Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Έκαστον άγιον δόγμα, ή καλλίτερον έκαστον γεγονός της θεανθρωπίνης πίστεώς μας έχει την εορτήν του:  Η Σάρκωσις έχει τα Χριστούγεννα, η Ανάστασις έχει το Πάσχα, η πίστις έχει την εορτήν του Σταυρού και των Μαρτύρων, αι αρεταί έχουν τους διαφόρους εορταζομένους Αγίους και Οσίους. Οι πιστοί εορτάζομεν και βιούμεν εν τη Εκκλησία όλα τα θεανθρώπινα γεγονότα της σωτηρίου Οικονομίας του Χριστού, την Σάρκωσιν, την Σταύρωσιν, την Ανάστασιν και όλους τους Αγίους του, τους Αποστόλους, τους Μάρτυρας, τους Πατέρας, τους Οσίους και Δικαίους. Κάθε αλήθεια της πίστεώς μας και κάθε γεγονός της θείας Οικονομίας βιούται πραγματικώς ως η ζωή η αιώνιος, ως εν οργανικόν μέρος της Αιωνίου Υποστάσεως του Θεανθρώπου:  «Εγώ ειμί… η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιω. 14, 6). Η θεία λατρεία ουδέν άλλο είναι παρά η βίωσις αυτή και η φανέρωσις και η καθημερινή πραγμάτωσις αυτής της Αληθείας και αυτής της Ζωής. Δι΄ αυτό όντως «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει», «και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστώ εν τω Θεώ» (Φιλ. 3, 20. Κολ. 3, 3).

Πρός τόν Σεβ. Αὐστρίας

(Ορθ. Τύπος αριθ. Φύλλου 1981)

Τό «Ἁγιορείτικον Βῆμα» μετέδωσε τήν 15ην Ἰουνίου δήλωσιν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου, συμφώνως πρός την ὁποίαν ὁ διάλογος μετά τῶν Παπικῶν γίνεται εἰς τό πλαίσιον «τῆς ἀγάπης καί χωρίς νά προδώσουμε τήν πίστη μας». Πιστεύομεν ὅτι ὁ Σεβ. Μητροπολίτης δέν ἔχει παρακολουθήσει τήν πορείαν τοῦ διαλόγου ὅσον θά ἔπρεπε. Ἐάν τήν εἶχε παρακολουθήσει θά εἶχε σχηματίσει ὡς καλός ποιμήν ἄλλην ἄποψιν. Διότι εἰς τούς Διαλόγους ἡ  συμμετέχουσα Ὀρθόδοξος ἀντιπροσωπεία, ἀλλά καί αὐτός ὁ Οἰκουμενικός  Πατριάρχης ἰσοπεδώνουν τά πάντα. Παραδείγματα: Ἀνεγνώρισαν τον Παπισμόν ὡς κανονικήν ἀδελφήν Ἐκκλησίαν, ὅταν ὅλοι γνωρίζωμεν ὅτι εἶναι αἵρεσις, ἐκ τῆς ὁποίας πηγάζουν ὅλαι αἱ αἱρέσεις καί τά ἀθεϊστικά κινήματα. Ἀναγνωρίζεται ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας, ὡς κανονικόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας καί προσφωνεῖται ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων ὡς Ἁγιώτατος Ἀδελφός. Ἐξισοῦται τό Παπικόν Βάπτισμα με τό Ὀρθόδοξον. Ἀναγνωρίζεται ἱερωσύνη εἰς τούς Παπικούς, ὅταν δέν ἔχουν κατά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Γίνονται συμπροσευχαί, ὅταν αὐταί ἀπαγορεύωνται ὑπό τῶν ἱερῶν Κανόνων. Διά τή αἵρεσιν τοῦ Φιλιόκβε καί τήν δαιμονικήν Οὐνίαν οὔτε λέξις ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων. Ὅλα αὐτά δέν εἶναι προδοσία τῆς πίστεως; Ἐκτός καί ἐάν ἡ ἰσοπέδωσις τῶν πάντων καί ἡ ἐξίσωσις τῆς Ἀληθείας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μέ τήν πλάνην τῶν αἱρετικῶν χριστιανῶν θεωρεῖται εὐλογία Θεοῦ.

Τον Κύριον υμνείτε

The court process against Archbishop Jovan, Bishops, monastics and faithful people of the Orthodox Ohrid Archbishopric has ended

21. June 2013 - 8:18  (Serbian Orthodox Church)

In the Court of First Instance Skopje I, in Skopje, the politically staged court process against Archbishop Jovan of Ohrid, the Bishops: Marko of Bregalnica and David of Stobi, against the monastics and the faithful people of the Orthodox Ohrid Archbishopric has ended.
The court process has undoubtedly shown that it is a case of state persecution on religious grounds. Although the persecution has no evidence for the sentence it proposes, there is a very obvious intent, with an in advance reached political verdict, to sentence the unjustly accused, solely because of their religious affiliation, in order to confiscate the property of the Orthodox Ohrid Archbishopric for the benefit of the schismatic MOC (Macedonian Orthodox Church), which – on the other hand – would additionally complicate the position of the unrecognized MOC in the eventual future talks for their return to the catholicity of the Church!
The verdict is to be pronounced on July 2^nd, 2013.

Tα πάντα επιβάλλουν εις όλους μας επαγρύπνησιν.

Κατόπιν όλων των ενεργειών των ταγών της Ορθοδοξίας ο κίνδυνος να απαμβλυνθή εις την ψυχήν μας η συνείδησις, ότι οι Παπικοί είναι αιρετικοί καθίσταται μεγαλύτερος. Όταν ονομάζουν την Εκκλησίαν  “πλοίον του Πέτρου”,  όταν αναγορεύουν ένα άνθρωπον αλάθητον, όταν παρεισάγουν εις το Σύμβολον της Πίστεως επινοίας ανθρώπων, όταν δημιουργούν νέα δόγματα άγνωστα εις την Μίαν, Αγίαν και Αποστολικὴν Εκκλησίαν των πρώτων εννέα αιώνων, όταν στερούν τον λαὸν του Θεού απὸ το Αίμα του Κυρίου, ο Οποίος καλεί τους πάντας να το πίουν, όταν τόσα άλλα

παρόμοια διδάσκουν και πράττουν, δεν είναι αιρετικοί;

Είναι αιρετικοὶ οι Παπικοὶ και εμμένουν εις τας αιρετικὰς καινοτομίας των και τολμούν μάλιστα να τας θεωρούν, συμφώνως προς το  μήνυμα του Πάπα, “ως κληρονομίαν Χριστού”. Είναι αιρετικοὶ και δι᾿ αυτὸ ως αιρετικοὺς βλέπουν ημάς τους Ορθοδόξους και ζητούν να εγκαταλείψωμεν την Ορθοδοξίαν μας, ζητούν με την υπόσχεσιν να μας μεταχειρισθούν “μετ᾿ ευσπλαγχνίας” !

Τα πάντα, λοιπόν, διαλαλούν τον κίνδυνον, που διατρέχομεν συνδιαλεγόμενοι με επιμόνους αιρετικούς και τα πάντα επιβάλλουν εις όλους μας επαγρύπνησιν. 

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς :

(Ένα κομμάτι από το γραπτό του: The Meaning of the Russian Diaspora).

Και τι δε θα έπρεπε να λεχθεί για τη πατρίδα [μας] Ρωσία;

Ευλογημένη είσαι εσύ, Ω, ρωσική γη που εξαγνίστηκες με το πυρ των παθών.

Εν πρώτoις, βαπτίστηκες με ύδωρ, τώρα υποφέρεις τα πυρά των παθών - ανάπαυση και γαλήνη σε περιμένουν.

Κάποτε οι χριστιανοί μάζευαν με ευλάβεια από το Κολοσσαίο άμμο που είχε ποτιστεί με το αίμα των μαρτύρων. 

Ο τόπος του μαρτυρίου και του θανάτου των μαρτύρων θεωρείτο ιερός και ευλαβής. 

Τώρα ολόκληρη η Ρωσία είναι μία παλαίστρα κομιστών των παθών. Η γη της έχει αγιαστεί από το αίμα τους και ο αέρας της από την άνοδο των ψυχών τους στους Ουρανούς. 

Ιερή είσαι ‘συ, Ω, Ρωσία.

Ο αρχαίος συγγραφέας ήταν σωστός όταν είπε πως εσύ είσαι η Τρίτη Ρώμη και ότι τέταρτη δεν θα υπάρξει.

Ξεπέρασες την αρχαία Ρώμη με το πλήθος των άθλων  των μαρτύρων σου. Ξεπέρασες και τη Ρώμη που σε βάπτισε [Κωνσταντινούπολη] με την στάση σου έναντι της Ορθοδοξίας και θα παραμείνεις αξεπέραστη μέχρι την συντέλεια του κόσμου. 

Μόνο η γη που αγιάστηκε από τα Πάθη και το γήινο βίο του Θεανθρώπου είναι αγιότερη από εσένα στα μάτια των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Το κείμενο στα Αγγλικά: 

And what of the Russian fatherland? Blessed are you, O Russian land, being purified by the fire of suffering. You have gone through the water of baptism, and now you are going through the fire of suffering, and you will yet enter into your repose. At one time Christians gathered with reverence sand from the Colosseum which was drenched with the blood of martyrs. The place of the sufferings and death of the martyrs became sacred and especially revered. And now the whole of Russia is an arena of passion-bearers. Her earth has been sanctified by their blood, her air by the ascent of their souls to heaven. Yea, sacred are you, O Russia. The ancient writer was correct who said that you are the Third Rome, and there will be no fourth. You have surpassed the ancient Rome by the multitude of exploits of your martyrs, you have surpassed also the Rome which baptized you [Constantinople] by your standing in Orthodoxy, and you will remain unsurpassed to the end of the world. Only the land which was sanctified by the sufferings and the earthly life of the God-man is holier than you in the eyes of Orthodox Christians.

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

(Αφιερωμένη σε όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι  δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και  παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν  έχομεν να προσδοκώμεν. Πάσας τας ελπίδας ημών αναθέτομεν εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν εκείνων, οίτινες ακμαίον έτι διασώζοντες αυτοί το θρησκευτικόν αίσθημα και κηδόμενοι της τιμής και αξιοπρεπείας της Εκκλησίας και της  θρησκευτικής διαπαιδαγωγήσεως του Έθνους ημών θέλουσι και δύνανται να συντελέσωσιν εις ανύψωσιν του εκκλησιαστικού γοήτρου και εις αναρρίπισιν του θρησκευτικού παρ΄ ημίν αισθήματος.

ΕΦΗΜΕΡΙΣ  7-4-1888

Οι Τσάμηδες μπήκαν στην κυβέρνηση της Αλβανίας

Κωνσταντίνος Χολέβας

Είχαμε τον Μπερίσα που ονειρευόταν τη «Μεγάλη Αλβανία», τώρα θα έχουμε τον Εντι Ράμα, του οποίου η κυβέρνηση θα στηρίζεται στις ψήφους πέντε Τσάμηδων. Η εναλλαγή κομμάτων στα Τίρανα ουδέποτε επηρέασε θετικά ή αρνητικά τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Ισως ο αγωγός ΤΑΡ μάς φέρει πιο κοντά. Πάντως, στα ζητήματα των δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών και τα δύο μεγάλα κόμματα, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό, τηρούν σχεδόν την ίδια αρνητική γραμμή. Απέναντι στα αιτήματα των Τσάμηδων τα δύο κόμματα είναι εξίσου υποστηρικτικά. Η νέα εξέλιξη είναι ότι βλέπουμε μετά τις βουλευτικές εκλογές να αυξάνονται οι έδρες των δύο τσάμικων κομμάτων και τον σοσιαλιστή Εντι Ράμα να σχηματίζει κυβέρνηση με την υποστήριξη πέντε ανθελλήνων Τσάμηδων, οι οποίοι κατόρθωσαν να εκλεγούν στην αλβανική Βουλή.

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Saint John Maximovitch.

Condensed biography of Saint John Maximovitch (1896-1966)

Saint John was born on 4 June 1896 in the village Adamovka in the province of Kharkov in Southern Russia. He was a descendent of the aristocratic family Maximovitch, a member of which was pronounced a saint in 1916, the hierarch John Maximovitch, Metropolitan of Tobolsk, whose incorrupt relics are in Tobolsk to this day. This holy hierarch reposed at the beginning of the 18^th century but he carried the torch of his grace to his distant nephew, Michael (the baptismal name of Saint John, who later received the name of his uncle when he was tonsured a monk). His father Boris was a marshal of the nobility in a region of Kharkov and his uncle was rector at the University of Kiev. His relationship with his parents was always excellent. Throughout his youth, Michael was sickly and ate very little. He was a quiet kid, very polite and deeply religious. When he played he would dress his play soldiers as monks, collect icons and religious books and enjoyed reading about the lives of the Saints. At night he would stand praying for long periods. Because he was the eldest of five siblings, it was he who knew the lives of the Saints very well and became their first teacher of the Faith. He was very austere with himself in the application of ecclesiastic and national traditions. So much did he impress his teacher, who was a French woman and Catholic, that she was influenced by young Michael’s Christian life and was baptized Orthodox.

Ιερά Μητρ. Πειραιώς : Δελτίον Τύπου

Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΝ  ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ

Μιὰ «λεπτομέρεια», ἡ ὁποία κρύβει τεράστια σημασία

Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι τὸ σημαντικότερο γεγονὸς τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας. Ὁ αἰώνιος, ἄπειρος καὶ ἄναρχος Θεός, ὁ κατὰ φύσιν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καταδέχτηκε νὰ αὐτοπεριορισθῆ στὸν χῶρο καὶ τὸν χρόνο. Νὰ γίνει ἄνθρωπος, ὑλοποιώντας τὸ προαιώνιο σχέδιό Του γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ πεσόντος στὴν ἁμαρτία ἀνθρωπίνου γένους. Ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος δὲν μποροῦσε πλέον νὰ πραγματοποιήση τὴν δυνατότητα τῆς κατὰ χάριν θεώσεως, πού ἔλαβε κατὰ τὴ δημιουργία του ἐξ’ αἰτίας τῆς ὑποδουλώσεώς του στὴν ἁμαρτία καὶ τὴν φθορά, ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῶν οἰκτιρμῶν ἀνέλαβε νὰ τὸν σώσει καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρει στὸν ἀρχικὸ σκοπό, γιὰ τὸν ὁποῖο τὸν ἔπλασε. Τὸ ἱστορικὸ λοιπὸν γεγονὸς τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ κορυφαία στιγμὴ τῆς ἱστορίας. Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου ὄχι μόνο σημάδεψε τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἀλλὰ ἀποτέλεσε δίκαια τὴν τομή της, στὴν πρὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἐποχὴ καὶ στὴν μετὰ τὴ Γέννησή Του ἐποχή. Ἡ πρὸ Χριστοῦ ἐποχὴ εἶναι ἡ ἐποχὴ τῆς πτώσεως καὶ τῆς ἀπομακρύνσεως τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό. Ἂν ἑξαιρέσουμε τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, πού ἦταν ὁ μοναδικὸς λαός, στὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀπεκάλυψε τὸν Ἑαυτό του καὶ τὸ θέλημά του, ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι λαοὶ ζοῦσαν μέσα στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς εἰδωλολατρείας, διότι «ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία…καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῆ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα…» (Ρωμ.1,25-32).

H συνέχεια, “κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Και πάλιν να επαναλάβωμεν και να υπενθυμίσωμεν:  Εις το Θεανθρώπινον σώμα της Εκκλησίας έκαστον μέλος του σώματος αυτού, ως ζων και θεοειδές κύτταρόν του, ζη όλην την Θεανθρωπίνην ζωήν της Εκκλησίας, κατά το μέτρον της πίστεώς του και των άλλων αρετών και αγώνων του. Ό,τι είναι ιδικόν του τελειούται και τελειοποιείται με τον Θεόν:  Ο νους του τελειοποιείται με τον Θεόν και αυξάνει εις Θεό-νουν, η συνείδησίς του, αυξάνει εις Θεο-συνείδησιν, η θέλησίς του τελειοποιείται εις Θεο-θέλησιν, η αίσθησίς του μεταμοργώνεται εις Θεο-αίσθησιν, και όλος ο άνθρωπος οικοδομείται και αυξάνει εις Θε-άνθρωπον, διότι εις τούτο ακριβώς συνίσταται ο προορισμός και το θεϊκόν νόημα του ανθρωπίνου είναι. Όλα αυτά πραγματοποιούνται δια της συνεχούς κοινωνίας «συν πάσι τοις αγίοις». Ο χριστιανός πορεύεται κάθε ημέραν και κάθε στιγμήν «συν πάσι τοις αγίοις». Η εν τη λατρεία παρουσία των διαφόρων αγίων της ημέρας, των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Ομολογητών, των Οσίων κλπ, σημαίνει την παρουσίαν των πολυποικίλων δυνάμεων και τρόπων της θεανθρωπίνης ζωής, των ενεργουσών δια των εν λόγω Αγίων. Η δε πραγματική πηγή της κάθε ενεργείας των Αγίων της ημέρας είναι ο Χριστός. Αυτός ως η Κεφαλή της Εκκλησίας κυβερνά δι΄ αυτών και κατευθύνει τα πάντα μέσα εις το θεανθρώπινον Σώμα Του, την Εκκλησίαν.                 

Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό

Των  Οσιομαρτύρων Πατέρων  των υπό των Λατίνων αναιρεθέντων δια την αγίαν και Ορθόδοξον Πίστιν εν Άθωνος τω Όρει και αλλαχού.

(ων η Σύναξις επιτελείται την Πέμπτην του Αγίου Πμεύματος)

Το ότι ο παπισμός είναι αίρεσις και ο οικουμενισμός παναίρεσις δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, συμφώνως με τας θείας διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου αγίας ημών Εκκλησίας. Τα ιστορούμενα μαρτύρια των Οσιομαρτύρων Πατέρων, των υπό των Λατινοφρόνων και Λατίνων αναιρεθέντων, είναι ένα φωτεινόν παράδειγμα και ένα φρένο δι΄ όλους ημάς προς αποφυγήν παντός νεωτερισμού και καινοτομίας εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία. Ο μαρτυρικός των θάνατος εις όλους εμάς διασαλπίζει την μεγίστην διαφοράν της Ορθοδοξίας από τον παπισμό, δεν τυγχάνει παρανυχίς, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι οικουμενιστές σήμερον. Από απόψεως θεολογικής και σωτηριολογικής αι διαφοραί είναι τόσο μεγάλαι, όση η απόστασις η χωρίζουσα τον Παράδεισον από την κόλασιν. Δι΄ αυτό οι οσιομάρτυρες Άγιοι Πατέρες ούτοι, προτίμησαν τα φρικτά μαρτύρια και τον θάνατον από τον εκλατινισμόν έστω και εις το ελάχιστον, λέγοντες «ημείς βουλόμεθα αποθανείν ή Λατινίσαι ποτέ». Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, δια τους λόγους τούτους τιμά και γεραίρει την μνήμην των εντός του έτους, εις διαφόρους ημερομηνίας συμφώνως με το συναξάριόν της, δοξάζουσα τον Τριαδικόν μόνον αληθινόν Θεόν, τον «θαυμαστόν εν τοις αγίοις αυτού».

Την 22αν Σεπτεμβρίου τους οσιομάρτυρας Ζωγραφίτας.                                                               
Την 4^ην Ιανουαρίου τους οσιομάρτυρας Βατοπαιδινούς.                                                                     
Την 13 Μαϊου τους οσιομάρτυρας Ιβηρίτας.                                                                               
Την 19^ην Μαϊου τους οσιομάρτυρας Καντάρας της Κύπρου.                                                                 
Την 5^ην Δεκεμβρίου τους οσιομάρτυρας Καρεώτας.                                                                                                                          
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους 12 οσιομάρτυρας Κουτλουμουσιανούς.                                                       
Την Κυριακήν των Αγιορειτών τους οσιομάρτυρας Ξενοφωντινούς.                                                                                                 

Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι· εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος· χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργοις αποδείξεσιν.                                                                                                  

Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη.

 Οι Λατίνοι και οι προτεστάντες, δυστυχώς, εφ’  όσον ακολουθούν πεπλανημένον τρόπον σαρκικής ζωής, δεν πρόκειται να δουν το φως της Ορθοδοξίας και της Θεογνωσίας. Αποθανούνται εν ταις αμαρτίαις των, εκτός εάν ο Θεός,--οις επίσταται κρίμασι—φωτίση το σκότος των. Δια τούτο αδιστάκτως φρονούμε ότι το επαναλαμβανόμενο τροπάριο εκ των Πατριαρχικών χειλέων, «δεν έχομεν διαφοράς, ουδέν μας χωρίζει προς την ένωσιν», μόνο εχθρός των ανθρώπων θα μπορούσε να το είπη, μόνο «ο απ’  αρχής ανθρωποκτόνος» ηδύνατο να το διακηρύξη, μόνο ο Άδης θα ηδύνατο να το εφεύρη, ως αντίθεον. Διότι δεν φθάνει ότι φθείρει το σωτήριο ορθόδοξον φρόνημα των ήδη ορθοδόξων λαών, αλλά στερεώνει εις την δαιμονική πλάνη και αίρεσιν τόσα εκατομμύρια αιρετικών, αυτών που ζουν σήμερα και εκείνων που θα έλθουν μέχρι συντελείας. Εάν κηρύγματα τοιαύτης τρομακτικής σημασίας και από τόσον υψηλάς καθέδρας, μας αφήνουν αδιάφορους, δεν έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι, οι ηγετικήν έχοντες θέση εις την Εκκλησία κληρικοί και λαϊκοί εις κάποιο σημείο εκ των τριών—πίστη, γνώση, βίωση—νοσούν; Αλλ’  υπάρχει ευσεβής κλήρος και λαός, που έχει αντιληφθή την έκταση και το βάθος της κατάστασης. Και φυσικά θα αναλάβη την πρωτοβουλία προς εκκαθάριση της θέσης του. Ζήτημα χρόνου είναι η εκδήλωση μιας ορθοδόξου κίνησης προς αναστολή της φθοράς, που προσγίνεται εις την Εκκλησία από τους ποιμένες και τους διδασκάλους της, των μεν κακώς διδασκόντων, των δε αθλίως σιωπώντων. Αυτός ο κλήρος και ο λαός, αναλαμβάνοντες τις ευθύνες των θα σαλπίσουν το «στώμεν  καλώς εις την βάση της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Κάποιοι Επίσκοποι θα συγκινηθούν και θα ηγηθούν του Ορθοδόξου αγώνα προς περισυλλογή και αναστολή του ενεργουμένου Ουνιτισμού μας. Οραματιζόμαστε την αυγή μιας νέας «Κυριακής της Ορθοδοξίας» να ανατέλλη.

Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον

Η Εκκλησία τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον

Αποροφημένοι οι μεν Ποιμένες από την αίγλην του αξιώματος και την κοινωνικήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προβάτων που τους ακολουθούν και τον οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την … νηπτικήν θεολογίαν και το … άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος! Η Εκκλησία τους έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα! Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα ΟΧΙ στην αίρεσι του παποοικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή των Αγίων Πάντων και εορτή των Αγίων 12 Αποστόλων (Περί Μασονίας και Αποστολικής Διαδοχής)

• Simeron Wordpress

Ο Καθηγούμενος Αρχιμ. Κύριλλος Μελισσοχωρίου :

….τα γενόμενα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο κατά την 30η Νοεμβρίου 2006, μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και του Πάπα Ρώμης κ. Βενεδίκτου, τα οποία και υπερέβησαν κάθε προηγούμενο, ως προς τις παραβάσεις των Ιερών Κανόνων και γενικά των ιερών και οσίων της ακαινοτόμητης Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Κυριολεκτικά ισοπεδώθηκαν όλα όσα επί χίλια και πλέον έτη εχώριζαν και χωρίζουν – και θα χωρίζουν – τους αιρετικούς Παπικούς από τους Ορθοδόξους. Μόνο προσχηματικά και τυπικά δεν υπήρξε και το «κοινόν Ποτήριον» ακόμη. Αυτό γίνεται σταδιακά και μεμονωμένα προς το παρόν. Αλλ’ όμως ήδη από το 1965, μετά την αντικανονική και μονομερή «άρση των αναθεμάτων», το όνομα του αιρεσιάρχου Πάπα έχει αναγραφή στα Δίπτυχα του Πατριαρχείου και μνημονεύεται «σιωπηρώς» ως ομόπιστος Πατριάρχης Ρώμης και μάλιστα ως πρώτος τη τάξει! Επί 952 χρόνια (1054 – 2006) η Αγία Ορθοδοξία μας είχε και έχει τους Λατινιπαπικούς ως αιρετικούς για τον ορμαθό των αιρέσεων και πλανών τους, χωρίς έκτοτε συμπροσευχές και λειτουργικές επικοινωνίες, εφόσον δεν έχουν απαρνηθή και δεν απαρνούνται τις βλάσφημες αιρέσεις και πλάνες τους. Διότι και μόνη η ουρανομήκης βλασφιμία κατά του Αγίου Πνεύματος, το λεγόμενο Filioque , μάλιστα με τη ρητά απαγορευμένη προσθήκη στο Ιερό Σύμβολο της Πίστεως, κατά τον Άγιο και Μέγα Φώτιο, «εξαρκεί και μόνον μυρίοις αυτούς υπαγαγείν αναθέμασιν»! (Εγκύκλιος Επιστολή προς τους της Ανατολής αρχιερατικούς θρόνους...,§33. Βλ. Ιωάν. Καρμίρη, τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία..., τόμ. Ι, Αθήναι 1952, σ. 282). Δηλαδή όχι μόνο «ανάθεμα τρις», αλλά «δέκα χιλιάδες τρις ανάθεμα», ως εκτός Εκκλησίας! 

Οι «50 ομιλίες» του Αββά Μακαρίου του Αιγυπτίου.

Μελέτημα  27^ον.

1. Η ψυχή που δεν έχει την ακρίβεια του τρόπου ζωής και που δεν δέχτηκε ακόμη την αίσθηση του αγιασμού της καρδιάς, ας πενθεί και ας ζητεί θερμά από τον Κύριο να της δοθεί αυτό το αγαθό και η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Κατά το νόμο, εκείνοι που έπεσαν σε σωματικά αμαρτήματα, πρώτα τιμωρούνται από τον ιερέα με στέρηση της Θείας Κοινωνίας. Όσοι όμως δεν είχαν στη ζωή τους τέτοια και είναι καθαροί, προβιβάζονται στην Ιερωσύνη και τοποθετούνται μέσα στο θυσιαστήριο, σαν λειτουργοί του Κυρίου. Η Άγία Τριάδα κατοικεί μέσα στην καθαρή ψυχή, όσο είναι κατάλληλος και δεκτικός ο άνθρωπος. Όταν όμως αλλάξει πορεία ο άνθρωπος και λυπήσει το Άγιο Πνεύμα, συστέλλονται η Θεία Χάρη, η αγάπη και κάθε αγαθή ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Στερείται ο νους την πνευματική ευφροσύνη και παραδίνεται σε θλίψεις και πειρασμούς των πονηρών πνευμάτων, μέχρις ότου ορθοποδήσει και πάλι η ψυχή. Κατόπιν, αφού δείξει τη μετάνοια μ΄ εξομολόγηση και ταπείνωση, πάλι αξιώνεται Θείας Χάριτος και απολαμβάνει ευφροσύνης περισσότερο από πρώτα. Αντίθετα, αν δεν λυπήσει το Άγιο Πνεύμα, τότε προκόβει η ψυχή και προχωρεί από δόξα σε δόξα και από ανάπαυση σε τελειότερη ανάπαυση και συγκαταριθμείται στους τέλειους εργάτες και άμεμπτους λειτουργούς του Χριστού στην αιώνια Βασιλεία Του.                                                                                                                                                        
2. Αν ο Χριστιανός κατορθώσει τη νηστεία, την αγρυπνία, την ψαλμωδία και όλη την άσκηση και την αρετή, αλλά η μυστική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν κελαηδάει μέσα στην καρδιά του και δεν νοιώθει την αγαλλίαση να τον πλημμυρίζει, τότε αέρα δέρει και μάτην εκοπίασε…                                                                                                             
3. Καλή είναι η νηστεία και η αγρυπνία, η άσκηση και η ξενιτεία. Και αυτά είναι κάποια αρχή και τα πρόθυρα της θεάρεστης ζωής. Είναι όμως παράλογο να θαρρεύει κανείς ολωσδιόλου σ΄ αυτά μόνον. Το θεμέλιο λοιπόν του Χριστιανισμού είναι, κι αν έχει κανείς όλες τις αρετές, να μη εφησυχάζει, ούτε να παίρνει θάρρος, ούτε να νομίζει ότι κατόρθωσε κάτι σπουδαίο. Και αν ακόμη γίνει μέτοχος της Χάριτος, να μη νομίσει ότι πέτυχε κάτι, ούτε να κομπάζει, αλλά να πενθεί και να κλαίει και νάχει την καρδιά του ολότελα συντετριμμένη.                                                                                                                             4. Στα πνευματικά ζητήματα, εκείνοι που πολεμούν εναντίον της κοιλιάς και του ύπνου και ασχολούνται διαρκώς με ψαλμούς και προσευχές, ας μη νομίζουν ότι έφτασαν πια στο τέλος και στην ανάπαυση. Βρίσκονται ακόμη στα πρόθυρα και τις αυλές των ανακτόρων. Και αν αξιώθηκαν να λάβουν κάποια πνευματική χάρη είναι μακριά της τελειότητος. Τέχνη του σατανά είναι το να υποχωρεί θεληματικά αρκετά χρόνια, με το σκοπό να βάλει στο νου όσων ασκούνται, την ψεύτικη ιδέα, ότι έφθασαν στην τελειότητα. Ο πονηρός όφις με το να σπείρει εξαρχής μέσα στον Αδάμ την επιθυμία να γίνει Θεός σε ποια ατιμία τον κατέβασε, με αυτή ακριβώς την υπερήφανη ιδέα. Αυτά λοιπόν και συ, έχοντας στο νου σου, φύλαγε τον εαυτό σου όσο μπορείς, και φρόντιζε με μεγάλη επιμέλεια να έχεις πάντοτε την καρδιά σου ταπεινή και συντριμμένη.

Ο διαπολιτισμικός πρεσβευτής "καλής θελήσεως" του interactive προσκυνηματικού τουρισμού

http://kyprianoscy.blogspot.ca/

Τα εκκλησιαστικά νέα της καινοτόμου εκκλησίας, όπως πάντα, θλιβερά και αξιοδάκρυτα. Πληροφορηθήκαμε (*) ότι ένας συνταξιούχος του Δημοσίου και πρώην μητροπολίτης, ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, εκπροσώπησε την εκκλησία της Ελλάδος σε ένα διαπολιτισμικό γεγονός : Τον λεγόμενο προσκυνηματικό τουρισμό, τον οποίο εγκαινίασε η Κίνα. Είδαμε λοιπόν τον συνταξιούχο δημόσιο υπάλληλο, και πρώην μητροπολίτη, με πολιτική περιβολή. Παρέλειψε να κόψει τα γένια, άγνωστοι οι λόγοι.

Η καινοτόμος εκκλησία απέκτησε με τον τρόπο αυτό και τον διαθρησκειακό, διαπολιτισμικό ή interactive, πρεσβευτή καλής θελήσεως, τον οποίο δεν είχε. Σχετικά με το interactive σημειώνουμε ότι στα ελληνικά της παγκοσμιοποίησης μεταφράζεται ως "διαδραστικό". Τι σημαίνει τώρα αυτό το "διαδραστικό" μας είναι άγνωστο. Προφανώς, οι εισηγητές της νέας ελληνικής γλώσσας, μη θέλοντας να γίνουν εμφανή τα δόλια σχέδια που υπηρετούν, αποφεύγουν να αποδώσουν το interactive με τη λέξη "ενδοενεργή". Διότι η, σε μετάφραση, σύνθετη αυτή λέξη εισάγει το "ένδον", δηλαδή κάτι το εσωτερικό, και οι εσωτερικές εντολές των αχθοφόρων τις παγκοσμιοποίησης, τις οποίες καλούνται να ενεργήσουν, δεν πρέπει να λέγονται. Μυστικές συμφωνίες έχουν γίνει, οπότε το ποίμνιο καλό είναι να παραμένει ποίμνιο άνευ λόγου ή γνώσης. 

Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για την λεγόμενη intercommunio, δηλαδή την διακοινωνία, άλλως "κοινό ποτήριο", με τον παπικό εσμό. Η ενδοκοινωνία - διακοινωνία στη νεοελληνική του οικουμενισμού και της παγκοσμιοποίησης - έχει δρομολογηθεί και επιτευχθεί εδώ και αρκετά χρόνια. Δράστες οι του Φαναρίου ιεράρχες και επίσκοποι, μεταξύ των οποίων και ο κ. Ζηζιούλας με τους εδώ αντιφωνητές (: σχολή Γιανναρά, ακαδημία Βόλου, ψυχοθεολόγοι τύπου π. Θερμός και τέλος ο κατάλογος δεν έχει).

Αν σχολιάζουμε τώρα τον νεοαποκτηθέντα "πρέσβη καλής θελήσεως" επί του προσκυνηματικού (σημ. προσχηματικού, θα ήταν καλύτερα) λεγόμενου τουρισμού, είναι διότι, αφ΄ ενός, θέλουμε να δείξουμε τη συνέπεια, με την οποία η καινοτόμος εκκλησία του 1924 βαδίζει, οδηγώντας σε πλήρη εκκοσμίκευση το λαό του Θεού, αφ΄ ετέρου δε, να σκεφθούμε τα έτη της διακονίας του στη μητρόπολη της Ζακύνθου. Το ποιμαντορικό έργο που επιτέλεσε, δεν μπορεί να είναι άσχετο με τα νέα καθήκοντα, που του ανέθεσε η διοικούσα την εκκλησιαστική καινοτομία ιεραρχία. Οπότε, δεν χρειάζεται να γράφουμε περισσότερα. 

Το δίχως άλλο, θα υπάρχουν πιστοί που θα πίνουν νερό στο όνομά του, κατά το λεγόμενον, πολλοί δε εξ αυτών θα είναι αντιοικουμενιστές ή ακόμη πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης. Όχι όμως και του προσκυνηματικού τουρισμού και των λοιπών interactive οδηγιών ενέργειας και δράσης.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὸν λόγο του εἰς τὴν Κυριακὴν τῶν Ἁγίων Πάντων λέει ὅτι :

«Σὲ ὅλον τὸν λαὸ του δίδει ὁ Θεὸς δύναμη καὶ κραταίωση, θαυμάζεται ὅμως μόνο διὰ τῶν ἁγίων του. Ὅπως δηλαδὴ ὁ ἥλιος χύνει ἀπὸ ἐπάνω πλουσίως τὶς ἀκτίνες σὲ ὅλους, τὶς βλέπουν δὲ μόνο ὅσοι ἔχουν ὀφθαλμούς, καὶ αὐτοὺς μάλιστα ὄχι κλειστοὺς· ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐπάνω χορηγεῖ πλούσια τὴν βοήθειά του σὲ ὅλους, διότι αὐτὸς εἶναι ἡ ἀεννάως βρύουσα σωστικὴ καὶ φωτιστικὴ πηγὴ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς ἀγαθότητος. Ἀπολαύουν δὲ τὴν ἀπὸ ἐκεῖ χάρη καὶ δύναμη γιὰ τὴν ἐνέργεια τῆς ἀρετῆς καὶ τελείωση ἤ καὶ γιὰ τὴν ἐπίδειξη τῶν θαυμάτων, ὄχι γενικῶς ὅλοι, ἀλλὰ ὅσοι ἔχουν ἀγαθὴ προαίρεση καὶ ἐπιδεικνύουν μὲ ἔργα τὴν πρὸς Θεὸν ἀγάπη καὶ πίστη, καὶ τὰ μὲν φαῦλα ἀποστρέφονται τελείως, κρατοῦν δὲ μὲ σταθερότητα τὰ προστάγματα τοῦ Θεοῦ».

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Αν θέλετε να γιατρέψετε τη ψυχή σας αρκεί να σηκώσετε τέσσερις τρίχες

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=4&t=8023

«Αδελφοί, αν θέλετε να ιατρεύσετε την ψυχή σας… τέσσερα πράγματα σας χρειάζονται! Κάμνουμε μία συμφωνία;

Από τον καιρόν που εγεννηθήκατε έως τώρα, όσα αμαρτήματα επράξατε, να τα πάρω εγώ εις τον λαιμόν μου, αρκεί η ευγένειά σας να θελήσετε να σηκώσετε τέσσερες τρίχες!

Σας είναι βαρύ και δύσκολον;

-Και τί θα τα κάμω εγώ τα αμαρτήματά σας;
-Έχω μίαν καταβόθρα και τα ρίχνω μέσα!
-Ποία είναι η καταβόθρα;
-Είναι η ευσπλαχνία του Χριστού μας.

Πρώτη τρίχα είναι:
Όταν θελήσετε να εξομολογηθείτε, το πρώτον θεμέλιον είναι, να συγχωράτε τους εχθρούς σας. Το κάμνετε; Επήρατε την πρώτην τρίχα!…

Δεύτερη τρίχα είναι:
Να εύρετε πνευματικόν καλόν, γραμματισμένον, ενάρετον, να εξομολογηθείτε τας αμαρτίας σας. Όταν κάνεις την αμαρτίαν, τότε πρέπει να εντρέπεσαι. Όταν εξομολογείσαι, πρέπει να μην έχεις καμμίαν εντροπήν. Όταν εξομολογείσθε, να λέγετε όλα σας τα αμαρτήματα καθαρά. Και πρώτον να ειπείς του πνευματικού σου: -«Πνευματικέ μου, θα κολασθώ διότι δεν αγαπώ τον Θεόν και τους αδελφούς μου με όλην μου την καρδιάν, ωσάν τον εαυτόν μου». Το έκαμες; Εσήκωσες και την δευτέραν τρίχα.

Η τρίτη τρίχα είναι:
Σαν εξομολογηθείς, θα σε ερωτήσει ο πνευματικός:
-Διατί, παιδί μου, τα έκαμες όλα αυτά τα αμαρτήματα;
Πρόσεχε, μη κατηγορήσεις άλλον! Τον εαυτόν σου μόνον να κατηγορήσεις! Και να ειπείς: Τα έκαμα από κακήν μου προαίρεσιν. Εγώ φταίω.
Είναι βαρύ να κατηγορηθείς τον εαυτόν σου; Όχι; Λοιπόν, την επήρες και την τρίτην τρίχα.

Έχομεν την τετάρτην τρίχα.
Όταν ο πνευματικός σου δώσει ευλογίαν και αναχωρήσεις, να αποφασίσεις με στερεάν γνώμην και απόφασιν, καλύτερα να πεθάνεις, καλύτερα να χύσεις το αίμα σου σε μαρτύριο, παρά να ξαναπέσεις σε αμαρτίαν. Το κάνεις και αυτό;
Αν ναι, να εσήκωσες και την τέταρτη τρίχα.
Αυτά είναι τα ιατρικά σου, αδελφέ. Τόσο ελαφρά, σαν να σηκώνεις τέσσερες τρίχες!».

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)

Η ορθόδοξος λατρεία είναι το Ευαγγέλιον του Χριστού και η Ιερά Παράδοσις μεταφρασθέντα και μεταποιηθέντα εις τους θαυμαστούς ύμνους και τας προσευχάς, εις τας ωδάς και αναστεναγμούς, τας κραυγάς και τα δάκρυα. Όλη η θεανθρωπίνη Αλήθεια, η θεανθρωπίνη Αγάπη, και Δικαιοσύνη και Σοφία, και Ζωή, και Αθανασία, και Αιωνιότης μας προσφέρεται εδώ ως προσευχή, ως λατρεία, ως θεία Κοινωνία, ως μυστήριον, ως αρετή, ως σωτηρία. Ο,τιδήποτε εγγίζη ο άνθρωπος μέσα εις την λατρείαν εγγίζει την ζώσαν και Ιεράν Παράδοσιν:  τα νεύρα της, τα οστά της, το αίμα και την καρδίαν της, τους οφθαλμούς και την συνείδησιν, τον νουν και το φρόνημά της. Και όταν η ψυχή παραδίδεται δια της προσευχής εις αυτάς τας θεανθρωπίνας αληθείας και εκχύνεται εις την θεανθρωπίνην ζωήν της Εκκλησίας, τότε αυξάνουν μέσα της όλαι αι αρεταί «την αύξησιν του Θεού» (Κολ. 2, 19), η ιδία δε ψυχή αυξάνει εις τον κατά χάριν θεάνθρωπον, τον όντως χριστιανόν.                                                                                                                                                                     Δια της βιώσεως λοιπόν αυτής της λατρείας και της λατρευτικής ζωής της Εκκλησίας, οικοδομείται το πρόσωπον του χριστιανού, δηλαδή το πρόσωπον του κατά χάριν θεανθρώπου μέχρις ότου καταντήση «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13). Η οδός της λατρείας είναι η πλέον ασφαλής οδός και η άσκησίς της η πλέον σωτήριος δια τον άνθρωπον. Κάθε προσευχή και ικεσία, κάθε δάκρυ και κραυγή, κάθε οδυρμός και εξομολόγησις, είναι μία νέα πέτρα εις την οικοδομήν και την εν χάριτι θεανθρωπίνην αύξησιν του ανθρώπου. Το έργον αυτό της κατά χάριν θεανθρωπίνης αυξήσεώς μας δια των προσευχών και της λατρείας της Εκκλησίας γίνεται πάντοτε μετά των Αγίων και υπό την χειραγώγησίν των, διότι ούτοι είναι «οι οφθαλμοί της Εκκλησίας Χριστού» που μας οδηγούν εις τον θεανθρώπινον προορισμόν της ανθρωπίνης μας υπάρξεως.