Η Κοίμησις της Θεοτόκου – του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Μία των γλυκυτέρων και συμπαθεστέρων εορτών του χριστιανικού κόσμου είναι και η Κοίμησις της υπεραγίας Θεοτόκου, ην σήμερον εορτάζει η Εκκλησία. Ευθύς από των πρώτων μ.Χ. αιώνων, έξοχος υπήρξεν η τιμή και ευλάβεια, ην απένεμον οι χριστιανοί προς την Παρθένον Μαρίαν. Αλλ’ η σημερινή εορτή είναι η κατ’ εξοχήν μνήμη της Θεοτόκου, άτε την Κοίμησιν Αυτής υπόθεσιν έχουσα.

Η Κοίμησις αύτη συνέβη, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τη 15 Αυγούστου, αλλά προϊόντος του χρόνου, συν τη καλλιεργεία και αναπτύξει του χριστιανικού πνεύματος, ετάχθη η προηγουμένη της ημέρας ταύτης δεκατετραήμερος εγκράτεια, προς τιμήν της υπεράγνου Θεομήτορος και αυτή γινομένη. Αγομένης της νηστείας ταύτης, ψάλλονται εν τοις ιεροίς ναοίς εναλλάξ καθ’ εκάστην, οι δύο μελωδικώτατοι Παρακλητικοί Κανόνες, η Μεγάλη λεγομένη παράκλησις και η Μικρά. 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Η ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Μιχαίου προφήτου, Μαρκέλλου ιερομάρτυρος.

Ὁ προφήτης Μιχαίας ἔζησε στὴν Ἱερουσαλὴμ τὸ 748 – 696 π.Χ., ἐπὶ τῶν βασιλέων Ἰωάθαμ, Ἄχαζ καὶ Ἐζεκίου. Ἀνῆκε στὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα καὶ γεννήθηκε στὴ Μορασθῆ, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε καὶ Μορασθίτης. Ὁ Μιχαίας, σχεδὸν σύγχρονος μὲ τὸν προφήτη Ἠσαΐα, εἶναι ἕκτος ἀπὸ τοὺς μικροὺς λεγόμενους προφῆτες. Ἡ προφητεία του ἀποτελεῖται ἀπὸ ἑπτὰ κεφάλαια. Στὰ πρῶτα τρία, προαναγγέλλει τὴν καταστροφὴ τῆς Σαμάρειας. Στὰ ἑπόμενα δυὸ μιλάει γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Μεσσία καὶ στὰ δυὸ τελευταῖα ἐλέγχει τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ γιὰ νὰ ἐξιλεωθεῖ ζητᾶ νὰ κάνει διάφορες θυσίες στὸν Θεό, ἐνῷ ὁ Μιχαίας τοῦ ὑπενθυμίζει τὸ πραγματικὸ καθῆκον ποὺ ἔχει στὸ Θεό, μὲ τὴν ἑξῆς ἐρώτηση: «Τί Κύριος ἐκζητεῖ παρά σοῦ ἀλλὰ ἡ τοῦ ποιεὶν κρῖμα καὶ ἀγαπᾶν ἔλεον καὶ ἕτοιμον εἶναι τοῦ πορεύεσθαι μετὰ Κυρίου Θεοῦ σου;». Δηλαδή, τί ζητάει ἀπὸ σένα ὁ Θεός, παρὰ μόνο νὰ εἶσαι δίκαιος, εὐσπλαγχνικὸς καὶ πρόθυμος νὰ πορεύεσαι σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου; Μιὰ διαχρονικὴ ὑπενθύμιση, ποὺ ἀνταποκρίνεται φυσικὰ καὶ στοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας. Γενικά, τὸ βιβλίο τοῦ Μιχαία, ποὺ γράφηκε στὴν ἑβραϊκή, διακρίνεται γιὰ τὴ γλαφυρότητα καὶ τὴ σαφήνεια τῶν φράσεών του. Νὰ ἀναφέρουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ Μιχαίας, λόγω τοῦ ὅτι ἦταν σφοδρὸς ἐλεγκτὴς τῶν παρανομιῶν τοῦ Ἀχαάθ, βασιλιὰ τοῦ Ἰούδα, καταδιώκετο ἀπ’ αὐτὸν καὶ σῳζόταν φεύγοντας στὰ ὄρη. Ἀλλὰ ὅταν βασίλευσε ὁ γιὸς τοῦ Ἀχαὰβ, Ἰωράμ, συνελήφθη ἀπ’ αὐτόν, μὴ ἀνεχόμενος τοὺς ἐλέγχους του, κρεμάστηκε καὶ ἔτσι θανατώθηκε. Τὸ δὲ σῶμά του περισυνέλεξαν οἱ συγγενεῖς του καὶ τὸ ἔθαψαν στὴ Μορασθῆ, κοντὰ στὸ πολυανδρίο Ἐνακείμ.

Θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει…

Του Φώτη Κόντογλου

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει(και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος),γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι' ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι' ας είναι γελοίος, επίσημος κι' ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι' ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι' ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας.

Γι' αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι' εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον».

Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι. Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι' αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο. Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει:

Ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής (Β. Ἤπειρος) γράφει στα «Εκατό Πρακτικά Κεφάλαιά» του τα εξής θεοφώτιστα:

«Όλοι οι ανθρωποι είμαστε πλασμένοι κατ᾽ εικόνα του Θεού. Τὸ “καθ᾽ ομοίωσιν” όμως το έχουν μόνον εκείνοι, οι οποίοι με πολλήν αγάπην υποδούλωσαν την ελευθερία τους στον Θεόν. Γιατί όταν δεν ανήκουμε στους εαυτούς μας, τότε είμαστε όμοιοι με Εκείνον, που μας συμφιλίωσε με τον εαυτόν Του μέσῳ της αγάπης. Αυτό δεν μπορεί κανείς να το επιτύχη, αν δεν πείση την ψυχή του να μη δελεάζεται από την εύκολη δόξα του κόσμου τούτου».

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση: Φθάσαμε στό σημεῖο οἱ ἔνοχοι νά εἶναι τολμηροί καί οἱ ὑπέρμαχοι τῆς πίστεως ψοφοδεεῖς!

Πρέπει κάποτε νά μποῦν τά πράγματα στή θέση τους καί νά στρέψουμε τήν προσοχή μας γιά τή λύση διαφόρων προβλημάτων, πού ἀντιμετωπίζουμε οἱ Ὀρθόδοξοι. Πρέπει νά γίνουμε παραδοσιακότεροι, νά ἀποκτήσουμε περισσότερο ζῆλο καί περισσότερη παρρησία. Δυστυχῶς, στήν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς νά ἔλθουν σέ ἀντίθεση μέ τούς κρατοῦντες, γιά νά μή χάσουν τήν εὔνοιά τους. Στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας αὐτό τείνει νά γίνει κανόνας. Πολλοί κληρικοί, ἀλλά καί ἐπίσκοποι (!), διαφωνοῦν, ἀλλά δέν ἐκφράζονται δημοσίως. Τρέμουν μπροστά στό ὀρθάνοιχτο μάτι -καί αὐτί- τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἤ τοῦ Μητροπολίτη. Τρέμουν καί πολλοί ἁγιορεῖτες! Ζοῦν μέ τό φόβο τῆς ἀπειλῆς καί τιμωρίας. Φοβοῦνται μήπως χάσουν αὐτά πού κατέχουν ἤ μήπως δέν πετύχουν αὐτά πού ἐπιθυμοῦν. Ἀντίθετα, οἱ Οἰκουμενιστές ἔχουν θράσος, διατυπώνουν δημοσίως τά ἐπιχειρήματά τους καί ἐκφράζουν τά φιλικά πρός τούς αἱρετικούς συναισθήματά τους. Φθάσαμε στό σημεῖο οἱ ἔνοχοι νά εἶναι τολμηροί καί οἱ ὑπέρμαχοι τῆς πίστεως ψοφοδεεῖς!  

Η Κοίμησις, η Ταφή, η Ανάσταση και η Μετάσταση της Παναγίας

Ἀπομαγνωτοφωνημένη ὁμιλία τοῦ ἀρχιμ Ἀθανασίου Μυτιληναίου ἡ ὁποία ἐκφωνήθη στὶς 14/08/1980 σὲ ἀγρυπνία τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆςΘεοτόκου.

Ἡ θέσις, ἀγαπητοί μου, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μέσα εἰς τὴν ἱστορία τῆς σωτηρίας μας, εἶναι σημαντικοτάτη. Καὶ τοῦτο διότι ἐστάθη τὸ ὄργανον τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ἔδωσε τὸν ἐαυτόν της, νὰ γίνει κλίμακα γιὰ νὰ κατέλθει ὁ Θεὸς στὴ γῆ, καὶ ταυτοχρόνως γίνεται κλίμακα γιὰ νὰ ἀνέλθει ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα στὸν οὐρανό.

Ἔτσι ὁ Θεὸς διὰ τῆς Θεοτόκου, γίνεται ἄνθρωπος καὶ οἱ ἄνθρωποι διὰ τῆς Θεοτόκου γίνονται θεοί. Νὰ λοιπὸν ὅτι ἡ θέσις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, εἶναι σημαντικοτάτη εἰς τὴν ἱστορία τῆς σωτηρίας. Εἰς ἐκεῖνο τὸ θαυμαστὸ ὅραμα τοῦ Ἰακὼβ μὲ τὴν κλίμακα ποὺ ἐστηρίζετο ὁ Θεὸς εἰς τὴν κορυφήν, ἡ κλίμακα αὐτὴ δὲν προϋποθέτει μόνον, τὴν κάθοδον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἰακώβ, δηλαδὴ τὴν ἄνοδο τῶν ἀνθρώπων.

Ἔτσι ἀγαπητοί μου, ἡ Θεοτόκος κατέχει κεντρικοτάτη θέση μέσα στὴν σωτηρίαν μας καὶ συνεπῶς καὶ στὴν λατρεία μας. Ὁλόκληρος ὁ Ἄυγουστος εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον. Σημειώσατε ὅτι δὲν ἔχουμε λίγες Θεομητορικὲς ἑορτὲς μέσα εἰς τὸν λειτουργικὸν χρόνον.

Ἀλλὰ τὴν κορυφὴ τῶν Θεομητορικῶν ἑορτῶν τὴν κατέχει ἑορτὴ τῆς Κοίμησις τῆς Θεοτόκου, αὐτὴ ποὺ ἑορτάζουμε στὶς 15 Αὐγούστου. Εἶναι μιὰ ἑορτὴ κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζουμε τὴν Κοίμηση, τὴν ταφή, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Μετάσταση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ναζισμός με περιτομή το (μαχητικό) Ισλάμ!

Το νέο κύμα από λαθρομετανάστες και η δημιουργία τζαμιών σε όλη την επικράτεια!

Ο «προοδευτικός» φασισμός παίζει πάλι με τις λέξεις. Αυξάνονται οι «ροές», λένε οι κονδυλοφόροι πολυτελείας. Μεταφράζω: επίκειται νέο κύμα εισβολής λαθραίων μουσουλμάνων. Παχιές, δύσοσμες ΜΚΟ, στελεχωμένες από συντρόφια με βρόμικο μάτι, τρίβουν τα χέρια τους. Μαζί «αλληλέγγυοι», καλόπαιδα του ΣΥΡΙΖΑ, ένα ενιαίο σύστημα πρόσκλησης, διευκόλυνσης της παράνομης εισόδου, διασποράς στο εθνικό σώμα και πλουτισμού από τη διαχείριση. Ενας εσμός από ανθελληνικές βδέλλες, που μια αυριανή πατριωτική ηγεσία πρέπει να συντρίψει και έπειτα από δικαστικό έλεγχο να τους στείλει να «αποφοιτήσουν από τον μεντρεσέ», για τους γνώστες της ιστορίας του σωφρονιστικού μας συστήματος.

Ο αρχιδουλέμπορος Ερντογάν, στο πλαίσιο σχεδίου ισλαμικού εποικισμού της Ευρώπης και εκδικητικής πίεσης προς τη Δύση,

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ναζισμός με περιτομή το (μαχητικό) Ισλάμ!":

Σπουδαίο άρθρο που πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β' : ΟΙ ''ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΜΗΤΩΝ'' ΚΑΙ Η ''ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΥΛΩΝ''

Στὴν Ἑλλάδα σήμερα, 

ὁρισμένοι σκοτεινοὶ κύκλοι θεωροῦν, 

ὅτι μποροῦν ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν νὰ ἀσχημονοῦν σὲ χώρους 

ποὺ ἐκφράζουν τὸν σκληρὸ ὑπαρκτικὸ πυρῆνα τοῦ ἐθνικοῦ βίου.

του Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού Β'

Δύνανται νὰ ἀμφισβητοῦν ἐμπράκτως καὶ μὲ τὸν χυδαιότερο δυνατὸ τρόπο τὸ δικαίωμα τῶν Ἑλλήνων νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐκφράζουν τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο (βλ. εἰσβολὴ ἀναρχικῶν στὴν Μητρόπολι τῆς Θεσσαλονίκης, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, Κυριακή, 1η Αὐγούστου 2016). Αὐτὸ δὲν συνέβη ἀπότομα, ἀπὸ τὴν μία ἡμέρα στὴν ἄλλη. Ἡ ἀσέβεια, ἡ κατάρρευση τῶν ἀξιῶν, ἡ σήψη καὶ ἡ παρακμὴ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα πολυετοῦς, ἐργώδους προσπάθειας τῶν νεοταξικῶν προπαγανδιστικῶν «στρατευμάτων», τῶν ἀποδομητῶν καὶ ἀποδομημένων... Οἱ στρατιὲς τῶν ἀποδομητῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους στελεχώθηκαν ἀπὸ πολιτικούς, πανεπιστημιακοὺς καθηγητές, δημοσιογράφους, ἐκδότες, ἐπιχειρηματίες, τηλεπαρουσιαστὲς καὶ πάσης φύσεως «διαμορφωτὲς ἄποψης». Ὅλοι οἱ προαναφερθέντες συστηματικά, ἀδιάκοπα καὶ μὲ ζῆλο προσπαθοῦσαν νὰ πείσουν τὴν κοινωνία νὰ ἀντιστρέψει τὸν ἀξιακὸ κώδικά της γιὰ νὰ συμβαδίσει μὲ τὸ «μοντέρνο», τὸ «νέο». Ἐν πολλοῖς, τὰ κατάφεραν· ἀλλὰ τὸ «μοντέρνο» ποὺ ἦλθε ἦταν: ἡ χρεοκοπία, ἡ διάλυση τῆς ἀγορᾶς ἐργασίας, ἡ ἐθνικὴ ὑποτέλεια, ἡ συλλογικὴ κατάθλιψη, ἡ καταστροφὴ τοῦ ἀστικοῦ τοπίου, ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ἡ λαθρομετανάστευση καὶ μία διεθνῶς καταγέλαστη «ἐλὶτ» τῆς συμφορᾶς.

Αὐτοὶ εἶναι οἱ πικροὶ καρποὶ τῆς ἐπικράτησης τῆς ἰδεολογίας τῶν ἱερόσυλων, 

τὴν ὁποία προώθησαν καὶ προωθοῦν οἱ στρατιὲς τῶν ἀποδομητῶν. 

Ἀλλά, 

«θαρσείτω Λαὸς τοῦ Θεοῦ· 

καὶ γὰρ Αὐτὸς ὁ Κύριος πολεμήσει τοὺς ἐχθρούς, ὡς Παντοδύναμος»!... 

***

Ο  Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β' : ΟΙ ''ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟ...":

+Ι.Γ.Ζ.

"Αὐτοὶ εἶναι οἱ πικροὶ καρποὶ τῆς ἐπικράτησης τῆς ἰδεολογίας τῶν ἱερόσυλων,
τὴν ὁποία προώθησαν καὶ προωθοῦν οἱ στρατιὲς τῶν ἀποδομητῶν"

Αυτές τις στρατιές των πολιτικών, που εσείς συνειδητά μνημονεύετε, στις ευχές της λειτουργίας.
Με τις πρεσβείες σας βασανίζουν και δολοφονούν τον κόσμο.
Οποιος μνημονεύει την Ν.Τ.Π. υπόκεινται στην Βλασφημία του Σεργιανισμού. ( συνεργασία εκκλησίας και άθεων για το "καλό" του κόσμου - Ρωσία 1925) 

***

Ο Ανώνυμος άφησε ένα  σχόλιο για την ανάρτησή σας "ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Β' : ΟΙ ''ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟ...":

Αυγουστίνου Καντιώτου

"Ἐκείνους ποὺ θὰ καταδιώξουν οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως δὲν θὰ ’νε οὔτε παπάδες, οὔτε δεσποτάδες, γιατὶ αὐτοὶ θὰ τὰ ’χουν πάντοτε καλά μαζί τους, βολεμένα μὲ τὸ κράτος. Ἂν τοὺς ποῦνε νὰ φορέσουν και κόκκινα ράσα, θὰ τὰ φορέσουν… "

Εις την Κοίμησιν της Θεομήτορος -- Του αγίου Νικολάου Καβάσιλα (14ος αιών).

«… Όταν ο Υιός Της διέλυσε την τυραννία του Άδη κι αναστήθηκε, Τον είδε βέβαια και Τον άκουσε και Τον προέπεμψε, όσο ήταν δυνατόν, καθώς έφευγε για τον ουρανό και πήρε, μετά την Ανάληψη, τη θέση Του ανάμεσα στους Αποστόλους και τους άλλους συντρόφους Του, αυξάνοντας έτσι τις ευεργεσίες με τις οποίες Εκείνος ευεργέτησε την ανθρώπινη φύση, «αναπληρώνοντας» δηλαδή, πιο άξια από όλους «τα υστερήματα του Χριστού». Γιατί σε ποιόν άλλο μπορούσε όλα αυτά να ταιριάζουν παρά στη Μητέρα; Ήταν όμως ανάγκη η παναγία εκείνη ψυχή να χωρισθή από το υπεράγιο εκείνο σώμα. Και χωρίζεται βέβαια και ενώνεται με την ψυχή του Υιού Της, με το πρώτο φως ενώνεται το δεύτερο. Και το σώμα, αφού έμεινε για λίγο στη γη, αναχώρησε κι αυτό μαζί με την ψυχή. Γιατί έπρεπε να περάση από όλους τους δρόμους από τους οποίους πέρασε ο Σωτήρας, να λάμψη και στους ζωντανούς και στους νεκρούς, να αγιάση δια μέσου όλων την ανθρώπινη φύση και να λάβη αμέσως μετά τον αρμόζοντα τόπο. Το δέχθηκε έτσι για λίγο ο τάφος, το παρέλαβε δε και ο ουρανός, αυτό το πνευματικό σώμα, την καινή γη, το θησαυρό της δικής μας ζωής, το τιμιώτερο από τους Αγγέλους, το αγιώτερο από τους Αρχαγγέλους. Ξαναδόθηκε έτσι ο θρόνος στον Βασιλιά, ο Παράδεισος στο ξύλο της Ζωής, ο δίσκος στο φως, στον καρπό το δένδρο, η Μητέρα στον Υιό, αξία καθόλα αντιπρόσωπος του ανθρώπινου γένους. Ποιος λόγος είναι αρκετός για να υμνήση, ω μακαρία την αρετή Σου, τις χάριτες που Σου δώρισε ο Σωτήρας, αυτές που Συ δώρισες στην κοινωνία των ανθρώπων;

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Ευδοκίας βασιλίσσης. Ανακ. λειψ. Μαξίμου ομολογητού.

Ἦταν κόρη τοῦ ἀθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου καὶ γεννήθηκε τὸ 401 μ.Χ. Σπούδασε κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο τὴ γραμματική, τὴ ρητορικὴ καὶ τὴ φιλοσοφία. Ὅταν πέθανε ὁ Λεόντιος, ἄφησε ὅλη τὴν περιουσία του στοὺς γιούς του, καὶ σ’ αὐτὴν ἄφησε μόνο 100 χρυσὰ νομίσματα. Ὅταν, λοιπόν, ᾖλθε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νὰ διεκδικήσει τὰ κληρονομικά της δικαιώματα, παντρεύτηκε τὸν Θεοδόσιο τὸν Β’, μέσῳ τῆς ἀδελφῆς του Πουλχερίας, ποὺ εἶχε κατενθουσιαστεῖ ἀπὸ τὰ σπάνια χαρίσματα τῆς ἀθηναίας κόρης. Ἔτσι βαπτίστηκε χριστιανὴ καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Εὐδοκία, ἀπὸ Ἀθηναΐδα ποὺ τὴν ἔλεγαν πρῶτα. Ἡ Εὐδοκία ἀπὸ τὴ φύση της γυναῖκα σεμνή, δὲν ἀνακατεύθηκε καθόλου μὲ τὶς βασιλικὲς ὑποθέσεις. Τὴν εἵλκυσε περισσότερο ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ἐπεδίωξε νὰ ἐπισκεφθεῖ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Ὅταν ὁ σκοπός της πραγματοποιήθηκε, αἰσθάνθηκε τὴν ψυχή της νὰ φτερουγίζει στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐπιστροφή της, ὅμως, στὴ Βασιλεύουσα, ἐπεφύλασσε ἐκπλήξεις. Οἱ σχέσεις της μὲ τὸν Θεοδόσιο ψυχράνθηκαν, λόγω συκοφαντιῶν. Γι’ αὐτό, μὲ τὴν ἄδεια του ἐπέστρεψε στὴν Ἱερουσαλήμ, ὅπου ἵδρυσε πολλὰ μοναστήρια. Καὶ μὲ προσευχή, μελέτη καὶ «ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι», τελείωσε τὴν ζωή της.

ΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΗ ΤΗ ΘΕΙΑ ΔΟΞΗ... ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΤΑΒΑΣΙΩΝ ΕΟΡΤΗΣ… -- Orthodox Hymns

Όσιος Συμεών o Νέος Θεολόγος :

Χωρίς νερό είναι αδύνατο να πλυθεί το λερωμένο ρούχο, και χωρίς δάκρυα μετανοίας είναι πολύ πιο αδύνατο να πλυθεί και να καθαριστεί από τις κηλίδες και τους μολυσμούς η ψυχή.

Ο "Ορθόδοξος" Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας ο Β'

Ανοικτή Επιστολή προς τον Πατριάρχη της Γεωργίας Ηλία τον Β΄

Από την Μοναστική Αδελφότητα του Αγίου Σίο του Μγκβίμε

Καθολικήν Εκκλησίαν, την ορθήν και σωτήριον της εις Aυτόν πίστεως ομολογίαν, Πέτρον μακαρίσας εφ  οις Aυτόν καλώς ωμολόγησεν, ο των όλων είναι Θεός απεφήνατο….και επί ταύτη τη πέτρα (δηλ. της σωστής πίστεως) οικοδομήσω την Εκκλησία μου και πύλαι άδου ου κατισχύσουσι αυτής (Ματθ. ΙΣΤ:18). Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ( Migne PG 90 ,132 A ).

Ορφανοί εγενήθημεν, ουχ υπάρχει πατήρ.     Θρήνοι Ιερεμίου  Ε:3

Ο  αναγινώσκων νοείτω     Ματθ. ΚΔ:15

Στα αρχαία Σόδομα ζούσαν ο δίκαιος Λωτ και η οικογένειά του. Ο μακρόθυμος Θεός μας, επερίμενε   την μετατροπή, την αλλαγή της καρδιάς των Σοδομιτών δίδοντάς τους όλα όσα εχρειάζοντο: αέρα, νερό, τροφή….ζωή. Ο Λωτ ήτο γι αυτούς σίγουρο παράδειγμα δικαιοσύνης, ένα πρότυπο για την διόρθωσή τους. Αλλά ματαίως. Το μέτρο της παρανομίας και αμαρτίας ξεχείλισε. Ο Κύριος απεμάκρυνε την οικογένεια του Λωτ και κατέστρεψε δια πυρός την πόλι των Σοδόμων , τοιουτοτρόπως αφήρεσε αυτή τη ζωή που ο Ίδιος είχε παραχωρήσει. Σαν τα Σόδομα γίνεται εκείνη η τοπική Εκκλησία στην οποία εστιάζεται η βδελυγμία των αιρετικών δογμάτων. Έτσι προς το παρόν ένεκα των δικαίων δούλων Του δεν θα αποσύρει την χάρη του Αγίου Πνεύματος από την  Εκκλησία η οποία λοξοδρομεί εις αιρετική ζοφερότητα τόσο προσβλητική  εις Αυτόν. Αλλά για πόσο χρονικό διάστημα; Που είναι το σύνορο πέραν του οποίου η παρανομία υπερέχει της μακροθυμίας και ελέους; Εάν ο χρόνος για έξοδο όπως του Λωτ έφθασε, τότε τέτοιος χρόνος είναι το τέρμα της περιόδου ( που επιτρέπεται για Μετάνοια), είναι ώρα εκτέλεσης της Κρίσεως του Θεού, ώρα της δικαίας οργής, ώρα για την απομάκρυνσι αυτού τούτου του Πνεύματος της Ζωής. Η απομάκρυνσις των αληθινών τέκνων της Εκκλησίας από το κέντρο της αμαρτίας ( της αίρεσις ) υπηρετεί ως δείκτης του Πνευματικού θανάτου της Ιεραρχίας της Τοπικής Εκκλησίας. Όταν ο Κύριος απομακρύνει όλους τους πιστούς εις Αυτόν  -- Την αληθινήν Εκκλησίαν Του -- τότε μόνον θα εγκαταλείψει εντελώς η χάρις του Αγίου Πνεύματος την συγκέντρωσι αυτών που παρέμειναν στην αίρεσι. Ο Λωτ προειδοποίησε τους γαμπρούς του δια την επερχομένη Κρίση αλλά εχλευάσθη από αυτούς. Και οι γαμπροί του εκάησαν μαζί με  όλους τους Σοδομίτες. Επίσης έχουμε το παράδειγμα της Νινευή. Οι Νινεϋίτες μετενόησαν και η κρίσις του Κυρίου ανεβλήθη Αλλά τα Σόδομα; Ήσαν τα Σόδομα εις θέσιν να μετανοήσουν; Τα Σόδομα στα οποία δεν υπήρχε καν συναίσθησι ανάγκης για μετάνοια;

              1) Ο Οικουμενισμός είναι Αίρεσις!  Είναι εντελώς ξεκάθαρο. Επί πλέον είναι αίρεσις των αιρέσεων.

              2) Από όλες τις πλάνες που περιλαμβάνει ο ονομαζόμενος « Οικουμενισμός » η πλέον βασική και εμβριθής είναι η πλάνη του, όσον αφορά αυτήν ταύτην την φύσιν της Εκκλησίας. Είναι εκκλησιολογική αίρεσις. Αντίκειται στην ομολογιακή πίστι του συμβόλου της Νικαίας -Κωνσταντινουπόλεως, διότι ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει  Μία  Αγία  Καθολική και Αποστολική  Εκκλησία .

              3) Το ονομαζόμενο  « Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών », ήδη αυτό τούτο το όνομά του, περιλαμβάνει αυτή την αντιλογία, του Ορθοδόξου Χριστιανικού Δόγματος όσον αφορά την Μία Εκκλησία. Στην δε  Θεωρία των Κλάδων (ο Οικουμενισμός) ολοκληρωτικά απορρίπτει αυτό το Δόγμα της Μίας  Εκκλησίας. Το  «Παγκόσμιο  Συμβούλιο Εκκλησιών » προσπαθεί να εκπληρώση αυτή τη βασική απόρριψη δια της πολεμικής τακτικής, του « Θρησκευτικού  πλουραλισμού » (= η αρχή κατά την οποίαν άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά σε μια κοινωνία διατηρώντας τα ιδιαίτερα γνωρίσματά τους).

              4) Η Ορθόδοξος Εκκλησία λαμβάνοντας μέρος στις δραστηριότητες του ως άνω αναφερομένου  « Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών » διακηρύσσει την συμφωνία της με όλες τις διδασκαλίες και δραστηριότητές του . Δι αυτού τούτου του τρόπου γίνεται  (η Ορθόδοξος Εκκλησία) μέρος των ψευδών και πλανών του Π.Σ. Εκκλησιών. Γίνεται αιρετική  στο βαθμό που είναι αυτό τούτο το  «Παγκόσμιο Συμβούλιο  Εκκλησιών ».

              5) Αυτή η αίρεσις (του Οικουμενισμού) εισάγεται ακόμη βαθύτερα εις το σώμα της Εκκλησίας δια της συμμετοχής των Ιεραρχών της ,δια των διαφόρων μορφών των λειτουργικών  συνεορτασμών, που πραγματοποιούνται υπό των ιδρυμάτων του  «Παγκασμίου Συμβουλίου Εκκλησιών » εις την πορεία των συνηθισμένων δραστηριοτήτων.

              6) Η Ορθόδοξος Εκκλησία της Γεωργίας (G.O.C.) είναι ενεργό μέλος του Π.Σ.Ε. για αρκετό χρόνο (από το 1962). Αυτή η ζωντανή συμμετοχή εκδηλουμένη με τις ενέργειες των ηλικιωμένων Ιεραρχών της, είναι ο δρόμος προς πτώσιν στην αίρεσιν, ή καλλίτερα είναι  ουσιαστηκά ήδη αίρεσις.

              7) Εις αμφότερες τις περιπτώσεις των δημοσίων  εμφανίσεων των, και απο καθέδρας οι Ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας έχουν δείξει τους εαυτούς των, απολογητάς και κήρυκας της αιρέσεως του Οικουμενισμού. Εις την συμμετοχήν του Τοπικού Συμβουλίου του 1995 αυτής της Κίνησις κατεγράφησαν εις τα επίσημα έγγραφα και επιστοποιήθησαν υπό των Εκκλησιαστικών Αρχών. Δι αυτών των ενεργειών αυτή η αίρεσις (του Οικουμενισμού) είναι εμφυτευμένη εις το σώμα της Τοπικής  Εκκλησίας της Γεωργίας.

              8) Όταν η Εκκλησία αρχίζει να δέχεται αιρετικές διδασκαλίες σε οιονδήποτε βαθμό τότε η χάρις της σωτηρίας μειούται εις αυτήν. Όταν η Εκκλησία στο σύνολό της, δέχεται μία αίρεσι τότε η χάρις της σωτηρίας αναχωρεί από αυτήν την κοινότητα, αφού έγινε αδύνατον πλέον η σωτηρία για τα μέλη της, ακόμα κι αν προσφέρουν την ζωή τους για τις πεποιθήσεις τους.  

              9) Υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι φυγής από την κατάστασι που έχει δημιουργηθή στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας: ή η Εκκλησία θα αποκηρύξη τις πλάνες της, ή διαφορετικά όσοι ψάχνουν για σωτηρία θα εγκαταλείψουν την συγκέντρωσι των απίστων.

           10) Η απόρριψις της αιρέσεως του Οικουμενισμού από την Εκκλησία πρέπει να εκφρασθή δια της αποχωρήσεώς της, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο « Εκκλησιών». Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

           11) Αυτό μπορεί να επιτευχθή από τους αρχαιοτέρους Ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας – αυτό είναι το προνόμιό τους.  Αλλά οι Ιεράρχες αρνούνται να το πράξουν.

           12) Μερικοί από τους Ιεράρχες θεωρούν μία τέτοια ενέργεια ασυνεπή με την σύγχρονη πορεία της παγκοσμιοποίησης. Υποτάσσουν, με την δική τους ιδέα, τη ζωή της Εκκλησίας σε ειδικούς (κοσμικούς) νόμους δια των οποίων λειτουργεί η κοινωνία, απειλούν τους Χριστιανούς με οικονομικές δυσκολίες, πολιτική, θρησκευτική, και μορφωτική απομόνωσι και μία πληθώρα από φανταστικούς κινδύνους.

           13) Τέτοιος τρόπος σκέψης βασίζεται σε έλλειψη πίστεως στην πρόνοια για την Εκκλησία από τον Δημιουργό και ιδρυτή Της. Αυτή είναι απιστία, αυτή είναι πραγματική αθεία η οποία αιχμαλωτίζει το μυαλό και την συνείδησι. Δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψη τους αληθινούς υπηρέτας Του. Οι οφθαλμοί Του δεν κοιμούνται και είναι ισχυρά η δεξιά Του.

           14) Άλλοι Ιεράρχες μη κατέχοντες μία αληθινή Χριστιανική συναίσθησι και μη θέλοντες να αντιληφθούν αυτή ταύτην την ουσία των δογμάτων της Εκκλησίας του Χριστού θεωρούν ότι η συμμετοχή στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» δεν είναι σπουδαίο αμάρτημα. Τοιουτοτρόπως δια ποικίλων τρόπων  συμβιβασμού ζητούν να εξαπατήσουν τον Θεό και τον εαυτόν τους.

           15) Έτσι λοιπόν τι απομένει να πράξη ένας Ορθόδοξος Χριστιανός που ζητεί την σωτηρία, ο οποίος είναι βέβαιος ότι αυτή η σωτηρία δεν είναι δυνατή χωρίς την αληθινή πίστι, ελεύθερη από αιρετικό βδέλυγμα;

           16) ….και επορεύοντο χαίροντες από προσώπου του συνεδρίου, ότι υπέρ του ονόματος αυτού κατηξιώθησαν ατιμασθήναι ( Πράξεις Ε¨41).

           17) “……εάν Πατριάρχης ή Επίσκοπος ή Μητροπολίτης είναι αιρετικός και την αίρεσί του, κηρύττει παρρησία και δια τούτο χωρίζονται οι εις αυτούς υποκείμενοι και προ του να γίνη ακόμη συνοδική κρίσις περί της αιρέσεως ταύτης, οι χωριζόμενοι αυτοί, όχι μόνο δια τον χωρισμόν δεν καταδικάζονται, αλλά και τιμής, της πρεπούσης, ως Ορθόδοξοι, είναι άξιοι, επειδή, όχι σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτόν, αλλά μάλλον ηλευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδεπισκόπων αυτών (ΙΕ΄ Κανων της Α΄ και Β΄ Συνόδου).

Εξηγώντας τον Κανόνα ΙΔ΄ της Αγίας Τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου ο Ζωναράς γράφει: «Είναι επίσης αιρετικοί αυτοί που διαφωνούν μερικώς με την διδασκαλία της Εκκλησίας ή αυτοί που κατ’  ελάχιστον την παρερμηνεύουν».

Η  Μονή του Μακαριστού Πατρός μας, Shio του Mghvime (του Σπηλαιώτου) διακόπτει κοινωνία με τον Καθολικό—Πατριάρχη  Ηλία τον Β΄  διότι πιστεύει την αίρεσι του Οικουμενισμού.

Αρχιμανδρίτης  Γεώργιος  Ηγούμενος  της  Μονής

Αρχιμανδρίτης  Ιωάννης

Ιερομόναχος  Νικόλαος

Cannes bans burkinis over suspected link to radical Islamism

The mayor of Cannes in southern France has banned full-body swimsuits known as "burkinis" from the beach, citing public order concerns.

David Lisnard said they are a "symbol of Islamic extremism" and might spark scuffles, as France is the target of Islamist attacks.
France is on high alert following a series of incidents including July's truck attack in nearby Nice.
Anyone caught flouting the new rule could face a fine of €38 (£33).

Πηγή : http://www.bbc.com/news/world-europe-37056742

Χαρακτήρισαν "ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ" και "ΚΑΙΝΟΤΟΜΟ" ―δηλ. αιρετικη― την Σύνοδο της ΚΡΗΤΗΣ, αλλά -και πάλι, "άχρι καιροῦ"- θα κοινωνούν με τους Παναιρετικούς Οικουμενιστές!

Πηγή: https://paterikiparadosi.blogspot.ca/

Όλα όσα συζήτησαν Ζήσης, Τσελεγγίδης και λοιποί με τον Πατρ. Γεωργίας για την Πανορθόδοξη-Ζήτησαν νέα Σύνοδο

Χαίρει ο ουρανός ότι υποδέχεται την Θεοτόκον

«Δεύτε άπαντα τα πέρατα της γης, την Σεπτήν μετάστασιν της Θεομήτορος μακαρίσωμεν... Η γαρ των Ουρανών υψηλοτέρα και των Χερουβείμ ενδοξοτέρα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα, σήμερον την Παναγίαν παρατίθεται ψυχήν και πληρούνται τα σύμπαντα χαράς» (Τροπάριον β' Λιτής της εορτής).

Χαίρει ο ουρανός ότι υποδέχεται την Θεοτόκον, την αειπάρθενον, την μητέρα του φωτός. Χαίρει, γιατί υποδέχεται την θεοχώρητο κόρη και αγνή Θεοτόκο, το κλέος των προφητών, την θυγατέρα του Δαυΐδ. Χαίρει, όταν βλέπη να ανεβαίνη από την γη που είναι έρημος από αρετή και ωραιότητα Εκείνη που ανέτρεψε την κατάρα και την μετέτρεψε σε ευλογία. Χαίρει ο ουρανός, γιατί τιμάται υποδεχόμενος την πάντων Βασίλισσα «εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη» και παρισταμένη στα δεξιά του Σωτήρος. Χαίρει βλέπων «την βάτον την φλεγομένην και μη καιομένην», «την λαβίδα των μυστικών την τον άνθρακα Χριστό συλλαβούσα εν γαστρί» να μετακομίζη εις την άνω Ιερουσαλήμ για ατελεύτητο κατάπαυση. Χαίρει ο ουρανός, γιατί μετέστη προς την ζωήν «η κλίμαξ δι ἧς κατέβη ο Θεός», «η της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον», «η των ειδώλων ελέγξασα τον δόλον», η Θεοτόκος. Χαίρει και αγάλλεται και σκιρτά βλέπων στον ουρανό τον έμψυχο ναό του Θεού, την τον θείον μαργαρίτην προαγαγούσα, Εκείνη δια της οποίας ελύθη η κατάρα, Εκείνη που Χριστόν προαγαγούσα έγινε αιτία χαράς και έκτοτε αντεισάγεται στον κόσμο αντί της καταδίκης η χάρις, αντί της απωλείας η σωτηρία, αντί του σκότους το φως, αντί του παροδικού το αιώνιον, αντί της αδικίας η δικαιοσύνη, αντί νυκτός η ημέρα, αντί του Βελίαρ ο Χριστός, την Θεομήτορα.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Φωτίου και Ανικήτου μαρτύρων.

Ὁ Φώτιος ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ Ἀνικήτου. Κατάγονταν καὶ οἱ δυὸ ἀπὸ τὴ Νικομήδεια. Ὅταν ὁ Διοκλητιανὸς θέλησε νὰ κινήσει διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, μίλησε μπροστὰ στὴν Σύγκλητο μὲ τοὺς πιὸ ὑβριστικοὺς λόγους ἐναντίον τους. Ἐκεῖ ἦταν παρὼν καὶ ὁ Ἀνίκητος, ποὺ ὅταν ἄκουσε αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ βασιλιά, ὄχι μόνο δὲν φοβήθηκε, ἀλλὰ σηκώθηκε μὲ θάρρος, δήλωσε ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ εἶπε στὸ Διοκλητιανό: «Πλανᾶσαι, βασιλιά, ἂν νομίζεις ὅτι μὲ τὰ μέτρα κατὰ τῶν Χριστιανῶν θὰ πετύχεις τοὺς ἀσεβεῖς σκοπούς σου. Μάθε ὅτι οἱ χριστιανοὶ ἀποτελοῦν σήμερα τὴν ὑγιέστερη μερίδα τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Καὶ θὰ ἦταν ἀνόητοι καὶ ἀναίσθητοι ἂν πίστευαν στὰ εἴδωλα.

ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016 – Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ -- «Έφαγαν πάντες και εχορτάσθησαν»

Αυθεντικοί δείκτες ζωής

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ξεδιπλώνει μπροστά μας ένα άλλο θαυμαστό γεγονός που επιτέλεσε ο Κύριός μας, το οποίο έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία ως προς τα βαθύτερα μηνύματα που μπορούμε να αντλήσουμε από το περιεχόμενό του. Το θαύμα τού πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων είναι από τα πιο γνωστά απ’ εκείνα που τόσο γλαφυρά αποτυπώνει η γραφίδα των ευαγγελιστών. Αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού προσφέρεται ως απόδειξη ότι ο Χριστός ενδιαφέρεται και για τα υλικά προβλήματα των ανθρώπων, για την πείνα τους, αλλά και γιατί παραπέμπει σαφώς στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, σύμφωνα με την ερμηνευτική προσέγγιση της πατερικής σκέψης. Το ότι ο Χριστός επιτελούσε θαύματα με τη δική τους ξεχωριστή σημασία το καθένα, φαίνεται από πλειάδα περιγραφών στο ευαγγέλιο. Μια ενδιαφέρουσα οπωσδήποτε πτυχή που μπορεί να εξετάσει κάποιος από τη συγκεκριμένη περικοπή του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων είναι η στάση των ανθρώπων τότε και σήμερα.

Αυτός σήμερα, εγώ αύριο

Το γεροντικό αναφέρει ότι: «Ένας από τους πατέρες, βλέποντας κάποιον να αμαρτάνει, έκλαψε πικρά και είπε: Αυτός σήμερα, εγώ αύριο».