Κουταλιανού καί εν φωνή εζήτει τήν μετάκλησιν τής Τιμίας Ζώνης εξ Αγίου Όρους. Εκτάκτως συγκαλείται η Ιερά Σύνοδος καί τή προτάσει τού αοιδίμου Πατριάρχου Ιωακείμ τού Γ΄ αποφασίζεται όπως αποσταλή επιτροπή εις Άγιον Όρος καί μεταφέρει εις τήν νεκρωθείσαν εκ τού θανάτου καί τού φόβου Κωνσταντινούπολιν τό τίμιον τής ευσεβείας ημών θησαύρισμα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)