ΚΥΡΙΑΚΗ, 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015 – Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ------ "πολλάκις πίπτει εις το πύρ, και πολλάκις εις το ύδωρ"

Παιδαγωγία Χριστού

"πολλάκις πίπτει εις το πύρ, και πολλάκις εις το ύδωρ"

Τη θεραπεία του παιδιού του ζητούσε εναγωνίως ο  τραγικός πατέρας που το έβλεπε με πόνο ψυχής να υποφέρει από ακάθαρτο πνεύμα. Η περιγραφή που ο ίδιος δίνει, αποκαλύπτει το μέγεθος της τραγωδίας που βίωναν: "πολλάκις πίπτει εις το πύρ, και πολλάκις εις το ύδωρ". Η σκηνή που ξεδιπλώνει μπροστά μας ο ευαγγελιστής Ματθαίος  δίνει το στίγμα της δουλείας στην οποία περιέρχεται ο άνθρωπος από τις δυνάμεις του κακού, όταν παραλείπει να ακολουθεί το δρόμο που μας υποδεικνύει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Πραγματικά, ο νέος εκείνος από μικρό παιδί είχε παγιδευτεί στα πλοκάμια του διαβόλου και κάτω από τη σκοτεινή εξουσία του είχε καταντήσει μια καθ’ όλα τραγική ύπαρξη.

Η ευθύνη των γονέων

Η προτροπή του Κυρίου μας "φέρετέ μοι αυτόν ώδε", μάς δίνει τη βεβαιότητα ότι μόνο κοντά στην αγάπη Του είναι δυνατόν ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τη δυναστεία του κακού και να γίνει μια νέα ύπαρξη. Μόνο κοντά στον Χριστό μπορούμε να γνωρίσουμε το φως της μεταμόρφωσης σε υπαρξιακό, πνευματικό αλλά και σωματικό επίπεδο. Οι σκέψεις αυτές δείχνουν την τεράστια ευθύνη που έχουν οι γονείς να οδηγούν τα παιδιά τους κοντά στο Χριστό, η παρουσία του Οποίου ανοίγει τους ορίζοντες της αιωνιότητας μπροστά τους.

Το παράδειγμα

Στη λυτρωτική αυτή πορεία της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα πλοκάμια του σατανά και της ένταξής του στην ανακαινιστική δύναμη της Εκκλησίας, πολύ σημαντικό ρόλο έχει το παράδειγμα των γονέων. Ίσως είναι το πιο βασικό στοιχείο για την εν Χριστώ ανατροφή των παιδιών. Δυστυχώς όμως, ιδιαίτερα στις μέρες μας, βλέπουμε γονείς που δεν έχουν αυτή την αίσθηση της ευθύνης, παραμελούν το έργο τους και ατυχώς παραδίδουν πολλές φορές τα παιδιά τους σε χέρια ή καταστάσεις που γκρεμίζουν και δηλητηριάζουν τις αθώες τρυφερές τους ψυχές. Δεν είναι σε θέση σε αρκετές περιπτώσεις για να ελέγξουν τι είναι πραγματικά ωφέλιμο και τι ψυχοφθόρο, προκειμένου να παράσχουν προστασία στα παιδιά τους. Δεν αφιερώνουν αρκετό χρόνο για να επικοινωνήσουν μαζί τους κατά τρόπο που να τα οδηγούν στο Χριστό και την Εκκλησία Του και να τα προστατεύουν ταυτόχρονα από όλες εκείνες τις επικίνδυνες σειρήνες που ηχούν τόσο εκκωφαντικά αλλά ταυτόχρονα και επικίνδυνα στους σύγχρονους ρυθμούς της ζωής.

Αυτά τα δεδομένα καθιστούν ιδιαίτερα επίκαιρο το παράγγελμα του Χριστού που ακούσαμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή: "φέρετέ μοι αυτόν ώδε". Απευθύνεται σε όλους τους γονείς αλλά και σε όσους εμπλέκονται στο θέμα της αγωγής των νέων μας. Κοντά στον Χριστό, οι αθώες παιδικές ψυχές μεγαλώνουν προφυλαγμένες από τους καταστροφικούς ανέμους, αλλά και τις επικίνδυνες καταιγίδες που ξεσπούν μέσα στης κοινωνίας τις μεγάλες φουρτούνες. Και αφού βέβαια σταθεροποιηθούν, όπως μας διδάσκει η πατερική σοφία, μπορούν τότε να αποκτήσουν γερές βάσεις και εφόδια για να εκκολαφθούν μέσα τους αντοχές τέτοιες προκειμένου να είναι ικανά να αποκρούουν τις πολύμορφες επιθέσεις του πονηρού και να εξέρχονται αλώβητα από αυτές.

Κοντά στον Χριστό

Οι γονείς, όταν επιτελούν το καθήκον τους και ανταποκρίνονται στην μεγάλη ευθύνη της ανατροφής των τέκνων τους, τότε και οι ίδιοι καταξιώνονται στη μεγάλη αποστολή που τους εμπιστεύεται ο Θεός.  Ο Χριστός είναι πάντοτε ο καλύτερος παιδαγωγός, ο τρυφερός φίλος και ο πιο ισχυρός προστάτης, στις αγκάλες Του οποίου μπορούμε να εναποθέτουμε με απόλυτη εμπιστοσύνη τα παιδιά μας.  Ο Χριστός είναι Εκείνος που ποτέ δεν απογοητεύει και κοντά του πάντοτε ο άνθρωπος ανυψώνεται σε αιθέρες ουράνιους και αιώνιους.

Το Σώμα του Χριστού, παρατεινόμενο στους αιώνες, είναι η Εκκλησία. Στη μυστηριακή ζωή της, λοιπόν, πρέπει να καθοδηγούμε τα παιδιά μας. Η πρόσκληση του Χριστού "άφετε τα παιδία ελθείν προς με" απευθύνεται σε όλους εμάς που έχουμε τη μεγάλη ευθύνη για την ανατροφή των τέκνων μας "εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου".

Χριστάκης Ευσταθίου, Θεολόγος.

Εφημερίς «Ορθόδοξος Τύπος» : Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης συνεχίζει τά βήματα τῶν προδοτῶν τῆς Πίστεως τοῦ Βυζαντίου (κατά τήν μεγάλην παρακμήν του).

Εὑρίσκεται ὅπως καί ἐκεῖνοι εἰς μεγάλην διάστασιν μέ τόν πιστόν Ὀρθόδοξον λαόν. Ἡ πίστις τοῦ λαοῦ μετά τήν πτῶσιν τοῦ Βυζαντίου ἐκράτησεν ἀλύγιστον τήν ἀδούλωτον ψυχήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Σήμερον ἡ πίστις τοῦ λαοῦ τόν κρατᾶ ὄρθιον καί ὑπομένει ὅλας τάς δυσκολίας καί τάς ταπεινώσεις. Σήμερον ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ηὗρεν τήν εὐκαιρίαν διά νά προωθήση τόν διάλογον καί τήν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπηρετῶν τάς προσωπικάς του φιλοδοξίας νά γίνη Πάπας εἰς τήν Ἀνατολήν καί τά νεοταξικά κέντρα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦν πάσῃ θυσίᾳ ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Παπισμοῦ.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, ---Ευαγγέλιο της Κυρ. Θ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ’ 22-34)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης

Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Ιούνιος 2015, αρ. φ. 168)

Ευαγγέλιο της Κυρ. Θ΄ Ματθαίου (Ματθ. ιδ’ 22-34)

Κήρυγμα στο «23 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ' ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.[1]».

«Και αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο όρος για να προσευχηθεί μόνος. Και όταν βράδιασε ήταν εκεί μόνος[2]».

Θα ασχοληθούμε σήμερα με το παρεμφερές θέμα της ερημίας και της μονώσεως κατά την προσευχή. Αποτελεί ένα τεράστιο θέμα από μόνο του για το οποίο μόνο ολίγα πράγματα θα πούμε ελπίζοντας να καλύψουμε το κενό που θα δημιουργήσουμε από την μη ενασχόλησή μας με το μοναδικό θαύμα του περιπάτου του Ιησού πάνω στη λίμνη.

Τό μυστήριον τῆς Θεοτόκου

Τοῦ Ἀρχιµ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν ∆ρος Θεολογίας

Η ΠΕΡΙΟ∆ΟΣ τοῦ ∆εκαπενταυγούστου εἶναι περίοδος ἀφιερωµένη στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Μέσῳ τῆς ὅλης ὑµνολογίας ὑπενθυµίζεται καὶ διατρανώνεται ἡ Ὀρθόδοξος Θεολογικὴ τοποθέτηση περὶ τῆς Μητρὸς τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου. Ἀποκορύφωµα τῆς λειτουργικῆς λατρευτικῆς προσεγγίσεως τῶν ἡµερῶν συνιστοῦν τὰ τροπάρια καὶ τὰ ἀναγνώσµατα τῆς Ἀκολουθίας τῆς Κοιµήσεως τῆς Θεοτόκου, ὑπογραµµίζοντα τὴν «κένωσιν», τὴν ὁποία µοιράζεται µὲ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της. Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ εἶναι τὸ δεύτερο, τὸ µυστικό Πάσχα. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀναφωνεῖ: «Ἐκπλήσσεταί µου ὁ νοῦς τὸ τῆς κοιµήσεώς σου θαυµάσιον ἀναλογιζόµενος... καὶ γὰρ ὑπερέχεις, ὑπερβάλλεις, ὑπερτερεύεις ἀσυγκρίτως... τῆς ἀγγελικῆς ἀξίας, πάσης τῆς ἀΰλου καὶ λογικῆς οὐσίας, νοητῶν τε καὶ νοερῶν δυνάµεων» (PG 99, 720). Τὸ µυστήριο τῆς Κόρης τῆς Ναζαρὲτ εἶναι «µέγα καὶ διανοίας καὶ γλώττης ἀνώτερον» (PG 85, 429). Καὶ τοῦτο γιατὶ ἡ Ἀειπάρθενος Κόρη τῆς Ναζαρὲτ ταύτισε τὴν ὅλη φυσική της ζωὴ µὲ τὴν ζωὴ τῆς σαρκωµένης ὑποστάσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Μέσα στὴν Παγαγία Μήτρα της ἔζησε ὁ Θεὸς ὡς ἄνθρωπος µὲ τὴν δική της σάρκα καὶ τὸ δικό της αἷµα. Οἰκοδοµεῖ, θὰ λέγαµε, ἡ Κόρη Μαριὰµ µὲ τὴν σάρκα καὶ τὸ αἷµα της τὴν Ὕπαρξή Του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ «Θεὸν σαρκωθέντα τεκοῦσα, Θεοτόκος ὀνοµάζεται», µᾶς λέγει ὁ Βασίλειος Σελευκείας.

«Η Μάνα – Παναγία μας… κοιμήθηκε»

Το Μάννα, εις τα Εβραϊκά, σημαίνει: «τι είναι αυτό;», και δείχνει την φιλευσπλαγχνίαν του Θεού Πατρός, κατά την έξοδον των Ισραηλιτών βαβυλώνιον αιχμαλωσίαν. Η Μάνα, εις τα Ελληνικά, είναι ο Άγγελος φύλακας και το απάνεμον λιμάνι της ανατροφής των παιδιών της, με ανεξάντλητον στοργήν και θαυμαστήν αγάπην. Η Μάνα—η Παναγία είναι η «σκάλα», ήτοι η μεσολαβήτρια, η οποία ενώνει τα Επίγεια, με τα Ουράνια και το καταφύγιον, όσων προσφεύγουν εις Αυτήν. Και εις τας τρεις, ανωτέρω καταγραφάς, ενυπάρχει αντίστοιχα, το θαύμα: της Φροντίδος, της Ζωής, της Σωτηρίας. Το γλυκοχάραμα της Ζωής, για καθεμίαν Χριστιανήν μάναν, κορυφώνεται, εις το πάνσεπτον πρόσωπον της Παναγίας, αφού η άσπιλος και αμόλυντος Μαριάμ, γίνεται η Θεοτόκος, η οποία τίκτει τον Υιόν και Λόγον, για την σωτηρίαν του Ανθρωπίνου Γένους.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Αιμιλιανού, Μύρωνος Κρήτης.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θέλοντας νὰ τονίσει τὴν μεγάλη σημασία τῆς ὁμολογίας τῆς πίστης μας πρὸς τὸν Χριστό, εἶπε: «Ἔχοντες οὒν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας». Ἀφοῦ, δηλαδή, ἔχουμε μεγάλο Ἀρχιερέα, ποὺ ἔχει πλέον περάσει ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ μπῆκε στὴν αἰώνια κατάπαυση, ὅπου μᾶς περιμένει, ποὺ δὲν εἶναι ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἃς κρατᾶμε καλὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστης μας πρὸς Αὐτόν, τὸν Κύριο καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό.

Ἕνα τέτοιο παράδειγμα ὁμολογίας ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Αἰμιλιανός, ποὺ ἔζησε μεταξὺ τοῦ 8^ου καὶ τοῦ 9^ου αἰῶνα. Ὁ Αἰμιλιανὸς ἦταν ἐπίσκοπος Κυζίκου μετὰ τὸ Νικόλαο, στὰ χρόνια 787 – 815.

Ἀγωνίστηκε μὲ ὅλη τὴν δύναμη ποὺ τοῦ παρεῖχε ὁ Θεὸς γιὰ τὴντιμητικὴ προσκύνηση τῶν ἁγίων εἰκόνων, ὅταν αὐτοκράτορας ἦτανὁ εἰκονομάχος Λέων ὁ Ε’. Ἀθλητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας, μιλοῦσεθερμότατα γι’ αὐτὴν καὶ ἐνίσχυε τοὺς πιστοὺς νὰ ὑπομένουνκαρτερικὰ τοὺς ἀσεβεῖς διωγμούς.

Ὑπέφερε πολλὲς κακοπάθειες καὶ θλίψεις καὶ πέθανε τελικὰἐξόριστος, σὰν γνήσιος Ὁμολογητὴς τῆς ὀρθῆς πίστης.

Περί τῆς µνηµονεύσεως τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος Εὐστάθιος Κολλᾶς,

Ὀρθόδοξος θεολόγος Ἐκκλησιαστικὸς Συνήγορος Ἐπ/µος Πρ/δρος Συνδέσµου Κληρικῶν Ἑλλάδος Κατὰ τὴν Ἀγρυπνία καὶ τὴν ἐν συνεχείᾳ Θεία Λειτουργία ποὺ ἐτελέσθη ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη Κων/πόλεως κ. Βαρθολοµαῖο τὴν 11-7-2015 στὸ Ἡσυχαστήριο Σουρωτῆς Θεσ/κης, συµµετεῖχαν Ἐπίσκοποι τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὴν ὥρα τῆς µνηµόνευσης, οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος µνηµόνευσαν µόνο τὸ ὄνοµα τοῦ κ. Βαρθολοµαίου, καὶ ὄχι καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ποὺ τοὺς ἐξέλεξε καὶ τοὺς χειροτόνησε, κατὰ τὴν ἔκπαλαι τάξη καὶ πράξη τῆς κατὰ Ἀνατολάς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐρωτᾶται λοιπόν: Ἡ ἀντὶ-Ἐκκλησιολογικὴ αὐτὴ πράξη καὶ συµπεριφορὰ τῶν Μητροπολιτῶν τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔγινε κατ᾽ ἐντολὴ τοῦ κ. Βαρθολοµαίου, ἢ µὲ τὴν ἀνοχή του; Καὶ ἐρωτᾶται τοῦτο καὶ ἀναµένεται επ᾽ αὐτοῦ ὁπωσδήποτε ἀπάντηση, καὶ µάλιστα πειστική, γιατί ἡ πανταχόθεν ἀπαράδεκτη αὐτὴ ἐκκλησιαστικὴ συµπεριφορὰ τῶν ἐν θέµατι Μητροπολιτῶν, καὶ ἡ ἀνοχή της (;), θὰ ἔχει συνέχεια γιὰ τὸν κ. Βαρθολοµαῖο καὶ τοὺς Μητροπολίτες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος...

Ο ἀββᾶς Ἀγάθωνας πῆγε στὴν πόλη, γιὰ νὰ πουλήσει διάφορα ἀντικείμενα.

Στὴν πλατεῖα βρῆκε ἕνα κατάκοιτο ξένο ἄνθρωπο, ποὺ δὲν εἶχε κανένα νὰ τὸν φροντίζει. Τὸν λυπήθηκε πολὺ καὶ θέλησε νὰ τὸν βοηθήσει. Νοίκιασε ἕνα δωμάτιο καὶ ἀπὸ τὸ ἐργόχειρό του πλήρωνε τὸ ἐνοίκιο καὶ ξόδευε γιὰ ὅ,τι χρειαζόταν ὁ ἄρρωστος ἀδελφός. Ἔμεινε μαζί του τέσσερις μῆνες μέχρι νὰ γίνει καλά. Μετὰ γύρισε στὸ κελί του ἔχοντας βαθιὰ εἰρήνη στὴν καρδιά του. Παρόμοιο περιστατικὸ συνέβη στὸν ἀββᾶ Ἀγάθωνα καὶ μιὰ ἄλλη φορά, ποὺ βρέθηκε στὴν πόλη, γιὰ νὰ πουλήσει διάφορα μικροαντικείμενα. Συνάντησε ἕνα λεπρό, ποὺ ἦταν στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου. Τὸν πλησίασε καὶ ὁ λεπρὸς τὸν ρώτησε: -Ποῦ πηγαίνεις; -Στὸ Κέντρο τῆς πόλης, γιὰ νὰ πουλήσω τοῦτα τὰ ἀντικείμενα, τοῦ ἀπάντησε. -Κάνε μου τὴ χάρη, σήκωσέ με καὶ πήγαινέ με ἐκεῖ. Τὸν σήκωσε καὶ τὸν πῆγε στὴν ἀγορά. Ὁ λεπρὸς μόλις εἶδε τὸν ἀββᾶ νὰ πουλάει ἕνα ἀντικείμενο, τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ πάρει μιὰ πίττα. Ὁ ἀββᾶς τοῦ ἱκανοποίησε τὴν ἐπιθυμία του. Ὁ ἀσθενὴς ὅλο ζητοῦσε καὶ κάτι ἄλλο, καθὼς ἔβλεπε τὸν ἀββᾶ νὰ πουλάει. Ἦταν πολλὲς οἱ ἐπιθυμίες του. Ὅταν ὁ ἀββᾶς τὰ πούλησε ὅλα ὅσα εἶχε, ἑτοιμαζόταν νὰ φύγει. Ὁ λεπρὸς τὸν παρακολουθοῦσε καὶ τοῦ ζήτησε μιὰ ἀκόμα χάρη: -Σὲ παρακαλῶ πήγαινέ με ἐκεῖ ποὺ μὲ βρῆκες. Τὸν σκήκωσε ὁ ἀββᾶς καὶ τὸν πῆγε στὸν τόπο του. Κι ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: -Εὐλογημένος εἶσαι Ἀγάθων, ἀπὸ τὸν Κύριο στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Ὁ γέροντας ἔστρεψε τὰ μάτια του πρὸς τὸν ἀδελφό, ἀλλὰ δὲν τὸν εἶδε, γιατὶ ἦταν ἄγγελος Κυρίου, ποὺ εἶχε πάει, γιὰ νὰ δοκιμάσει τὴν ἀγάπη του.

Ἡ πιὸ ὑπέροχος ὀμορφιά

Τοῦ Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδη (†)

Μή ψάξετε καί µή δυσκολοπροβληµατιστεῖτε. ∆έν εἶναι σταυρόλεξο. Πρόκειται γιά τήν ἀρετή τῆς ἁγνότητας, πού µέ τόση σφοδρότητα βάλλεται καταιγιστικά στίς µέρες µας. Εἶχε δίκιο πού κάποτε εἶπε κάποιος, ὅτι "σέ λίγο θά ζητᾶµε ν' ἀνοίξουµε τίς ἐγκυκλοπαίδειες, γιά νά µάθουµε τί εἶναι αὐτή ἡ ἁγνότητα"! Τί κατάντια! Τί ἠθικός σκοταδισµός! Τί συνειδησιακή πώρωση! Σάν τή χολέρα ξαπλώνεται ἡ διαστροφή καί ἡ σαρκοµανία, "διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας". ∆ίχως Θεό, ὁ ἄνθρωπος "ἤ κτηνώδης γίνεται ἤ δαιµονιώδης" (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς). Ἡ ἁγνότητα, ὡστόσο, ἦταν - καί θά παραµένει στούς αἰῶνες - ἡ πιό ὑπέροχη ὀµορφιά, τήν ὁποία σέβονται κι αὐτοί ἀκόµα οἱ ἐχθροί της. Εἶναι τ' ὡραιότερο καί τ᾽ ὀµορφότερο λουλούδι, πού ἔπλασε ὁ Θεός στόν κόσµο µας. Ἡ ἁγνότητα εἶναι διαµάντι ἀτίµητο. Εἶναι κάτοπτρο πού ἀντανακλᾶ τόν οὐρανό. Εἶναι χαριτωµένη, ἀνώτερη κι εὐγενέστερη ζωή. Εἶναι µακάρια κατάσταση ἑνός ἅγιου ἀγώνα. Εἶναι σύνοψη τῶν ἀρετῶν καί καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος.

Οἱ ἐκτός Ἐκκλησίας ἄνθρωποι

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ στήν ἐποχή µας προσέχουν πρωτίστως τούς πολιτικούς, τούς οἰκονοµολόγους, τούς ἐπιστήµονες, τούς καλλιτέχνες καί τούς ποδοσφαιριστές, ἐνῶ ἀποστρέφουν τό πρόσωπό τους ἀπό τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καί κλείνουν τά αὐτιά τους στό λόγο της. ∆έν φτάνουν βέβαια στό σηµεῖο νά τήν ἀπορρίψουν, γιατί τῆς ἀναγνωρίζουν κάποιον κοινωφελῆ ρόλο, µιά καί διαθέτει ἀµύθητη περιουσία, ὅπως ἐπιπόλαια ὑποστηρίζουν. Ἀρνοῦνται ὅµως πεισµατικά τή διδασκαλία της, γιατί δέν θέλουν νά δεσµευτοῦν ἀπό τίς ἐντολές της. Ἀπό τή νοοτροπία αὐτή τοῦ κόσµου ἐπηρεάζονται δυστυχῶς καί πολλοί κληρικοί. Εἶναι ὑλόφρονες καί κοσµικοί καί ἡ ζωή τους δέν διαφέρει σχεδόν σέ τίποτα ἀπό τή ζωή τῶν ἀποµακρυσµένων ἀπό τό Θεό ἀνθρώπων, γι᾿ αὐτό καί «ἔχοµεν κάθε τόσον τήν ἐµφάνισιν νέων ἰδεῶν, εἰσηγήσεις καινοτοµιῶν, τάσεις προσαρµογῆς, ἀντιπαραδοσιακάς πρωτοβουλίας καί ἀντορθοδόξους ἐνεργείας προερχοµένας ἀπό ἐκείνους, πού ἐτάχθησαν νά εἶναι ποιµένες καί διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ καί φρουροί τῆς πίστεως», ὅπως ἔλεγε ὁ ἁγιορείτης µοναχός Θεόκλητος ∆ιονυσιάτης (Ὀρθόδοξα µελετήµατα, 1974, σελ. 50). Ἡ ἀδιαφορία τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων ἀπέναντι στό λόγο τοῦ Θεοῦ φαίνεται πολύ καθαρά στό θέµα τοῦ ἐκκλησιασµοῦ. ∆έν αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά λατρέψουν τό Θεό καί νά συµµετάσχουν στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Φθάσανε στό σηµεῖο νά θεωροῦν χρήσιµη τήν Ἐκκλησία µόνο γιά ἐπιµνηµόσυνες δεήσεις!

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Επίσκοποι Μουφτήδες (ποίημα μοναχού)

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Γράφει ὁ π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνὸς,Ὁμότιμος Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Κάποτε εἴχαμε οἱ Ἕλληνες τόσο ψυχικοπνευματικὸ δυναμισμό, ριζωμένοι ὅπως ἤμαστε μέσα στὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας, ποὺ μπορούσαμε, φυσικὰ καὶ ἀβίαστα, νὰ ἐξελληνίζουμε καὶ ὀρθοδοξοποιοῦμε τοὺς ἄλλους. Οἱ Ξένοι, μετέχοντας στὴν παιδεία μας, κατὰ τὸν Ἰσοκράτη, ἐντάσσονταν στὸν πολιτισμὸ μας καὶ γίνονταν Ἕλληνες, συχνὰ τρανότεροι ἀπὸ ἐμᾶς. Ἡ ἑλληνίδα γυναίκα, ἐξ ἄλλου, ὡς σταθερὸς φορέας τοῦ πολιτισμοῦ μας, μέσα ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη της, ἑλληνοποιοῦσε τὸν ξένο σύζυγο καὶ τὰ παιδιὰ της. Αὐτὸ συνεχιζόταν μέχρι πρόσφατα στὸν ἑλληνισμὸ τῆς διασπορᾶς.

Σήμερα, ἀντίθετα, ἀφελληνιζόμεθα στὴν ἴδια μας τὴν Χώρα, λόγω τῆς κακῆς ποιότητας καὶ τῶν ἐλλείψεων τῆς παιδείας μας, τῆς νοθεύσεως τῆς ἱστορίας μας καὶ τῆς συνειδήσεώς μας καὶ τελικὰ τῆς ἀλλοτριώσεως τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἡ ἀλλαγὴ τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητάς μας, ἡ ἀναιμικὴ  ἑλληνικότητα χωρισμένη ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Πράξη, παράγει ἕνα Λαό, μὲ νοθευμένη ταυτότητα, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀπέχθεια καὶ ἀποστροφὴ πρὸς τὴν παράδοσή μας, μὲ συνέπεια τὴν ἐργώδη προσπάθεια ἐκ – στάσεως ἀπὸ ὅ,τι συνιστᾶ τὸν Ἕλληνα τῆς ἱστορίας μας, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Σολομός, ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ Κόντογλου, ὁ Σεφέρης. Φθάσαμε νὰ ντρεπόμαστε γιὰ τὴν ἴδια τὴν οὐσία μας καὶ νὰ ζητοῦμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ ὅ,τι μᾶς τὴν θυμίζει. Ἔχουν πληθυνθεῖ ἐκεῖνοι καὶ μάλιστα οἱ νέοι, ποὺ προτείνουν νὰ παύσουν οἱ παρελάσεις καὶ νὰ μὴν τιμῶνται οἱ ἐθνικὲς ἑορτὲς μας, οἱ βασικὲς δηλαδή εὐκαιρίες ἀναρρίπισης τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης. Ἡ ἀπάλειψη τοῦ θρησκεύματος καὶ τῆς ἐθνικότητας στὶς ταυτότητες, ὡς ἐπίσημη ἔκφραση ἐπιδίωξης τοῦ ἀφελληνισμοῦ μας, ὁριοθετεῖ τὸ πλαίσιο ἀνάπτυξης τῆς ἀποεθνικοποιήσεώς μας. Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ κατεργάζονται ὅλα αὐτά, ὄχι πιὰ στὶς ταυτότητες, ἀλλὰ καὶ στὸν ἐθνικό μας βίο, ὀνομάζονταιἝλληνες. Χωρὶς Ἑλλάδα ὅμως καὶ Ὀρθοδοξία Ἕλληνες δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν. Ἐξ ἄλλου, ὅσα ὁ κ.Henry Kissinger προέτεινε γιὰ τὸν ἀφελληνισμὸ μας τὸ 1974 δείχνουν, ὅτι καὶ οἱ Ξένοι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν ἴδιο σκοπό, συνεργαζόμενοι μὲ τοὺς δικοὺς μας γραικύλους.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΣΤΙΣ 17 Όκτωβρίου τρ. ἔτ. ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπισκέφτηκε τὸ Βατικανὸ καὶ συμμετεῖχε στὴ σύνοδο τῶν παπικῶν ἐπισκόπων. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ἕνα ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας του πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς: «Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία ποὺ σὲ μιὰ Οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία προσφέρεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀπευθύνει λόγο σὲ μιὰ Σύνοδο Ἐπισκόπων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄρα νὰ γίνει ἕνα μέρος ἔτσι τῆς ζωῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας σὲ τόσο ὑψηλὸ ἐπίπεδο. Θεωροῦμε αὐτὸ σὰν φανέρωμα τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ὁδηγεῖ τὶς ἐκκλησίες μας σὲ μιὰ στενότερη καὶ βαθύτερη σχέση μεταξύ τους, ἕνα σημαντικὸ βῆμα πρὸς τὴν ἐπανεγκαθίδρυση τῆς πλήρους κοινωνίας». Γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη οἱ παπικοὶ ἀποτελοῦν Ἐκκλησία! Δὲν εἶναι αἱρετικοί, ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης χάρηκε, γιατὶ μὲ τὴν πρόσκληση τοῦ Πάπα νὰ συμμετάσχει στὴ σύνοδο τῶν παπικῶν ἐπισκόπων «ἔγινε μέρος τῆς ζωῆς τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας»!

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν ὁδήγησε στὴν παπικὴ σύνοδο! Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπίσης πιστεύει ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὑπέδειξε καὶ στὸν Πάπα νὰ τὸν προσκαλέσει στὴ σύνοδό του!

Ἐμεῖς ὅμως οἱ ἁπλοὶ χριστιανοὶ δὲν συμφωνοῦμε μὲ τὶς ἐπιλογὲς του καὶ τὶς οἰκουμενιστικὲς διακηρύξεις του. Καὶ μὴ μᾶς ξαναπεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι εὐγενικὲς ἐκδηλώσεις πρὸς τοὺς ἑτερόδοξους, προκειμένου νὰ τοὺς ἑλκύσει στὴν Ὀρθοδοξία! Κανένας δὲν θὰ τὸν πιστέψει. Ὅμως ἡ ὑπόθεση θὰ ἔχει καὶ συνέχεια. Ὅπως ὁ Πάπας προσκάλεσε τὸν Πατριάρχη στὸ Βατικανό, γιὰ νὰ συμμετάσχει στὴ σύνοδο τῶν ἐπισκόπων, κάτι ἀνάλογο θὰ κάνει καὶ ὁ Πατριάρχης πρὸς τὸν Πάπα. Ἡ εὐγένεια ἀπαιτεῖ νὰ τὸν καλέσει γιὰ νὰ μιλήσει στὴ σύνοδο τῶν Μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ νὰ τοὺς τονίσει ὅτι εἶναι ὁ μοναδικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς! Μὲ διάφορες τέτοιες ἐκδηλώσεις θὰ ἀμβλυνθεῖ ἀκόμα περισσότερο τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο τοῦ λαοῦ μας προκειμένου νὰ δεχτεῖ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν χωρὶς δυναμικὲς ἀντιδράσεις, δηλαδὴ νὰ δεχτεῖ στὴν πραγματικότητα τὴν παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἀγκάλη τοῦ δόλιου καὶ αἱρετικοῦ Πάπα. Πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ Ἐκκλησία πλήττεται περισσότερο ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς παρὰ ἀπ᾽ τοὺς αἱρετικούς,

παπικοὺς καὶ προτεστάντες. Οἱ δικοί μας «ὀρθόδοξοι» οἰκουμενιστὲς ἔγιναν ὄργανα τοῦ Πάπα! Γι᾽ αὐτὸ χρειάζεται ἀντίδραση. Ἂς σταματήσουν οἱ κατὰ συνθήκην ἐγκωμιαστικοὶ λόγοι πρὸς τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ ἂς ἀντικατασταθοῦν μὲ τοὺς λόγους τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ὑπεράσπισης τῆς Ὀρθοδοξίας.