Μέγας Βασίλειος:

 «Οίτινες τήν υγιά ορθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ομολογείν,
κοινωνούσι δέ τοις ετεροφρόσι, τούς τοιούτους, ει μετά παραγγελίαν μή αποστώσιν, μή μόνον ακοινωνήτους έχειν,
αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν».

Είπε ο αββάς Αντώνιος

 Θα΄ρθει εποχή, πού οι άνθρωποι θα φέρονται όπως οι παράφρονες.
Και όταν θα βλέπουν κάποιον πού δεν θα συμπεριφέρεται ως παράφρων,
θα τα βάζουν μαζί του και θα του λένε:
“Εσύ είσαι τρελός”, επειδή δεν είναι όμοιος μ΄αυτούς.

π. Γ. Μεταλληνός - π. Θ. Ζήσης. Οικονομική κρίση.

Uploaded by simeronwordpress on Jan 13, 2012

Το βάπτισμα και τα μυστήριά τους είναι έγκυρα!!!

Σήμερα «οι του Λατινισμού εφιέμενοι», οι απανταχού της γης λατινόφρονες εκ των Ορθοδόξων, στους οποίους προσετέθησαν μετά την αρχιεπισκοπίαν του μακαριστού Σεραφείμ «αγαλλομένω ποδί» οι διοικούντες την Εκκλησία της Ελλάδος, κηρύττουν και αυτοί «γυμνή τη κεφαλή» ότι δεν είναι μεγάλες οι διαφορές που μας χωρίζουν από τους Λατίνους, ότι το βλάσφημο, αιρετικό και συνοδικά καταδικασμένο filioque δεν είναι εμπόδιο για την ένωση, είναι ανύπαρκτο ζήτημα , ότι το βάπτισμα και τα μυστήριά τους είναι έγκυρα, ότι ξεπεράσθηκε πλέον η εκκλησιολογία όχι μόνο της αιρέσεως, αλλά και του σχίσματος˙ οι Λατίνοι δεν είναι ούτε αιρετικοί, ούτε σχισματικοί, είναι «αδελφή εκκλησία», όπως αδελφές εκκλησίες είναι οι κατά τόπους αυτοκέφαλες, ορθόδοξες εκκλησίες.

Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα

Δυστυχῶς, ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος καὶ τῆς εὐλογίας ἀφοῦ «ἔφαγεν καὶ ἐνεπλήσθη, ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος λαὸς τοῦ Θεοῦ, διότι ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη» (Δευτ. 32, 15).  Καὶ ἀπέστη ἐκ τοῦ Σωτῆρος αὐτοῦ Θεοῦ λέγων: «Ἀπόστα ἀφ᾽ ἡμῶν ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βουλόμεθα» (Ἰώβ 21, 14). Οὕτω περιῆλθεν εἰς ἠθικὴν ἐξαχρείωσιν καὶ χαλάρωσιν, ἐφ᾽ ὅσον οἱ ἄρχοντες ἡμῶν ἐψήφισαν νόμους βδελυροὺς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ. Ὡς τὸν

πολιτικὸν γάμον, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ἀμβλώσεων, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν τοῦ αὐτοῦ φύλου, τὸν «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων, τὴν ὑποβάθμισιν καὶ περιφρόνησιν τῆς πατροπαραδότου ἀρχαίας γλώσσης, τὴν προαιρετικότητα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὴν ἀνέγερσιν μουσουλμανικοῦ τεμένους (παραθεωροῦντες τὸ τάμα τοῦ Ἔθνους), τὴν κατασκευὴν ἀποτεφροτικῶν κλιβάνων κ.ἄ.

Πολύ είναι.....

Ένας αδελφός συμβουλεύθηκε τον αββά Ποιμένα:
“Διέπραξα -είπε- μεγάλη αμαρτία και θέλω να μπω σε κανόνα μετανοίας για τρία χρόνια”.
Και ο Γέροντας του λέει:
“Πολύ είναι”.
“Μήπως για ένα χρόνο;” ρωτάει ο αδελφός.
“Πολύ είναι” απαντά πάλι ο Γέροντας.
Αυτοί που βρίσκονταν εκεί είπαν:
“Μέχρι σαράντα μέρες;”
Και πάλι ο Γέροντας είπε:
“Είναι πολύ”.
Και πρόσθεσε:
“Εγώ πιστεύω ότι εάν ο άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει να κάνει την αμαρτία, και μέσα σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός”.

Ένας αδελφός ρώτησε κάποιον Γέροντα:

“Ποιο καλό πράγμα υπάρχει, για να το κάνω και να βρω ζωή μέσα σ΄αυτό;”

Και είπε ο Γέροντας:

“Ο Θεός γνωρίζει το καλό. Όμως άκουσα ότι κάποιος από τους πατέρες ρώτησε τον αββά Νισθερώο τον μεγάλο, τον φίλο του αββά Αντωνίου:”

“Ποιο θεωρείται έργο καλό για να το κάνω;”

Κι εκείνος του είπε:

“Όλες οι αρετές δεν είναι ισοδύναμες; Η αγία Γραφή λέει ότι ο Αβραάμ υπήρξε φιλόξενος και είχε τον Θεό μαζί του. Ο Ηλίας αγαπούσε την ησυχία και ο Θεός ήταν μαζί του. Ο Δαβίδ ήταν ταπεινός και ο Θεός ήταν μαζί του.
Ό,τι λοιπόν καταλαβαίνεις  να θέλει η ψυχή σου που είναι σύμφωνο με το θέλημα του Θεού, αυτό κάνε και κράτα άγρυπνη την καρδιά σου”.

Πάσα πνοή, αινεσάτω τον Κύριον

.... Όπως κάποτε, όταν ζούσε επί της γης ο άγιος Νεκτάριος, όταν ήταν στο μοναστήρι του στην Αίγινα, οι μοναχές του, του ζήτησαν να τους ερμηνεύση τι θέλει να πη: «Πάσα πνοή, αινεσάτω τον Κύριον». Και τους απήντησε ότι: «Θα σας το πω εν καιρώ, περιμένετε». Και κάποια νύχτα καλοκαιρινή με πανσέληνο, βγήκαν στο αλώνι της Μονής, για να κάνουν Απόδειπνο και Χαιρετισμούς. Ο Άγιος μετά το πέρας του Αποδείπνου είπε στις μοναχές να συνεχίσουν την προσευχή τους γονατιστές και ο ίδιος πήγε πιο πέρα και γονάτισε. Για μία στιγμή οι μοναχές, κατά τρόπον υπερφυσικό και χωρίς να μπορέσουν να το ερμηνεύσουν, άκουσαν, ένοιωσαν και αισθάνθηκαν ότι κάθε πέτρα, θάμνος και νυκτολούλουδο, κάθε βράχος και ρεματιά και όλα τα γύρω ερημοκκλησάκια στην πλαγιά του βουνού, τα άστρα και το φεγγάρι, όλη μα όλη η άψυχος κτίσις άρχισε να υμνή ακαταλήπτως τον Θεό, που ήταν αδύνατο να την περιγράψουν. Κι΄ όταν σ΄ αυτήν προσετέθη η παράδοξος δοξολογία από τους γρύλους, τα τριζόνια, τους γκιώνηδες και τα λοιπά νυκτοπούλια, ο θαυμασμός από την πλημμύρα της Χάριτος, αυτής της πανευφρόσυνης δοξολογίας, διέλυσε τις πτωχές καρδιές των μοναζουσών. Και έτσι βιωματικά πληροφορήθηκαν με την δύναμι της προσευχής του αγίου Νεκταρίου, την ερμηνεία του ψαλμικού «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον». Όλη η κτίσις, έμψυχος και άψυχος, με μία πνοή αινούσε τον Κύριο, τον Δημιουργό και τον Πλάστη της.

Ο Μέγας Βασίλειος γράφει:

Αυτοί που προσποιούνται ότι ομολογούν την σωστή Πίστη(Ορθοδοξία), αλλά έχουν κοινωνία με τους αλλοδόξους, αυτούς μετά από συμβουλή και προτροπή αν δεν απομακρυνθούν από τις κακοδοξίες, όχι μόνον να μην έχουμε κοινωνία μαζί τους αλλά ούτε αδελφούς να τους ονομάζουμε.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ: ΣΥΝΗΓΟΡΟΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

 ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ τῶν οἰκουμενιστῶν συνεχίζονται. Ψάχνουν ἀσήμαντες ἀφορμὲς καὶ τετριμμένες ἐπετείους, γιὰ νὰ διοργανώσουν φιέστες, νὰ ταξιδέψουν, νὰ ἐκφωνήσουν ξύλινους λόγους, νὰ  φᾶνε καὶ νὰ πιοῦνε καὶ νὰ τροφοδοτήσουν τὶς ψευδαισθήσεις τους ὅτι βαδίζουν τὴν ὁδὸ τοῦ  Κύριου καὶ ὅπου νά ᾽ναι θὰ ἑνωθοῦν ὅλες οἱ χριστιανικὲς ἐκκλησίες σὲ μία νέα ἐκκλησία. Ὄχι νὰ ἐπιστρέψουν οἱ αἱρετικοὶ στὴν Μία Ἁγία Καθολικὴ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὴν Ὀρθοδοξία. Κάτι τέτοιο  δὲν τὸ πιστεύουν οἱ δικοί μας οἰκουμενιστὲς οὔτε καὶ θέλησαν ποτὲ νὰ χαρακτηρίσουν τοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες αἱρετικούς. Οἱ οἰκουμενιστές, σοφοὶ κατὰ κόσμον καὶ ἄσοφοι κατὰ Χριστόν, μετὰ ἀπὸ εἴκοσι αἰῶνες, ψάχνουν νὰ βροῦν τὴ χαμένη ἀλήθεια, λὲς καὶ ὅλοι οἱ χριστιανοὶ τὴν ἔχουν χάσει. Ἀρνοῦνται ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μιὰ καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη. Μακάρι κάποτε οἱ αἱρετικοὶ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν διαστρέβλωση τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας κὰι νὰ ἐπιστρέψουν.  Αὐτὸ ὡς εὐχὴ διατυπώνεται πολὺ εὔκολα, στὴν πράξη ὅμως εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο, γιατὶ ὁ διάβολος ἔχει δουλέψει συστηματικὰ μέσα στὸ νοῦ τους καὶ τοὺς ἔχει ὁδηγήσει στὸ σκοτεινὸ βάραθρο τῆς διαστροφῆς καὶ τοῦ φανατισμοῦ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ συνειδητοποιοῦν τὴν πτώση τους, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν ἐν μετανοίᾳ στὴν Ὀρθοδοξία. Οἱ οἰκουμενιστὲς ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ σκανδαλισμὸ τῶν Ὀρθοδόξων. Αὐτοὶ συνήθως εἶναι μεγαλόσχημοι καὶ βλέπουν περιφρονητικὰ

τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἐνημερωμένος καὶ ἄρα θὰ δεχτεῖ ὅ,τι ἐκεῖνοι θὰ ἀποφασίσουν. Ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἀκριβῶς ἔτσι. Μπορεῖ οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι νὰ μὴ εἶναι ἐνημερωμένοι, ἔχουν ὅμως ἐμπιστοσύνη στοὺς ἐφημερίους τους, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται νὰ δεχτοῦν τὰ ὅσα διαπράττουν οἱ οἰκουμενιστὲς εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ἐδῶ ὅμως πρέπει νὰ πῶ, παρενθετικά, ὅτι μία μερίδα τῶν κληρικῶν δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, γιατὶ περὶ ἄλλων ἀνωδύνων πραγμάτων τυρβάζει. Χρειάζεται νὰ εἶναι σὲ ἐγρήγορση ὅλοι οἱ κληρικοί, γιὰ νὰ μὴ πιστεύουν οἱ οἰκουμενιστὲς ὅτι συμφωνοῦν μαζί τους καὶ βρίσκονται στὸ πλευρό τους.

Ὁ οἰκουμενισμὸς προκαλεῖ μεγάλη βλάβη στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπόρεσε μὲ τὴ δολιότητα νὰ πετύχει ὁ Πάπας, δηλαδὴ νὰ ὑποτάξει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ πετυχαίνει τώρα μὲ τοὺς «ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀναγνωρίζουν ὡς πρῶτο καὶ τοῦ ἐκδηλώνουν τὸν ἀνάλογο σεβασμό. Κι ἐκεῖνος τοὺς θεν δὲ εἰσι λύκοι ἅρπαγες» (Ματθ. ζ´ 15). Συμφώνως πρὸς αὐτὸ τὸ λόγο οἱ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ψευδοπροφῆται». Στὴν ῾Αγία Γραφὴ «προφῆται»μὲ τὴν ἀληθινὴ ἔννοια τῆς λέξεως εἶνε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν μὲ ἔμπνευσι τοῦ Θεοῦ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Οἱ δὲ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ψευδοπροφῆται», διότι δὲν διδάσκουν  τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾿ ἰδικά τους λόγια, ἢ μᾶλλον λόγια τοῦ Διαβόλου, καὶ ἰσχυρίζονται ψευδῶς  ὅτι διδάσκουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Οἱ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται ἐπίσης «λύκοι ἅρπαγες» «ἐν ἐνδύμασι προβάτων». ᾿Απ᾿ ἔξω ἐμφανίζονται ὡς πρόβατα, φρόνιμοι, γλυκεῖς καὶ μελιστάλακτοι.  Καὶ ἀπὸ μέσα εἶνε αἱμοβόροι λύκοι, ἕτοιμοι ν᾿ ἁρπάξουν καὶ νὰ κατασπαράξουν τὰ λογικὰ πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ. ῾Ο Χριστὸς ἐφιστᾷ τὴν προσοχή μας νὰ φυλασσώμεθα ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ προβατοσχήμους λύκους, οἱ ὁποῖοι στὸν ἑπόμενο στίχ. 16 χαρακτηρίζονται «ἄκανθαι» καὶ «τρίβολοι», ἀγκάθια καὶ τριβόλια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν περιμένουμε ἐκλεκτοὺς καρπούς. Στὸ Ματθ. κδ´ 11 ὁ Χριστὸς προλέγει ὅτι θὰ ἐμφανισθοῦν «πολλοὶ ψευδοπροφῆται», καὶ ὅτι «πλανήσουσι πολλούς». Καὶ στὸ Ματθ. κδ´ 24 λέγει ὅτι θὰ ἐμφανισθοῦν «ψευδοπροφῆται», οἱ

ὁποῖοι θὰ κάνουν «σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Βλέπε καὶ Μάρκ. ιγ´ 22). ῾Ο Ἀπόστολος Πέτρος στὸ Β´ Πέτρ. β´ 1–2 γράφει· «᾿Εγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας». ᾿Εδῶ προλέγεται ἡ ἐμφάνισι αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται «ψευδοδιδάσκαλοι» συνωνύμως πρὸς τὸ «ψευδοπροφῆται». Οἱ δὲ αἱρέσεις τους χαρακτηρίζονται «αἱρέσεις ἀπωλείας». Οἱ αἱρέσεις ὁδηγοῦν σὲ ἀπώλεια, καταστροφή, κόλασι. ῾Ο δὲ Ἀπόστολος ᾿Ιωάννης στὸ Α´ ᾿Ιωάν. δ´ 1 γράφει, ὅτι «πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον». Καὶ ἀπὸ τὸν ᾿Ιωάννη λοιπὸν οἱ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ψευδοπροφῆται». Στὴν ᾿Αποκάλυψι ἀναφέρεται «ὁ ψευδοπροφήτης» (᾿Αποκ. ιστ´ 13, ιθ´ 20, κ´ 10), ὁ ὑπασπιστὴς τοῦ ᾿Αντιχρίστου, ὁ ὁποῖος περιγράφεται ὡς «θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς», ἔχει «κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ» καὶ ὁμιλεῖ «ὡς δράκων» (᾿Αποκ. ιγ´ 11). Θεωροῦμε εὔστοχη τὴν ἑρμηνεία, ὅτι μὲ τὸ χαρακτηρισμὸ «ὁ ψευδοπροφήτης», ἐνάρθρως, ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν ψευδοπροφήτης, χαρακτηρίζεται ὁ μεγαλύτερος τῶν αἱρεσιαρχῶν, ὁ Πάπας. Τὰ δύο κέρατά του σημαίνουν τὶς δύο ἐξουσίες του, τὴ θρησκευτικὴ καὶ τὴν πολιτική. Καὶ ἡ ὁμοιότης του πρὸς τὸ ἀρνίον, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν δράκοντα, σημαίνει τὴ μεγάλη ὑποκρισία του. Φαίνεται ὡς χριστιανὸς ἡγέτης, ἀλλ᾿ εἶνε σατανικός. Στὶς ἡμέρες μας ὁ Πάπας συγκαλεῖ συνέδρια ὄχι μόνο διαχριστιανικὰ καὶ παναιρετικά, ἀλλὰ καὶ διαθρησκειακὰ καὶ σατανιστικά, καὶ συμπροσεύχονται γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου! Συμμετέχουν δὲ σὲ τέτοια συνέδρια καὶ λεγόμενοι ᾿Ορθόδοξοι! ῾Ο δὲ Πάπας, ἀφοῦ καὶ συγκαλεῖ τὰ συνέδρια καὶ κατέχει τὴν πρώτη θέσι σ᾿ αὐτά, ἤδη ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἡμετέρους Οἰκουμενιστὰς ὡς ἔχων τὸ περιβόητο πρωτεῖο, καίτοι στὴν πραγματικότητα, ἀφοῦ εἶνε αἱρετικός, δὲν ἔχει ἱερωσύνη, δὲν εἶνε ἐπίσκοπος.

Τὴν ἐποχὴ τοῦ ᾿Αντιχρίστου «ὁ ψευδοπροφήτης», ὁ Πάπας, ἐπειδὴ ὁ ᾿Αντίχριστος θὰ εἶνε ἰσχυρότερος ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ δὲν θὰ δύναται νὰ διεκδικήσῃ πρωτεῖο, κοσμικῶς καὶ διπλωματικῶς σκεπτόμενος θὰ γίνῃ ὑπασπιστὴς τοῦ ᾿Αντιχρίστου, γιὰ νὰ ἔχῃ τὰ δευτερεῖα τῆς ἐξουσίας. Νὰ τὸν χαίρωνται οἱ Οἰκουμενισταί, οἱ σφόδρα φιλοπαπικοί. ῾Ομοίως πρὸς τὸ Χριστὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χαρακτήρισε τοὺς αἱρετικοὺς «λύκους βαρεῖς μὴ φειδομένους τοῦ ποιμνίου» λύκους φοβερούς, ποὺ δὲν λυποῦνται τὸ ποίμνιο. Προφήτευσε δὲ ὅτι καὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες τῆς ᾿Εκκλησίας θὰ προέλθουν αἱρετικοί, τοὺς ὁποίους ἐπίσης χαρακτήρισε «ἄνδρας λαλοῦντας διεστραμμένα» (Πράξ. κ´ 29, 30). ᾿Ανέφερε δὲ καὶ πρόρρησι τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος γιὰ τὴν ἐμφάνισι ἀποστατῶν ἀπὸ τὴν Πίστι, τῶν γνωστῶν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία αἱρετικῶν ᾿Εγκρατιτῶν.  Οἱ διδάσκαλοι τῆς αἱρέσεως αὐτῆς ἐμπόδιζαν τὸ γάμο καὶ κήρυτταν ἀποχὴ ἀπὸ τροφὲς ὡς δῆθεν ἀκάθαρτα πράγματα. Χαρακτηρίζονται δὲ «πνεύματα πλάνα» μὲ δαιμονικὲς διδασκαλίες, «ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγοι» καὶ «κεκαυτηριασμένοι τὴν ἰδίαν συνείδησιν» (Α´ Τιμ. δ´ 1–3). ῾Ο ἀδελφόθεος ᾿Ιούδας στὴν Καθολικὴ ᾿Επιστολή του, τὸ δυνατώτερο ἀντιαιρετικὸ κείμενο τῆς Καινῆς Διαθήκης, αἱρετικοὺς τῆς ἀποστολικῆς ἐποχῆς, τοὺς Νικολαΐτες, χαρακτηρίζει μὲ τοὺς ἑξῆς ἐκτὸς ἄλλων χαρακτηρισμούς· «Σπιλάδες», δηλαδὴ κηλῖδες, δημωδῶς λέρες· «ἑαυτοὺς ποιμαίνοντες», ἰδιοτελεῖς, ποὺ βόσκουν καὶ τρέφουν τοὺς ἑαυτούς των· «νεφέλαι ἄνυδροι ὑπὸ ἀνέμων παραφερόμεναι», σύννεφα ἄνυδρα, ποὺ παρασύρονται ἀπὸ τοὺς ἀνέμους· «δένδρα  φθινοπωρινά, ἄκαρπα, δὶς ἀποθανόντα, ἐκριζωθέντα», δένδρα φθινοπωρινά, χωρὶς καρπούς, δύο φορὲς ξεραμμένα, ξερριζωμένα· «κύματα ἄγρια θαλάσσης ἐπαφρίζοντα τὰς ἑαυτῶν αἰσχύνας», κύματα ἄγρια τῆς θάλασσας, ποὺ ἀφρίζουν καὶ φέρουν στὴν ἐπιφάνεια τὶς ἀσχημίες τους·  «ἀστέρες πλανῆται, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς τὸν αἰῶνα τετήρηται», ἄστρα σκοτεινά, στὰ ὁποῖα τὸ βαθὺ σκοτάδι διατηρεῖται παντοτινό (᾿Ιούδ. 12–13)· «ἐμπαῖκται κατὰ τὰς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας  πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν», ἐμπαῖκτες βαδίζοντες συμφώνως μὲ τὶς ἀσεβεῖς ἐπιθυμίες τους· «ἀποδιορίζοντες», διακρίνοντες τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ παρουσιαζόμενοι ὡς ἀνώτεροι· «ψυχικοί, Πνεῦμα μὴ ἔχοντες», ἄνθρωποι ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ φυσικὰ ἔνστικτα, ποὺ στεροῦνται Πνεύματος ῾Αγίου (᾿Ιούδ. 18–19). Δύο ἀκόμη χαρακτηρισμοὶ τῶν αἱρετικῶν, φοβερώτεροι τῶν προηγουμένων. «Κατάρας τέκνα!», λέγει μὲ πολὺ μεγάλη ἔμφασι ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Καταραμένοι ἄνθρωποι! (Β´ Πέτρ. β´ 14). Καὶ ὁ Ἀπόστολος ᾿Ιωάννης λέγει, «᾿Ηκούσατε ὅτι ὁ ᾿Αντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι». ᾿Ακούσατε ὅτι ὁ ᾿Αντίχριστος ἔρχεται, καὶ τώρα πολλοὶ ἀντίχριστοι ἔχουν ἔλθει (Α´ ᾿Ιωάν. β´ 18). ῾Ο ἀναμενόμενος ᾿Αντίχριστος εἶνε ὁ χειρότερος καὶ ὁ ἀπαισιώτερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Μὲ τὸ ὄνομα δὲ ἐκείνου ὁ Ἀπόστολος ὀνομάζει τοὺς αἱρετικοὺς τῆς ἐποχῆς του, καὶ ὅλων βεβαίως τῶν ἐποχῶν. Καὶ «ἀντίχριστοι»  λοιπὸν χαρακτηρίζονται οἱ αἱρετικοί. Ναί, ἀντίχριστοι, διότι φρονοῦν καὶ πράττουν ἀντίθετα πρὸς τὸ Χριστό, καὶ προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν κατ᾿ ἐξοχὴν ᾿Αντίχριστο. Γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἡ Καινὴ Διαθήκη ἐκφράζεται μὲ συμπάθεια. ᾿Αλλὰ γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ἐκφράζεται μὲ τὰ φοβερώτερα λόγια, λόγια θεόπνευστα καὶ ἁρμόζοντα σ᾿ αὐτούς, καὶ μάλιστα στοὺς παναιρετικοὺς καὶ πανθρησκειακοὺς Οἰκουμενιστάς. Δὲν φοβοῦνται αὐτοὶ ἀπὸ τὰ φοβερὰ καὶ θεόπνευστα λόγια, ἔστω καὶ ἂν φοροῦν μεγάλα ράσα καὶ ἐγκόλπια καὶ ἔχουν τὶς μεγαλύτερες εὐθύνες; Οἱ πιστοί, οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ φοβοῦνται καὶ ἀγωνίζονται καὶ θὰ ἀγωνίζωνται μέχρι τέλος γιὰ «τὴν ἅπαξ παραδοθεῖσαν τοῖς ἁγίοις πίστιν» (᾿Ιούδ. 3). Εἶνε βεβαίως πάντοτε ὀλίγοι οἱ ἀγωνισταί, ἀλλὰ τελικῶς αὐτοὶ νικοῦν, διότι ᾿Αρχηγός τους εἶνε ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος διακήρυξε· «᾿Εγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (᾿Ιωάν. ιστ´ 33). ῾Η ῾Ιστορία ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Παρὰ τὸ πλῆθος τῶν αἱρέσεων καὶ τὴν ὅλη πολεμικὴ τοῦ Σατανᾶ, τοῦ μεγάλου ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὀρθὴ πίστι ἔφθασε μέχρι σήμερα. Καὶ θὰ φθάσῃ μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Διότι αὐτὴ εἶνε ἡ θέλησι τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν πιστῶν.

"Ορθόδοξος Τύπος"

Τότε και τώρα....

Όταν δε ελειτούργει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έβλεπε το Άγιον Πνεύμα, όπερ κατέβαινεν εις τα τίμια δώρα με σημείον, όπερ έβλεπε μόνον η καθαρά και αμόλυντος ψυχή του. Λειτουργούντος ποτέ του Αγίου μετά τινος Διακόνου, ούτος ατενίσας προς τον γυναικωνίτην είδε γυναίκα ωραίαν και εσκανδαλίσθη. Εννοήσας τούτο ο Άγιος βλέπει ότι δε κατήλθε το Άγιον Πνεύμα, κατά την συνήθειαν. Τότε τον μεν Διάκονον διέκοψεν από την λειτουργίαν εκείνην και τότε είδε το Άγιον Πνεύμα. Μετά δε ταύτα, δια να μη συμβή και άλλοτε, προσέταξε να κατασκευάσωσιν εις τον γυναικωνίτην δικτυωτά (καφάσια), ώστε αι γυναίκες να βλέπωσι προς το άγιον Βήμα, οι δε Κληρικοί να μη βλέπωσι προς τας γυναίκας

(Συναξ. Τόμος:ΙΑ, 425).

Είπε ο αββάς Αγάθων:

Εάν κάποιος, μου είναι υπερβολικά αγαπητός
αλλά καταλάβω ότι με παρασύρει σε κάποιο ελάττωμα,
κόβω αμέσως τις σχέσεις μου μαζί του.

Εκτός των οικουμενιστών, οι τρεις μεγάλοι εχθροί μας

Αντιγράφω από την «Φιλοκαλίαν» (Α τόμος ), τι αναφέρει ο Άγιος
Ησύχιος ο Πρεσβύτερος (Λόγος προς Θεόδουλον ) :
Τυφλώνεται ο νους με τα εξής τρία πάθη: την φιλαργυρία, την κενοδοξία και την ηδονή.
Η γνώση και η πίστη, που είναι σύντροφοι της ανθρώπινης φύσεως, από τίποτε άλλο δεν αδυνάτισαν παρά από τις τρεις αυτές κακίες. Ο θυμός και η οργή και οι πόλεμοι και οι φόνοι και όλος ο κατάλογος των λοιπών κακών εξ αιτίας των προηγουμένων αυτών παθών ισχυροποιήθηκαν πάρα πολύ μεταξύ των ανθρώπων.

Φιλαργυρία, κενοδοξία και ηδονή είναι οι τρεις μεγάλοι εχθροί μας.

Εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση

Ο Θεός ου μυκτηρίζεται. Δεν εμπαίζεται. Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο Κυρίους. Οι τρεις παίδες επροτίμησαν να ριφθούν στην επταπλασίως καιομένη κάμινο για να μην προσκυνήσουν την αντίθεη εικόνα του Ναβουχοδονόσορος. Ελπίζουμε πρώτα στη δύναμη του Θεού και στη θεία επέμβαση και μετά στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε με τις δυνάμεις που έχουμε ελπίζοντας πάντα στο Θεό. Εάν ασεβήσουμε προς τον Θεό και την Ορθόδοξη πίστη μας, τότε ποιος θα μας σώσει; Ποιος θα μας βοηθήσει κατά των δυνάμεων του Αντιχρίστου; Έτσι η ενεργός συμμετοχή μας στην αγωνιζομένη Ορθοδοξία, στο «μικρό ποίμνιο» είναι θέμα πίστης και σωτηρίας. Και εις τα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβαση, υποχωρητικότητα. Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις.

Holy Baptism and Chrismation

Holy Baptism and Chrismation are sacraments that we too often take in a routine manner. But, they are of the greatest significance for all Christians. This is the first step towards our salvation.  In Baptism we are renewed and united with Christ. We become God’s “adopted son”, a child of the light, a child of the Kingdom.  We become His disciple. We become a member of the body of Christ. This is no mere symbolism.

Πάσι λέγω: γρηγορείτε...

Ποία τοῦ βίου τρυφὴ διαμένει λύπης ἀμέτοχος; Ποία δόξα ἕστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα· μία ῥοπὴ καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται. Ἀλλ' ἐν τῷ φωτί, Χριστέ, τοῦ προσώπου σου, καὶ τῷ γλυκασμῷ τῆς σῆς ὡραιότητος, ὅν  ἐξελέξω ἀνάπαυσον ὡς φιλανθρωπος.

Είναι η φωνή του Θεού

Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίων του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.

ΥΠΟΤΑΞΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΟΝ.

Διαβάζω στον ΙΣΤ λόγο του Αγίου Ισαάκ του Σύρου μια φοβερή και αποκαλυπτική διδασκαλία και την μεταφέρω κατά λέξη: Όποιος υποτάξη τον εαυτόν του στον Θεό βρίσκεται πολύ κοντά στο να υποτάξη τα πάντα στον εαυτόν του. Σε όποιον εγνώρισε τον εαυτόν του δίνεται η γνώση των πάντων. Διότι η γνώση του εαυτού σου είναι πλήρωμα της γνώσεως των όλων. Με την υποταγή της ψυχής σου θα υποταγούν σε σένα τα πάντα. Όσον καιρό βασιλεύει η ταπείνωση στη διαγωγή σου, θα σου είναι υποταγμένη η ψυχή σου και μαζί με αυτήν θα σου είναι υποταγμένα τα πάντα. Διότι τότε γεννιέται στην καρδιά σου η εκ Θεού ειρήνη. Και όσον καιρό βρίσκεται έξω από αυτήν την ταπείνωση, θα καταδιωχθής όχι μόνον από τα πάθη, αλλά και από τα συναπαντήματα.

Ο άγιος Άνθιμος έλεγε:

Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Είναι οι σαρκικοί, οι ψυχικοί και οι πνευματικοί. Ο σαρκικός άνθρωπος θέλει όλα τα της σαρκός. Ζητεί την ανάπαυση, αγαπά τους επαίνους, δε θέλει να τον υβρίσουν, δε δέχεται να του κόψουν το θάλημά του, υπερασπίζεται τον εαυτόν του και ζητεί όλα όσα είναι για την ανάπαυση του σαρκίου του.
Ο ψυχικός πάλι δε θέλει να αδικήσει, αλλά ούτε να τον αδικήσουν. Δε κατηγορεί, αλλά δε θέλει και να τον κατηγορήσουν. Εάν του συμβεί μία ύβρις ή αδικία ή τον περιφρονήσουν, δεν ομιλεί μεν αλλά θλίβεται και λυπάται.
Ο πνευματικός άνθρωπος σκέπτεται όλο τα του πνεύματος. Άν αδικηθεί, χαίρει. Άν υβρισθεί, ευχαριστείται. Άν του κόψουν το θέλημά του, ευφραίνεται, και ότι του συμβεί λυπηρόν, θεωρεί τον εαυτόν του ότι του πρέπουν όλα αυτά και θέλει όλο να τον περιφρονούν και να τον εξευτελίζουν.

Ο Όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης

Σύντομο συναξάριον του οσίου πατρός ημών Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου

Αυτός ο άγιος ζούσε στα χρόνια του Λέοντος του μεγάλου το 450, και έζησε και ως τα χρόνια του Αναστασίου του Δικόρου, που βασίλευσε το 491. καταγόταν από ένα χωριό της Καππαδοκίας που ονομαζόταν Μωγαρισού. Ήταν υιός γονέων ευσεβών και πιστών, τον πατέρα του τον έλεγαν Προαιρέσιο και τη μητέρα του Ευλογία. Αυτός λοιπόν αφού έγινε μοναχός, πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί ήρθε στην Αντιόχεια, και αντάμωσε τον άγιο Συμεών τον στυλίτη από τον οποίο έμαθε και την πρόοδο που επρόκειτο να έχει στην αρετή, και ότι θα γίνει και ποιμένας πολλών λογικών προβάτων. Έπειτα ησύχασε κοντά σε έναν ησυχαστή , που λεγόταν Λογγίνος, και παρουσιάστηκε τόσο υπερβολικά εγκρατής, που όλη την εβδομάδα έτρωγε μόνο μία φορά, ο αοίδιμος,  και στο διάστημα τριάντα ολόκληρων χρόνων δεν έφαγε καθόλου ψωμί.

 Άσκησε λοιπόν κάθε είδος αρετής και έφθασε σε τέτοιο ύψος αναβάσεως ο τρισόλβιος, ώστε αξιώθηκε να εκτελεί παράδοξα θαύματα, γιατί μόνο αυτός έβλεπε μαζί με έναν άλλο αδελφό τον μαθητή του Βασίλειο, ο οποίος αφού πέθανε και ενταφιάστηκε στον τάφο, τον οποίο ο άγιος έκτισε για αυτόν προς ενθύμηση του θανάτου, στεκόταν μετά το θάνατο στην Εκκλησία μαζί με τους άλλους αδελφούς και έψαλλε μαζί τους. Και ήταν αόρατος για όλους τους άλλους. Αυτός άναψε και τα σβησμένα κάρβουνα χωρίς φωτιά στον τόπο εκείνο, όπου επρόκειτο να θεμελιωθεί το μοναστήρι. Αυτός ελευθέρωσε από την αιμορραγία μια γυναίκα, η οποία προσήλθε με πίστη.. αυτός από ένα σπυρί σιτάρι, το οποίο ευλόγησε, έκανε να υπερχειλίσουν οι σιταποθήκες. Αυτός, που εμφανίστηκε χωρίς να τον βλέπουν, έβγαλε από το βυθό του πηγαδιού το παιδί που έπεσε εκεί μέσα. Αυτός έπαυσε και το θάνατο των παιδιών μιας γυναίκας, τα οποία πριν ακόμα γεννηθούν στην ζωή, αρπάζονταν από το θάνατο. Έτσι και τη μητέρα τους, η οποία δεν είχε καλύτερη τύχη και από μια εντελώς στείρα, εξαιτίας των θανάτων των παιδιών, ο άγιος με την προσευχή του την έκανε πολύτεκνη. Αλλά και το νέφος ακρίδων έδιωξε ο άγιος με μια μόνον παρατήρηση. Αυτός και τον Κόμη της Ανατολής Κήρυκο φύλαξε άτρωτο στον πόλεμο, διότι εκείνος φορούσε για προστατευτικό θώρακα το τρίχινο ιμάτιο του αγίου. Αλλά και τη γη που αδικούνταν από την ξηρασία και δεν έδινε καρπό την ελευθέρωσε από την ανυδρία, προκαλώντας βροχή με την προσευχή του.             Προείπε ακόμα ο όσιος και την κατεδάφιση που επρόκειτο να πάθει η πόλη Αντιόχεια από τον σεισμό. Και πολλούς ανθρώπους γλύτωσε από την τρικυμία της θάλασσας με την εμφάνισή του όταν κινδύνευαν. Και στάθηκε και δάσκαλος της αρετής σε πολλούς μαθητές, και περισσότερους παρακίνησε προς τον ίδιο ζήλο και μίμηση της δικής του αρετής με τα λόγια και τα έργα του και στη συνέχεια τους έφερε κοντά στον Κύριο. Έτσι λοιπόν αφού έζησε και δοξάστηκε στη γη, αναπαύθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας το πνεύμα του στα χέρια του Θεού και τελείται η σύναξή του στον Αποστολικό ναό του κορυφαίου Πέτρου.

Απόσπασμα από τον κατά πλάτος Βίο του Αγίου

Και ήταν σε όλα όσα γίνονταν πραότατος, ταπεινός και ήμερος, όταν όμως  κινδύνευε η ευσέβεια, τότε φαινόταν φιλόνικος και ισχυρογνώμων ο Άγιος Θεοδόσιος. Και ήταν, σύμφωνα με τη Γραφή, «πυρ φλέγον» και «μάχαιρα κόπτουσα», που αφανίζει τα κακά ζιζάνια. Έτσι φιλονίκησε με τον παράνομο βασιλιά Αναστάσιο, τον μεγάλο και άσπονδο εχθρό της Δ' οικουμενικής αγίας Συνόδου, ο οποίος ακολουθούσε την αίρεση του δυσσεβούς Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Χριστός έχει μία φύση, οι άχρηστοι, ο οποίος βασιλιάς άλλους πατέρες κολάκευε και συμμορφώνονταν με την αίρεση και άλλους τους τυραννούσε ο άμυαλος. Κι έτσι δοκίμασε να παρασύρει και τον σοφό Θεοδόσιο με αργύρια, ο φιλάργυρος. Του έστειλε λοιπόν δωρεά τριάντα λίτρες χρυσού και για να μην το καταλάβει ότι το έστειλε με πονηριά και το γυρίσει πίσω, κάλυψε με πονηριά το δόλωμα και του μήνυσε να το δεχτεί για να το ξοδέψει για τους αρρώστους και τους φτωχούς. Και ο Άγιος δέχτηκε το χρυσό για να μη δώσει αφορμή για σκάνδαλο, τη μιαρή όμως γνώμη του τη μίσησε και την απέκρουσε, ανατρέποντάς την με αληθινές αποδείξεις και παραδείγματα, και νικήθηκε ο βασιλιάς, σαν να πολεμούσε το ελάφι με το λιοντάρι, όπως θα φανεί παρακάτω.

 Αφού πέρασε λίγος καιρός, αφότου φιλοδώρησε τον Άγιο με τον χρυσό ο βασιλιάς, έστειλε ανθρώπους στον Όσιο να υπογράψει την προαναφερθείσα αίρεση. Τότε συγκεντρώνει όλους τους Πατέρες της ερήμου και με τη σύμφωνη γνώμη και τη θέληση όλων γράφει στον βασιλιά την εξής απάντηση: «επειδή μας έστειλες μήνυμα να κάνουμε ένα από τα δύο, δηλαδή ή να συμφωνήσουμε με την άποψη των Ακέφαλων ή να θανατωθούμε βίαια αν μείνουμε πιστοί στα ορθά Δόγματα των Πατέρων, μάθε ότι προτιμούμε τον θάνατο και όχι μόνο εμείς δεν παρεκκλίνουμε καθόλου από την αλήθεια, αλλά και όσους άλλους παρασύρετε και δεχτούν τα φρονήματά σας, εμείς τους αναθεματίζουμε, και αν χειροτονήσετε κάποιον από τους Άκέφαλους, εμείς δεν τον δεχόμαστε. Μακάρι, Χριστέ Βασιλιά, να μη συμβεί να παραιτηθούμε ούτε λίγο από την Ορθοδοξία, αλλά ακόμα και αν δούμε τους Άγιους αυτούς Τόπους να έχουν παραδοθεί στη φωτιά, ακόμα και αν πάθουμε οτιδήποτε άλλο, δεν αλλάζουμε γνώμη, ακόμα και αν ελεεινά τεμαχίσουν τα σώματά μας σε μικρά τεμάχια, αλλά πιστεύουμε στις τέσσερις Άγιες Συνόδους, από τις οποίες η πρώτη των 318 Πατέρων έγινε κατά του Άρειου στη Νίκαια, τον οποίο και αναθεμάτισαν, επειδή το δόγμα του δυσσεβούς θεωρούσε τον Υιό του Θεού ξένο από την ουσία του Πατρός. Η δεύτερη κατά του Μακεδόνιου, ο οποίος βλασφημούσε προς το Άγιο Πνεύμα. Η Τρίτη πραγματοποιήθηκε στην Έφεσο κατά του Νεστορίου, ο οποίος φλυαρούσε με  μιαρό και παράλογο τρόπο κατά της οικονομίας του Χριστού, και η τέταρτη των 630 θεοφόρων Πατέρων στη Χαλκηδόνα, οι οποίοι έχοντας ίδιο φρόνημα με τους άλλους, αφόρισαν τον Ευτυχή και τον Νεστόριο, και τους έδιωξαν μακριά από την Εκκλησία και δυνάμωσαν την Ανατολική Πίστη, χαρακτηρίζοντας αυτούς που έχουν διαφορετικό φρόνημα ξένους από την Εκκλησία του Χριστού. Από αυτή λοιπόν την Ορθόδοξη Πίστη δεν παρεκκλίνουμε ούτε προδίδουμε (μακριά από εμάς!) την ευσέβεια, έστω και αν πρόκειται να μας δώσετε χιλιάδες θανάτους. Η ειρήνη του Θεού που καθοδηγεί κάθε νου, μακάρι να είναι φύλακας και οδηγός του κράτους σου».

 Μόλις δέχτηκε αυτή την επιστολή ο βασιλιάς, ευλαβήθηκε τον Άγιο και του έστειλε απάντηση προφασιζόμενος ότι δεν έφταιγε ο ίδιος σε αυτό το θέμα, αλλά οι κακοί Αρχιερείς και κληρικοί, οι οποίοι θέλοντας να φανούν σοφοί, προκαλούσαν τα σκάνδαλα. Αυτά και άλλα αφού έγραψε ο βασιλιάς στον Άγιο, σταμάτησε και δεν εκβίαζε κανένα να ακολουθήσει την αίρεση. Αλλά μετά από καιρό άλλαξε γνώμη και έστειλε πάλι γράμματα κατά της ευσέβειας, ο απερίσκεπτος. Ο γενναίος όμως και ζηλωτής της ορθής πίστης Άγιος Θεοδόσιος, δεν αποδέχτηκε τα γράμματα, αλλά σαν λιοντάρι όρμησε κατά των απεσταλμένων και αφού συγκέντρωσε το πλήθος, ανέβηκε στον άμβωνα και είπε μεγαλόφωνα: «όποιος εναντιωθεί στις τέσσερις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και δεν τις τιμά όπως τα τέσσερα Ευαγγέλια, να έχει το ανάθεμα.». αυτά είπε και έτρεξε σαν Άγγελος στις κοντινές χώρες και πόλεις σαν στρατηγός, με πολλούς Μοναχούς να τον ακολουθούν, και στήριζε τους πιστούς, ξεσήκωνε τους νωθρούς και όσους είχαν αμφιβολία για την Ορθόδοξη πίστη τους βεβαίωνε και τους έκανε πρόθυμους να μη φοβηθούν τις απειλές του τυράννου, αλλά να πεθάνουν, αν χρειαστεί, για την ευσέβεια.

 Και τους δίδασκε ο Όσιος να γνωρίζουν ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος σε μια υπόσταση, δηλαδή πρόσωπο, έχοντας από τη φύση του τη θεότητα και την ανθρωπότητα. Έφερε και για απόδειξη την Αγία εκείνη και Οικουμενική Τετάρτη Σύνοδο, η οποία σαφέστατα ανατρέπει αυτές τις δύο αιρέσεις, του δυσσεβούς Νεστόριου, ο οποίος χώριζε τον ένα Χριστό σε δύο υιούς και δύο υποστάσεις ο ανόητος, και του Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι συγχέουν σε μία φύση του ενός Χριστού τη θεότητα και την ανθρωπότητα. Γιατί ο Νεστόριος πίστευε δύο φύσεις και υποστάσεις στο Χριστό και δύο υιούς, έναν Θεό που γεννήθηκε από τον Πατέρα, και άλλον από την Αγία Παρθένο. Ο Ευτυχής πάλι και ο Διόσκορος και ο Σεβήρος, που πίστευε τα ίδια με αυτούς, θέλοντας δήθεν να πολεμήσουν αυτή τη σφαλερή διαίρεση του Νεστόριου, έπεσαν πάλι και οι ίδιοι τόσο ανόητα σε άλλη αίρεση, δίνοντας στο Χριστό μία φύση θεότητος και ανθρωπότητος, και πιστεύοντας οι άμυαλοι ότι η θεότητα μπορεί να πάσχει. Γιατί , αν έχει ο Χριστός μία φύση, όπως φλυάρησαν αυτοί, άρα και η θεότητα γνώρισε το θάνατο.

Αλλά ας σφραγισθούν τα μιαρά τους στόματα, γιατί η Αγία Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδος αποφάσισε να τιμούμε δύο φύσεις θεότητος και ανθρωπότητος σε μία υπόσταση χωρίς να τις συγχέουμε, χωρίς να τις μεταβάλλουμε και δίχως να τις χωρίζουμε, έναν Υιό εκ του Πατρός προαιώνιο σύμφωνα με τη θεότητα, μεταγενέστερο και πάλι γεννηθέντα από την Αγία Παρθένο με νεότερο νόμο σύμφωνα με  την ανθρωπότητα, ομοούσιο με τον Πατέρα, αμήτορα και απάτορα. Με αυτά και άλλα παρόμοια δίδασκε με θάρρος το ποίμνιό του ο σοφός Θεοδόσιος. Και για αυτό ο βασιλιάς θύμωνε μαζί του και τον εξόρισε άδικα. Ο δίκαιος κριτής όμως Θεός, αφαίρεσε τη ζωή εκείνου του παράφρονα και όταν επέστρεψε πάλι ο Όσιος έπαυσε ο διωγμός της Εκκλησίας και σταμάτησαν τα σκάνδαλα. Και οι αιρετικοί αρχιερείς διώχτηκαν από τους θρόνους τους, και οι ευσεβείς πήραν πίσω τους δικούς τους θρόνους ,όπως και πριν, και πολλοί από αυτούς επαίνεσαν τον μέγα Θεοδόσιο για το θάρρος που έδειξε και δεν δέχτηκε τα βασιλικά προστάγματα. Ιδιαίτερα οι Αρχιεπίσκοποι, της Ρώμης Αγάπιος και ο Εφραίμ της Αλεξάνδρειας του έγραψαν εγκωμιαστικά γράμματα και πολύ τον εγκωμίασαν.
Πηγή: Η αίρεσις των μονοφυσιτών αντιχαλκιδωνίων
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη

Όταν ο άνθρωπος εξομολογήται καθαρά και με ταπείνωσι τα πάντα...

Όταν ένας χριστιανός αφήνη μέσα του ανεξέλεγκτα όλους τους λογισμούς που σπέρνει ο διάβολος και γεννούν τα πάθη και δεν τους καθαρίζει δια της Εξομολογήσεως και της μετανοίας, αυτός ο χριστιανός δεν θα μπορέση ποτέ του να εύρη την πολύτιμη υγεία και την σωτηρία της ψυχής του. Όταν ο άνθρωπος εξομολογήται καθαρά και με ταπείνωσι τα πάντα, είναι σαν να βγάζη ό,τι αρρωστημένο έχη μέσα του. Και μετά, με τα δάκρυα της μετανοίας, έρχεται ο φωτισμός και η Χάρις του Θεού, λαμπρύνονται οι λογισμοί και δημιουργούν την καλή ψυχική υγεία.

Στο έργον του «Περί αρετής» ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος γράφει:

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΜΕΛΕΤΗ.

«Είπε κάποιος άγιος να μελετάς τα καλά, για να μη μελετήσης τα κακά, διότι ο νους δεν ανέχεται να μένη αργός. Ας παραδώσουμε λοιπόν τον νουν μας στην μελέτη των λόγων του Θεού και στις προσευχές και στους καλούς λογισμούς.
Διότι η μάταιη μελέτη κάνει να ξεφυτρώνουν έργα ματαιότητος, ενώ η καλή μελέτη προσφέρει σαν ανταπόδοση καλόν καρπόν».