Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου

Επιστολή 17^η

Εν Αθήναις τη 11 Νοεμβρίου 1905

Οσιωτάτη εν Κυρίω θυγάτηρ Ξένη, εύχομαί σοι πατρικώς.

(η παρούσα ν΄ αναγνωσθή εις επήκοον πασών)

Χθες με επεσκέφθησαν η κ. Ζερβουλάκου, η Αμαλία και η Μαρίκα. Παρά ταύτης έμαθον ότι ασθενείς. Η είδησις αύτη με έθλιψεν, αλλά πλην της θλίψεως της εκ της ασθενείας σου και της άκρας αδυναμίας σου, περί ης μοι είπεν η Ελένη, ήτις με ανησύχησεν, έτερον τι συναίσθημα δυσάρεστον ανεπτύχθη εν εμοί, αγνοώ πόθεν, και με έβαλεν εις δυσθυμίαν. Μοι εφάνη, ότι προήλθεν εκ της εσφαλμένης μου υποθέσεως, ότι ασθενείς, διότι αι αδελφαί δεικνύουσιν, ότι δεν απηλλάγησαν εντελώς κοσμικών τινών ελλείψεων και ψυχικών τινων παθών. Επιθυμώ να απατώμαι και να ώσι ψευδείς αι υποθέσεις μου, αλλά εάν εισιν αληθείς ή καθ΄ όλου ή κατά μέρος, ή εάν αληθεύουσι δια μίαν ή πλείονας και βεβαιωθώ περί τούτου θα θλιβώ μεγάλως. Εγώ αγαπητή Ξένη και αγαπητά τέκνα εν Κυρίω σας φαντάζομαι ως παρθένους φρονίμους, σπευδούσας εις την τελειότητα, εχούσας αεί τας λαμπάδας ανημμένας και φερούσας πάντοτε μεθ΄ εαυτάς έλαιον και ετοίμους, ίνα εισέλθητε εις τον θείον νυμφώνα της δόξης του Χριστού. Φρονώ περί υμών, ότι άπασαι αγρυπνείτε, όπως εν τη φωνή «ιδού ο Νυμφίος έρχεται» εξέλθετε εις υπάντησιν αυτού, άπασαι ευρεθήτε, έχουσαι κεκοσμημένας τας λαμπάδας υμών. Τοιαύτη η περί υμών πεποίθησις, δια τούτο και δεν παραδέχομαι τους ανησυχήσαντάς με λογισμούς και πράγματι δεν θα έχω δίκαιον, διότι πως είναι δυνατόν να μη φροντίζη μία παρθένος περί της διακοσμήσεως της εαυτής λαμπάδος, μεθ΄ ης θα σπεύση εις υπάντησιν του Κυρίου, ον νυμφίον εαυτή ηρετίσατο; Πως δε είναι δυνατόν ν΄ αμελήση ταύτης, αφού δια την ταύτης διακόσμησιν εξήλθεν εις την έρημον αναζητούσα έλαιον προς αγοράν παρά των πωλούντων; Τι δε εξήλθε, εάν οκνή ν΄ αγοράση και ταμιεύση παρ΄ αυτή; Τι δε κοπιά περί πολλά άλλα, αφού ελλείπει το έλαιον; Πως δε έσται φρόνημος,αφού άπασαν την εαυτής φροντίδα δεν έστρεψε προς την διακόσμησιν της εαυτής ψυχής, όπως αρέση τω Κυρίω; Πως δε θέλει αρέσει τω Κυρίω υπέρ ου αγωνίζεται, εάν μετά πολλής προσοχής και επιμελείας δεν μελετά καθ΄ εκάστην εαυτήν, όπως επιγνώσηται εαυτήν και ίδη τα υπό του εγωϊσμού και της φιλαυτίας υποκρυπτόμενα πάθη της ψυχής; Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά! Εγώ περί υμών φρονώ, ότι άπασαι εστε φρόνιμοι παρθένοι, αλλ΄ επειδή μοι εγεννήθη ανησυχία μη τις εξ υμών και προς στιγμήν επελάθετο του έργου της εαυτής αποστολής, προς ησυχίαν της καρδίας μου έκρινα αναγκαίον, να σας γράψω την παρούσαν μου και να σας παρακαλέσω θερμώς, να προσέχετε εαυταίς μη εν αμελεία διέλθητε τον βίον εις την έρημον, διότι το παν δια της αμελείας απόλλυται. Η περί τας προσευχάς και τας νηστείας περιοριζομένη ενασχόλησις άνευ της μελέτης υμών αυτών δεν είναι επιμέλεια ψυχής, ουδέ επιφέρει η εργασία αύτη μόνη τους ποθουμένους καρπούς. Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή εισι τα μέσα προς επίτευξιν του σκοπού και ουχί ο σκοπός, δι΄ ον εξήλθατε εις την έρημον. Τούτο επιθυμώ να το ενθυμήσθε διηνεκώς, ίνα μη εκπέσητε της αποστολής σας και αποτύχητε του σκοπού σας, διότι πολλοί νηστευταί και εργάται των σωματικών ασκήσεων λαβόντες ως σκοπόν τα μέσα και περί ταύτα μόνα τον βίον ανύσαντες, εγκατέλιπον τον σκοπόν και φοβερόν ειπείν, απέτυχον του σκοπού και εκοπίασαν μάτιν. Κοσμήσατε τας λαμπάδας υμών δια του ελαίου των αρετών. Αγωνισθήτε, ίνα αποβάλητε τα πάθη της ψυχής, καθαρίσατε υμών την καρδίαν, τηρήσατε αυτήν αγνήν και πάντα ρύπον αποβάλητε απ΄ αυτής τη πόα των πλυνόντων, κατά το γραφικόν ρητόν, όπως ο Κύριος έλθη εν υμίν και ενοικήση και εμπεριπατήση και μονήν παρ΄ αυταίς ποιήση, και όπως το Πανάγιον Πνεύμα πλημμυρήση αυτάς των θείων αυτού δωρεών, και οι καρποί της Χάριτος Αυτού κομώσιν εν αυταίς αφθόνως. Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά! Περί ταύτα στραφήτω η φροντίς υμών, περί ταύτα άπασα η ασχολία υμών γινέσθω. Ταύτα υμών είησαν σκοπός, ταύτα πόθος διηνεκής, τούτων η επιζήτησις διαθερμαινέτω υμών την καρδίαν, υπέρ τούτων άπασα η προσοχή υμών προς τον εν Τριάδι Θεόν, υπέρ τούτων κρούετε την θύραν του ελέους και ανοιγήσεται αύτη προς υμάς. Ζητείτε καθ΄ εκάστην τον Κύριον, αλλά εν τη καρδία σας και ουχί εκτός αυτής, και όταν εύρητε Αυτόν στήτε μετά φόβου και τρόμου, ως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, διότι θρόνος Θεού εγένετο η καρδία υμών, αλλ΄ ίνα εύρητε τον Κύριον ταπεινωθήτε μέχρι εδάφους ενώπιον του Κυρίου, διότι ο Κύριος βδελύσσεται τους υψηλοκαρδίους, αγαπά δε και επισκέπτεται τους ταπεινούς την καρδίαν, διο και λέγει: «προς τίνα επιβλέψω, ή επί τον πράον και ταπεινόν την καρδίαν;» έργον υμών έστω η έρευνα της καρδίας υμών, μη εν αυτή εμφωλεύη, ως όφις ιοβόλος, η υπερηφανία, η πολύτοκος αύτη κακία, η τω ιώ αυτής πάσαν αρετήν δηλητηριάζουσα και απονεκρούσα. Περί ταύτης της εωσφορικής κακίας δύναμαι να είπω, ότι πρέπει να στραφή άπασα η φροντίς υμών και ταύτης την έρευναν ημερινόν και νυκτερινόν ποιήσασθε έργον αδιάλειπτον, διότι πανταχού εμφωλεύει, ως όφις και πάντα δηλητηριάζει. Εάν τολμήσω να είπω, ότι μελέτη εαυτού και έρευνα της καρδίας είναι η εν πάσιν αναζήτησις της υπερηφανίας και των εκγόνων της κοιλίας αυτής και η ταύτης καταδίωξις, φρονώ, ότι έσομαι εν τη αληθεία. Διότι εάν απαλλαγώμεν ταύτης και αντ΄ αυτής κτησώμεθα την ταπεινοφροσύνην και ταύτην ενθρονίσωμεν εν τη καρδία ημών, έχομεν το παν, διότι αφού η ταπείνωσις είναι υψοποιός, έπεται, ότι φέρει μεθ΄ εαυτής άπαντα τον χορόν των αρετών, διότι εάν εν τη ταπεινώσει μη είποντο άπασαι αι αρεταί ουκ αν ην η ταπείνωσις υψοποιός, διότι ο όλος χορός των αρετών υψοί και ουχί τινες εξ αυτών. Άλλως τε αι αρεταί, ως ούσαι ακτίνες από του ηλίου εκπεμπόμεναι, ή ως ούσαι τα χρώματα της μιας ακτίνος ηλιακής διαθλασθείσης επί του καθαρού της ψυχής μας κατόπτρου, δεν δύνανται τα μεν να υπάρχωσι, τα δε να μη υφίστανται. Δια ταύτα όπου η αληθής κατά Χριστόν ταπείνωσις εκεί και άπασαι αι αρεταί, δια τούτο και υψοποιός η ταπείνωσις. Ταύτην λοιπόν εκζητήσατε και ταύτην αγαπήσατε και εν κόλποις της καρδίας υμών θέσθε, όπως υψωθήτε από γης προς ουρανόν, άνευ ταύτης τα έκγονα της υπερηφανίας μετ΄ αυτής δολίως και κρυφίως συνεργαζόμενα έλκουσιν ημάς προς την γην και κωλύουσι την προς τα άνω πτήσιν ημών και ματαιούσι το έργον της αποστολής ημών. Ταύτα εγερθείς πρωϊ προ πάσης εργασίας μου έγραψα προς υμάς, όπως καταπαύσω ανησυχίαν τινα της καρδίας μου. Θέλω να μανθάνω, ότι καθ΄ εκάστην υψούσθε, διότι εν τούτω χαίρω και η υπέρ υμών φροντίς αυξάνει και μέλημά μου σταθερόν αποβαίνει η της μονής πρόοδος και τελείωσις. Θλιβερά τις και παρά προσδοκίαν είδησις δια την ψυχικήν μου αδυναμίαν δύναται να επιδράση επί των διαθέσεών μου ψυχρώς. Ταύτα εκ πατρικού ενδιαφέροντος και εύχομαι πάσαις υμίν την επίσκεψιν της Θείας Χάριτος.

Ο Πνευματικός Πατήρ

+Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος.

Λόγια Ζωής:

- "Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος με αυτά που έχει επειδή η ψυχή του δεν πλάστηκε για τον κόσμο αυτό, και τα γήινα πράγματα δεν μπορούν να τον αναπαύσουν. "
Γέροντας Ζωσιμάς.

- Να επιζητείς να φωτίζεσαι επάνω στους λόγους της Γραφής, που είναι λόγοι πνευματικής υγείας, με τους κόπους κυρίως, παρά με τα βιβλία.
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.


- «Όταν καλλιεργούμε την προσευχή, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε τον σωματικό πόνο που προξενεί η νηστεία, η αγρυπνία και τα παρόμοια»
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.


- Ο καθένας οφείλει να έχει σκοπό στη ζωή του να εξυπηρετεί και να βοηθάει με την εργασία του αυτούς που έχουν ανάγκη, και όχι να εργάζεται για να ικανοποιεί μόνο τις δικές του ανάγκες.
Μέγας Βασίλειος.

Οι διασπάσαντες την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών

Ένα σχόλιο για την μαύρη επέτειο της εορτολογικής καινοτομίας, που έκλεισε χθες ογδόντα οκτώ χρόνια.

Από την εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ» (6-6-1930)

Δια την  Ένωσιν των Εκκλησιών

Ομιλούν και γράφουν και αγωνίζονται υπέρ της Ενώσεως όλων των Εκκλησιών Ανατολής και Δύσεως ποίοι; Οι διασπάσαντες την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών και διαιρέσαντες αυτάς δια της ανοησίας και αυθαιρεσίας της μεταρρυθμίσεως του Εκκλησιαστικού Ημερολογίου. Ενώ δε εντείνουν την διαίρεσιν του χριστιανικού λαού καταδιώκοντες πάντα κληρικόν ακολουθούντα το παλαιόν Ημερολόγιον, έχουν την αναισχυντίαν να κηρύττουν ως απαραίτητον την ένωσιν Ορθοδόξων και Ετεροδόξων Εκκλησιών και να εργάζωνται πυρετωδώς δια την επιτυχίαν Εκκλησιαστικών συνεδρίων και συνόδων προς τούτο. Ένωσις των Εκκλησιών, αλλά διαίρεσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας! Ειρήνη και ομόνοια και ομοδοξία μεταξύ Ορθοδόξου και Αγγλικανικής Εκκλησίας, πόλεμος όμως αμείλικτος και χωρισμός και καταδιώξεις κατά των Ορθοδόξων παλαιοημερολογιτών! Αυτοί είναι δυστυχώς οι δοκησίφοροι μωροί της Ελληνικής Εκκλησίας Αρχηγοί οι καταισχύναντες και κατασπιλώσαντες την σημαίαν της Ελληνικής Εκκλησίας και αργυροποιήσαντες και εμπορευθέντες τα ιερά αυτής και παραδώσαντες τα άγια αυτής εις τους κύνας.

Πηγή : «ΚΡΥΦΟ  ΣΧΟΛΕΙΟ»

Is Baptism Sufficient? A teaching of Saint Gregory Palamas

Observe All Things

Christ died and was resurrected showing that death is no longer the end. He told His disciples that he would come again to judge the whole world. He said he would take up to heaven and bestow the kingdom of heaven on those who are justified. Christ then instructed His disciples to baptize in the name of the Father, Son and Holy Spirit and go and make disciples of all nations. (Matthew 28:19, 20). There was more than Baptism. Jesus expected those who were baptized to teach others and also to do what He commanded, "Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you" (Matthew 28:20). Apostle James tells us, "whosoever shall keep the whole law, and yet offended in one point, he is guilty of all" (James 2:10). So we are not at liberty to choose what is virtue. We are to do everything He commanded. A little bit, or even most of what He asks us to do is not enough. We must "do everything He commanded."

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Τον παλαιόν καιρόν, αδελφοί μου, ο μισόκαλος Διάβολος  έβγαλεν όλες του τες κακίες και επαρακινούσε τους ανθρώπους να υπερηφανεύωνται, να σκοτώνονται να πορνεύουν, να μοιχεύουν, να κάνουν αρσενοκοιτίες, κτηνοβασίες και άλλα αισχρά πράγματα, τα οποία δεν τα έκανε μήτε σκύλος μήτε γάϊδαρος, και το χειρότερον επαρακινούσε τους ανθρώπους να προσκυνούν δια θεόν άλλος τον ήλιον, άλλος το φεγγάρι, άλλος την θάλασσαν και άλλος τον πετεινόν και μάλιστα μερικές γυναίκες το σκόρδο. Με φαίνεται να είναι και εδώ μία γυναίκα οπού το έχει εις το κεφάλι του παιδιού της και δεν έχει την ελπίδα της εις τον Θεόν αλλά εις το σκόρδο και αύριον το θανατώνει ο Θεός και της καίει την καρδίαν. Έβγαλέ το. Ακόμα τα διαβολικά καμώματα φυλάγετε; Ρίψατέ τα, αν θέλετε να σας φυλάγη ο Θεός.

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. ερμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Θά ἀναφέρωμε ἕνα χαρακτηριστικό τμῆμα ἀπό ἐπιστολή τοῦ ἁγίου πρός τήν ὁσία Ὀλυμπιάδα, τήν διακόνισσα, διά νά κατανοήσωμε τήν στάσι τῶν κληρικῶν ἔναντι τῶν Ἐπισκόπων των στήν Καισάρεια τῆς Καπαδοκίας: «Εἰ δέ τά ἐν Καισαρείᾳ θρηνεῖς, καί τοῦτο ἀναξίως σου ποιεῖς. Καί γάρ ἐκεῖ λαμπροί πάλιν ἐπλάκησαν ἡμῖν στέφανοι ὡς πάντας ἡμᾶς ἀνακηρύττειν, ἀναγορεύειν, θαυμάζειν, ἐκπλήττεσθαι ἐφ’ οἷς κακῶς παθόντες ἐξεβλήθημεν. Ἀλλά ταῦτα μηδείς τέως εἰδέτω, εἰ καί πολλοί αὐτά διαθρυλοῦσιν. Ἐδήλωσε γάρ μοι ὁ κύριός μου Παιάνιος ὅτι οἱ πρεσβύτεροι αὐτοῦ τοῦ Φαρετρίου πάρεισιν αὐτόθι οἳ ἔφησαν ἡμῖν κοινωνεῖν καί μηδέν κοινόν ἔχειν πρός τούς ἐναντίους, μηδέ συγγίνεσθαι αὐτοῖς, μηδέ κοινωνῆσαι. Ἵν’ οὖν μή διαταράξωμεν αὐτούς, μηδείς ταῦτα εἰδέτω · καί γάρ σφόδρα χαλεπά τά συμβάντα εἰς ἡμᾶς. Καί εἰ μηδέν ἄλλο ἐπεπόνθειν δεινόν, ἤρκει τά ἐκεῖσε γενόμενα μυρία μοι προξενῆσαι βραβεῖα · οὕτως περί τῶν ἐσχάτων ἡμῖν ὁ κίνδυνος γέγονε» (ΕΠΕ 37, 430). Οἱ πρεσβύτεροι λοιπόν τοῦ Ἐπισκόπου Καισαρείας Φαρετρίου, διέκοψαν τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ τόν Φαρέτριον διά θέματα δικαιοσύνης, καί δέν ἤθελαν καμμία ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ ὅλους ὅσοι παρηνόμησαν ἤ συμφωνοῦσαν μέ αὐτούς, ἀλλά μόνο μέ τόν ἅγιο καί ὅσους συμφωνοῦσαν μέ αὐτόν. Εἶναι πολλές οἱ ἐπιστολές σέ κληρικούς καί λαϊκούς, στίς ὁποῖες ὁ ἅγιος δηλώνει ἀπερίφραστα ὅτι συντάσσεται μέ

τούς ἀποτειχισμένους, τούς ὁποίους ἐπαινεῖ καί ἐνθαρρύνει στόν ἀγῶνα των. Φυσικά ὁ ἅγιος δέν θεωροῦσε ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι ἔκαναν σχίσμα στήν Ἐκκλησία, ἀλλά ὅτι

αὐτοί μέ τήν ἔνστασί των εὑρίσκοντο εἰς τήν Ἐκκλησία καί οἱ συμβιβασμένοι ἦσαν ἐκτός αὐτῆς. Διότι δέν θά ἠδύνατο διαφορετικά ὄχι νά ἐπαινέση αὐτήν τήν πρᾶξι τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλά οὔτε νά τήν θεωρήση νόμιμη.

Θά ἀναφέρωμε ἐν κατακλεῖδι καί ἕνα ὑπέροχο τμῆμα ἀπό ἐπιστολή πάλι τοῦ ἁγίου πρός τήν ὁσία Ὀλυμπιάδα, τό ὁποῖο δεικνύει τήν γνώμη τήν ὁποία εἶχε ὁ ἅγιος διά τούς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του καί τό ὁποῖο βεβαίως ἔχει πολλά νά πῆ καί σέ μᾶς σήμερα: «Τῶν δέ Ἰσαύρων ἕνεκεν μηδέν δέδιθι λοιπόν · καί γάρ ὑπέστρεψαν εἰς τήν χώραν αὐτῶν · καί ὁ ἡγεμών πάντα ἐποίησεν ὑπέρ τούτου · καί ἐν ἀσφαλείᾳ ἐσμέν πολλῷ μᾶλλον ἐνταῦθα ὄντες ἢ ὅτε ἐν Καισαρείᾳ ἦμεν. Οὐδένα γάρ λοιπόν δέδοικα ὡς τούς ἐπισκόπους πλήν ὀλίγων. Ὅλως τοίνυν τῶν Ἰσαύρων ἕνεκεν μηδέν δέδιθι · καί γάρ ἀνεχώρησαν καί τοῦ χειμῶνος καταλαβόντος οἴκοι εἰσί συγκεκλεισμένοι, ἂν ἄρα λοιπόν μετά τήν Πεντηκοστήν ἐξέλθωσιν» (ΕΠΕ 37, 440). Ὁ ἅγιος δηλώνει ἐδῶ ὅτι δέν ἐφοβήθηκε τίποτε περισσότερο ἀπό τούς Ἐπισκόπους. Ἀναφέρει δέ ὅτι ὀλίγοι ἦσαν ἐκεῖνοι πού συμπεριφέροντο ἀναλόγως εἰς τό ἀξίωμά των. Εἶναι βεβαίως φυσικό ὁ ἅγιος νά ἔχη αὐτή τή γνώμη, καθ’ ὅσον ὅλα τά δεινά τά ὑπέστη ἀπό τούς Ἐπισκόπους, μέ πρῶτο τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεόφιλο. Αὐτό καί σήμερα θά πρέπει πολύ νά μᾶς προβληματίση ὡς πρός τούς λόγους πού ἡ Ἐκκλησία εὑρίσκεται εἰς αὐτήν τήν κατάστασι καί ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διαρκῶς προοδεύει.

Συνεχίζεται.

Παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν

Οι κρατικές Βρετανικές αρχές απεφάσισαν δια νόμου να απολύουν της εργασίας των όσους φορούν Σταυρό που θα είναι εξωτερικά εμφανής.

Έχουμε μία απορία : Θα αφαιρέσουν και το Σταυρό από την σημαία τους;

Οι «Ορθόδοξοι» οικουμενιστές εδώ και εβδομήντα χρόνια “ προσπαθούν “  να τους κάνουν Ορθόδοξους  γράφοντας στα παλαιά των υποδήματα του Αποστόλου Παύλου την εντολή : αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού (Τίτον 3,10).

παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα….



Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.!

Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις.

Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.

Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς.

Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς.

Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα.

Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.

Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου!




Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου·
συ γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα
τον επί πάντων Θεόν και τέτοκας άχρονον Υιόν,
πάσι τοις υμνούσι σε, σωτηρίαν βραβεύοντα

Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας.

Ὁ Πατριάρχης Ἀναστάσιος, ὁ ὁποῖος ἦτο φορέας αἱρέσεως μή κατεγνωσμένης, πρίν κατακριθῆ ὁ ἴδιος ἀπό ἁρμόδιο ἐκκλησιαστικό ὄργανο, ἐκβάλλεται διά ξύλων καί λίθων ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ὑπό ἁγίων γυναικῶν, οἱ ὁποῖες τελικά μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας θανατώνονται. Αὐτή εἶναι ἡ τιμή διά τήν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, μέ τήν ὁποία ἠξιώθησαν ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Δηλαδή τό νά καταταγοῦν μεταξύ τῶν ἁγίων καί ὁμολογητῶν καί νά εἶναι ἐσαεί πρότυπα πρός μίμησιν. Εἶναι ἴσως βέβαιον ὅτι σήμερα, ἄν κάποιοι τολμοῦσαν νά ἐνεργήσουν τοιουτοτρόπως σέ μία κατεγνωσμένη αἵρεσι,, θά ἐθεωροῦντο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστές καί μή, ὡς ἀδιάκριτοι, ἀντάρτες, ταλιμπάν, ἐκτός Ἐκκλησίας καί κατεχόμενοι ὑπό ἑωσφορικοῦ καί δαιμονικοῦ πνεύματος. Ἀντιθέτως δέ αὐτοί πού θά ἀνέμενον τήν Σύνοδο (π.χ. τῆς Ἱερείας) διά νά ἀποφασίση ἐπί τοῦ θέματος θά ἐθεωροῦντο συνετοί, ὑπάκουοι, διακριτικοί καί ἐντός τῆς Ἐπισκοποκεντρικῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς αὐτή εἶναι σήμερα ἡ Ὀρθοδοξία μας.

Επιστολαί Αγ. Νεκταρίου

Επιστολή 16^η

Εν Αθήναις τη 1 Νοεμβρίου 1905

Θυγάτηρ εν Κυρίω αγαπητή Οσία Κασσιανή, εύχομαί σοι πατρικώς.

Έλαβον την επιστολήν σου και ηυχαριστήθην. Είθε ο Πανάγαθος Θεός να σε ελεήση και να σε διατηρήση εις αμετάπτωτον υγείαν ψυχικήν και σωματικήν. Το φάρμακον το οποίον σου έστειλα είναι ενδυναμωτικόν του στήθους, δίδεται εις τα ασθενήσαντα παιδιά, ενισχύει τον οργανισμόν καθ΄ όλου. Δια τούτο όταν το τελειώσης και αισθανθής, ότι σε ωφέλησεν, να μοι γράψης να σοι στείλω έτερον. Θέλω να δυναμώσης, να δύνασαι να εργάζησαι. Περί της προσκλήσεώς μου αφού δεν πάσχεις από νοσταλγίαν μην έλθης, αλλ΄ εάν μετά την λήψιν του φαρμάκου τούτου ή και δευτέρου φιαλιδίου αισθάνεσαι εαυτήν καταβεβλημένην, τότε να έλθης δι΄ ολίγας ημέρας, ίνα γίνη επίγνωσις του λόγου της αδιαθεσίας σου και θεραπευθής, διότι η θέσις της μονής είναι τοιαύτη, ώστε να μη ασθενήτε. Επειδή όμως ενδεχόμενον το πηγαδάκι να έχη πιάση βούρκον, ο δε βούρκος είναι νοσογόνος, ενδεχόμενον ν΄ ασθενήτε εκ της πόσεως του ύδατος τούτου. Δια τούτο θέλω από ταύτης της ώρας να μη πίνητε νερόν από το πηγαδάκι, να προσκαλέση η Ελένη δύο εργάτας να το καθαρίσουν εντελώς και ίνα μη μείνη και ο ελάχιστος βούρκος εντός να ξυσθώσι και ο πυθμήν και τα πλευρά του πηγαδιού καλά και να χύσητε και αγιασμόν, να θέσητε δε και σκέπασμα και μετά ταύτα να υδρεύησθε δια πόσιν, να μοι γράψητε δε να σας στείλω τα έξοδα της δαπάνης. Ημείς κατ΄ εντολήν του ιατρού και την στέρναν και το πηγάδι τα καθαρίζομεν, την μεν κατ΄ έτος, το δε κατά δύο τρία έτη. Τούτο συνετέλεσεν να έχωμεν πολύ ολιγωτέρους πυρετούς. Επιθυμώ ν΄ ακούσω, ότι είσθε καλά, να χαίρω, διότι λυπούμαι, όταν ασθενήτε. Τους ύμνους, τας ωδάς και τους κανόνας θα τας δώσω εις την κυρίαν Ζερβουλάκου να τα αντιγράψη όλα και να σας τα στείλω. Έδεσα επί τούτω ένα βιβλίον με το χαρτί τούτο εις ολόκληρον το μέγεθος όπως γραφώσιν εντός αυτού. Πιστεύω, ότι θα μείνητε πολύ ευχαριστημέναι και δύνασθε ν΄ αναγινώσκητε εξ αυτού αντί ετέρου αναγνώσματος ή κανόνος, διότι φέρουσι κατάνυξιν και διότι αι προς την Κυρίαν Θεοτόκον παρακλήσεις έχουσι τι το οποίον δεν έχουσιν οι κανόνες των αγίων, οίτινες δεν είναι προσευχή, αλλ΄ έπαινος του αγίου, δυνάμεθα δε να περιορισθώμεν εις ολιγωτέρους επαίνους. Η ανάγνωσις των κανόνων των αγίων και των Μηναίων και της Παρακλητικής δεν είναι απολύτως αναγκαίοι, δύνασθε αντ΄ αυτών ν΄ αναγινώσκητε ένα κανόνα της Κυρίας Θεοτόκου εκ του Μεγάλου Θεοτοκαρίου του Χειρογράφου, το οποίον θα σας στείλω. Θέλω οι λόγοι να ομιλώσιν εις την καρδίαν σας, θέλω να μη εκτελήτε τύπον προσευχής, αλλά λατρείαν, διότι η καρδία εκ της λατρείας ικανοποιείται και ουχί εκ των τύπων, ουχί εκ της αναγνώσεως όλων των κανόνων, οίτινες εγράφησαν δια τον πανηγυρισμόν των αγίων, αλλά εκ του ποιού της προσευχής. Επιθυμώ να με εννοείτε τι λέγω. Εις τας ώρας εάν δεν παρευρίσκωνται άπασαι αι αδελφαί ένεκα εργασίας δεν βλάπτει, οφείλουσιν όμως κατά την ανάγνωσιν των ωρών και χειροτεχνούσαι δια την ανάγκην του πορισμού του άρτου και των χρειωδών να λέγωσι τας ώρας καθ΄ εαυτάς, αφού τας εκστηθίσωσιν ή να λέγωσι την ευχήν και τας ευχάς των ωρών. Η εν τη Εκκλησία δέησις γίνεται από μέρους απασών των αδελφών και δι΄ απάσας τας αδελφάς.

Ο Πατήρ Παχώμιος απέθανε και παρακαλώ να τον εγράψητε εις τα δίπτυχα, ίσως ο αοίδιμος να έχη παρ΄ υμών αξιώσεις, διότι μοι εγένετο ποδηγέτης εν τη αρχή του πολιτεύματός μου. Περί τούτου παρεκλήθην και υπό των υποτακτικών του. Επειδή συγχρόνως με παρεκάλεσαν να γράψω και προς τας αδελφάς λόγους τινας παρηγορητικούς, επιθυμώ να τους συλλυπηθήτε δι΄ επιστολής σας και να στείλητε την επιστολήν να τοις την στείλω. Να γράψητε, ότι ορμάσθε εξ αγάπης αδελφικής, μαθούσαι παρ΄ εμού τον θάνατον του γέροντός των Πατρός Παχωμίου, τον οποίον και μη ιδούσαι, εσέβεσθε και ετιμάτε ως φίλον και ποδηγέτην εν τη αρχή του πολιτεύματός του του Πνευματικού σας Πατρός.

Σε εύχομαι και διατελώ προς Θεόν ευχέτης

+Ο Πενταπόλεως  Νεκτάριος.

Ἡ ἄλλη πραγματικότης τῆς Τουρκίας

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ἔρχονται στὸ φῶς πολὺ ἐντυπωσιακὰ στοιχεῖα γιὰ μία

ἄλλη πραγματικότητα τῆς Τουρκίας. Ἑκατοντάδες Τοῦρκοι

βαπτίζονται πλέον Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, χιλιάδες εἶναι ἐκεῖνοι

ποὺ μεταβαίνουν στὰ Ὀρθόδοξα προσκυνήματα, ἐνῶ ἐπιφανεῖς

Τοῦρκοι παρακολουθοῦν μὲ δέος τὴΘεία Λειτουργία!  Μάλιστα

ἔρευνα τουρκικῆς ἐφημερίδας κατέγραψε πὼς τὰ τελευταῖα τρία

χρόνια στὴν Τουρκία πωλήθηκαν 8.000.000 ἀντίτυπα τῆς

 Ἁγίας Γραφῆς. Ἄρα εἶναι πολὺ μεγάλος ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκεῖ

Κρυπτοχριστιανῶν (ὑπολογίζονται 15 – 20 ἑκατ)!

Τί μᾶς θυμίζει αὐτό;Μὰ τὴν προφητεία τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ,

ποὺ ἀναφέρει πὼς τὸ 1/3 τῶν Τούρκων θὰ γίνουν Χριστιανοί!

Πηγή : «Ο. Τ.»

ΛΟΓΟΙ ΠΡΟ ΤΗΣ ΑΓΧΟΝΗΣ

Tὸ χριστομίμητον μαρτύριον τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος Πατριάρχου Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε´ (†1821) κατὰ τὸν ἀγῶνα τῆς ἐθνικῆς παλιγγενεσίας

Τοῦ κ. Ἰωάννου Ἐλ. Σιδηρᾶ, Θεολόγου –Ἐκκλησιαστικοῦ Ἱστορικοῦ – Νομικοῦ

Ἡ μεγάλη ἐθνικὴ καὶ πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε´, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φρικτὸ καὶ χριστομίμητο μαρτύριό του, εἶναι καὶ οἱ διασωθέντες ἀνεπανάληπτοι καταγεγραμμένοι λόγοι του πρὸ τῆς ἀγχόνης τοῦ μαρτυρίου, κατὰ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα τοῦ ἔτους 1821. Περὶ τὰ τέλη τοῦ 1820 εἶχαν ἤδη ἀρχίσει οἱ φῆμες ὅτι ἐκινδύνευε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης  Γρηγόριος ὁ Ε´, ἐπειδὴ οἱ Ὀθωμανοὶ θεωροῦσαν αὐτὸν ὡς δρῶντα μυστικῶς ἐναντίον τῆς Ὑψηλῆς Πύλης. Ἐκεῖνος δὲ στὶς προτροπὲς τῶν φίλων του, οἱ ὁποῖοι τὸν συμβούλευαν νὰ φύγει  ἐγκαταλείποντας τὸν θρόνο καὶ τὸ ποίμνιό του, ἀπαντοῦσε: «Μόνον ὁ μισθωτός, ἐπειδὴ δὲν εἶναι  ποιμένας, φεύγει ὡς δειλός. Ἂς γίνει τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου». Στὸν δὲ Παπαρρηγόπουλο, ὁ ὁποῖος  τὸν προέτρεπε εὐθέως καὶ ἐπιμόνως νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Πόλη καὶ νὰ σωθεῖ, εἶχε ἀπαντήσει δακρυσμένος: «Πηγαίνετε στὴν εὐχή μου καὶ μὴ σκέπτεσθε ἐμένα. Τὸ τέλος μου ἀπεφασίσθη ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ  γίνει τὸ θέλημά Του». Ἀπὸ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1821 ἐπιφανεῖς Ἕλληνες καὶ ξένοι πίεζαν τὸν Πατριάρχη  νὰ φύγει, γιὰ νὰ σωθεῖ, ἀλλ᾽ ἐκεῖνος μὲ σθεναρὴ φωνὴ ἀνταπαντοῦσε πρὸς πάντας:

«χρεωστοῦμε νὰ ποιμάνουμε καλῶς τὰ ποίμνιά μας καὶ ἐὰν τύχει νὰ συμβεῖ ἀνάγκη, νὰ κάνουμε ὅπως ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς γιὰ ἐμᾶς προκειμένου νὰ μᾶς σώσει, δηλαδὴ νὰ θυσιαστοῦμε. Σωθεῖτε ἐσεῖς, διότι ἔχετε καὶ ἡλικία καὶ ἱκανότητα καὶ κοινωνικὴ θέση, γιὰ νὰ ὑπηρετήσετε τὴν Πατρίδα. Μὴ προτρέπετε ὅμως, ἐμὲ σὲ φυγή. Τότε μάχαιρα θὰ διέλθει τὶς ρύμες καὶ τὶς ὁδοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων τῶν χριστιανικῶν ἐπαρχιῶν. Μοῦ ζητεῖτε μεταμφιεζόμενος νὰ καταφύγω σὲ πλοῖο ἢ νὰ σωθῶ μέσα στὴν οἰκία οἱουδήποτε φίλου πρέσβεως γιὰ ν᾽ ἀκούσω πὼς στὶς ὁδοὺς οἱ δήμιοι κατακρεουργοῦν τὸν χηρεύοντα λαό; Ὄχι, εἶμαι Πατριάρχης, γιὰ νὰ σώσω τὸ ἔθνος καὶ ὄχι γιὰ νὰ  ὠθήσω τὸ γένος μου σὲ ἄγρια καταστροφή. Ὁ θάνατός μου ἴσως ἐπιφέρει μεγαλυτέρα ὠφέλεια παρ᾽ ὅση ἡ ζωή μου. Οἱ ξένοι χριστιανοὶ ἡγεμόνες δὲν δύνανται παρὰ νὰ ἐκπλαγοῦν μὲ τὸν ἄδικο θάνατό μου καὶ δὲν θὰ παρέλθουν ἴσως ἀδιάφοροι πρὸ τῆς ὕβρεως ταύτης, τὴν ὁποία στὸ πρόσωπό μου θὰ ὑποστεῖ ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἕλληνες, οἱ ἄνδρες τῶν ὅπλων, θὰ μάχονται μὲ μεγαλύτερη

μανία, ἡ ὁποία συχνὰ δωρίζει τὴν νίκη τῆς ἐλευθερίας. Ἀναμένετε μὲ ὑπομονὴ ὅ,τι καὶ ἂν μοῦ συμβεῖ. Δὲν θὰ θελήσω ὅμως ποτὲ νὰ γίνω χλεύασμα τῶν ζώντων. Δὲν θ᾽ ἀνεχθῶ, ὥστε διερχόμενος στὶς ὁδοὺς τῆς Ὁδησσοῦ, τῆς Κέρκυρας ἢ τῆς Ἀγκῶνος νὰ μὲ δακτυλοδείχνουν, λέγοντας:

«Ἰδοὺ ὁ φονεὺς Πατριάρχης». Ἂν δὲ τὸ ἔθνος μας σωθεῖ καὶ θριαμβεύσει, εἶμαι πεπεισμένος ὅτι θὰ μοῦ ἀποδώσει θυμίαμα ἐπαίνου καὶ τιμῆς, διότι ἐξεπλήρωσα μέχρι τέλους τὸ καθῆκον μου. Τετάρτη φορὰ δὲν θὰ ὑπάγω στὸν Ἄθωνα (Ἅγιο Ὄρος). Δὲν θέλω». Ὅταν ἄκουσαν τοὺς λόγους αὐτοὺς οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ  Πατριαρχείου ἔμειναν ἔκπληκτοι καὶ ἄφωνοι. Μόνον ὁ Μητροπολίτης Δέρκων Γρηγόριος ἐπέμεινε ὅτι ὁ Πατριάρχης καὶ Ἐθνάρχης τοῦ Γένους ἔπρεπε νὰ σωθεῖ πάσῃ θυσίᾳ. Τότε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος εἶπε κατ᾽ ἰδίαν στὸν Μητροπολίτη Δέκρων: «Καὶ ἐγὼ ὡς κεφαλὴ τοῦ Ἔθνους καὶ ἐσεῖς οἱ Συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς, ἅπαντες ὀφείλουμε ν᾽ ἀποθάνουμε γιὰ τὴν κοινὴ σωτηρία. Ὁ θάνατός μας θὰ δώσει δικαίωμα στὴν χριστιανοσύνη νὰ ὑπερασπίσει τὸ Ἔθνος μας ἐναντίον τοῦ τυράννου. Ἀλλ᾽ ἂν ὑπάγουμε ἐμεῖς νὰ ἐνθαρρύνουμε τὴν ἐπανάσταση, τότε θὰ δικαιώσουμε τὸν Σουλτάνο, ὁ ὁποῖος ἤδη ἔχει ἀποφασίσει νὰ ἐξολοθρεύσει τὸ Ἔθνος».

Ἡ Ἐπανάσταση εἶχε ἀρχίσει τὴν 25ην Μαρτίου 1821 καὶ ἔφθασε καὶ τὸ Ἅγιο Πάσχα. Κατὰ τὴν ἑσπέρα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, 9 Ἀπριλίου 1821, περίπου 5.000 βάρβαροι στρατιῶτες ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἀνατολίας εἶχαν περικυκλώσει τὰ Πατριαρχεῖα, ἀλλὰ δὲν ἐνοχλοῦσαν κανέναν. Κατὰ τὸ μεσονύκτιο ὁ Πατριάρχης κατῆλθε στὸν Πατριαρχικό Ἱερὸ Ναό. Ἀπαθής, ἀτάραχος καὶ γαλήνιος ὡσὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτε, ἐτέλεσε τὴν Πανηγυρικὴ Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως, ἐκοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, εὐλόγησε τοὺς παρόντες, εὐχήθηκε ὑπὲρ τῆς ἀπολυτρώσεως τῶν ἐν θλίψει καὶ κινδύνοις πιστῶν δούλων τοῦ Ὑψίστου καὶ ἐδάκρυσε μόνον κατὰ τὴν στιγμήν, ποὺ ἀσπαζόταν τοὺς ἀδελφοὺς συλλειτουργοὺς αὐτοῦ Ἀρχιερεῖς.

Τὴν 10η Ἀπριλίου τοῦ 1821, Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, ὁ μαρτυρικὸς Πατριάρχης Γρηγόριος, ἀφοῦ εὐλόγησε τοὺς βασανιστές του, ἀπαγχονίστηκε ὡς ὁ ἔσχατος τῶν κακούργων στὴν κεντρικὴ πύλη τῶν  Πατριαρχείων, ἡ ὁποία ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ἐσφραγισμένη. Τὰ τελευταῖα πρὸ τῆς ἀγχόνης λόγια τοῦ Πατριάρχου ἀπεδείχθησαν προφητικά, διότι ὁ βάρβαρος καὶ ἀπάνθρωπος ἀπαγχονισμὸς τοῦ

Πατριάρχου Γρηγορίου Ε´ ἐνίσχυσε τὴν ἀγωνιστικὴ θέληση τῶν ὁπλαρχηγῶν τοῦ ἀγῶνος καὶ ἐν γένει τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίσθηκαν σθεναρὰ γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Τέλος, εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ πρόσταγμα τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ὁ ὁποῖος ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὴ θυσία τοῦ Πατριάρχου, προέτρεπε πάντοτε τὰ παλληκάρια του:

«Χτυπᾶτε πολέμαρχοι, μὴ λησμονεῖτε παιδιά, τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχου».

Πηγή : «Ορθόδοξος Τύπος»

ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

Ενήστευσεν ο Μωϋσής σαράντα ημέρες και σαράντα νύκτες και εκαθαρίσθη και έγινε ωσάν άγγελος. Έτσι πρέπει και ημείς, αδελφοί μου, να νηστεύωμε πάντοτε, μα περισσότερον την Τετράδη, διότι επουλήθηκε ο Χριστός μας, και την Παρασκευή διότι εσταυρώθη. Σαράντα χρόνια εσπούδαζε ο Μωϋσής γράμματα. Έτσι πρέπει και εμείς να σπουδάζωμεν να μανθάνωμεν γράμματα δια να ηξεύρωμεν που περιπατούμεν. Και αν δεν εμάθετε γράμματα οι πατέρες και αι μητέρες, να βάνετε τα παιδιά σας να μανθάνουν. Δεν βλέπετε πως αγρίεψε το γένος μας από την αμάθειαν και εγινήκαμεν ωσάν τα θηρία; Δια τούτο σας συμβουλεύω να κάμετε κάθε τρόπον να έχετε σχολεία εις τες χώρες σας δια να καταλαμβάνετε το άγιον Ευαγγέλιον, να μη περιπατήτε εις το σκότος. Βλέποντας ο πανάγαθος Θεός την καλήν γνώμην του Μωυσέως τον ηξίωσε και έγινε βασιλεύς εις τους Εβραίους και εβασίλευσε σαράντα δύο χρόνους, τον ηξίωσε και έγινε προφήτης. Τι θέλει να ειπή προφήτης; Τον έκαμεν ο Θεός ωσάν του λόγου μου, να ηξεύρη τα απερασμένα και τα μέλλοντα. Έτσι και ημείς, αδελφοί μου, ωσάν κάνωμεν καλά και φυλάγωμεν τα προστάγματα του Θεού, καθώς ηξίωσεν ο πανάγαθος Θεός τον Μωυσήν, μας αξιώνει και ημάς και ό,τι του ζητήσωμεν με καθαράν καρδίαν μας το δίνει. Ειδέ και δεν κάνωμεν καλά και δεν φυλάγωμεν τα προστάγματα του Θεού και δεν έχωμεν την αγάπην ανάμεσόν μας, αλλά έχωμεν το μίσος και την έχθραν, τότε έρχεται ο πονηρός Διάβολος και μας φαρμακεύει την καρδιά και απερνούμεν και εδώ κακά και πηγαίνομεν εις Κόλασιν να καιώμεσθεν πάντοτε.

Συνεχίζεται.