ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΤΟΛΜΗΡΑΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥ κ. ΚΟΧ ΚΑΙ ΠΕΡΓΑΜΟΥ κ. ΙΩΑΝΝΟΥ

Εἰς τὸν θεολογικὸν διάλογον ποὺ ὠργανώθηκε ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τὸ Ρέθυμνον Κρήτης, οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι, ὁ Καρδινάλιος κ. Κούρτ Κόχ ἐκ μέρους τῶν

Παπικῶν καὶ ὁ Περγάμου κ. Ἰωάννης ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, προέβησαν εἰς δηλώσεις.

Συμφώνως μὲ ὅσα ἔγραψε ὁ «Ο.Τ.». εἰς τὸ κύριον ἄρθρον τὴν 24ην Ἰουνίου, οἱ δύο ἐκπρόσωποι φρονῶ ὅτι ἀπεγοήτευσαν. Καὶ ναὶ μὲν ἀπὸ πλευρᾶς Βατικανοῦ δὲν ἀναμένουμε ὑπεύθυνες θέσεις – δηλώσεις. Ἀπούσης τῆς συναισθήσεως τῶν τρωτῶν των, πασχίζουν διὰ

τὴν ἕνωσιν, ὅπως αὐτοὶ τὴν ἐννοοῦν. Δυστυχῶς καὶ ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδόξων, πάγιον πλέον γεγονός, οἱ ἑκάστοτε ἐκπρόσωποι παρουσιάζονται νὰ μὴ ἐκπροσωποῦν ἐπάξια καὶ ὑπεύθυνα τὰ τῆς πίστεως. Ἄλλ᾽ ἄς προσεγγίσωμεν τὰς δηλώσεις των. Ὁ Καρδινάλιος κ. Κούρτ Κόχ τόνισε μεταξὺ ἄλλων:

 

ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

Γράφοντας "Προς τον Θεόδουλον" ο Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος τον συμβουλεύει πως να αποφεύγη τους πονηρούς λογισμούς με τους οποίους αρχίζει και γεννιέται η αμαρτία. Του αποκαλύπτει λοιπόν το μεγάλον μυστικόν, που είναι η «νοερά προσευχή», το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», λέγοντας:

« Όπως είναι αδύνατο να
περάση κανείς μεγάλον πέλαγος χωρίς μεγάλον πλοίον, έτσι είναι
αδύνατον να διώξη κανείς την προσβολή ενός πονηρού λογισμού
χωρίς την επίκλησιν του Ιησού Χριστού».

Τι καθόμαστε λοιπόν και
δὲν επικαλούμεθα τον Σωτήρα μας;

The Necessity and Value of Repentance.

Lest it should be supposed that what was previously written reflected the ideas of the writer, the notions of a mere man, and in order that the reader may be more fully rersuaded of the need for repentance—which is spoken of with displeasure, or ironically smiled at by those who wander away from God—and on the other hand of its value and importance, let him give heed to what the Holy Scriptures declare. Whatever the Sacred Writings say is not the view of man but the perfect truth declared by God. The Holy Scripture is the divine book our heavenly Father, the most high God, has sent to us through God-inspired men like a letter to give light and teach the whole truth to us, His earthly children. In this divine book, God has made repentance the basis of His relations with us.

Οι άγιοι επτά Παίδες

Οι άγιοι επτά Παίδες, Μαξιμιλιανός, Εξακουστωδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης και Κωνσταντίνος, έζησαν κατά την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Οι νέοι αυτοί, μόλις βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία και ύστερα από συνετή σκέψη και εκτίμηση, μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και μπήκαν και κρύφτηκαν μέσα σε ένα σπήλαιο.

On Remembrance of Death, Hell, and Judgment

Geron Ephraim the Arizonite

The older I grow, the more I perceive the instability, the vanity of earthly things. Oh, why do we trouble ourselves in vain? Our life is short—dust, ashes, a dream—and in a little while, we shall taste corruption. Today you have your health, and tomorrow you lose it; today you are laughing, and tomorrow you are sullen. Now your eyes are shedding tears from an abundance of joy, and soon they will be shedding tears from pain and grief; today the economy is stable, and tomorrow misfortune strikes; today you receive good news, and in a little while bad news replaces it. In vain we trouble ourselves; life is a shadow and a dream. Where are our parents, our siblings, our grandparents? The tomb has received them all; they have all decayed and have been eaten by worms. The tomb and decay awaits us also! Ah, ah, death—bitter is your remembrance. Our Christ has given us the power to become sons of God (cf. Jn. 1:12 ) by arming us with so many divine weapons to fight our relentless enemy. But we –and I, above all—become prisoners of our enemy by neglecting the weapons Christ gave us, and as we approach death we tremble in agony and try by every means to prolong our life, because the soul is afraid to leave the body. Why is it afraid? Why does it not take courage as a child of God? Is it going perhaps to a foreign king? But the king is its Maker, its Savior, Who shed His blood in order to redeem our soul from its enemy. Why then does it fear and lack courage? Death is inherently cold—“My soul is exceedingly sorrowful, even to death” (Mt. 26:38 ), said our Jesus. Yes, death is cold by nature. But unfortunately, most of the fear comes from the conscience: the conscience does not assure the soul that it has lived properly; it has not put itself in order; it has not washed its wedding garment, and so it is ashamed to present itself to the King, thinking about what the verdict will be: yes or no? Will I be saved or not? If, however, the soul leaves without having confessed and without having repented completely, then woe—this is the evil day which the prophet Jeremiah hints at (vid. Jer. 17:17 ). Let us pray that our holy God will deliver us from this by giving us complete repentance, worthy works of repentance, works of mercy and love, and a spirit of repentance with true humility, so that the just Judge may be merciful towards us, so that when the fearful hour of death comes, the soul will take courage in the mercy of God and say, “I trust in God, that He will have mercy on my lowliness”. Amen; so be it.

«έτι φοβούμαι»

Διηγείται ο μέγας Παφνούτιος.« Αφού εκοιμήθη ο άγιος Μακάριος και η θεία αυτού ψυχή ανήρχετο εις τα ουράνια, κατεχομένη υπό του λαμπροτάτου εκείνου Χερουβείμ, το οποίον ωδήγει αυτόν και εφώτιζεν εις όλην του την ζωήν, η πρώτη φάλαγξ των εναερίων δαιμόνων εμακάριζεν αυτόν λέγουσα” «ιδού νυν εξέφυγες τας χείρας ημών». Ο δε Μακάριος ούτε ουν «εξέφυγον», είπεν, αλλ’ «έτι φοβούμαι». Είτα η δευτέρα φάλαγξ το αυτό είπε, και ο όσιος ωσαύτως απεκρίνατο. Αλλ’ και ότε έμελλε να έμβη εις τας θύρας του ουρανού, πάλιν εμακάριζον αυτόν οι δαίμονες. Ο δε άγιος απεκρίθη” «ακόμη χρείαν έχω δια να φύγω από τας χείρας σας». Οταν όμως εμβήκεν εις τους ουρανούς και έμειναν έξω οι δαίμονες, τότε μόνον εξεθάρρευσεν και τους είπε.
«Ναι, τώρα εγλύτωσα από τας τέχνας σας»1.

Οι πατρομάχοι είναι και πνευματομάχοι

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Η πατερική διδασκαλία τίθεται τον τελευταίο καιρό υπό αμφισβήτηση από κύκλους νεωτεριστών θεολόγων και κληρικών οι οποίοι ελαφρά τη καρδία κάνουν λόγο για ανάγκη υπέρβασης των αγίων Πατέρων και δημιουργίας της μεταπατερικής θεολογίας. Δεν αντιλαμβάνονται ίσως ότι με τέτοιες προτάσεις αμαρτάνουν βαρύτατα και στην προσπάθεια τους να φανούν σύγχρονοι οδηγούνται σε ατραπούς αίρεσης και βλασφημίας.

Στον Ε΄ Ηθικό Λόγο του ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος* αναφέρεται μεταξύ άλλων στους θεόπτες και θεοφόρους αγίους. Αυτοί «αφ’ εαυτών λαλούσι ουδέν», τίποτε δεν λέγουν δικό τους ούτε διδάσκουν με συλλογισμούς για πράγματα που δεν είδαν ή δεν έζησαν. Ο λόγος τους είναι λόγος του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί εντός τους...Πρέπει να γνωρίζουμε, λέει ο άγιος Συμεών, ότι εάν αυτοί ομιλούν σύμφωνα με τους προηγούμενους αγίους πατέρες, τότε οπωσδήποτε ομιλούν κατά το ίδιο Πνεύμα. Όσοι δε απιστούν σε αυτούς ή τους διαβάλλουν αμαρτάνουν σε εκείνον που ομιλεί μέσω αυτών, δηλαδή στον Παράκλητο.

Οι Πατέρες διδάσκουν φωτιζόμενοι υπό του Αγίου Πνεύματος. Όσοι λοιπόν αμφισβητούν τη διδασκαλία τους αμαρτάνουν στο Άγιο Πνεύμα που κινεί τη γλώσσα των αγίων Πατέρων. Οι αμφισβητούντες σήμερα τους Πατέρες, οι μεταπατερικοί θεολόγοι είναι πατρομάχοι. Και ως πατρομάχοι είναι και πνευματομάχοι.

*Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Λόγος Ηθικός Ε΄, σειρά «Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών», τομ. 19Β, εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 454.

 

Πηγή: Θρησκευτικά

Παναγία, Θεοτόκος, Παρθένος Μαρία

 

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία παραδέχεται την παρθένο Μαρία αληθινά Θεοτόκο και κηρύττει την αειπαρθενία της δηλαδή έμεινε παρθένος, όχι μόνο κατά τη γέννηση του Xριστoύ, αλλά και μετά από αυτήν.

Η παρθένος Μαρία δεν γέννησε βέβαια τη θεία φύση τού Χριστoύ. Όμως στα σπλάχνα της ενώθηκε πραγματικά ο Θεός με τον άνθρωπο, η θεία και η ανθρώπινη φύση. Έτσι η παρθένος Μαρία έγινε το εργαστήριo της θεανθρώπινης ένωσης και είναι αληθινά Θεοτόκος (Λουκ. α' 35. 43. 68. 76, πρβλ Μαλαχ. γ' 1).

Ο ΘΕΟΣ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

 

Δίνει ο Θεός σε όλους και ο άγιος
Ιωάννης ο Σιναϊτης, μας εξηγεί τι δίνει στον καθένα μας («Κλίμακα,
Λόγος περί διακρίσεως») λέγοντας τα εξής θεοφώτιστα:

«Άλλο πράγμα είναι η πρόνοια του Θεού και άλλο η βοήθειά του και άλλο η προστασία του και άλλο το έλεός του και άλλο η παράκλησίς του. Το μεν πρώτον εκτείνεται σε όλη την κτίση, το δεύτερον μόνον στους πιστούς. Το τρίτον στους πολύ πιστούς, τους αληθινά πιστούς. Το τέταρτον σε όσους τον
υπηρετούν και το τελευταίον σε όσους τον αγαπούν».

Εμείς τι παίρνουμε;

The Koimesis or Dormition – of the Virgin Mary

“In birth you preserved your virginity; in death,
you did not abandon the world, O Theotokos.
As mother of life, you departed to the source of life,
delivering our souls from death by your intercessions.”

Hymn of the Dormition of the Theotokos

For the next two weeks, all Orthodox Christians will prepare to commemorate the Feast of the Falling Asleep – the Koimesis or Dormition – of the Virgin Mary. With a period of fasting and Supplication Services – Paraklesis – our attention will center on the final days of the All-holy Mother of our Lord and Savior Jesus Christ. While the Feast celebrates her death, we should also use these days to remember her life and what our Church teaches about her.

'Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ'

ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΤΡΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗ

THE GREEK ORTHODOX CHURCH AND THE FUTURE OF JERUSALEM

The Greek Orthodox Patriarch of Jerusalem, Theophilos III, was interviewed by Palestine-Israel Journal intern/journalist Anna Koulouris.

Politically speaking, Jerusalem is often discussed in terms of only two sides  Israeli and Palestinian. This fact does not imply denying or ignoring the special role of the Hashemite Kingdom of Jordan, which insisted in its peace agreement with Israel on being a major partner when the status of Jerusalem is decided between Israel and the Palestinians. The religious significance of Jerusalem is kept a separate matter it is simply a city of the utmost importance for the three Abrahamic faiths. The Greek Orthodox Christians, or Rum Orthodox as they are historically called, have had a history in Jerusalem for more than 2,000 years.

 

Διεθνής εγκληματίας και υποκριτής ο Ρωμαιοκαθολικισμός

Να λοιπόν, γιατί είναι αδύνατος η ένωσις με τον διεθνή εγκληματία και υποκριτή Ρωμαιοκαθολικισμό και αλυσιτελής ο μετ’ αυτού διάλογος και εμείς τα μέλη του Σώματος του Χριστού της Μιας , Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας θα πρέπει «ούτε χαίρειν» σε αυτούς να λέγωμε ως μας συνιστά ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης διότι δεν θεωρώ ότι έχωμεν εμείς περισσότερη αγάπη από τον «μαθητή της αγάπης».
Η μόνη αληθής ένωσις που μπορεί να γίνει είναι να αποπτύσσουν οι κακόδοξοι τας αιρετικάς των δοξασίας και εισηγήσεις του βυθίου δράκοντος και να επανέλθουν εν πλήρη μετανοία στην καλλιέλαιον της Εκκλησίας εγκεντριζόμενοι σε Αυτήν. Ο,τιδήποτε άλλο είναι καταδικασμένο a priori σε παταγώδη αποτυχία όπως και τα ανωτέρω γεγονότα πασιδήλως αποδεικνύουν.
Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ+

ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης (Πατρολογία 99, ΙΙ76) μας λέγει:

« Το κοινωνείν μετά των αιρετικών δεν είναι αρετή, αλλά βαρειά αμαρτία, ίση προς μοιχείαν. Γι᾽ αυτό και αν όλα τα χρήματα του κόσμου προσφέρει εκείνος, που επικοινωνεί με την αίρεσιν, ούτε τότε γίνεται φίλος του Θεού, αλλά εχθρός του. Γι᾽ αυτό πρέπει να επιμένουμε σε ακοινωνησία προς τους αιρετικούς μέχρι θανάτου, καν εξορία πρόκειται, καν ξίφος στιλβούται, καν πυρ ανάπτεται».
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο κορυφαίος θεολόγος της Εκκλησίας,
λέγει καθαρά για τους αιρετικούς: «Μη λαμβάνεται αυτόν εις
οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε» (Β/ Ἰω. 10).

Ούτε καλημέρα να μη τους λέμε.

Η ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΠΑΓΙΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

ΕΙΣ ΤΗΝ Κρήτην ἐπραγματοποιήθη ὁ «τρίτος γῦρος» τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί παπικῶν διά τό πρωτεῖον τοῦ Πάπα καί τήν Συνοδικότητα.  Ὁ Καρδινάλιος Κούρτ Κόχ, ὑπεύθυνος διά τήν ἑνότητα τῶν «ἐκκλησιῶν»,

προωθεῖ ὅλα τά σχέδια τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου καί διακηρύσσει ταυτοχρόνως ὅτι βαδίζομεν πρόςἝνωσιν Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν μέ ποικιλία δογμάτων καί

διατηροῦσα ἑκάστη πλευρά τήν παράδοσίν της.

Ἀλλʼ αὐτό τό τελευταῖον, ὄχι μόνον δέν ἀποτελεῖ ἀπάντησιν καί λύσιν εἰς τό πρόβλημα τῆς ἑνώσεως τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν Παπικῶν, ἀλλʼ εἶναι παγίς ἐκρηκτική μεγάλης ἰσχύος! Λύσις τοιαύτη – «διατηροῦσα ἑκάστη πλευρά τήν

παράδοσίν της» - σημαίνει Ἕνωσις τῆς Ὀρθοδοξίας μέ μίαν αἵρεσιν! Τραγέλαφος! Πρωτάκουστος εἰς τήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν. Πραγματική προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ πλέον ἐπαίσχυντος ἐκκλησιολογική, ἐκκλησιαστική καί δογματική πρᾶξις. Τρισχειροτέρα καί τῆς Συνόδου Φλωρεντίας!

Ἀναμένομεν καί ἴδωμεν!

REPENTANCE

By Archimandrite Seraphim Papacostas

of Revered Memory.

Invitation to Repentance

The title of this book, the one word repentance, is a term that causes man of our modern society a feeling of discomfort similar to that which a sick man experiences on hearing the name of an unpleasant drug. Nevertheless, in every age and far more in the present deeply uneasy, tired and unsettled age nothing is more useful, more indispensable and more salutary than repentance.

ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ Ο ΚΕΝΟΔΟΞΟΣ.

Το διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης στον Λόγον ΚΑ´ της «Κλίμακος»
λέγοντας:

«Ο κενόδοξος είναι ειδωλολάτρης και ας δείχνη ότι είναι
πιστός. Σέβεται τον Θεόν φαινομενικά, αλλά επιζητεί πραγματικά
να αρέση στους ανθρώπους και όχι στον Θεόν. Και είναι κενόδο-
ξος κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. Του κενόδοξου η νηστεία είναι
χωρίς μισθόν και η προσευχή του άκαιρη και άστοχη, γιατί και τα
δυο τα κάνει για τον ανθρώπινον έπαινο…».

Aνακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

Στην έγκριτη εφημερίδα Gurdian δημοσιεύθηκε ανταπόκρισις από το Δουβλίνο, την Ιρλανδική Πρωτεύουσα, για την επίθεση που εξαπέλυσε ο Ιρλανδός Πρωθυπουργός Έντα Κένι αλλά και το

Ιρλανδικό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του κατά του Βατικανού και της Ρωμαιοκαθολικής παρασυναγωγής για την συγκάλυψη τρομακτικών σκανδάλων παιδεραστίας και παρά φύσιν ασελγών πράξεων κατά ανηλίκων παίδων των Ρωμαιοκαθολικών Κληρικών από την Ρωμαιοκαθολική Ιεραρχία της Ιρλανδίας και το Βατικανό.

Του Μ. Βασιλείου

Α΄. Αγάπη στους εχθρούς

Είναι χαρακτηριστικό του εχθρού να βλάπτει και να καταστρώνει δόλια σχέδια. Κάθε άνθρωπος λοιπόν που βλάπτει κάποιον με οποιονδήποτε τρόπο, θα μπορούσε να λέγεται εχθρός, ιδιαίτερα εκείνος που αμαρτάνει. Γιατί, όσο εξαρτάται απ’ αυτόν, βλάπτει κατά διάφορους τρόπους και δολιεύεται εκείνον που συναναστρέφεται ή συναντάει κατά τύχη. Επειδή δε ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή,

ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ «ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ» ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΞΙΝ

Ὑπό τοῦ κ. Ἰωάννου Ν. Μαρκᾶ

ΓΙΑ ΜΙΑ ἀκόμη χρονιὰ τὸ πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἀπέστειλε ἐπίσημη ἀντιπροσωπεία στὸ Βατικανό, ἐξ ἀφορμῆς

τῆς «θρονικῆς» ἑορτῆς τῆς ρωμαιοκαθολικῆς «ἐκκλησίας», στὴν ἑορτὴ δηλαδὴ τῶν πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ

Παύλου. Ἡ ἐν λόγῳ ἀντιπροσωπεία, ἡ ὁποία ἀποτελοῦνταν ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γαλλίας Ἐμμανουήλ, Διευθυντὴ τοῦ Γραφείου

τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ὑπεύθυνο γιὰ τὴν παρακολούθηση τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων, τὸν Ἐπίσκοπο Σινώπης Ἀθηναγόρα, τὸν βοηθὸ Ἐπίσκοπο τοῦ Μητροπολίτη Βελγίου καὶ τὸν Ἀρχιμανδρίτη Μάξιμο, Πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως Ἑλβετίας, ἔγινε δεκτὴ μὲ ἰδιαίτερες τιμὲς ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πάπα Βενέδικτο 16ο.

Οἱ ὀρθόδοξοι μητροπολίτες μὲ τὴ σειρά τους, καταγοητευμένοι προφανῶς ἀπὸ τὸν «ἐπίσκοπο» Ρώμης, ἔσπευσαν νὰ

ἀσπαστοῦν (!) τὴν δεξιά του, ἀναγνωρίζοντάς τον ὡς κανονικὸ ἐπίσκοπο μιᾶς κανονικῆς «ἐκκλησίας»...

sincere repentance

…A saving medicine for the cure of your wounded soul is sincere repentance, done with humility and contrition of heart, with tears and sighs, with hate and aversion towards sin, and a firm decision to no longer sin…God’s compassion is greater than your sins…

"Elder Joseph the Hesychast,"

---

Διαλόγοι μετά του Βατικανού

Δια της διεξαγωγής διαλόγου μετά του Βατικανού, ημείς οι ίδιοι, οι Ορθόδοξοι, αποδεχόμεθα και επιβεβαιούμεν τον εκκλησιαστικόν χαρακτήρα αυτού, πράγμα, που κυρίως και πρωτίστως επεδίωκε δια του διαλόγου τούτου το Βατικανόν, όταν μάλιστα, καταρτίζονται και γίνονται αποδεκτά εκ μέρους και των Ορθοδόξων κοινά δογματικά κείμενα.