Τοῦ πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ,Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν : ≪ΠΤΑΙΟΥΝ ΤΑ ΜΑΝΤΡΟΣΚΥΛΑ≫

ΝΕΑ ἐπίθεση δέχθηκε προσφάτως ὁ ὑπογραφόμενος ἀπὸ τοὺς «Καθολικούς» τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀφορμὴ ἕνα ἄρθρο του στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (12–10–2012) μὲ τίτλο«Διὰ νὰ μὴ ξεχνᾶμε». Τὸ κείμενο προσφέρει τὴν ἀναγκαία καὶ κατάλληλη τεκμηρίωση, ὁπότε τὸ μόνο ποὺ θὰ ἀνέμενε κανεὶς εἶναι ἡ σιωπὴ τῆς  πλευρᾶς. Ἡ ἐπίκριση τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν» δημοσιεύθηκε στὸν «Πυλώνα ἐκκλησιαστικῶν εἰδήσεων» Amen.gr. Ἔχω δὲ τὴν τιμὴ νὰ συγκαταλέγομαι μαζί μὲ τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, στοὺς «ὑβρεολόγους καὶ συκοφάντες» τῶν ἐν Ἑλλάδι «καθολικῶν».

Βέβαια ἐδῶ ἰσχύει ἡ ἀρχαία παροιμία «ἡ πόρνη, τὴν σώφρονα», ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ μέθοδος δυστυχῶς τῆς παπικῆς ἡγεσίας URΒI ET ORBI. Παρόλο ποὺ τὸ ἄρθρο μου ἔχει τὴν ἀναγκαία βιβλιογραφικὴ τεκμηρίωση καὶ ἡ ἁρμόζουσα στάση τῶν ὑβριστῶν μας θὰ ὤφειλε νὰ εἶναι ἡ σιωπή, προετιμήθη ἡ ἰησουϊτικὴ (καὶ γκεμπελική) μέθοδος τῆς ἐπιθέσεως γιὰ τὴν μετάθεση τῆς εὐθύνης. Δὲν εἶναι, ἄλλωστε, ἡ πρώτη φορά, σὲ σχέση μάλιστα μὲ τὴν ταπεινότητά μου, ποὺ δέχομαι παρόμοιες ἐπιθέσεις χωρὶς ἀπάντηση στὶς θέσεις μου. Τὴν μέθοδο αὐτὴ εἶχε ἐφαρμόσει γιὰ τὸ πρόσωπό μου ἐπανειλημμένα τὸ ὄργανο τῆς Οὐνίας στὴν Ἑλλάδα «Καθολική». 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Μετά τα "γένη γλωσσών" ο Απόστολος Παύλος προφανώς εννοεί προσευχή, απαγγελία ψαλμών και ψαλμωδία πνευματικών ύμνων και ωδών. Ούτω μερικοί έχουν "γένη γλωσσών" και άλλοι έχουν επί πλέον "ερμηνείαν γλωσσών".  "Ζηλούτε δε τα πνευματικά, μάλλον δε ίνα προφητεύητε... Θέλω δε πάντας υμάς λαλείν γλώσσαις, μάλλον δε ίνα προφητεύητε, μείζων γαρ ο προφητεύων ή ο λαλών γλώσσαις, εκτός ει μη διερμηνεύη, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη".  Καθώς εις τας Πράξεις, ούτω και εδώ η προφητεία υπάρχει εξ αιτίας της δωρεάς των γλωσσών, αλλά αυτό το τελευταίον δεν ημπορεί πάντα να οδηγήση εις την προφητείαν. Δεν υπάρχει ένδειξις ότι ο Κορνήλιος και οι ακόλουθοί του προεφήτευαν, αν και ελάλουν γλώσσαις ως αποτέλεσμα του δοξασμού των.

Όταν ο Απόστολος Παύλος λέγη  "θέλω δε πάντας υμάς λαλείν γλώσσαις, μάλλον δε ίνα προφητεύητε, μείζων γαρ ο προφητεύων ή ο λαλών γλώσσαις, εκτός ει μη διερμηνεύει, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη"  εννοεί ότι αυτός, ο οποίος μόνον "λαλεί γλώσσαις", πρέπει να μάθη να διερμηνεύη τους ψαλμούς και τας προσευχάς εν τη καρδία του, δηλαδή να τα μεταφέρη εις την διάνοιάν του δια να εισακουσθούν. "Διόπερ ο λαλών γλώσση προσευχέσθω ίνα διερμηνεύη, εάν γαρ προσεύχωμαι γλώσση, το πνεύμά μου προσεύχεται, ο δε νούς μου άκαρπός εστι. τί ουν εστι; προσεύξομαι τω πνεύματι, προσεύξομαι δε και τω νοΐ, ψαλώ τω πνεύματι, ψαλώ δε και τω νοΐ. επεί εάν ευλογήσης τω πνεύματι, ο αναπληρών τον τόπον του ιδιώτου πώς ερεί το αμήν επί τη ευχαριστία; επειδή τί λέγεις ουκ είδε, συ μεν γαρ καλώς ευχαριστείς, αλλ' ο έτερος ουκ οικοδομείται. ευχαριστώ τω Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών, αλλ' εν τη εκκλησία θέλω πέντε λόγους δια του νοός μου λαλήσαι, ίνα και άλλους κατηχήσω ή μυρίους λόγους εν γλώσση".  Ο Παύλος ουδέποτε λέγει ότι κάποιος διερμηνεύει αυτό το οποίον ο άλλος "λαλεί γλώσσαις". Διερμηνεύει κανείς αυτά, τα οποία ο ίδιος "λαλεί γλώσσαις" εν τη καρδία του. Επομένως το Α' Κορ. 14, 27-28 σημαίνει "είτε γλώσση τις λαλεί, κατά δύο ή το πλείστον τρείς, και ανά μέρος, και είς διερμηνευέτω, εάν δε μη ή διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ δε λαλείτω και τω Θεώ". Ο διερμηνεύς είναι σαφώς εκείνος, ο οποίος έχει την χάριν να μεταφέρη την προσευχήν του πνεύματός του, εν τη καρδία εις την διάνοιάν του δια να γίνη ακουστή δια την οικοδομήν των άλλων.

Συνεχίζεται.

Συμβουλεύοντας κάποτε ένα αδελφό o Αββάς Ματόης, του έλεγε:

- Δυό πράγματα ζήτησε από το Θεό, τέκνον μου, με θερμή προσευχή, να σου χαρίση το σωτήριο πένθος για να θυμάσαι διαρκώς τις αμαρτίες σου και να βάλη ταπείνωσι στην καρδιά σου, να νοιώθης τον εαυτό σου χειρότερο απ’ όλους τους ανθρώπους και να μη κατακρίνης ποτέ άλλον. 
Απόφευγε την καταραμένη παρρησία και περιώριζε όσο μπορείς τη γλώσσα σου. Μη φιλονικείς στις συζητήσεις. Αν ο συνομιλητής σου λέγη πράγματα σωστά, συμφώνησε μαζί του. Αν όχι, μην αντιλογήσης, πες του μόνο, «συ ξέρεις, αδελφέ». Αυτά όλα είναι γνωρίσματα της ταπεινοφροσύνης. 

Η έκταση της οφειλομένης υπακοής στον πνευματικό μας πατέρα

Σκοπός της πνευματικής πατρότητας δεν είναι η διαρκής εξάρτηση των πνευματικών τέκνων από τον πατέρα τους, αλλά η υποβοήθησή τους να φθάσουν βαθμιαία στην πνευματική τους ελευθερία. Ο γνήσιος πνευματικός πατέρας δέν καταδικάζει τα παιδιά του σε ισόβια πνευματική νηπιότητα, αλλά αγωνίζεται διαρκώς για να ανδρωθούν πνευματικά να φθάσουν, όπως διδάσκει ο απόστολος Παύλος, «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13) (Βεν. Χριστοφορίδου, Η πνευματική πατρότης κατά Συμεών τον Νέον Θεολόγον, Θεσσαλονίκη 1977, σ. 31 ). Ο καταναγκασμός και η πνευματική βία δεν έχουν θέση στη σχέση πνευματικού πατέρα και πνευματικών παιδιών. Η οφειλόμενη υπακοή προς τον πνευματικο μας πατέρα δεν είναι «τυφλή» αλλά ενσυνείδητη. Ούτε και καταργεί την προσωπική μας ευθύνη, η οποία πηγάζει από την εν Χριστώ ελευθερία μας. «Καθήκον του πνευματικού πατέρα δεν είναι να καταστρέψει την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά να τον βοηθήσει να δει ο ίδιος την αλήθεια. δεν είναι να καταπιέσει την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά να του δώσει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τον εαυτό του, να αναπτυχθεί, να ωριμάσει και να γίνει αυτό που στην πραγματικότητα είναι... Ο πνευματικός πατέρας δεν επιβάλλει τις προσωπικές του ιδέες και αρετές, αλλά βοηθά τον μαθητή να βρει τη δική του αποκλειστικά κλήση... Μ' ένα λόγο, είναι μόνο ένας προπομπός του Θεού, και πρέπει να οδηγήσει τις ψυχές στο δρόμο του Θεού, και όχι στο δικό του» 

(Η εντός ημών Βασιλεία, σ. 141 ). 

SIMONOPETRA - PSALM 110 .wmv

Γέρων Παΐσιος - Ρωσική Ταινία ΠΡΕΜΙΕΡΑ 5 Νοε 2012

Καθηγητής Ι. Κορναράκης : Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ χῶρος ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι γεγονὸς πολλαπλῶς ἀποδεδειγμένο ὅτι, ἡ προαναφερθεῖσα ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ἔχει πλέον ἐξελιχθεῖ σὲ ἐργαστήριο οἰκουμενιστικῶν συνεδρίων καὶ σχετικῶν ἄλλων προσπαθειῶν (ὅπως, π.χ., τιμητικὴ ἐκδήλωση πρὸς χάριν τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, Ἰ. Ζηζιούλα, τοῦ πρωτομάστορα τῆς προσπάθειας ἑνώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὸν Παπισμό). Εἶναι, δηλαδή, χῶρος ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας.
Ἤδη, μὲ τὸ τελευταῖο αὐτὸ ἀντιπατερικὸ συνέδριο, τὸ 2010, ὁ πατριαρχικὸς χῶρος συγκέντρωσε ὁμόφρονές του γιὰ νὰ ἀποδομήσει τὴν αὐθεντία τῆς πατερικῆς θεολογίας, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

3. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί, από του πλέον πρωτογόνου μέχρι του πλέον λεπτού, από του φετιχιστικού μέχρι του παπικού, βασίζονται επί της πίστεως εις τον άνθρωπον, όπως είναι αυτός μέσα εις την δεδομένην ψυχοφυσικήν του εμπειρικήν κατάστασιν και ιστορικότητα. Πράγματι, όλη η ουσία του κάθε ουμανισμού είναι ο άνθρωπος=homo. Συνοψιζόμενος εις την οντολογίαν του, κάθε ουμανισμός δεν είναι άλλο τι παρά χομινισμός (homo-hominis). Ο άνθρωπος είναι η ανωτάτη αξία, η παναξία, ο άνθρωπος είναι το ύψιστον κριτήριον, το παγκριτήριον: «μέτρον πάντων άνθρωπος». Αυτό είναι, in nuce (εν συντομία), κάθε ουμανισμός, κάθε χομινισμός. Εντεύθεν όλοι οι ουμανισμοί, όλοι οι χομινισμοί, εν τελευταία αναλύσει, είναι ειδωλολατρικής, πολυθεϊστικής προελεύσεως. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί, από τους προ της Αναγεννήσεως, της Αναγεννήσεως και περαιτέρω, οι προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, επιστημονικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί, επεδίωκον εν γνώσει ή εν αγνοία, και αδιακόπως επιδιώκουν, ένα πράγμα:  να αντικαταστήσουν την πίστιν εις τον Θεάνθρωπον με την πίστιν εις τον άνθρωπον, να αντικαταστήσουν το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου με το ευαγγέλιον κατ΄ άνθρωπον, την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον με την φιλοσοφίαν κατ΄ άνθρωπον, την κουλτούραν κατά Θεάνθρωπον με την κουλτούραν κατ΄  άνθρωπον, με μίαν λέξιν, να αντικαταστήσουν την ζωήν κατά Θεάνθρωπον με την ζωήν κατ΄ άνθρωπον.

Συνεχίζεται.  

Η παταγώδης κατάπτωσις της εκκλησιαστικής ημών Ηγεσίας...

Aπ. Παύλος :

εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου

και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών.

Η ανακοίνωση:

"Με θέμα «Κοινή κλήση για αγιότητα» έγινε συνέδριο όλων των αρχηγών των χριστιανικών Εκκλησιών του Τορόντο στην Ιερά Μητρόπολη".

Κύριε Σωτήριε, εμείς γνωρίζουμε ότι υπάρχει Μία Εκκλησία του Χριστού. Υπάρχουν και άλλες; Είναι Εκκλησία η παρασυναγωγή  των Αγγλικανών που  "ευλογούν" εντός των "ναών" των, κτηνώδεις ενώσεις των κίναιδων και των λεσβίων;

Είναι Εκκλησία των Παπικών για την οποία όλοι οι Άγιοι της Ορθοδοξίας φωνάζουν: τον πάπα να καταράσθε! Αλλά εάν δεχθούμε προς στιγμήν ότι είναι Εκκλησία-όπως εσείς πιστεύετε-- τότε εσείς είσθε ένας πλάνος κληρικός, διότι ο Χριστός μας, ίδρυσε μόνο Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Άλλωστε έτσι δεν μας λέτε όταν έρχεσθε στο Μόντρεαλ; Ποιον δουλεύετε λοιπόν; Ποιον κοροϊδεύετε;

Είναι Εκκλησία η Κοπτική παρασυναγωγή, με τον φονέα του Αγίου Φλαβιανού "άγιον" Διόσκορο;

Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως :

Όσοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας εστέ τέκνα γνήσια, φεύγειν όλω ποδί από των υποπεσόντων Ιερέων τη λατινική υποταγή και μηδέ εις Εκκλησίαν τούτοις συνάγεσθε, μηδέ ευλογίαν εκ των χειρών τούτων λαμβάνειν. 

Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς»

Αλήθεια, είναι άραγε σύμπτωση που όσοι εκπροσώπησαν τους «Ορθοδόξους» στους 

χορούς και τα πανηγύρια του Π.Σ.Ε. της (τρελο)Καμπέρας, δηλαδή ο «Φιλαδελφείας» Βαρθολομαίος, ο «Δημητριάδος» Χριστόδουλος, ο «Ανδρούσης» Αναστάσιος και ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (νυν «Ιεροσολύμων») έγιναν όλοι μετά ταύτα αρχηγοί αυτοκεφάλων εκκλησιών; 

Αληθώς, «τοιούτοι υμίν έπρεπον αρχιερείς», 
οι μετά των καννιβάλων συγχορεύσαντες και μετά παπαδίνων και δεσποτίνων συνεισοδεύσαντες......

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Καθώς εις τας Πράξεις, ούτω εις τον Παύλον, ομιλών εν γλώσσαις είναι έν βασικόν σημείον του ότι εβαπτίσθη κάποιος εν Αγίω Πνεύματι. Αλλά, εις το χωρίον Α' Κορ. 12, 10 και 12, 28, 30, το "γένη γλωσσών" εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι χωρισμένον από τα υψηλότερα χαρίσματα, δίδων την εντύπωσιν ότι η Εκκλησία ημπορεί να ενεργή χωρίς αυτά. Εν τούτοις, το κείμενον "μή πάντες γλώσσαις λαλούσι"  δεν αναφέρεται εις τους υψηλότερον χαρισματούχους, αλλά μάλλον ότι "οι ιδιώται" και "οι άπιστοι" δεν ομιλούν γλώσσαις, καθώς είναι σαφές εις το χωρίον Α' Κορ. 14, 16, 23, 24. Όταν ο Παύλος αριθμή αυτούς, τους οποίους έθεσεν ο Θεός εις την Εκκλησίαν, ούτος αρχίζει με τους Αποστόλους εις την πρώτην θέσιν και τελειώνη με τα "γένη γλωσσών" εις την τελευταίαν θέσιν. Οι "ιδιώται" δεν περιλαμβάνονται ούτε εδώ, ούτε εις την τάξιν της Εκκλησίας εις το χωρίον Α Κορ. 14, 26 κ.ε. Ο λόγος δι' αυτό είναι ότι αυτοί δεν έχουν ακόμη την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος να προσεύχωνται αδιαλείπτως εν αυτοίς και επομένως δεν έχουν τοποθετηθή υπό του Θεού εις το Σώμα του Χριστού.

Ότι τα υψηλότερα χαρίσματα περιλαμβάνουν τα χαμηλότερα, αλλά όχι τα χαμηλότερα τα υψηλότερα, είναι σαφές από ό,τι ο Απόστολος Παύλος λέγει περί εαυτού: "Ευχαριστώ τω Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών, αλλ' εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους δια του νοός μου λαλήσαι, ίνα και άλλους κατηχήσω ή μυρίους λόγους εν γλώσση".  Με αυτό δεν εννοείται ότι ο Απόστο λος Παύλος δεν προσεύχεται εις την εκκλησίαν εν γλώσση δηλαδή εν Πνεύματι, αλλά ότι εις την εκκλησίαν αυτός ήτο υποχρεωμένος να προσεύχηται επίσης με την διάνοιαν, δια την οικοδομήν των άλλων: "Προσεύξομαι τω πνεύματι, προσεύξομαι δε και τω νοΐ".

Συνεχίζεται.

(ΑΡΘΡΟ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ ΚΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ" ΣΤΑ ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ 20ΗΣ ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ 1ΟΗΣ ΙΟΥΝΙΟΥ ΤΟΥ 1969. ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ)

Πηγή:  http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

Άλλοτε και τώρα.

Διωγμοί Λατίνων.

Υπό π. Παύλου Μοναχού Αγιοταφίτου.

Περιερχόμενος προ ετών το Άγιον Όρος, όταν έβλεπον εις την Μονήν του Ζωγράφου το Μνημείον των υπό των Λατινοφρόνων πυρποληθέντων Αγίων 26 Οσιομαρτύρων και αλλαχού του Όρους τα επίχειρα της «αγιότητος» του πάπα Ρώμης, ηπόρουν πόθεν ηρύετο τοιαύτην «εξουσίαν» εις την Ορθόδοξον Ανατολήν ο εωσφόρος της δύσεως. Αλλά δεν παρήλθον πολλά έτη, δια να έχω… την ευκαιρίαν να λάβω, και μάλιστα κατά τρόπον πολύ «χειροπιαστόν», λύσιν των αποριών μου και εξήγησιν της ιταμότητος, μεθ΄ ης αναιδίζεται κατά του Ορθοδόξου λαού, αθεραπεύτως και διαβολικώς φανταζόμενος κοσμοκρατορίαν και διεκδικών διακυβέρνησιν όχι μόνον της γης αλλά και του ουρανού! Αφ’  ότου εξέπεσεν ο πάπας από της πίστεως και μετέβαλε τον χριστιανισμόν εις πολιτικοοικομικόν ανθρωπιστικόν σύστημα, δεν έπαυσε ποτέ ν’ απαιτή «γην και ύδωρ» (δηλ. υποδούλωσιν) παρά πάντων των ανθρώπων και των εθνών, μη απαξιών την χρήσιν οιωνδήποτε μέσων, ακόμη και των προκαλούντων φρίκην. Κατά τούτο δεν διαφέρει από τον σουλτάνον αν μη είναι πολύ χείρων, ως προς τα χρησιμοποιούμενα μέσα, σατανικώς διεισδύων και επεμβαίνων και εκεί που δεν έφθασεν εκείνος. Αν παρήρχοντο τρία ή τέσσαρα έτη και δεν εκήρυσσεν ο σουλτάνος τον πόλεμον οι γενίτσαροι επαναστάτουν και τον εχαρακτήριζον ως προδότην, μη φροντίζοντα να επιβάλη το ισλάμ εις πάντα τα έθνη. Και ο πάπας χαρακτηρίζεται ως αμελών το καθήκον του, όταν δεν επιζητή να εισαγάγη τους πάντας εις την «μάνδραν του». Συνεδύασε κακούργως το ξίφος και τον σταυρόν, η ιταμότης και η υποκρισία εις την ημερησίαν διάταξιν, αφού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! Κατά τας περιστάσεις, όλα τα μέσα γίνονται θεμιτά, αρκεί να προσκομίζουν τω πάπα δούλους. Παρ’ όλην όμως την καταχθόνιον και τρομεράν και αντίχριστον δράσιν του κατά της Ορθοδοξίας, δεν ηδύνατο να κατορθώση και «πολλά πράγματα» παρά μόνον όταν ηνοίγοντο ένδοθεν οι Κερκόπορτες και οι προδόται εκ των έσω καθίσταντο οι καλύτεροι προαγωγοί των σχεδίων του. Με την πρόφασιν απατηλών ωφελημάτων (όπως γίνεται σήμερον εις πολύ χειροτέραν κλίμακα και μορφήν) ο παπισμός, δια των λεγομένων «ορθοδόξων», περιεβλήθη την ανωτέρω «εξουσίαν» δια την κακοποίησιν όχι μόνον του Αγίου Όρους, αλλά και των άλλων Ορθοδόξων χωρών, της οποίας τ’ αποτελέσματα είναι και σήμερον εμφανή και των θυμάτων της οποίας εορτάζομεν την μνήμην ως Αγίων. Εις την Κρήτην, εις την Κύπρον και αλλαχού τόσω τρομερά και αποτρόπαια ήτο η πνευματική πίεσις των ανδρεικέλων του πάπα επί των ευσεβών χριστιανών, ώστε η επέλευσις των ορδών του Τουρκεστάν να θεωρηθή ως λύτρωσις. Αν ήτο χείρων εις υλικήν βαναυσότητα ο ασιάτης βάρβαρος, δεν επέβαλλεν όμως ούτως ιταμώς την πνευματικήν υποδούλωσιν και άφηνεν εις τον λαόν τουλάχιστον την παρηγορίαν της πίστεώς του. Ενώ ο πάπας, πλην της δουλείας του σώματος επολέμει να πατήση και την ψυχήν. Δεν φοβείται κανένα ο πάπας, πλην της Ορθοδοξίας, της μόνης πραγματικής αντιπάλου του, διότι είναι η μόνη κάτοχος της ορθής πίστεως, διο και επιχειρεί κατ’ αυτής το τέχνασμα της κερκοτμηθείσης αλώπεκος. Εις την επί του όρους Πενταδακτύλου κορυφήν Καντάρα εις Κύπρον υπάρχει η μονή των Αγίων Δεκατριών Οσιομαρτύρων, των οποίων η μνήμη εορτάζεται κατ’ έτος την 19 Μαϊου υπό της Αρχιεπισκοπής εν λαμπρότητι και κατανύξει, προβαλλομένων των Αγίων ως παράδειγμα ευσεβείας και αγωνιστικότητος. Ούτοι οι Άγιοι, αφού επί πολλά έτη ησκήτευσαν εις Άγιον Όρος, (κατ’ άλλους εις τα απέναντι όρη της Μ. Ασίας), εγκατεβίωσαν εις την μονήν ταύτην. Η φήμη της αγιότητος του βίου των, της σοφίας και της σταθερότητος εις την Ορθοδοξίαν, ηνώχλει τους τότε κυριάρχους φραγκοπαπιστάς διότι ο χριστιανικός λαός έτρεχε προς αυτούς και εστηρίζοντο εις την πίστιν, όπερ δεν συνέφερεν εις τους Λατίνους οι οποίοι με λύσσαν εμάχοντο να ρίψουν τους χριστιανούς εις τον καιάδα των αιρέσεών των. Κατόπιν προδοσίας ενός λεβαντίνου, υποχρεώθησαν οι άγιοι να παρουσιασθούν εις τον λατίνον «αρχιεπίσκοπον» εις Λευκωσίαν, τον οποίον μετά των ομοίων του κατήσχυσαν εις γενομένην συζήτησιν περί των αζύμων και των λοιπών αιρέσεων, μεθ’ ο εκλείσθησαν εις φοβεράν υπόγειον φυλακήν με βαρείας αλύσεις εις τας χείρας και τους πόδας, ουδέποτε βλέποντες το φως του ηλίου. Μετά εν έτος τους παρέστησε πάλιν ενώπιόν του ο «αρχιεπίσκοπος» και τους ηρώτησεν αν «εσυνετίσθησαν» με την πολυχρόνιον κακουχίαν. Καταισχυνθείς πάλιν υπό των ηρωϊκών μαρτύρων, τους έρρψεν εις βαθυτέραν και τρομερωτέραν φυλακήν. Μετά τρία έτη τους εξήγαγε και παρέστησεν ενώπιόν του εις το μέσον της πλατείας της πόλεως, παρόντος του βασιλέως και πλήθους μεγιστάνων και φραγκοκαλογήρων και θεατών, τάχα δια να τους εκπλήξη και τους εξήτασεν αν αναγνωρίζουν τον πάπαν και τα «δόγματά» του, οι δε απεκρίθησαν: «Είπομεν και λέγομεν και δεν θα παύσωμεν να λέγωμεν, ότι οι των αζύμων μεταλανβάνοντες ένοχοι του αιωνίου πυρός εισί». Κατόπιν τούτου, αναφθείσης μεγάλης πυράς εις το μέσον της πλατείας, αφού τους διεπόμπευσαν εις όλην την πόλιν, τους έκαυσαν ζώντας την 19^ην Μαϊου του 1231. Γνωρίζοντες οι παπικοί ότι οι χριστιανοί θα λάβουν τα λείψανά των δια να τα τιμούν ως μαρτύρων, έσπευσαν και εκουβάλησαν πτώματα ίππων και χοίρων και ρίψαντες αυτά επί των λειψάνων των Αγίων ήναψαν πάλιν μεγάλην πυράν δια να καταλυθούν και αναμιχθούν με τα οστά των ζώων, ούτως ώστε να μη αναγνωρίζωνται! Αυτοί είναι οι «δούλοι του Θεού», μεθ’ ων καλούνται οι χριστιανοί να συναγελασθούν ή «ενωθούν». Οι άγιοι μόνον δια το ζήτημα των αζήμων επροτίμησαν και υπέμειναν φοβεράς πολυχρονίους κακουχίας και τον φρικτότερον των θανάτων. Σήμερον κάτι μεγαλόστομοι «ορθόδοξοι» λέγουν «δεν μας χωρίζει τίποτε», «δεν βλέπουν λόγον, δια τον οποίον πρέπει να είμεθα χωρισμένοι» και απορούν διατί τόσους αιώνας να μη έχωμεν «αγάπην». Και εγώ ο αφελής, διηρωτώμην πόθεν είχεν ο πάπας την εξουσίαν δια την κακοποιόν του δράσιν εις τας Ορθοδόξους χώρας και Εκκλησίας. Έφθασεν η ρίψις των μελισταλάκτων συνθημάτων «αγάπης, ειρήνης, ενότητος, κ.λ.π.» δια να σχω δια προσωπικής εμπειρίας την εν προκειμένω πληροφορίαν εις το πρακτικόν πεδίον και όχι μόνον από την ιστορίαν. Ως μοι ελέχθη, δια τα γραφόμενά μου εις τον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΤΥΠΟΝ» και αλλαχού υπέρ της Ορθοδοξίας, περί των προδοτών και των παπικών, έσπευσαν οι παπισταί, μάλλον οι ουνίται, να με «καταγγείλουν» εις τους «ανωτέρους» κ.λ.π. και ένεκεντούτων αρκετάς ταλαιπωρίας υφίσταμαι…

Τα μοναστήρια μας εις τους Αγίους Τόπους περιτρέχουν συνεχώς ατελείωτα σμήνη «καλογήρων» και «καλογραιών» του πάπα, έγιναν «τσιμπούρι» εις τους πατέρας και μοναχούς μας, αφού «δεν μας χωρίζει τίποτε», αναιδέστατα εισδύουν εις τας Εκκλησίας και τας Ακολουθίας μας δια να μας… ψάλλουν, τάζουν εις τους μοναχούς μας σφάξιμο, ηπείλησαν να διαρρήξουν τας Εκκλησίας μας, δια να συνεορτάσωμεν μαζί των, κυνικώτατα εισχωρούν εις τα σχολεία μας, δια να «κοινωνήσουν» τα παιδία των ορθοδόξων με τα γελοία πλακούντια των αζύμων των, εντόπιοι ορθόδοξοι γίνονται φράγκοι, εφ’ όσον «όλοι είμαστε ένα» και εφ’ όσον ούτω έχουν ν’ απολαύσουν τ’ αγαθά του κόσμου τούτου από τον «πλούσιον εν τω κόσμω τούτω» πάπαν, ουδενός μέσου ορρωδούν να κάμουν χρήσιν μετά το δόλιον άνοιγμα της κερκόπορτας και την κατάρριψιν του φραγμού του αμπελώνος. Και πότε ταύτα πάντα; Αφ’ ότου η καρδία «ορθοδόξων» διερράγη από «αγάπη» και τα όψιμα και μελιστάλακτα συνθήματα περί «ενότητος, ειρήνης, αγάπης, συνεργασίας κ.λ.π.» (τα οποία είναι κοινά και έμφυτα όχι μόνον εις τους ανθρώπους όλων των φυλών και θρησκειών, αλλά και εις τα …. ζώα), παραμέρισαν την πίστιν και την αλήθειαν, που είναι ο Θεός, με μόνην επιδίωξιν την όσω το δυνατόν πληρεστέραν καλοπέρασιν και απόλαυσιν των επιγείων αγαθών. Το παν ο άνθρωπος. Ο Θεός ολίγον μας ενδιαφέρει! Και ύστερα κατηγορούμεν τον υλισμόν ότι ετσαλαπάτησε την πνευματικότητα του ανθρώπου. Και τολμάται το φοβερόν, ότι αυτά γίνονται «εν ονόματι του Θεού»! Λοιπόν μη απορής, αδελφέ μου, πως και πόθεν αρύεται ο αντίχριστος την ισχύν να πολεμά τους δούλους του Θεού, όταν «οι έσω» γίνωνται προοδοποιοί του εχθρού και παρέχουν «γην και ύδωρ», ώστε, ό,τι δεν κατώρθωσαν οι κοκορόφτεροι του Μουσουλίνι, να νομίζουν ότι θα το επιτύχουν οι κοκορόμυαλοι του πάπα. Όταν ακούης κάτι αρχιμανδριτάδες και κάτι θεολογίσκους να λέγουν: «να μη τα θέλωμεν όλα δικά μας» (ωσάν η αλήθεια της Ορθοδοξίας να είναι κανένα παλιοχώραφον του παπού τους, που μπορούν να πουλούν όπως θέλουν), «να μη είμαστε τόσον φανατικοί» (ωσάν το να λέγω ότι είμαι και θέλω να μένω Ορθόδοξος ερμηνεύεται ως φανατισμός) – και τι θα έλεγαν δια τους Αγίους, τους μάρτυρας, τους ομολογητάς, τον Απ. Παύλον, τον ίδιον Ιησούν Χριστόν, όστις λέγει «εγώ ειμί η αλήθεια»; -«πρέπει να γίνεται διάλογος δια να επέλθη η ενότης» (ενώ, κατά τον Χρ. Ανδρούτσον και όλους τους ευσεβείς, δεν υπάρχει θέμα διαλόγου, αλλ’ επιστροφής των πλανηθέντων), τι παραξενευόμεθα δια την αναίδειαν και ιταμότητα των παπικών κατά της Ορθοδοξίας; Εθελοτυφλούν και προσποιούνται όσοι βλέπουν αλλαγήν της νοοτροπίας του παπισμού και ειλικρίνειαν και κατά Θεόν ωφέλειαν εις τας κινήσεις ταύτας ή κατεπάτησαν την συνείδησιν και την πίστιν των απλώς διότι «ηγάπησαν τον νυν αιώνα» (Β΄ Τιμ. δ,10). Κύριε, φώτισον αυτούς. Αμήν.

Υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία είθε να πεθάνομε. Την άλλη πίστη την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των θεοποιών εντολών επανήλθον στο κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωση κι έτσι απέκτησαν με το φως της θείας χάρης το να στηρίζουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο, και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε – τι μεγαλείο! – να μην αμφιβάλλουν διόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς τον Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Έτσι οι μακάριοι αυτοί με έργα καθαρά απέκτησαν τη βέβαιη πίστη, επειδή απέρριψαν κάθε γνώση και διάκριση και αμφισβήτηση και δισταγμό και καταβυθίστηκαν εξ ολοκλήρου μέσα στη θεία μέθη της πίστεως και της ελπίδος και της αγάπης στο Θεό και υπέστησαν τη θεία και μακάρια αλλοίωση που είναι, κατά τον μακάριο Δαβίδ, έργο της δεξιάς του Υψίστου.

0 γεροντισμός πολλών συγχρόνων κληρικών

Δυστυχώς δεν πρόκειται για σπάνιο φαινόμενο. Πολλοί κληρικοί μας, από τους οποίους αρκετοί μάλιστα με χαρίσματα και ικανότητες, ζηλώνουν πολύ ενωρίς δόξαν γέροντος. Νεώτατοι στην ηλικία, ανώριμοι ακόμη ως προσωπικότητες, άπειροι ως ποιμένες, χωρίς ποτέ οι ίδιοι να έχουν ουσιαστικά μαθητεύσει ή να έχουν υποταγεί σε άλλον έμπειρο πνευματικό πατέρα, αυτοδιαφημίζονται -ή μεθοδεύουν εντέχνως την προβολή τους μέσω του περιβάλλοντός των -ως νέοι Βαρσανούφιοι, ως χαρισματούχοι παιδαριογέροντες. Περιάγουν, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, «την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον» (Ματθ. 23, 15), να αγρεύσουν δηλαδή οπαδούς. Ασκούν μια συνθλιπτική καταπίεση, στις συνειδήσεις των άνθρώπων εν ονόματι τάχα της οφειλομένης «τυφλής» υπακοής στον γέροντα. Καλλιεργούν μιαν αρρωστημένη προσκόλληση στο πρόσωπό τους.

Δυστυχώς  ευθύνη για το φαινόμενο αυτό έχουν και οι επίσκοποί μας. οι επίσκοποι εκείνοι που χειροτονούν ταχύτατα καί αναθέτουν την πνευματική πατρότητα αβασάνιστα στους ανωρίμους αυτούς κληρικούς.

Είναι πολύ σοφές οι επισημάνσεις που κάνει ο προσφάτως κοιμηθείς πνευματέμφορος πράγματι γέροντας Παΐσιος σε μία από τις επιστολές του που είδαν το φως της δημοσιότητας προσφάτως, μετά την κοίμησή του. Αναφέρεται στο πρόσωπο του γέροντος που καλείται να επιλέξει ένας υποψήφιος μοναχός. Ωστόσο, βοηθάει κι εμάς τους εν τω κόσμω σε ό,τι αφορά την επιλογή πνευματικοϋ πατέρα.

«Επεδίωξε όσο μπορείς: α) Ο Γέροντάς σου να είναι πνευματικός άνθρωπος, με αρετές, και περισσότερο πρακτικός παρά δάσκαλος μόνον: Καλό είναι, αν έχει γίνει από μούτσος καπετάνιος, για να μην εφαρμόζη σε ξένες πλάτες όλη την καλογερική που έμαθε διαβάζοντας, ή να έχει εκ φύσεως μεγάλη αγάπη με διάκριση, για να πονάη τα παιδιά του και να μη θέλη να τα στείλη στον Παράδεισο αμέσως, με τον τρόπο του Διοκλητιανοϋ...

Πολύ βοηθάει ακόμη τον υποτακτικό, εάν στην ηλικία ο Γέροντάς του είναι τουλάχιστον δεχαοχτώ με είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του, διότι αυτό φέρνει και ένα φυσιολογικό σεβασμό στον υποτακτικό.

β) Ο Γέροντας να ζη απλοποιημένη ζωή, χωρίς φροντίδες και κοσμικές μέριμνες περιττές, και να μην αποβλέπη καθόλου σε δικά του συμφέροντα, αλλά να αποβλέπη στο συμφέρον της ψυχής του υποτακτικού και γενικά στο συμφέρον της Μητέρας μας Εκκλησίας» (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, Εκδ. Ι.Ησυχαστηρίου «Ευαγγ. Ιωάννης o Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1994, σ. 43).

Οι Οικουμενιστές, επικριτές και κατήγοροι της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας.

Οι Οικουμενιστές συμμιγέντες, αφομοιώθησαν με την διεστραμμένην «θεολογικήν» σκέψη της Δύσεως, η οποία τους κατέστησε ου μόνον απειθείς, αλλά και επικριτάς και κατηγόρους της Ορθοδόξου Πατερικής θεολογίας, ανατρέποντες ούτω θεμελιωδώς την υπόστασιν της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας. Η αποξένωσις και διάβρωσίς των απέτεκε το απόβλητον εξάμβλωμα και απαράδεκτον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν πεπλανημένον και κακόδοξον φρόνημα, ότι άπασαι αι «χριστιανικαί» ομολογίαι είναι και θεωρούνται «ΑΔΕΛΦΑΙ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ» πράγμα το οποίον τυγχάνει θεμελιώδης αρχή και κατευθυντήριος γραμμή του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, (Π.Σ.Ε) το πιστεύω του οποίου τυγχάνει η πεπλανημένη «θεωρία των κλάδων».

Φλορόφσκυ: «πολύ συχνά το μέτρον της αληθείας είναι η μαρτυρία της μειοψηφίας…

Η έννοια της ενότητος της Εκκλησίας, εν όψει της σημερινής εκκλησιαστικής κρισιμότητος και αποστασίας, ευρίσκει την υπόστασίν της εις την συμφωνίαν και σύμπραξιν πάντων των υγειώς σκεπτομένων και φρονούντων πιστών. Τούτο πολύ ορθώς τονίζει ο Ρώσος θεολόγος  Είναι δυνατόν (συνεχίζει) να εξαπλωθούν οι αιρετικοί παντού και να καταλήξη η Εκκλησία εις το περιθώριον της ιστορίας ή να αποσυρθή εις την έρημον. Αυτό συνέβη κατ΄επανάληψιν εις την ιστορίαν και είναι πολύ πιθανόν να συμβή και πάλιν», χωρίς, βεβαίως εκ τούτου να απωλέση την «καθόλικότητά» Της, η οποία δύναται να διασωθή ακόμη «ου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί, εν μέσω αυτών» και ούτω το «μικρόν ποίμνιον», να διατηρήση την «εσωτερικήν ολότητα και ακεραιότητα της ζωής της Εκκλησίας», δηλαδή, «την Ορθοδοξίαν και την Αλήθειαν» Αυτής.

Είπεν ο αββάς Νείλος:

"Αν θέλεις να προσευχηθείς σωστά, να μη πικράνεις καμιά ψυχή, γιατί αλλιώς άδικα κοπιάζεις". 

Είπε πάλι: 
" Μη θέλεις να έρχονται τα πράγματα όπως σε συμφέρει, αλλά όπως είναι αρεστό στο Θεό. Έτσι θα είσαι την ώρα της προσευχής γεμάτος γαλήνη και χαρούμενος" 

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος : Aπό την Ανάσταση του Χριστού μας κι εξής, την αναχώρηση από αυτήν τη ζωή, δεν τη λέμε πια θάνατο, αλλά κοίμηση και ύπνο.

Πολλά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης θα βρεις που αναφέρουν την αναχώρηση από τούτη τη ζωή ως θάνατο ή άδη. Από τότε όμως που ο Χριστός και Θεός μας προσέφερε τον Εαυτό Του για θυσία, και από τότε που έγινε η Ανάσταση, έβγαλε αυτές τι λέξεις και έφερε καινούρια και παράξενη κατάσταση στη ζωή μας. Γιατί από τότε, από την Ανάστασή Του κι εξής, την αναχώρηση από αυτήν τη ζωή, δεν τη λέμε πια θάνατο, αλλά κοίμηση και ύπνο. Αλλα όμως, πώς μπορούμε να το αποδείξουμε αυτό ,ακουσε προσεκτικά τι λέει ο ίδιος ο Χριστός, «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμήθηκε, αλλά πηγαίνω για να τον ξυπνήσω». Όσο είναι δηλαδή εύκολο για μάς να ξυπνήσουμε και να σηκώσουμε όρθιο κάποιον που κοιμάται, τόσο εύκολο είναι και στον Κύριο όλων μας να αναστήσει νεκρό. Αλλά επειδή τα λόγια Του ήταν πρωτάκουστα και ασυνήθιστα, δεν τα κατανόησαν σωστά ούτε οι μαθητές Του, μέχρις ότου τα είπε πιο ξεκάθαρα, από συγκατάβαση για την αδυναμία τους, για να Τον κατανοήσουν. Και ο διδάσκαλος ολόκληρης της οικουμένης, ο μακάριος Παύλος, γράφοντας προς τους Θεσσαλονικείς λέει: «Δε θέλω να αγνοείται τι συμβαίνει με κείνους που κοιμήθηκαν, για να μη λυπάστε όπως και οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα». Και σε άλλο σημείο πάλι: «αραγε και κείνοι που κοιμήθηκαν με πίστη και ελπίδα στο Θεό χάθηκαν;». Και πάλι: «Εμείς οι ζωντανοί, που απομείναμε εδώ, δε θα προφθάσουμε εκείνους που κοιμήθηκαν». Και σε άλλο σημείο ακόμη: «Όπως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι να πιστεύουμε ότι ο Θεός θα πάρει μαζί του εκείνους που κοιμήθηκαν». 

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Θεανθρωποποιούμενος δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία, ο άνθρωπος επαναφέρει τον εαυτόν του εις το προπτωτικόν θεοειδές (Βλ. Νεκρώσιμον Ακολουθίαν : «…εις το καθ΄ ομοίωσιν επανάγαγε»), συμπληρών αυτό υπερεκπερισσού με το θείον κάλλος της εξαισίας χριστοειδείας (Γαλ. 4, 19. 3, 27. Ρωμ. 8, 29). Άνευ του Θεανθρώπου και εκτός του Θεανθρώπου ο άνθρωπος πάντοτε διατρέχει τον κίνδυνον να καταστή διαβολοειδής, διότι η αμαρτία είναι ταυτοχρόνως και δύναμις και εικών του διαβόλου, και δουλεύων εκτός του Θεανθρώπου εις την αμαρτίαν ο άνθρωπος εκουσίως καταντά διαβολοειδής, γίνεται οικείος του διαβόλου: «Ο ποιών την αμαρτίαν εκ του διαβόλου εστί» (Α΄ Ιωάνν. 3,8). Δεν πρέπει να μας διαφεύγη ότι ο κύριος σκοπός του διαβόλου είναι να στερήση τον άνθρωπον του θεοειδούς, να τον αποθεανθρωποποιήση, να τον α-θεώση και ούτω να τον μεταβάλη εις ένα ον όμοιον προς τον εαυτόν του. Ο ουμανιστικός ανθρωποκεντρισμός είναι κατ΄ ουσίαν διαβολοκεντρισμός, διότι και οι δύο θέλουν ένα πράγμα: να ανήκουν μόνον εις τον εαυτόν των, να είναι μόνον εις τον εαυτόν των, δια τον εαυτόν των. Τοιουτοτρόπως όμως εις την πραγματικότητα μεταφέρουν εαυτούς εις το βασίλειον του «δευτέρου θανάτου», όπου ουκ έστι Θεός ούτε τι του Θεού (Αποκ. 21, 8. 20, 14). Ό,τι ελέχθη μέχρις εδώ δεν είναι άλλο τι παρά ο ευαγγελικός, ο αποστολικός, ο αγιοπατερικός, ο ορθόδοξος θεανθρωπισμός (θεουμανισμός, θεοχομινισμός).

Συνεχίζεται.  

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΑΥΛΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΩΝ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ «CORPUS CHRISTI»

του Νικολάου Πανταζή, Μελβούρνη Αυστραλία

            Κόπτονται, οι κατά πάντα ύποπτοι και ανώμαλοι συντελεστές, αλλά και αναίσχυντοι, στυγνοί εκτελεστές της απεχθούς, άκρας βλασφημίας, ότι οι σαχλές και ανίερες παραστάσεις τους τελικώς «ολοκληρώνονται». Κλείνει η διάτρητη και κατάπτυστη αυλαία. «Το παραμύθι πάει, τελείωσε».

            Δηλαδή μας κάνουν τη χάρι και μας αφήνουν ησύχους, λες και είμαστε εμείς οι παράλογοι ταραξίες και φωνάζουμε και χτυπιόμαστε για το τίποτα. Φαντασία μου πλανεύτρα, λάθος κατάλαβες, τα παρεξήγησες τα καϋμενα, τ΄απογυμνωμένα παιδάρια· ένας ασήμαντος θεατρινισμός και μια «καλλιτεχνική» σαπουνόφουσκα και θιασώτικη «πουρδίτσα», τίποτα περισσότερο...

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

+π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Αυτοί με τα χαρίσματα εις το χωρίον Α' Κορ. 12,4-10 (εις τα οποία χαρίσματα συμπεριλαμβάνονται αι "διακονίαι" και τα "ενεργήματα" απαριθμούμενα εις αυτό, καθώς είναι σαφές εις το χωρίον Α' Κορ. 12,28-31) και αυτοί με τα χαρίσματα εις αυτούς τους τελευταίους στίχους, είναι όλοι μέλη του κλήρου καταγεγραμμένοι συμφώνως προς τας πνευματικάς των δωρεάς, αλλά όχι αυστηρώς με την λειτουργικήν των δραστηριότητα ή χειροτονίαν. Ούτοι εκλήθησαν κατ' ευθείαν υπό του Θεού, ο Οποίος δίδει την δωρεάν της προσευχής δια γλώσσης, μετά από κατάλληλον προετοιμασίαν υπό πνευματικού πατρός. Ο Παύλος λέγει ότι οι Κορίνθιοι ημπορεί να έχουν πολλούς διδασκάλους εν Χριστώ, αλλ' όχι πολλούς πατέρας: "Εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του Ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα".  Εν τούτοις, ο Παύλος ευχαριστεί τον Θεόν, διότι δεν εβάπτισε κανένα από τους Κορινθίους εκτός ολίγων. Τούτο σημαίνει ότι ο Παύλος εγέννησεν αυτούς εις την περιοχήν των χαρισμάτων, εκ των οποίων το θεμέλιον είναι να ομιλή τις ή να προσεύχηται εν γλώσσαις. Με άλλα λόγια, τα χαρίσματα είναι καρποί του βαπτίσματος εν Αγίω Πνεύματι και σημείον ότι έχει γίνει κάποιος μέλος του Σώματος του Χριστού. "Και γαρ εν ενί Πνεύματι ημείς πάντες εις έν σώμα εβαπτίσθημεν... Και πάντες εις έν Πνεύμα εποτίσθημεν".  Αυτό είναι εμφανώς το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Από όλα, όσα έπονται, το Σώμα του Χριστού περιλαμβάνει μόνον εκείνους, οι οποίοι εβαπτίσθησαν ούτως.

Συνεχίζεται.