Ἐκτός ἀπό τίς φόνισσες "μητέρες" καί τούς ἀσυνειδήτους "ἰατρούς" πού κάμνουν τίς ἐκτρώσεις, τεραστίαν εὐθύνην φέρουν καί οἱ πολιτικοί καί θρησκευτικοί "ἡγέται" διά τήν καθιέρωσιν τῶν ἐκτρώσεων ὡς "δικαιώματος" τῶν γυναικῶν. Καί οἱ μέν "πολιτικοί" ἔχουν ἀποδειχθῆ ὅτι εἶναι φανατικοί ἀνθέλληνες καί ἀντίχριστοι. Ἡ ἀγαστή συνεργασία τῶν θρησκευτικῶν "ἡγετῶν" μέ αὐτούς τούς δαίμονας, ἤ ἔστω ἡ ἐκκωφαντική σιωπή των, προκειμένου νά διεκπεραιωθῇ ἡ σχεδιασθεῖσα (ὑπό τῶν Σιωνιστῶν) πλήρης ἐξόντωσις ὅ,τι ἱεροῦ καί ὁσίου ὑπάρχει ἀκόμη σ' αὐτόν τόν τόπον, δείχνει ὅτι καί αὐτοί διά τόν Διάβολον ἐργάζονται.
Απίστευτες οικουμενιστικές δηλώσεις από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων.
Δεν μας έφτανε ότι άφησε ανοιχτό παράθυρο για αναγνώριση των σχισματικών Ουκρανών (δεν είναι τυχαία η δήλωση του Επιφανίου άλλωστε), δεν μας έφτανε ότι παραδέχτηκε πως θα κάνει το εμβόλιο (για να σώσει -και- τα ζώα!), τώρα έκανε απίστευτες δηλώσεις, προωθώντας τον οικουμενισμό. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων ίσως …ξεπέρασε τον εαυτό του με αυτά που είπε.
Μακάρι ο Θεός να τον ελεήσει και αυτόν και εμάς. Να τον φωτίσει να μην πηγαίνει στον Πάπα, στην Ρόταρυ, στις συμπροσευχές με μωαμεθανούς, εβραίους και κάθε άλλη απίθανη θρησκεία.
Ακολουθεί το κείμενο που δημοσίευσε η ίδια η ιστοσελίδα του Πατριαρχείου, για τα οικουμενιστικά κατορθώματα του Πατριάρχη Θεόφιλου και έπειτα η μετάφραση του δεύτερου μισού από το αγγλικό κείμενο.
Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ὁ ὁραματισμὸς του γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος»
«Ὁ Πατροκοσμᾶς1 εἶναι ἀπό τις γνωστότερες ἐκκλησιαστικές μορφές τῶν προεπαναστατικῶν χρόνων, ἀκόμη καί στό χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας2, μολονότι ἡ δράση καί προσφορά του δέν ἀνήκουν κυρίως στόν χῶρο τῆς ἐπιστήμης. Αὐτό ἔχει μέ ἔμφαση ὑπογραμμίσει ὁ καθηγητής Gerhard Podskalsky, πού συμπεριέλαβε και τόν Πατροκοσμᾶ σέ καθαρά ἐπιστημονικό ἔργο του, ὡς μοναδική ἐξαίρεση.
Ἀρκοῦν δέ πρός διακρίβωση τῆς σημασίας του γιά το ὑπόδουλο Γένος, ὅσα ἐγκωμιαστικά λέγει γι’ αὐτόν ὁ ἴδιος ὁ γερμανός ἐρευνητής: «Ἐξαιρετικά δημοφιλής ἱεραπόστολος καί ἐθνοδιδάσκαλος». Χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκοῦ ἱεροκήρυκα, πού «διέθετε μιά θρησκευτική εὐσέβεια ξένη πρός τήν ἀκαδημαϊκή θεολογία»--«Τά κηρύγματά του συγκλόνισαν τό Λαό τόσο ἀπό ἐθνική, ὅσο καί ἀπό θρησκευτική ἄποψη»--γι’ αὐτό ἐθεωροῦντο «ἀπό κοινωνικοπολιτική ἄποψη ἀνατρεπτικά»3. Καί εἶναι γεγονός, ὅτι στό στόμα τοῦ Λαοῦ καί τῶν Τραγουδιῶν του σώθηκε ὁ ἀπόηχος τῶν κηρυγμάτων αὐτοῦ τοῦ μεγάλου διδάχου τοῦ Γένους.
Τη Ε΄ (5η) του αυτού μηνός Φεβρουαρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΑΓΑΘΗΣ.
Αγαθή η Αγία και ένδοξος του Χριστού Παρθενομάρτυς ήτο από την Κατάνην της Σικελίας, διέλαμπε δε δια την ωραιότητα του σώματος, το κάλλος της ψυχής και τον πλούτον των σωματικών αγαθών. Εβασίλευε δε κατά τους χρόνους εκείνους ο ασεβέστατος Δέκιος, ο οποίος εθανάτωσε τον Φίλιππον, τον προ αυτού βασιλέα, δια να λάβη την βασιλείαν. Θέλων δε ο αξιοκατάκριτος να αποδείξη ότι δεν εφόνευσε τον Φίλιππον από επιθυμίαν να βασιλεύση, αλλά διότι εκείνος εσέβετο δήθεν τον Χριστόν, εκίνησε διωγμόν μέγαν κατά των Χριστιανών ο παμμίαρος και έστειλεν εις όλας τας πόλεις και χώρας άρχοντας και ηγεμόνας, προστάσσων αυτούς να ερευνώσιν επιμελώς και να κάμνωσι πάντα τρόπον και μέθοδον να εξαλείψουν και να αφανίσουν παντελώς το όνομα του Χριστού.
Διακόσια χρόνια ἀπό τήν Ἐθνεγερσία - Ἡ ἱστορική ἀλήθεια καί ἡ παραχάραξή της. --- Του Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 4ῃ Φεβρουαρίου 2021
Η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών
Το θέμα που μου ζητήθηκε να αναπτύξω είναι: «η δύναμη της προσευχής στη ζωή μας». Είναι ένα θέμα πάρα πολύ πλούσιο σε προβληματισμούς που έχουν άμεση σχέση με την πραγματοποίηση της κατ’ εξοχήν αυτής πνευματικής λειτουργίας που λέγεται προσευχή.
Αν αναζητήσει κανείς ένα διάγραμμα αυτού του θέματος, θα δει ότι πραγματικά δεν μπορεί να ξέρη από που πρέπει ν’ αρχίσει και που πρέπει να τελειώσει. Κι αυτό γιατί, όπως καταλαβαίνουμε, η προσευχή δεν είναι μια διδακτική ενότητα, δεν είναι ένα μάθημα που μπορεί κανείς να διδάξει σε ορισμένη ώρα. Δεν είναι προσδιορισμένο θεωρητικά αυτό το βιωματικό πνευματικό γεγονός. Όταν κανείς μιλά για την προσευχή, καταλαβαίνει ότι μιλάει για ένα μυστήριο. Γιατί, όπως ξέρουμε, η προσευχή είναι, στην απλούστερη διατύπωσή της, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, ή τουλάχιστον μια βασική μορφή της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Και ασφαλώς ό,τι προσεγγίζει τον Θεό δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να προσδιοριστεί. Γι’ αυτό ομολογώ, ότι κι εγώ δεν μπόρεσα πολύ εύκολα να καταλάβω τι θα έπρεπε να πω. Κατέληξα όμως στο συμπέρασμα, ότι μάλλον πρέπει κανείς να αντιμετωπίσει ένα βασικό θέμα μέσα στο όλο πρόβλημα της δυνάμεως της προσευχής, που είναι οι όροι υπό τους οποίους η προσευχή αποβαίνει ένα δυναμικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου. Νομίζω ότι άμεσα δεν θα ενδιέφερε το να μάθει κανείς τι είναι η δύναμη της προσευχής ή πως εκδηλώνεται. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο ενός κατηχητικού μαθήματος. Ίσως περισσότερο βασικό είναι να σταματήσει κανείς σ’ αυτό το ιδιαίτερο πρόβλημα και να διερωτηθεί υπό ποιούς ακριβώς όρους, βάσει ποιών προϋποθέσεων, η προσευχή μας δίνει δύναμη, γίνεται πηγή δυνάμεως.
"ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η Κυρία Θεοτόκος είχε το πλήρωμα της χάριτος προ της συλλήψεως· διότι αν ο Πρόδρομος Ιωάννης εχαριτώθη έτι εκ κοιλίας Μητρός του, κατά τον λόγον του Αγγέλου, ον είπε «Και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται (ο Ιωάννης δηλ.) έτι εκ κοιλίας Μητρός αυτού» (Λουκ. α: 15)· πόσω μάλλον ήτον χαριτωμένη η Θεοτόκος η μέλλουσα γεννήσαι Αυτόν τον Υιόν του Θεού; διο και εν τω εις τα Εισόδια Τροπαρίω της Θεοτόκου γέγραπται «Τα ουράνια πάντα εξέστησαν ορώντα το Πνεύμα το Άγιον εν σοι σκηνώσαν». Όθεν και ο Γαβριήλ ευαγγελίσας αυτήν, κεχαριτωμένην ωνόμασεν, ειπών: «Χαίρε κεχαριτωμένη»· τούτον δε τον λόγον είπε προ του να συλλάβη η Παρθένος τον Κύριον.
Τη Δ΄ (4η) του αυτού μηνόςΦεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΣΙΔΩΡΟΥ του Πηλουσιώτου.
Ισίδωρος ο θείος Πατήρ ημών ο Πηλουσιώτης κατήγετο εκ της Αιγύπτου, υιός ων γονέων ευγενών και θεοφιλών, συγγενής δε Θεοφίλου και Κυρίλλου των της Αλεξανδρείας Αρχιεπισκόπων, ακμάσας περί το υιβ΄ (412) έτος. Oύτος λοιπόν επειδή ήτο γεγυμνασμένος εις το άκρον, τόσον κατά την εσωτερικήν και θείαν φιλοσοφίαν, όσον και κατά την εξωτερικήν, δια τούτο και πάμπολλα συγγράμματα αφήκεν εις τους φιλομαθείς, λόγου και ενθυμήσεως άξια. Αυτός δε παραιτήσας πλούτον και γένος λαμπρόν, και ευδαιμονίαν ζωής, μετέβη εις το Πηλούσιον όρος και ενδυθείς το Μοναχικόν σχήμα, εκεί εσχόλαζε προσευχόμενος και συνομιλών νοερώς μετά του Θεού. Εκ του Πηλουσίου όρους εδίδασκεν ο Όσιος όλην την οικουμένην και εφώτιζεν αυτήν δια των θείων λόγων του, τους εναρέτους εις την αρετήν επιστηρίζων, τους απειθείς παρακινών εις ευπείθειαν και με τον αυστηρόν των ελέγχων του και εις αυτούς τους ιδίους τους βασιλείς υπομιμνήσκων και παραινών τα συμφέροντα εις την οικουμένην και γενικώς, εις όλους εκείνους, όσοι ηρώτων αυτόν δι’ απορίας εκ των Αγίων Γραφών, έδιδε σοφωτάτας λύσεις και ερμηνείας. Λέγουσι δε τινες, ότι αι επιστολαί του θείου τούτου Πατρός αριθμούνται, ως έγγιστα, εις δέκα χιλιάδας. Ούτω λοιπόν κάλιστα διανύσας την ζωήν του και κατά Θεόν πολιτευσάμενος, με γήρας βαθύ ετελείωσε τον Βίον του περί το υν΄ (450) έτος της σωτηρίας.
Αντισταθείτε στό Ψεύδος. Όχι στό φίμωτρο τής Αλήθειας καί τής Πολιτικής ηλιθιότητας ("σωστότητας")
https://www.mixcloud.com/Focusfm/κωνσταντινοσ-βαθιωτησ-020221/
«Εγώ κάνω τό χρέος μου ( ... ) μάς έχει καταντήσει καθηγητικούς Αυνάνες η κα. Κεραμέως» (Κωνσταντίνος Βαθιώτης)
Eνώ οι Οικουμενιστές δεν αφήνουν τίποτε όρθιο, εμείς αναμένουμε την Πανορθόδοξη Σύνοδο, των "ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ" να τους καταδικάσει....
SCOOCH) - Την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2021, ο Σεβασμιώτατος Μόρ Διονύσιος Ιωάννης Καουάκ, ο Αιδεσιμότατος Π. Ιωσήφ Τσαμούν και ο Διάκονος Γεώργιος Κίραζ παρευρέθηκαν στη μόνιμη διάσκεψη των Ανατολίτικων Ορθοδόξων Εκκλησιών (SCOOCh) (= είναι οι αιρετικοί Μονοφυσίτες) που πραγματοποιήθηκε μέσω ZOOM. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης συζήτησαν την ποιμαντική συμφωνία μεταξύ της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής και της Διαρκούς Διάσκεψης των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Ανατολής (SCOOCH) (= Μονοφυσιτών) και άλλα συναφή θέματα.
Κληρικοί οποιασδήποτε οικογένειας (= «εκκλησίας») μπορούν να συμμετέχουν σε βαπτίσεις, γάμους και κηδείες σε Ανατολική(= «Ορθόδοξη») ή Ανατολίτικη Ορθόδοξη Εκκλησία,(= Μονοφυσίτικη) όταν οι πιστοί αποτελούν μέρος μιας «μικτής» οικογένειας. Ο κλήρος θα ακολουθήσει το λειτουργικό τυπικό της Εκκλησίας όπου λαμβάνει χώρα το μυστήριο. Όταν ένας ανατολικός(= «Ορθόδοξος») ή ανατολίτης(=Μονοφυσίτης) κληρικός επισκέπτεται μια τοποθεσία χωρίς κτίριο της Εκκλησίας της δικαιοδοσίας του, τότε η πλήρης φιλοξενία των χώρων λατρείας παρέχεται από την τοπική κοινότητα για να εκτελέσει τα απαραίτητα μυστήρια ή υπηρεσίες.
----------------------------
Ἀδερφέ μου Κωνσταντῖνε, δυστυχῶς, σήμερα ἐπικρατεῖ ἐκκλησιαστικόν χάος καί εἶναι ἀδύνατον νά πῇ κανείς ὅτι ἐδῶ ἤ ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐάν θέλῃ ν' ἀναφερθῇ εἰς μίαν ὠργανωμένην Ἐκκλησίαν. Διό καί εἰς τό σχετικόν ἐρώτημα ἀπαντῶ μέ τό γνωστόν: «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ» (Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ὅπως ἔγραψε καί ὁ ἀείμνηστος Ἀλέξανδρος Καλόμοιρος, ἡ Ἐκκλησία, μέ τήν μορφήν πού τήν ἔχουμε γνωρίσει, ἤτοι ὠργανωμένη σέ Πατριαρχεῖα κ.λπ. δέν ὑφίσταται πλέον. Οἱ θεσμοί αὐτοί ἐξακολουθοῦν νά ὑφίστανται, βεβαίως, ἀλλ' ἔχουν καταληφθῆ ἀπό ὄργανα τοῦ Διαβόλου. Εἶναι ἀληθές ὅτι, ἄν δέν εἴμεθα στά ἔσχατα, τότε ἀπό τό χάος αὐτό μόνον μία ἀληθῶς Ὀρθόδοξος Σύνοδος μπορεῖ νά μᾶς βγάλῃ, ὁπότε καλῶς τήν ἀναμένουμε. Μέχρι τότε πιστεύω ὅτι τό ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ δέν θά στερήσῃ τούς ταπεινούς πιστούς Του, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει, ἀπό τήν σωτηρίαν, ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται μόνον διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων. Ὅσοι τά θεωροῦν παντελῶς ἄκυρα στόν χῶρον τοῦ ν.ἑ. νοομίζω ὅτι σφάλλουν. Στό θέμα αὐτό ἔχω γράψει πολλές φορές καί δέν θά ἤθελα νά ἐπανέλθω, διότι ἔχει κουράσει. Ἐνόμισα (προφανῶς ἐσφαλμένως) ὅτι ὁ τίτλος τῆς παρούσης ἀναρτήσεως ἀπευθύνετο εἰρωνικῶς πρός ὅλους ἐμᾶς πού ἔχουμε τήν ὡς ἄνω θέσιν, διό καί ἀντέδρασα. Ἐάν ἀναφέρεται εἰς ὅσους ἔχουν πλήρη γνῶσιν τοῦ τί συμβαίνει καί παρά ταῦτα κοινωνοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς, μέ τήν δικαιολογίαν πού ἀκούω συχνάκις, ὅτι «αὐτά εἶναι θέματα τῶν ἐπισκόπων καί πρέπει νά καταδικασθοῦν ἀπό Σύνοδον οἱ Οἰκουμενισταί, προκειμένου νά ἔχουμε τό δικαίωμα τῆς ἀποτειχίσεως ἀπό αὐτούς», τότε καλῶς τούς εἰρωνεύεται ἡ παροῦσα ἀνάρτησις.
--------------------------
Καταδίκη του οικουμενισμού από Πανορθόδοξη σύνοδο;; Αυτό συμφέρει τους ΓΟΧ;; Καταδίκη του Οικουμενισμού από Πανορθόδοξη σύνοδο δεν πρόκειται να γίνει. Το κοσμοϊστορικό γεγονός έλαβε σάρκα και οστά στην Πανορθόδοξη του 2016. Αποτέλεσμα: απεδείχθη παναιρετική και Βλάσφημη. Θεσμοθέτησαν το ΠΣΕ ( =τον διάβολο) ως απαραίτητο οργανισμό στην εκκλησία. Οι επιτηρητές ήταν πράκτορες της CIA ( κάνε σύγκριση με τον ορθόδοξο αυτοκράτορα στο Βυζάντιο) μαζί με τον αντιπρόσωπο του διαβόλου τον Πάπα Ρώμης. Επικύρωσαν τα μυστήρια των αιρετικών ως έγκυρα και σωτηριολογικά. Τι σημαίνει αυτό;; Σημαίνει ότι η επόμενη πανορθόδοξη αν Ακυρώσει την προηγούμενη τότε θα πρέπει να τους Αναθεματίσει. Πόσο εφικτό είναι αυτό στην σφαίρα της φαντασίας σας;;;; ανοίγω παρένθεση Στην αρχαία εκκλησία συνεκλήθησαν οι 7 οικουμενικές γιατί υπήρχε πλάνη… ( μια ή δυο φύσεις, ένα ή δυο θελήματα, προσκυνώ ή όχι τις εικόνες, θα σβήσει η κόλαση κλπ ). Σήμερα δεν υπάρχει πλάνη. Σήμερα ( εδώ και δεκαετίες ) υπάρχει το: Συντάσση τω διαβόλω;; Συνεταξάμην. Το δέντρο γνωρίζεται από τον καρπόν του. Ο κορονοϊός απέδειξε πόσο, τι, και που πιστεύουν οι επίσκοποι οι αρχιεπίσκοποι οι Πάπες και οι Πατριάρχες... ο νοών νοείτω. Κλείνοντας, Προς Π/γίτες: Στην προηγούμενη Πανορθόδοξη σας αναγνώρισε κανείς;; Μήπως σας κάλεσε κανείς;; Εάν υποθέσουμε ότι γίνει Πανορθόδοξη όπως το φαντάζεστε ( λέμε τώρα) μαζί με την καταδίκη του οικουμενισμού ( λέμε τώρα ) θα σας καλέσει κανείς;; Αντιθέτως μαζί με την καταδίκη του οικουμενισμού θα γίνει και η καταδίκη των παραταξιακών σχισματικών ΓΟΧ γιατί πολύ απλά η εκκλησία είναι οι ίδιοι κι όχι εσείς που αποκοπήκατε το 1924. Συνεπώς θα είστε υποχρεωμένοι να προσχωρήσετε στην μητέρα εκκλησία διότι εσείς τους δώσατε αυτή την εξουσία επάνω σας.. κι αυτό θα γίνει δια αποκηρύξεως του σχίσματος σας, ( .. και δη των αγίων σας τύπου Φλωρίνης Καρπαθακης κ.α.) Κανονικά θα γίνετε δεκτοί δια χρίσματος, και αναχειροτονίας. Ίσως γλιτώσετε το βάπτισμα λόγω πλήθους για ποιμαντικούς λόγους. Αν και μόνο η αποκήρυξη του σχίσματός σας και η δήλωση ότι προσχωρήσατε στην ΜΙΑ εκκλησία είναι αρκετό. Συνεπώς η Πανορθόδοξη που ονειρεύεστε στην ουσία είναι η καταδίκη σας. Εκτός αν όντως πιστεύετε ότι είστε εκτός εκκλησίας οπότε αλλάζει το πράμα.... Και από εμένα: η ώρα η καλή.
π. Γρηγόριος
ΥΣ το σχόλιο ήταν άπαξ προς προβληματισμό.
------------------------------------
Ἀγαπητέ καί Σεβαστέ μοι π. Γρηγόριε, στό σχόλιόν μου ὡμίλησα διά «μίαν ἀληθῶς Ὀρθόδοξον Σύνοδον», ἡ ὁποία θ' ἀναθεματίσῃ, βεβαίως, τούς συντελεστάς τῆς «συνόδου τῆς Κρήτης», ἡ ὁποία ἦτο ληστρική! Ἑπομένως, γιατί μοῦ περιγράφετε τί ἔκαμε ἡ ληστρική αὐτή «σύνοδος»; Λέτε ν' ἀναμένω ἕν ἀκόμη τοιοῦτον Συνέδριον τοῦ Διαβόλου γιά νά μᾶς βγάλῃ ἀπό τό χάος; Τόσα χρόνια, λοιπόν, πού μιλᾶμε γι' αὐτό τό θέμα, ἐσεῖς αὐτό καταλάβατε; Ὄχι, Πάτερ μου, δέν θέλω ἄλλο ἕνα τέτοιο συνέδριον! Αὐτό πού θέλω νά γίνῃ εἶναι ὅ,τι ἔγινε τόν 8ον αἰῶνα, ὅταν τήν ληστρικήν «σύνοδον» τοῦ 754 διεθέχθη καί κατεδίκασεν ἡ 7η Οἰκουμενική. Αὐτό θέλω νά γίνῃ.
------------------------
π. Γρηγόριος: «Οποιος αντιλαμβάνεται καποιο αλλο σεναριο ας το γραψει».
Σχόλιον: Γιά χιλιοστήν φοράν, τήν ΣΤ' Οἰκουμενικήν οἱ Μονοθελῆται τήν συνεκρότησαν; Ἀσφαλῶς, ὄχι! Οἱ Ὀρθόδοξοι τήν συνεκρότησαν! Καλά, ποῦ βρέθηκαν 170 Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, ὅταν εἶναι γνωστόν ὅτι μόνον ὁ μοναχός Μάξιμος μέ ἄλλους δύο εἶχαν ἀπομείνει Ὀρθόδοξοι; Ἰσχύει προφανῶς τό γνωστόν, ὅτι «ὁ Θεός μπορεῖ καί ἀπό τήν πέτραν ἀκόμη ν' ἀναδείξῃ ἁγίους»! Δέν τό πιστεύετε αὐτό; Ἄν, λοιπόν, δέν εἶναι ἀκόμη ἡ ἐποχή τοῦ Ἀντιχρίστου, ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι πάλι θά παρέμβῃ ὁ Πηδαλιοῦχος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως παρενέβη πολλές φορές στό παρελθόν. Ποιός ὡμίλησε γιά «ΓΟΧ» κ.ἄ.; Δέν ἐπανέρχομαι πλέον, διότι λέγω τά ἴδια καί τά ἴδια, εἰς τά ὁποῖα οὔτε ἀπαντᾶτε, ἀλλ' οὔτε καί δύνασθε ν' ἀπαντήσετε.
----------------------
Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Μα έχω ήδη απαντήσει Δημήτρη
Το ξαναγράφω με δυο τίτλους. Τότε στην αρχαία εκκλησία υπήρχε πλάνη...με λογικά
επιχειρήματα όπως στην περίπτωση που γράφεις. Δυο φύσεις ο Χριστός αλλά ένα
θέλημα =Μονοθελητισμός.
Επίσης ήταν καινούργια αίρεση που σημαίνει ότι η εκκλησία το ερευνούσε το Θέμα.
Σήμερα οι επίσκοποι είναι εν γνώσει δαιμονισμένοι. Αναγνωρίζουν αρχιερωσσύνη σε
γυναίκες προτεστάντισσες. Σε αγγλικανούς σοδομίτες. Αναγνώρισαν εκκλησίες και έγκυρα
σωτηριολογικά μυστήρια σε καταδικασμένους αιρετικούς παπικούς μονοφυσίτες και προτεστάντες
δια της πανορθοδοξου το 2016. Θεσμοθέτησαν το ΠΣΕ =διάβολο. Πατριάρχες αρχιεπίσκοποι
επίσκοποι κληρικοί...Τελούν μνημόσυνα σε μουσουλμάνους. Κηρύττουν ότι η ορθόδοξη
εκκλησία δεν έχει την μοναδική αλήθεια. Οι αβάπτιστοι σώζονται κλπ κλπ κλπ.
ΠΑΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ...ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ
Τέλος ήρθε ο κορονοϊός και φανέρωσε τους πάντες και τα πάντα. Βλασφημούν το άγιο
πνεύμα ολοφάνερα. Επίσκοποι και ιερείς φοράνε μάσκες στην λειτουργία για να μην
κολλήσουν κορονοϊό
το ίδιο και στην μετάληψη. Εάν αυτό δεν είναι ο ορισμός της βλασφημίας και εφαρμοσμένος
δαιμονισμός, βαρλααμισμός και αρειανισμός τότε τι είναι και πως λέγεται; και
μου λες ότι αυτοί θα καταδικάσουν τον οικουμενισμό;; Μέχρι αυτή την στιγμή καταδίκασαν
τον Χριστό και την αγία Τριάδα.
Ούτε εγώ επανέρχομαι, πιστέψτε ότι θέλετε δικαίωμά σας.
ΥΣ
Τα σχόλια τα γράφω για όλους.
π. Γρηγόριος
To Δόγμα και η αξία του -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτίμου Καθηγητού ΑΠΘ
Η προσήλωσις εις το ορθόδοξον δόγμα, ωστική δύναμις της πνευματικής ζωής
Ανάμεσα στ΄ άλλα γνωρίσματα, που χαρακτηρίζουν την πνευματική υποβάθμιση της κοινωνίας μας είναι και τούτο: Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα πνευματικά και μάλιστα τα δογματικά θέματα, που αποτελούν το θεμέλιο και την πηγή της πνευματικής ζωής. Για του λόγου το ασφαλές παραπέμπω στην επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα. Επιθυμούσα, όπως και η πλειονότητα του ελλαδικού κλήρου και λαού, την αποφυγή εκείνης της επισκέψεως. Η πραγματοποίησή της ήταν ένα ήττημα για μας. Έστησε ένα προγεφύρωμα του Παπισμού στην Ορθόδοξη Ελλάδα και έχει αυξήσει την έπαρση των απανταχού παπικών και παποφίλων. Ωστόσο, φρονώ ότι αυτό το δυσάρεστο γεγονός μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά και να καταστεί τελικά ωφέλιμο. Πως; Αν λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι των κοιμωμένων συνειδήσεών μας αν μας αναγκάσει να απεγκλωβισθούμε από τους επικίνδυνους εναγκαλισμούς των οικουμενιστικών κηρυγμάτων, να συνταχθούμε στη γραμμή των αγίων Πατέρων μας και να τονώσουμε την προσήλωσή μας στο ορθόδοξο δόγμα.
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η πάντιμος των Ορθοδόξων Παράδοση, μας διδάσκει, ότι η Αειπάρθενος Κόρη ευρέθη η μόνη καθαρά και άμωμος, ώστε να σαρκωθή εξ Αυτής ο πάσης επέκεινα καθαρότητος Υιός και Λόγος του Θεού. Είναι Ναός του Υψίστου υγιασμένος πρώτα με την προσωπικήν Της αγιότητα και αρετήν και ύστερα με την επιφοίτησιν της αγιαστικής δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος. Κάθε άλλη υπερτίμηση ή υποτίμηση της Ορθοδόξου αυτής θεωρήσεως αποτελεί ασέβεια και βλασφημία στο πρόσωπό Της και οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.
Τη Γ΄ (3η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Δικαίου ΣΥΜΕΩΝ του Θεοδόχου και ΑΝΝΗΣ της Προφήτιδος.
Συμεών ο Δίκαιος και Άγιος, ο Θεοδόχος, έλαβε μακράν και πολυχρόνιον ζωήν εις τον κόσμον τούτον, επειδή απεκαλύφθη εις αυτόν υπό του Αγίου Πνεύματος, ότι δεν θα ιδή θάνατον προ του να θεωρήση δια των ιδίων οφθαλμών του τον Δεσπότην Χριστόν. Όθεν, όταν ο Κύριος ημών προσεφέρθη εις τον Ναόν, τεσσαράκοντα ημερών νήπιον, τότε εδέχθη αυτόν εις τας αγκάλας του και πληροφορηθείς υπό του Αγίου Πνεύματος τα περί αυτού μέλλοντα, έλαβε το τέλος της ζωής του, κατά τον ανωτέρω χρηματισμόν και την αποκάλυψιν του Αγίου Πνεύματος.
Άννα δε η μακαρία Προφήτισσα ήτο θυγάτηρ Φανουήλ, καταγομένη εκ της φυλής του Ασήρ, ενός των δώδεκα Πατριαρχών υιών Ιακώβ.
Ένας αδελφός πήγε στον Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο
Του λέγει: «Αββά, πες μου κάτι , πως να σωθώ». Και του λέγει ο γέρων «Πήγαινε στο κοιμητήρι και βρίσε τους νεκρούς». Πήγε λοιπόν ο αδελφός, ύβρισε και λιθοβόλησε. Και γυρίζοντας, το ανέφερε στον γέροντα. Και του λέγει «Τίποτε δεν σου είπαν;». Και αποκρίνεται «Τίποτε». Και του λέγει ο γέρων «Πήγαινε πάλι αύριο και εξύμνησέ τους». Έφυγε ο αδελφός λοιπόν και πήγε και τους εξύμνησε, λέγοντας «Απόστολοι άγιοι και δίκαιοι». Και ήλθε στο γέροντα και του είπε «Τους εξύμνησα». Και του λέγει «Τίποτε δεν σου αποκρίθηκαν». Είπε ο αδελφός «Τίποτε». Του λέγει ο γέρων «Είδες πόσο τους εξευτέλισες και τίποτε δεν σου αποκρίθηκαν και πόσο τους εξύμνησες και καθόλου δεν σου μίλησαν. Έτσι και συ γίνε νεκρός, αν θέλεις να σωθείς. Μήτε την αδικία των ανθρώπων μήτε τους ύμνους τους θα λογαριάζεις όπως οι νεκροί. Και μπορείς να σωθείς».
Ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ «ΕΝ ΕΝΙ ΣΤΟΜΑΤΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ» -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Μετά τή μνημόνευση τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου στή θεία Λειτουργία, ὁ ἱερέας ἀπαγγέλλει τήν ἐκφώνηση – πρόσκληση, γιά τή δοξολογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ: «Καί δός ἡμῖν ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ δοξάζειν καί ἀνυμνεῖν τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομά σου, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ και τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν και ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἀπ’ τήν ἀρχή ὡς τό τέλος, μιά ἀσίγαστη καί «ἐκ βαθέων» γλυκύτατη δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι στην εὐγενέστερη καί μεγαλειωδέστερη λειτουργία τῆς ὕπαρξής τους. Τρισάγιοι καί ἐπινίκιοι ὕμνοι, ἀδιάλειπτα πληροῦν τά σύμπαντα. «Τά οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ καί τά ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς». «Ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ». Μ’ ἕνα στόμα καί μια καρδιά. Οἱ πάντες καί τά πάντα σμίγουν σ’ ἕνα ὑμνολογικό τραγούδι χωρίς φινάλε. Και καθώς λέγει ἡ ἐξαίρετη εὐχή τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τῶν Θεοφανείων: «Σήμερον τά ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, και τά κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ». Ὅλα σέ μιά παναρμόνια συγχορδία, χωρίς φάλτσα και παραφωνίες. Στόματα και καρδιές, σ’ ἕνα ἀτέλειωτο τρισάγιο δοξολόγημα, σάν ἐκεῖνο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα:
Aφιέρωση -- Του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Σαν πίδακες ζωντανού νερού ξεπηδούν μέσα από τα γεγονότα της ιστορίας του Θεού, που έγιναν γιορτές της Εκκλησίας, οι αλήθειες, που λυτρώνουν και δροσίζουν την ψυχή μας. Φθάνει εμείς να σκύψουμε με την αγωνία της σωτηρίας και να σκάψουμε με τη λαχτάρα του ουρανού μέσα στην ιστορία τους, να γονατίσουμε μπροστά τους με ανοιχτό το Ευαγγέλιο και να τα γιορτάσουμε με το Πνεύμα το Άγιο μέσα στην Εκκλησία. Κι ο Θεός, που ήλθε στην ιστορία μας και μπήκε στη ζωή μας, μας ελκύει στην ιστορία Του και μας ενώνει με τη ζωή Του, με μια θεία δύναμη μας εντάσσει μέσα στο σωτήριο σχέδιό Του. Μια τέτοια φλέβα χαρίτων είναι η γιορτή της Υπαπαντής, με την οποία τιμούμε τη Θεομήτορα, αλλά και τον Δεσπότη· την Παναγία Μητέρα, που προσάγει στο ναό τον Ιησού, σαραντάμερο βρέφος και τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, που προσφέρεται στον Θεό ως πρωτότοκος.
Ο Θεός νά μάς φυλάξει από Λειτουργιολόγους καί Λοιμωξιολόγους --- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Σχόλιο
Η σωστή προσευχή, μάς λέει ο μητροπολίτης Τορόντο Σωτήριος, πρέπει νά έχει τρία χαρακτηριστικά : Ευχαριστία (thankfulness), Δοξολογία (doxology), Αίτηση (petition). Άς τού συστήσει, τότε, κάποιος νά ξαναδιαβάσει τήν "Κυριακή Προσευχή", τό γνωστό σέ όλους "πάτερ ημών" (βλ. «7 Προσευχόμενοι δὲ μὴ βαττολογήσητε ὥσπερ οἱ ἐθνικοί, δοκοῦσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ πολυλογίᾳ αὐτῶν εἰσακουσθήσονται. 8 μὴ οὖν ὁμοιωθῆτε αὐτοῖς· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι αὐτόν. 9 Οὕτως οὖν προσεύχεσθε ὑμεῖς· » Μτ. ς΄ καί τά εξής). Η Κυριακή Προσευχή μόνο αιτήματα έχει, αλλά αυτός θέλει νά συμπληρώσει τόν ελλειπή λόγο τού Κυρίου, ο οποίος δέν μάς πρότεινε τήν μονολόγιστη νοερά προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τόν αμαρτωλό».
-----------------
Ὡς γνωστόν, ὁ Διάβολος ἐνοχλεῖται ἀπό τήν ἁγνήν καί ἄδολον σύντομον καρδιακήν προσευχήν, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν», ἡ ὁποία ἐπαναλαμβάνεται πολλές φορές μετά τοῦ κομβοσχοινίου, ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ συντόμου αὐτῆς, διό καί βάζει τά ὄργανά του νά ἐμβάλουν εἰς τούς πιστούς τήν ἰδέαν ὅτι αὐτή ἡ προσευχή εἶναι δῆθεν «λάθος» καί ὅτι θά πρέπῃ ν' ἀντικατασταθῇ μέ τήν Κυριακήν Προσευχήν! Εἶναι πιθανόν κάποιοι πού θεωροῦν τόν ἐν λόγῳ καί τούς ὁμοίους του «ἐπισκόπους» ν' ἀκούσουν αὐτήν τήν σατανικήν συμβουλήν, ἀλλά μετ' ὀλίγον θά διαπιστώσουν ὅτι πρακτικῶς δέν θά μποροῦν πλέον νά κάμνουν κομβοσχοῖνι μέ περισσοτέρους ἀπό 4-5 κόμβους, λόγῳ τοῦ μήκους τῆς Κυριακῆς προσευχῆς, ὁπότε θά σταματήσουν καί πιθανόν θά κατακρίνουν ὅσους δέν ἤκουσαν τήν συμβουλήν τοῦ «ἐπισκόπου» καί συνεχίζουν τήν καρδιακήν προσευχήν! Αὐτό θέλει καί ὁ Σατανᾶς!
------------------------
Ο εν λόγω μητροπολίτης (θεός φυλάξοι) καταργεί τήν κορωνίδα τής Φιλοκαλίας, τήν νοερά προσευχή, τήν μονολόγιστη ευχή, καί μάς προτείνει τήν δική του βαττολογία μέ ευχαριστία, δοξολογία καί αίτηση. Κάπως έτσι προσευχόταν ο Φαρισαίος. Καί Τελώνης ; «13 καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανόν ἐπᾶραι, ἀλλ' ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. »
Καταλάβατε, τώρα, μέ ποιούς έχουμε νά κάνουμε ;
ΛΟΓΟΣ Πανηγυρικός εις την ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ του Σωτήρος ΧΡΙΣΤΟΥ.
«Και αυτός εδέξατο Αυτό εις τας αγκάλας αυτού και ευλόγησε τον Θεόν και είπε· ΄Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη ότι είδον οι οφθαλμοί μου το Σωτήριόν σου» (Λουκά κεφ. β΄)
Ανατέλει και σήμερον, ένδον του μυστικωτάτου ουρανού της Εκκλησίας, η χρυσάκτινος και μυριόαστρος αύτη αυγή, η πανακήρατος Μαριάμ, πεφωτισμένη λαμπρώς από τον αγλαότατον Ήλιον Ιησούν, όστις φωταγωγεί δια των χρυσολαμπηδόνων ακτίνων του τα σύμπαντα από του καθαρωτάτου ουρανού, της κοιλίας Αυτής. Ανατέλλει η γλυκυτάτη αυγή, η Θεοτόκος, και φέρουσα εις τας παρθενικάς αυτής αγκάλας τον πάμφωτον Ήλιον Ιησούν, τον εγχειρίζει από τους ιδικούς της κόλπους εις τους κόλπους ενός προβεβηκότος αστέρος, του Συμεών, ίνα διώξη εξ αυτού το νέφος της απιστίας και φέρη αυτόν εις το φως της θεογνωσίας.
Άρτος και Θεάματα
Ορισμένες φορές η τρέχουσα επικαιρότητα διαπλάθει άρδην και εκ βάθρων μία νέα πραγματικότητα επί τη βάση ορισμένων περιστατικών τα οποία μας αφήνουν ενεούς ως προς την βασιμότητά τους, καθότι τα καταναλώνουμε εκόντες- άκοντες, ετεροχρονισμένα ως θεατές, αμφισβητώντας το όντι την αξιοπιστία τους ή εις πάσα περίπτωση διατηρώντας, δια του συντεταγμένου τρόπου δημοσίας προβολή τους, μία ρητή επιφύλαξη δια την εγκυρότητάς των.
Τούτο δε συμβαίνει διότι προς την επιβεβαίωση (των γεγονότων) αυτών, παρεμβαίνει καταλυτικά, ως είθισται πλην όμως αντιθεσμικώς : «η τηλοψία» των καθεστωτικών Μ.Μ.Ε, ο συστημικός τύπος και εν κατακλείδι, επισφραγιστικά οι ανώτατοι πολιτικοί Θεσμοί.
ΛΟΓΟΣ εις την του Κυρίου ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Τεσσαρακονθήμερον ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ.
Όταν εβασίλευον εις την Αίγυπτον οι τελευταίοι των Πτολεμαίων, εις εκ των οποίων κατά τον παλαιόν καιρόν, όταν αυτοί εξουσίαζον την Παλαιστίνην, είχε συγκεντρώσει τους διδασκάλους των Ιουδαίων και τους είχεν υποχρεώσει να κάμουν την μετέφρασιν της Αγίας Γραφής την καλουμένην των Εβδομήκοντα, εις δε την Ιουδαίαν εβασίλευον οι τελευταίοι των Μακκαβαίων και δη ο μισητός καταστάς εις τους Ιουδαίους βασιλεύς αυτών Αλέξανδρος ο και Ιανναίος (104 – 78 π.Χ.), ήτο εις τα Ιεροσόλυμα ευσεβής τις και Δίκαιος διδάσκαλος των Εβραίων ονόματι Συμεών, όστις και εδέχθη κατόπιν τον Χριστόν εις τας αγκάλας του. Ούτος κατ’ εκείνον τον καιρόν, ογδοήκοντα περίπου έτη προ της ενσάρκου του Χριστού οικονομίας, επιστρέφων μετ’ άλλων διδασκάλων των Εβραίων εις Ιεροσόλυμα εκ τινος υπηρεσίας, εις την οποίαν είχον αποσταλή, συνωμίλει μετ’ αυτών περί διαφόρων ρητών περιεχομένων εις τας βίβλους των Προφητών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)