Η σκλαβιά που έσπρωξε τους Έλληνες να ξεσηκωθούνε σε επανάσταση καταπάνω στον Τούρκο δεν ήτανε μονάχα η στέρηση κι η κακοπάθηση του κορμιού, αλλά, απάνω απ' όλα, το ότι ο τύραννος ήθελε να χαλάσει την πίστη τους, μποδίζοντάς τους από τα θρησκευτικά χρέη τους, αλλαξοπιστίζοντάς τους και σφάζοντας ή κρεμάζοντάς τους, επειδή δεν αρνιότανε την πίστη τους για να γίνουνε μωχαμετάνοι. Για τούτο πίστη και πατρίδα είχανε γίνει ένα και το ίδιο πράγμα, κ' η λευτεριά που ποθούσανε δεν ήτανε μοναχά η λευτεριά που ποθούνε όλοι οι επαναστάτες, αλλά η λευτεριά να φυλάξουνε την αγιασμένη πίστη τους, που μ' αυτήν ελπίζανε να σώσουνε την ψυχή τους. Γιατί, γι' αυτούς, κοντά στο κορμί, που έχει τόσες ανάγκες και που με τόσα βάσανα γίνεται η συντήρησή του, υπήρχε κ' η ψυχή, που είπε ο Χριστός πως αξίζει περισσότερο από το σώμα, όσο περισσότερο αξίζει το ρούχο απ' αυτό.
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ (Είναι του 1920)
Η καθ’ ημάς Εκκλησία φρονούσα ότι η των διαφόρων Χριστιανικών Εκκλησιών προσέγγισις προς αλλήλας και κοινωνία ουκ αποκλείεται υπό των υφισταμένων μεταξύ αυτών δογματικών διαφορών και ότι τοιαύτη τις προσέγγισις τα μάλα εστίν ευκταία και αναγκαία και πολλαχώς χρήσιμος εις τε το καλώς ενοούμενον συμφέρον εκάστης των επί μέρους Εκκλησιών και του όλου χριστιανικού σώματος και εις παρασκευήν και διευκόλυνσιν της πλήρους ποτέ, συν Θεώ και ευλογημένης ενώσεως, έκρινε τον παρόντα καιρόν τα μάλιστα πρόσφορον προς ανακίνησιν και από κοινού μελέτην του σπουδαίου τούτου ζητήματος.
--------------------------
Και κάπου εδω τελειώνει το ζήτημα - π. Γρηγόριος
ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΣ – ΓΑΜΒΡΟΥΛΙΑΣ
Θεολόγος – Καθηγητής.
«Οι Γ.Ο.Χ. έσχισαν την Εκκλησίαν της ΅Ελλάδος ή μάλλον απεσχίσθησαν από την Εκκλησίαν της Ελλάδος». Ούτως έγραψεν ο «Ορ. Τύπος» εναντίον των Γ.Ο.Χ. Αναληθέστατον είναι τούτο. Αληθέστατον είναι ότι οι Γ.Ο.Χ. είναι οι συνεχισταί της Μίας, Αγίας, Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας εις τον Ελλαδικόν χώρον. Δημιουργοί σχισμάτων είναι οι προσθέτοντες ή αφαιρούντες από την αποκεκαλυμμένην αλήθειαν, από την Ορθοδοξίαν και ουχί οι εμμένοντες εις αυτήν.
Α΄) Ερωτώμεν την διεύθυνσιν του Τύπου είναι διδασκαλία του Σωτήρος, η ενιαία εκδήλωσις υπό των πιστών της Θείας Λατρείας, ενί στόματι και μια καρδία; «Σήμερον τα άνω της κάτω και τα κάτω της άνω συνεορτάζει»; Έγινε αιτία η εισαγωγή του Νέου Εορτολογίου να διασπασθή η Ενότης της Εκκλησίας εν τη εξωτερική θεία Λατρεία, όπως ομολογεί ο αείμνηστος Ανδρούτσος εις την Συμβολικήν του; Ποίοι οι υπεύθυνοι οι εμμένοντες εις τας υπό της Εκκλησίας παραδεδομένα ή οι καινοτομούντες και εισάγοντες κενά, εις τα όρια των πατέρων;
***Β΄) Καταργείται ενίοτε δια της εισαγωγής του Νέου εορτολογίου, η νηστεία μετά το Πάσχα, των Αγίων Αποστόλων; Είναι αληθές, ότι η Εκκλησία, δύο Οικουμενικούς Πατριάρχας τον Ιερεμίαν Γ΄ εν έτει 1725 και Καλλίνικον 1783 εκάθηρε και εξώρισε, διότι ετόλμησαν την ελάττωσιν της νηστείας;
***Και την νηστείαν ταύτην, ως γνωστόν, αναφέρει η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος:
«Προς τους απολειφθέντας Επισκόπους περί των εν Συνόδω τυπωθέντων… Κωνσταντίνος Σεβαστός της Εκκλησίας… έδοξε κοινή γνώμη καλώς έχειν, επί μιάς ημέρας πάντας τους απανταχού επιτελείν… δεινόν και απρεπές κατά τας αυτάς ημέρας, ετέρους μεν της νηστείας σχολάζειν ετέρους δε συμπόσια συντελείν. Και μετά τας του Πάσχα ημέρας άλλους μεν τοις ωρισμένοις εκδεδόσθαι νηστείας…».
Είναι αληθές ότι δια της εισαγωγής του νέου εορτολογίου διεσπάσθη η αγάπη και η ενότης των Χριστιανών; Οι οποίοι έπαυσαν να συνεορτάζουν, να συννηστεύουν και να ζουν τα μεγάλα και σωτήρια γεγονότα της πίστεως ηνωμένοι ως μία ψυχή και μία καρδία; Των οποίων γεγονότων, αν και δεν είναι ερμηνευταί, μη όντες διδάσκαλοι της πίστεως, αλλά τηρηταί και λάτρεις της αποκεκαλυμμένης αληθείας.
Γ΄) Δυστυχώς δια της εισαγωγής του νέου εορτολογίου εδόθη το δικαίωμα εις τους εχθρούς της Πίστεως να κηρύττωσι ότι η Εκκλησία είναι «άφραγον αμπέλι, και ο καθείς κάνει ό,τι θέλει». Και ταύτα, όταν και αυτός ο αποθανών Καθηγητής Αμίλκας Αλιβιζάτος απ΄ έδρας ομολογεί ότι οι Γ.Ο.Χ. είναι ακραιφνείς τηρηταί των Θείων και Ιερών Κανόνων, διότι αι Σύνοδοι επί Ιερεμίου και Μελετίου Πηγά αι καταδικάσασαι το νέον Εορτολόγιον, (τας οποίας επίσης παραδέχονται κανονικάς και οι αείμνηστοι Καθηγηταί Π. Καρολίδης, Σ. Λάμπρος και αυτός ο μεταρρυθμιστής Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος) είναι κανονικαί και ουδεμία μεταγενεστέρα Σύνοδος ήρε το κύρος τούτων.
***Αλλά όχι μόνον δεν υπήρξαν Σύνοδοι μεταγενέστεραι, μάλιστα και η συνελθούσα εν έτει 1923 Επιτροπή προς μελέτην δια την εισαγωγήν του νέου εορτολογίου (εις την οποίαν, ως γνωστόν, έλαβε μέρος και αυτός ο καινοτόμος μεταρρυθμιστής Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος) απεφάνθη ότι «δεν δυνάμεθα να δεχθώμεν νέον εορτολόγιον, διότι θα καταστώμεν σχισματικοί».
.....
πηγη ορθόδοξη φωνή
Ὁ Ἑλληνορθόδοξος κλῆρος καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάστασις* -- Τοῦ πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
ΕΝΑ ΑΠΟ τὰ φοβερότερα ἀνοσιουργήματα στὸ χῶρο τῆς Ἱστορίας-αὐτόχρημα ἀναιρετικὸ τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης- εἶναι ἡ ἰδεολογικὴ ἑρμηνεία καὶ χρήση τῶν ἱστορικῶν δεδομένων. Τότε ὁ Ἱστορικὸς δὲν κάνει ἐπιστήμη (ἀπροκατάληπτη δηλαδὴ καὶ ἐλεύθερη ἔρευνα), ἀλλὰ πολιτική. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, πρωταρχικῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ σημασίας, ποὺ δεινοπαθεῖ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν ἰδεολογικοποιημένη ἱστορία, εἶναι τὸ 1821, ἡ Μεγάλη Ἐπανάσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ ὁ ἀληθινὸς χαρακτήρας της. Μιὰ ὁμάδα ἐρευνητῶν προσεγγίζουν τὸ ᾽21 μὲ ἕνα πνεῦμα ἀμφισβητήσεως καὶ διάθεση ἀπορριπτικὴ γιὰ κοινωνικὲς ὁμάδες, ποὺ καταλέγονται στοὺς συντελεστές του. Γι᾽ αὐτοὺς τὸ ᾽21 εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. 2, 34) καὶ ζητοῦν τὴν ἀπομύθευσή του, στὰ πλαίσια τοῦ γνωστοῦ αἰτήματος «νὰ ξαναγραφεῖ ἡ ἱστορία». Διατυπώθηκαν μάλιστα θέσεις, ποὺ ἐπαναλαμβάνονται αὐτούσιες ἀπὸ τοὺς συνεχιστές τους, ἰδιαίτερα στὸ χῶρο τῆς παιδείας καὶ τῆς ἀνεύθυνης (ὑπάρχει καὶ τέτοια) δημοσιογραφίας. Κυρίως πολεμεῖται ἡ θέση τοῦ "ἀνωτέρου" (λεγομένου) Κλήρου στὸν Ἀγώνα καὶ ἀμφισβητεῖται γενικότερα ὁ ρόλος τοῦ Ράσου σ' αὐτόν.
Χορωδιακόν Σε υμνούμεν Σε ευλογούμεν Αξιον εστίν
Έφη δε ο Θεοφύλακτος
Βουλγαρίας εν τω εις τα Εισόδια λόγω αυτού: «Οίμαι γαρ, ει τινές εισιν Αγγέλων
λόγοι, Μυστηρίων θείων τω όντι Άγγελοι, μηδέ τούτους αν εφικέσθαι των χαρίτων
της Θεομήτορος· Ης γαρ η αγιωσύνη την κτιστήν πάσαν φύσιν εκβέβηκεν, ουκ αν
λόγος κτίσματος Ταύτην αξίως υμνήσαι δύναιτο».
Τη ΙΕ΄ (15η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ, Πρεσβυτέρου της εν Αντιοχεία Εκκλησίας.
Λουκιανός ο Πρεσβύτερος και Μάρτυς του Χριστού ήτο από μίαν πόλιν της Συρίας καλουμένην Σαμόσατα, εν έτει 290. Οι γονείς του ήσαν ευγενείς και Χριστιανοί, οίτινες τον έβαλαν να σπουδάζη τα ιερά γράμματα. Όταν δε έφθασεν ο νέος εις το δωδέκατον έτος της ηλικίας του, οι γονείς του ετελεύτησαν. Ο δε Λουκιανός, διαμοιράσας εις τους πτωχούς τα υπάρχοντα, απήλθεν εις Έδεσσαν, και παρέμεινεν επί πολύ εις τινα διδάσκαλον ενάρετον, ονομαζόμενον Μακάριον, από τον οποίον συνήθροισε πάσαν αρετήν και εβαπτίσθη απ’ αυτόν, διότι ακόμη δεν ήτο Χριστιανός τέλειος· έπειτα ηθέλησε να γίνη Μοναχός και τόσον ηγάπησε την εγκράτειαν, ώστε δεν ηθέλησε να φάγη ποσώς πράγμα εψημένον, ούτε μαγείρευμα, ούτε οίνον εδοκίμασεν, αλλά μαχόμενος καθ’ εκάστην κατά της σαρκός με νηστείαν και κακοπάθειαν, τοσούτον την κατέβαλε με προσευχάς και με δάκρυα, ώστε εθαύμαζον όσοι τον εγνώριζον.
Για τους οικουμενιστές χωρίς λόγο έχασε την ζωή του από τον Μονοφυσίτη φονιά Διόσκορο ο Άγιος Φλαβιανός!
Συμφωνία Σαμπεζύ Ελβετίας 1990-91
Η Μικτή Επιτροπή προτείνει
άρσιν των αναθεμάτων «υπό των Προκαθημένων όλων των Εκκλησιών των δύο μερών
διά της υπογραφής ειδικής εκκλησιαστικής πράξεως, εν τη οποία θα διακηρύσσεται
υφ' εκατέρας πλευράς ότι η ετέρα είναι κατά πάντα ορθόδοξος», και ότι «η άρσις
των αναθεμάτων πρέπει να συνεπάγεται ότι α) αποκαθίσταται αμέσως η πλήρης κοινωνία
των δύο πλευρών, β) ουδεμία κατ' αλλήλων καταδίκη του παρελθόντος, συνοδική ή
προσωπική, είναι πλέον ενεργός...»
Πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν
Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητού πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Άγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
Διήγησις ωφέλιμος της παραδόξου σωτηρίας, την οποίαν ετέλεσεν εν τη νήσω της Χίου η Αγία και ένδοξος Οσιομάρτυς Παρασκευή,
χαλινώσασα την ορμήν της θαλάσσης και εις τα οπίσω αυτήν αποστρέψασα, ήτις, ως εφάνη, ώρμησε από θεϊκής οργής δια να καταποντίση την χώραν όλην.
Συνήθεια εστάθη παλαιά, εκ προστάγματος Θεού λαβούσα την αρχήν, να γράφωνται τα παράδοξα έργα του Θεού προς ωφέλειαν και διδασκαλίαν των μεταγενεστέρων ανθρώπων· ούτως αναγινώσκομεν εις την Αγίαν Γραφήν, πως προσέταξεν ο Θεός τον Μωϋσήν, τον Ιησούν του Ναυή και τους άλλους Προφήτας να γράψουν τα φοβερά και μεγάλα θαυμάσια, τα οποία τότε έκαμνε, δια να μανθάνουν οι άνθρωποι, ότι είναι Θεός εν τω ουρανώ, όστις ενεργεί με την παντοδυναμίαν του τοιαύτα φρικτά και εξαίσια έργα και ούτω να έχουν φόβον εις αυτόν να μη παραβαίνουν τας θείας του εντολάς. Ούτως έκαμναν οι παλαιοί εκείνοι Προφήται, ούτως έπειτα και οι θείοι Απόστολοι, καθώς ο ιερός Λουκάς τας Πράξεις και τα θαύματα των Συναποστόλων του, και ούτω μετά ταύτα άλλοι, τα θεία τεράστια όπου ετέλεσεν ο Θεός δια των θείων Μαρτύρων και Οσίων Ασκητών, και ούτω μέχρι της σήμερον η αυτή αγία και ψυχοσωτήριος συνήθεια φυλάττεται εις την Εκκλησίαν του Χριστού και γράφονται τα κατά τόπον γινόμενα θαυμάσια του ψυχοσώστου και προνοητού των όλων Θεού. Κατά μίμησιν λοιπόν εκείνων, εσημείωσαν και οι παλαιότεροί μας την μεγάλην και παράδοξον θαυματουργίαν, την οποία ετέλεσεν εκ θείας δυνάμεως εις την Χίον η Αγία και ένδοξος Οσιομάρτυς του Χριστού Παρασκευή, η οποία και έχει ούτως:
Δεν θέλουν στην πραγματικότητα να λήξει η πανδημία
Γιγάντια έρευνα στη Βρετανία αναδεικνύει όσους διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο
Από την Ντίνα Ιωακειμίδου
Σε πλήρη ελευθερία για
τους εμβολιασμένους και σε απηνή καταδίωξη των ανεμβολίαστων συνοψίζονται τα
νέα μέτρα της κυβέρνησης για τη διαχείριση της πανδημίας που τέθηκαν σε
εφαρμογή από το περασμένο Σάββατο. Μάλιστα, όπως ανακοινώθηκε, έχει καταρτιστεί ειδικό
πρόγραμμα ελέγχων πιστοποιητικών εμβολιασμού.
Η κυβέρνηση, πιστή στο δόγμα της ατομικής ευθύνης, στοχοποιεί τους ανεμβολίαστους. Ενισχύει δε κατά την προσφιλή της τακτική τον διχασμό της κοινωνίας.
Martyrs Nazarius, Gervasius, Protasius, & Celsus
The holy Martyrs all contested for piety's sake in Milan; after the passage of much time their holy relics were discovered and given honourable burial by Saint Ambrose.
Το νέο δίλεπτο μίσους του Νίκου Εισαγγελάτου -- Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Βαθιώτης, Kαθηγητής Ποινικού Δικαίου
Ήταν 23 Απριλίου 2020, όταν στην εκπομπή “Livenews”, ο παρουσιαστής της κ. Νίκος Ευαγγελάτος (εφεξής: Εισαγγελάτος – σημειωτέον ότι ο εν λόγω ανεξάρτητος και αντικειμενικός δημοσιογράφος είχε συμπράξει το 2012 ως συντονιστής σε εκδήλωση της Novartis), συνομιλώντας με τους καλεσμένους του, την Υφυπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, καθώς και μια μητέρα-εκπαιδευτικό, την κ. Όλγα Γεράκη, είχε παραδώσει μαθήματα Ποινικού Δικαίου, Βιοηθικής και Δημοκρατίας.
Έμπλεος οργής είχε δηλώσει τα ακόλουθα: «Εάν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος θα πει ότι αρνείται να εμβολιαστεί επειδή είναι στο αντιεμβολιαστικό κίνημα, κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να διωχθεί ποινικά, δηλ. πώς να το πω, δεν θέλω να πω βαρύ χαρακτηρισμό γιατί όποιος ξεχνάει τι έχει γίνει με τα εμβόλια και πώς σώζονται ζωές με τα εμβόλια δεκαετίες τώρα και κάνει τον μάγκα, τον έξυπνο, γιατί περί αυτού συζητάμε […] και κρατιέμαι εδώ για να μην πω άλλα μη τηλεοπτικά επίθετα, αν μπορεί και λέει […] υπάρχει εμβόλιο και δεν θα το κάνω, οκ, να κάτσει σπίτι του κι αυτός κι όποιοι άλλοι έχει μαζί του. Διότι δεν θα εκτεθεί η κοινωνία στον κίνδυνο της ψευτομαγκιάς κάποιων. […] Να κάτσουν σπίτι τους, να μην παίρνουν ούτε τα 800 € που εμείς ως κοινωνία τους δίνουμε, είναι η επιλογή τους και ας βρουν τον τρόπο να την φέρουν εις πέρας. […] Εμβόλιο σημαίνει έγκριση από γιατρούς, από επιτροπές. Η επιστήμη όλου του πλανήτη αυτή τη στιγμή είναι με τα μούτρα πάνω στο εμβόλιο. Αν κάποιος είναι τόσο μάγκας και τόσο έξυπνος να πει εγώ τους αμφισβητώ, να υποκλιθούμε και πάρει το δρόμο του κι αυτός κι εμείς».
ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΤΟΣΤΟΜΟΥ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ; -- Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
1. Ἑορτάζουν τούς Ἁγίους ὑποκριτικά
Πολλές φορές ἔχομε ἐπισημάνει ὅτι ἡ
κακή τριάς τῶν πατριαρχῶν Μελετίου Μεταξάκη, Ἀθηναγόρα τοῦ Α´ καί Βαρθολομαίου,
τοῦ νῦν ἀκλεῶς πατριαρχοῦντος, ἔχουν ἐκτρέψει τήν πορεία τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας
Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τόν ὀρθόδοξο δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων στήν σκολιά καί
διεστραμμένη ὁδό τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς συναπτόμενης μέ
αὐτόν ἐκκοσμίκευσης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου.
Παρά ταῦτα γιά νά μή φανερωθεῖ ἡ καταστροφική αὐτή πορεία, ἔργο τοῦ Διαβόλου, περίτεχνα μέ ἐντυπωσιακή διγλωσσία καί διψυχία, ἐμφανίζονται ὡς ἀκόλουθοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς διάδοχοί των ὄχι μόνον στούς θρόνους ἀλλά καί στούς τρόπους. Γνωρίζουν καλά ἀπό τίς θεολογικές τους σπουδές ὅτι ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν δέν ὑπάρχει διαδοχή στήν ὀρθόδοξη δογματική διδασκαλία, ὅταν ἀποδέχονται αἱρετικές καί ἀντιπατερικές διδασκαλίες, γι᾽ αὐτό καί προσπαθοῦν στούς ἁπλοϊκούς πιστούς νά ἐμφανίζονται ὡς συνεχιστές καί διάδοχοι τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαίτερα ὅταν τό ἑορτολόγιο ἐπιβάλλει τήν τιμή καί τήν ἐξύμνησή τους.
Κάθε Πέμπτη ο Παρακλητικός Κανόνας του Αγίου Νικολάου
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διακρίθηκε γιὰ τὴν σταθερή του πίστη, διακήρυξε καὶ ὑποστήριξε σταθερὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Διαπνεόταν ἀπ᾽ τὴ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀνεδείχθη κανόνας πίστεως, ἐνῶ παράλληλα ὑπῆρξε μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ μας προσφέροντας ἀγάπη στοὺς συνανθρώπους μας, Ὁ Ἅγιος δὲν εἶχε περγαμηνὲς σπουδῶν, δὲν ἦταν ἀπόφοιτος Πανεπιστημίων τῆς ἐποχῆς, δὲν εἶχε μεταπτυχιακά, δὲν εἶχε τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐποχῆς, εἶχε ὅμως μέσα του τὴν ζέση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμη νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη! Ἔτσι ἀναδείχθηκε Κανόνας Πίστεως, τηρητὴς ἐπακριβῶς τῆς πίστεώς του.
Τη ΙΔ΄ (14η) του μηνός Οκτωβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΝΑΖΑΡΙΟΥ, ΠΡΟΤΑΣΙΟΥ, ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ και ΚΕΛΣΙΟΥ.
Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος και Κέλσιος οι θαυμαστοί και ένδοξοι Άγιοι Μάρτυρες έλαμψαν ως λαμπροί αστέρες βασιλεύοντος του ασεβεστάτου Νέρωνος, εν έτει νζ΄ (57). Ήτο δε τότε ο πρώτος τούτων, ο μακάριος Ναζάριος, εις την περίφημον και περιβόητον Ρώμην, διότι από την Ρώμην ήτο αυτός και η μήτηρ του, ο δε πατήρ του ήτο από την Λιβύην, αμφότεροι πλούσιοι και ενάρετοι, οίτινες ήσαν μαθηταί του κορυφαίου των Αποστόλων Πέτρου, όστις και τους ωδήγησε προς την ευσέβειαν και τους εβάπτισεν, ο δε Πανάγαθος Θεός τους έδωκε κληρονόμον της αρετής και της περιουσίας αυτών τον Ναζάριον, τον οποίον εβάπτισεν ο Λίνος, όστις ήτο του θρόνου και της αρετής του Πέτρου διάδοχος. Όσον δε ηύξανεν ο νέος εις την ηλικίαν του σώματος, τοσούτον και ο πόθος του Χριστού επλήθυνεν εις την ψυχήν του και εδεικνύετο εις την αρετήν θερμότερος.
Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!
Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;
Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;
Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.
Θα ακούσουμε τους αγίους μας ; Θα μιμηθούμε τους αγίους μας ;
Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ και η παύσι κάθε σχέσεως και κοινωνίας με τους αιρετικούς και Λατινόφρονας πατριάρχας, αρχιεπισκόπους και επισκόπους είναι πλέον - εκεί που έφθασαν τα πράγματα - η μόνη ενδεδειγμένη, η μόνη ακίνδυνη και η μόνη αποτελεσματική λύσι. Η Εκκλησία σήμερα στενάζει κυριολεκτικά κάτω από «την μπότα» των Οικουμενιστών και Λατινοφρόνων κληρικών και η προκλητικότητά τους έχει πλέον εξαντλήσει την υπομονή των Ορθοδόξων πιστών.
Ιδου η κανονική λύσι, η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. Χρειάζεται τόλμη και θάρρος μία τέτοια απόφασι. Αλλά είναι μονόδρομος που μας οδηγεί στον ασφαλή τόπο των Αγίων μας. Λέγει ο αγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «Ώσπερ τούτων χωρίζομαι, ούτως ενούμαι τη αληθεία και τοις αγίοις πατράσι τοις θεολόγοις της Εκκλησίας. Δει γαρ παντάπασιν εκείνους είναι κεχωρισμένους ημών, μέχρις αν δω ο Θεός την καλήν διόρθωσιν και ειρήνην της Εκκλησίας αυτού».Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας Υπό Μελετίου Νικολ. Χατζή, Αντεισαγγελέως Εφετών
Ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας αναφέρεται από τον Ιωάννη της Κλίμακος. Ήταν ένας απλοϊκός τσαγκάρης, που έζησε την εποχή, που ασκήτευε ο μέγας Αντώνιος. Ήταν άνθρωπος πολύ ευσεβής και ενάρετος. Ζούσε με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, έχοντας πάντα το νου του κοντά στο Θεό. Τόσο ψηλά έφτασε η αρετή του, ώστε και οι άγγελοι ασχολήθηκαν μ΄ αυτή. Τόση ήταν η πνευματική του ανάβαση, μέχρι που απετέλεσε το μέτρο κρίσεως και συγκρίσεως των αρετών. Έτσι, λοιπόν, ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα, ότι «ουχ ο τόπος, αλλ΄ ο τρόπος». Δηλαδή, για να κάμη κανείς χριστιανική ζωή, δεν είναι ανάγκη να εγκαταλείψη τον κόσμο, να κλειστή στα μοναστήρια και να γίνη «ομφαλοσκόπος». Για την τελειότητα, που αποτελεί και τον αληθινό προορισμό μας, δεν χρειάζονται ειδικοί τόποι, ούτε ωρισμένοι ασκητικοί τρόποι. Φτάνει η αδιάλειπτη βίωση του Θεού με τους ευαγγελικούς κανόνες, σ΄ οποιοδήποτε τόπο και χρόνο. Ο «ησυχασμός» αποτελεί βέβαια μέθοδο αναβάσεως χωρίς ν’ αποτελεί αυτοσκοπό. Τα μοναστήρια, είναι, ασκητικοί τόποι και αποτελούν τα νεύρα της Εκκλησίας, κατά τον ιερό Χρυσόστομο. Εν πάση όμως περιπτώσει το γνήσιο ευαγγελικό πνεύμα, είναι το ιεραποστολικό, σύμφωνα προς το «πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28, στ. 19) και «ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού» (Ιωάν. 17, στ. 15). Πόσοι ασκητικοί αγώνες του Αντωνίου στην έρημο, για την αρετή και την αγιότητα! Πόσοι όμοιοι αγώνες, άλλων συνασκητών και μοναχών! Κι όμως ο Σκυτεύς της Αλεξανδρείας, ο απλοϊκός αυτός τσαγκάρης, ήταν πιο ενάρετος από τον ασκητή Αντώνιο. Έτσι διαβεβαίωσε ο άγγελος τον τελευταίο. Αντώνιε, του είπε, η αρετή σου υπολείπεται, τούτου του Σκυτέως του εν Αλεξανδρεία ώδε… Ας γίνη, λοιπόν μάθημα, σ’ όλους εκείνους, που σπεύδουν να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να κλειστούν στα μοναστήρια, πιστεύοντας, ότι μόνο εκεί θα ασκηθούν στην αρετή. Η δε Εκκλησία παράλληλα με τη μνήμη του Μεγάλου Αντωνίου, δίκαιο είναι να γιορτάζει και τη μνήμη του Μείζονος Σκυτέως.
Carpus, Papylus, Agathodorus, & Agathonica, the Martyrs of Pergamus
Saint Carpus was Bishop of the Church of Thyatira in Asia Minor and Papylus was his deacon, whom he had ordained. Seized as Christians and tormented in Thyatira, they were taken to Sardis, whither Agathodorus, their servant, followed them, and also confessed Christ, and was tormented with them. Together with Agathonica, the sister of Saint Papylus. they were all beheaded during the reign of Decius, in the year 250.
Μέ τήν «ὁμολογίαν τοῦ 1935», οἱ τρεῖς Ἀρχιερεῖς ἐσφετερίσθησαν ἁρμοδιότητας Πανορθοδόξου Συνόδου! -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Τά ὀλίγα θεολογικά γράμματα πού γνωρίζω τά ἐδιδάχθην ἀπό Θεολόγους, ὄχι ἀπό τσαρλατάνους. Ἐν προκειμένῳ, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία διδάσκει ὅτι μετά ἀπό τήν εἰσαγωγήν μίας καινοτομίας εἶναι ἀνάγκη νά συγκαλῆται Σύνοδος γιά νά τήν καταδικάσῃ καί νά καθαιρέσῃ τούς καινοτόμους. Ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, ἐάν δέν συμβῇ αὐτό, οἱ καινοτόμοι παραμένουν μή καθῃρημένοι, ἀλλά ὑπόδικοι ἐνώπιον Συνόδου (βλ. β' ὑποσημ. εἰς τόν 3ον Ἀποστολικόν κανόνα). Δέν ἀρκεῖ τό γεγονός ὅτι μία παρόμοια καινοτομία (τό Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον) εἶχεν ἤδη καταδικασθῆ, προκειμένου νά χαθῇ αὐτομάτως ἡ ἱερωσύνη τῶν καινοτόμων, ὅπως θά συνέβαινε π.χ. σέ κάποιον κληρικόν πού δηλώνει ὅτι φεύγει ἀπό τήν Ὀρθοδοξίαν καί συνάσσεται μέ τόν Παπισμόν. Ἡ μέν ἀποτείχισις τῶν 3 Ἀρχιερέων τό 1935 ἦτο μία ἐπιβεβλημένη καί Ἁγία ἐνέργεια, ἀλλ' ἡ περίφημος «ὁμολογία τοῦ 1935» περί «ἀπωλείας ἁγιαστικῆς χάριτος» εἰς τό ν.ἑ., πού ἐδημοσιοποιήθη ἀμέσως μετά τήν ἀποτείχισιν μέσῳ μιᾶς ἐγκυκλίου, ἦτο μία ἐσφαλμένη ἐνέργεια, τήν ὁποίαν ὁ Ἀντίδικος ἐχρησιμοποίησεν δεόντως μέσῳ τοῦ ὀργάνου του Ματθαίου Καρπαθάκη, μέ ἀποτέλεσμα τήν πλήρη διάλυσιν καί πτῶσιν τῶν ἀρχιερέων τοῦ π.ἑ. μετά ἀπό μερικές δεκαετίες. Διότι μέ τήν «ὁμολογίαν τοῦ 1935», οἱ τρεῖς Ἀρχιερεῖς ἐσφετερίσθησαν ἁρμοδιότητας Πανορθοδόξου Συνόδου! Τό σφάλμα αὐτό κατενόησε ὀλίγον ἀργότερον καί προσεπάθησε νά διορθώσῃ (τό 1937) ὁ Ἅγιος πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ἀλλ' ὁ προαναφερθείς τσαρλατᾶνος προχώρησε εἰς σχίσμα, προδούς τόν ἱερόν ἀγῶνα. Αὐτά θά ἔπρεπε νά μᾶς διδάσκουν, ἀλλ' ἐξ ὅσων γνωρίζω, οἱ Ματθαιϊσταί συνεχίζουν νά κατηγοροῦν τόν Ἅγιον πρ. Φλωρίνης πού υἱοθέτησε τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί ἐδίδασκεν ὅτι «οἱ Π/Ηται δέν ἀποτελοῦν ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι, ἀλλ' εἶναι ἡ φρουρά πού θ' ἀγωνισθῇ διά νά ἐπαναφέρῃ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος εἰς τόν θριγγόν τῶν ἱερῶν κανόνων ἀπ' ὅπου ἐξέκλινε» (ἀπό μνήμης τό ἔγραψα, ἴσως διαφέρῃ ἡ διατύπωσις τοῦ Ἁγίου). Δυστυχῶς, τό 1950 ὁ Ἅγιος, κατόπιν πιέσεων πού ἐδέχθη καί τῆς ἐξαπατήσεώς του, ὅτι δῆθεν οἱ Ματθαιϊσταί θά ἡνώνοντο πάραυτα μέ αὐτόν, ἐπανέλαβε τό σφάλμα τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1935 μέ τήν κατ' οἰκονομίαν (λόγῳ διωγμῶν καί ἐγκαταλείψεως) ὑπογραφήν τῆς περιφήμου Ἐγκυκλίου τοῦ 1950, ἄν καί λέγεται ὅτι κατά τήν στιγμήν τῆς ὑπογραφῆς εἶπεν ὅτι δέν πιστεύει εἰς τό περιεχόμενον τῆς Ἐγκυκλίου! Καί πάλιν, ὁ Σατανᾶς ἐξεμεταλλεύθη δεόντως τό νέον σφάλμα. Κατόπιν τούτων, εἶναι νομίζω ἀφροσύνη νά συνεχίζεται ἀμετανοήτως ἡ ἐπανάληψις τοῦ αὐτοῦ σφάλματος.
-----------------------------
Περί «απωλείας τής αγιαστικής χάριτος τών Μυστηρίων»
Διαβάζω : «Ἡ μέν ἀποτείχισις τῶν 3 Ἀρχιερέων τό 1935 ἦτο μία ἐπιβεβλημένη καί Ἁγία ἐνέργεια, ἀλλ' ἡ περίφημος «ὁμολογία τοῦ 1935» περί «ἀπωλείας ἁγιαστικῆς χάριτος» εἰς τό ν.ἑ., πού ἐδημοσιοποιήθη ἀμέσως μετά τήν ἀποτείχισιν μέσῳ μιᾶς ἐγκυκλίου, ἦτο μία ἐσφαλμένη ἐνέργεια, τήν ὁποίαν ὁ Ἀντίδικος ἐχρησιμοποίησεν δεόντως μέσῳ τοῦ ὀργάνου του Ματθαίου Καρπαθάκη, μέ ἀποτέλεσμα τήν πλήρη διάλυσιν καί πτῶσιν τῶν ἀρχιερέων τοῦ π.ἑ. μετά ἀπό μερικές δεκαετίες.»
Άν ήταν λάθος αυτό, τότε τίθεται τό ερώτημα : Μετά τήν εν Κολυμπαρίω ψευδοσύνοδον καί τήν μετέπειτα αναγνώριση τού Ουκρανικού σχίσματος - προηγήθηκαν πλείστα όσα άλλα -, η «αγιαστική χάρις» εξακολουθεί υφισταμένη ; Εάν όχι, τότε θά πρέπει νά συμφωνήσουμε ότι αυτό που ελέχθη τό 1935, ήταν πρόρρησις διορατική, όπως ακριβώς ήταν τό «μάς φράγκεψαν». Μήπως αμφιβάλλει κανείς ότι «φραγκέψαμε» ;
----------------------
Τι να απαντήσει κανείς στα φαιδρά και υβριστικά του κ. Χατζηνικολάου; Περί κατεγνωσμένων αιρέσεων των νεοημερολογιτών, περί του προδότου Φλωρίνης, περί των Πανορθοδόξων Συνόδων του 16ου αιώνος; ότι εάν έχουν θεία χάρη οι νεοημερολογίτες, τότε ο Φλωρίνης είναι καθηρημένος;
Την απάντηση την δίνει η υπαγωγή του θρησκευτικού μορφώματός, στο οποίο ανήκει, στον 4301/2014 νόμο.
------------------------
Χαιρετίζω την διάκριση την πίστη και την πνευματική κατάρτηση του κυρίου καθηγητή Χατζηνικολάου. Εχω ακριβώς την ίδια πίστη με αυτόν. Καλη δύναμη και καλή υπομονή.
Αποκαθήλωση εικόνων στο Νοσοκομείο Σερρών!
Καταγγελία-σοκ εργαζόμενης για «εικονομαχία επειδή ενοχλούνται οι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες»
Μια φοβερή καταγγελία για
το Νοσοκομείο Σερρών έκανε η πρόεδρος της Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας του
νοσοκομείου Κική Μιχαηλίδου, σχετικά με απόφαση που ανακοινώθηκε στους
εργαζομένους για τις θρησκευτικές εικόνες στους θαλάμους του.
Η κυρία Μιχαηλίδου είπε ότι «υπάρχει απαίτηση να κατεβούν όλες οι εικόνες από
τα δωμάτια του νοσοκομείου, υπάρχει υπουργική εντολή, που την κρύβουν», τη στιγμή που η διαμαρτυρία των ανεμβολίαστων εργαζομένων
του νοσοκομείου συνεχίζεται κανονικά και δρομολογούνται κινητοποιήσεις για
σήμερα.
Όσον αφορά το θέμα του «ξηλώματος» των εικόνων μέσα από τα δωμάτια, έγινε γνωστό ότι θέλησαν να προχωρήσουν σε αυτή την κίνηση έπειτα από διαμαρτυρίες κάποιων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών που νοσηλεύονται στο Γενικό Νοσοκομείο Σερρών! Η πλήρης δήλωση της κυρίας Μιχαηλίδου είναι η εξής:
Εντείνεται η Τζιχαντιστική Γενοκτονία των Χριστιανών στη Νιγηρία
του Raymond Ibrahim
Αυτό που αρκετοί διεθνείς παρατηρητές χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια ως «καθαρή γενοκτονία» των Χριστιανών στη Νιγηρία έχει φτάσει σε νέα επίπεδα. “Δεν έχουμε δει ποτέ μια τόσο κακή κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα όπως η σημερινή. Η κυβέρνηση υποστηρίζει πλήρως την αιματοχυσία στη Νιγηρία. Σκοτωνόμαστε μόνο επειδή δεν είμαστε μουσουλμάνοι. Αυτοί οι κακοί τζιχαντιστές Fulani με υποστήριξη του από την κυβέρνηση σκοτώνουν ανθρώπους, καταστρέφουν τα σπίτια και τα χωράφια τους, αλλά όταν προσπαθούμε να αμυνθούμε, η κυβέρνηση προχωρά στη σύλληψη των ανθρώπων μας. Τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτή; ” – Σεβ. Jacob Kwashi, Αγγλικανός επίσκοπος, κατά τη διάρκεια κηδείας για 17 δολοφονημένους Χριστιανούς, Morning Star News, 30 Αυγούστου 2021.
«Εν τω ονόματι του Ιησού…» -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών
Eίναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.