H αίρεσις τού Οικουμενισμού έχει δύο χαρακτηριστικά που δεν είχαν οι παλαιές αιρέσεις

Πρώτον, την καθολικήν κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας επίθεσιν και όχι μόνον εναντίον ενός δόγματος και δεύτερον, την καθολικήν σχεδόν αποδοχήν της αιρέσεως από τους κορυφαίους κληρικούς και θεολόγους της Ορθοδοξίας, με ελαχίστας εξαιρέσεις στο χώρο των ιερέων καί μοναχών. 

Σημειωτέον ότι οι εξαιρέσεις αυτές αναφέρονται μόνο στό θεωρητικό πεδίον, δηλαδή στά λόγια και την πέννα, χωρίς ουδεμίαν πρακτικήν έκφρασιν αντιστάσεως, όπως είναι η διακοπή κοινωνίας με την αίρεσιν κ.λ.π. 
Το θλιβερώτερον όμως εν προκειμένω είναι η δικαιολογία που προβάλλουν αυτοί οι ρασοφόροι παντός βαθμού προκειμένου να υποστηρίξουν την θέσιν τους. Λέγουν χαρακτηριστικώς ότι ενεργούν έτσι, διότι επθυμούν να ευρίσκωνται εντός Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της Ορθοδόξου διδασκαλίας! 

----------------------------

 Ο/Η ΧΑΡΙΛΑΟΣ είπε...

Τα ίδια και χειρότερα αναφέρουν και οι οπαδοί του πεπτωκότος πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου για τους αιρετικούς και σχισματικούς Νεοημερολογίτας.

"Οι Νεοημερολογίτες βρίσκονται εντός της Εκκλησίας και έχουν θεία Χάρι", λένε, με αποτελέσμα πολλοί εκ των Νεοημερολογιτών να παρασύρονται και να παραμένουν εκτός Εκκλησίας, ήτοι στην αναθεματισμένη σχισματοαίρεσή τους.

--------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

ΧΣ:«΄΄Οι Νεοημερολογίτες βρίσκονται εντός της Εκκλησίας και έχουν θεία Χάρι΄΄,λένε,με αποτελέσμα πολλοί εκ των Νεοημερολογιτών να παρασύρονται και να παραμένουν εκτός Εκκλησίας, ήτοι στην αναθεματισμένη σχισματοαίρεσή τους.»

Διά μίαν εἰσέτι φοράν ὁ κ. ΧΣ ψεύδεται ἀσυστόλως! Διότι οἱ μέν Ν/Ηται λέγουν ὅτι οἱ Π/Ηται εἶναι αὐτοί πού εὑρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας καί δέν ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια, οἱ δέ Π/Ηται (οἱ ἀποτειχισμένοι ἐννοεῖται) λέγουν ἐπισήμως (Συνοδικῶς) ἤ ἀκριβῶς τό ἀντίθετον (οἱ Ματθαιϊσταί καί ἡ Σύνοδος Μακαρίου) ἤ ὅτι δέν γνωρίζουν (Σύνοδος Καλλινίκου μετά τήν ἕνωσίν των μέ τούς Ἁγιοκυπριανίτας). Οἱ ἀποτειχισμένοι ἀπό ὅλες τίς Συνόδους Π/Ηται λέγουν ὅτι οἱ ἐν γνώσει κοινωνοῦντες μέ τούς Οἰκουμενιστάς ὄχι μόνον ΔΕΝ λαμβάνουν εὐλογίαν, ἀλλά κολάζονται κιόλας, κατά τήν διδασκαλίαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Μόνον οἱ ἐν ἀγνοίᾳ κοινωνοῦντες λαμβάνουν εὐλογίαν. Πάντως, ἔτσι ὅπως τό ἔγραψεν ὁ κ. ΧΣ, προπαγανδιστικῶς, δηλαδή, καί οὐχί ἐν Ἀληθείᾳ, οὐδείς ἐχέφρων ἀποτειχισμένος Π/Ητης τό λέγει! Διότι τότε δέν θά ὑπῆρχε λόγος ν' ἀποτειχισθῇ, δηλαδή ἔτσι θ' ἀκύρωνε τήν ὁμολογίαν του!

Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:

Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου “Εκκλησιών”) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6^ο  άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!

π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Τόν πολιτικό ρόλο τοῦ Μασονισμοῦ πραγματοποιεῖ ἡ Λέσχη Bilderberg, πού ἔχει αἰχμαλωτίσει τήν πλειονότητα τῶν πολιτικῶν δυνάμεων»

Ὁ Τεκτονισμὸς/Μασονία εἶναι ἐμβόλιμο μέγεθος στὴν ἑλληνορθόδοξη κοινωνία, ποὺ παρασιτεῖ στὸ σῶμα της, μὲ συνέπειες ὀδυνηρὲς γιὰ τὴν συνοχὴ καὶ ταυτότητά της. Τὸ σημαντικότερο: Ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι τοκετὸς ξένων ὠδίνων, ξένος τελείως πρὸς τὴν ταυτότητα τοῦ Γένους/Ἔθνους μας, καὶ μάλιστα στὴν οὐσία του μὴ συμβατὸς μὲ αὐτήν. Ἔτσι, ἐνεργεῖ τὸν ἰδεολογικὸ διαμελισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, κυρίως στὰ «ὑψηλότερα» κοινωνικὰ στρώματά της, συμβάλλοντας στὴ διαιώνιση καὶ τὸ βάθεμα τοῦ ἰδεολογικοῦ μας διχασμοῦ. Ἡ δράση του (ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα) στὸν δικό μας γεωγραφικὸ χῶρο ἐθεμελίωσε τὴν βεβαιότητα ὅτι ἡ Μασονία ταυτίζεται μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὴν σκοτεινότητα λειτουργίας καὶ ἐνέργειας, κάτι ποὺ ὑποστασιώνεται στὴ γνωστὴ στὰ Ἰόνια Νησιὰ καὶ ἀπαξιωτικὴ γιὰ κάποιον διατύπωση• «σὰν μασόνος»...

Την παιδοκτονία την καταριούνται – την άμβλωση την απαιτούν: Οι κριτές αποδεικνύονται τελικά υποκριτές!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Πλήθη οργισμένων ανθρώπων ρίχνουν το ανάθεμα στην φερόμενη ως παιδοκτόνο, άλλα σφυρίζουν αδιάφορα για την άμβλωση και τους 300.000 θανάτους αγέννητων παιδιών ανά έτος.

Άμβλωση: Βαριά και ασήκωτη είναι η μπόχα της υποκρισίας όταν απλώνεται σε μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν την αντέχει ο Θεός, δεν την αντέχει ούτε η ίδια η φύση που στενάζει. Χιλιάδες ιεροεξεταστές του καναπέ, του πληκτρολογίου, της πρόχειρης κατάρας, ξεσπάθωσαν και δεν λέει να καταλαγιάσει η δίψα τους για αίμα, ενώ δεν κοιτούν τα χέρια τους που είναι βαμμένα με αυτό.

Βγαίνουν με λυσσασμένους αφορισμούς αντί για δικράνια, και με κινητά στο χέρι αντί για αναμμένους πυρσούς, να καταδικάσουν την φερόμενη παιδοκτονία. Δολοφονήθηκαν – λέει – αθώα παιδιά, που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Απόλυτα σωστό, εφόσον αποδειχθεί. Πείτε μας κάτι όμως και για τα 300.000 σφαγιασμένα αγέννητα παιδιά  τον χρόνο που τα απομεινάρια τους πετιούνται στα σκουπίδια!

Χρειάζεται προσοχή:

Όπως μιά αρρώστια δεν βλάπτει μόνο το άρρωστο όργανο, αλλά ολόκληρο τον οργανισμό, με τον ίδιο τρόπο και η αίρεση, εφόσον δηλητηριάζει κάποια μέλη της Εκκλησίας, προκαλεί πόνο σε ολόκληρο το σώμα της και το βλάπτει. Γι’ αυτόν τον λόγο, κάθε φορά που εμφανιζόταν μία αίρεση, η οποία απειλούσε το Σώμα της Εκκλησίας, συνέρχονταν Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι, που αναθεμάτιζαν και την αίρεση και τους αιρετικούς, οι οποίοι την υπεράσπιζαν. Με τον τρόπο αυτόν, απέκοπταν από το Σώμα της Εκκλησίας και την αιρετική διδασκαλία και αυτούς, που την προωθούσαν. 

------------------------

 Ο/Η ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ είπε...

Πριν όμως από τον αναθεματισμό κάθε αίρεσης και των αιρετικών από μια Οικουμενική Σύνοδο, η οποία πάντα εκφράζει το πλήρωμα της Εκκλησίας, προηγείται πάντα ο άγιος Λαός τους Θεού και οι άγιοι Θεοφόροι Πατέρες μας που είχαν αποχωρισθεί, αποτειχιστεί, δηλαδή, αναθεματίσει τους αιρετικούς όχι μόνο με τον ορθόδοξο λόγο τους αλλά και με την ομολογιακή ορθοπραξία τους... ΒΛΕΠΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ, ΜΕΓΑ ΑΝΤΩΝΙΟ, ΜΕΓΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ, ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ, ΑΓΙΟ ΜΑΞΙΜΟ ΤΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ, ΜΕΓΑ ΦΩΤΙΟ, ΜΕΓΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟ, ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ, ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΠΑΛΑΜΑ, ΑΓΙΟ ΚΟΣΜΑ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟ, ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΚΑΙ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΜΥΡΙΑΔΩΝ ΑΚΟΜΑ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ.

Το αμμώδες υπόβαθρο της Δημοκρατίας μας

Η ποιότητα της Δημοκρατίας κρίνεται εκ του γεγονότος της ύπαρξης εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και του Κράτους, πλην όμως τούτο συμβαίνει όταν υφίσταται εν τοις πράγμασι συντεταγμένο Κράτος και δεσπόζει το Κράτος Δικαίου όπως αναφέρεται σαφώς εις την θεωρία του Συνταγματικού Δικαίου αλλά και εν γένει εις τις πολιτικές επιστήμες και ειδικότερον την Πολιτειολογία.

Το μέτρο της εξέλιξης της Δημοκρατίας, καθίσταται η δυνατότητα του πολίτη να κρίνει και η άποψη του να εισακούγεται ούτως ώστε δια της αμέσου αυτής αμφιδρόμου και άμεσης σχέσεως να επιτυγχάνεται η διαρκής εξέλιξη και πρόοδος ενός κραταιού πολιτεύματος ερειδομένου σε αρχές και αξίες.

ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ~ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ

 

Τη Δ΄ (4η) Απριλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ και ΑΓΑΘΟΠΟΔΟΣ.

Θεόδουλος και Αγαθόπους οι Άγιοι Μάρτυρες κατήγοντο εκ Θεσσαλονίκης, ήσαν δε ο μεν Θεόδουλος νεώτερος κατά την ηλικίαν, ο δε Αγαθόπους πρεσβύτης. Δια δε την εις Χριστόν πίστιν ωδηγήθησαν προ του άρχοντος Φαυστίνου και μη πεισθέντες να αρνηθώσι τον Χριστόν, αλλά φυλάττοντες την εις Αυτόν πίστιν ασάλευτον, ερρίφθησαν εις τον βυθόν της θαλάσσης και ούτω τελςιωθέντες έλαβον οι αοίδιμοι του Μαρτυρίου τον στέφανον. Προ δε της αποδημίας των εδηλώθη εις αυτούς δι’ αποκαλύψεως ό,τι έμελλον να πάθωσιν. Εφάνη δηλαδή εις αυτούς καθ’ ύπνον, ότι επεβιβάσθησαν εις πλοιάριον και έπλεον· έπειτα είδον ότι, γενομένης τρικυμίας, εσχίσθη το πλοιάριον εις δύο και όλοι μεν οι πλέοντες επνίγησαν, αυτοί δε μόνοι διασωθέντες, ανήλθον επί όρους τινός, του οποίου η κορυφή έφθανε μέχρι του ουρανού.

«ΦΩΤΙΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΨΕΙ»

Ἡ ἐφημερὶς «Ἔθνος τῆς Κυριακῆς», γράφει τὰ ἑξῆς: «Φωτιὰ θὰ πέσει νὰ μᾶς κάψει, χριστιανοί! Δὲν φτάνει ποὺ οἱ Γερμανοὶ Λουθηρανοὶ ἔβγαλαν γυναίκα ἀρχιεπίσκοπο, χωρισμένη καὶ μητέρα 4 παιδιῶν. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ Σουηδοὶ τοὺς ξεπέρασαν, ἐκλέγοντας ἐπίσκοπο Στοκχόλμης μιὰ δεδηλωμένη λεσβία, ποὺ συζεῖ μὲ ἄλλη γυναίκα (ἐπίσης παστόρισσα) κι ἔχουν υἱοθετήσει ἕνα ἀγοράκι! Ἡ… μακαριοτάτη δὲν κρύβει τὴν πολιτική της προτίμηση ὑπὲρ τῶν Σοσιαλδημοκρατικῶν!». Τὸ ὡς ἄνω δημοσίευμα ἀφιεροῦται εἰς τοὺς ἀνὰ τὰ Πατριαρχεῖα Μιτροφοροῦνας ἢ μή, ἐνθέρμους ἐραστὰς τῶν οἰκουμενιστικῶν διαλόγων καὶ «συναδέλφων» τῆς ὡς ἄνω κυρίας, μὲ τὴν ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς εὐχήν μου, ὅπως «ἡσύχιον καὶ ἀκίνδυνον βίον διάγωσι», τόσον ἐν τῇ «φιλτάτῃ των Πατρίδι» τῇ ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ εὑρισκομένῃ, ὅσον καὶ κατὰ τὰς ἐπισκέψεις των εἰς τὴν φιλτάτην ἡμῶν Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, συνεπικουρούμενοι καὶ ἀπὸ τὰς εὐχάς, βεβαίως, βεβαίως τῆς «Σεβασμιωτάτης Ἐπισκόπου Στοκχόλμης» κ. Εὔας Μπροῦνε καὶ πασῶν τῶν ἐν Στοκχόλμῃ «εὐλαβεστάτων» λεσβιῶν, ΑΜΗΝ. Τὴν εὐχήν τους νἄχουμε. Ἀνδροπρεπῶς ἀσπάζομαι τὴν δεξιάν Σας.

Γιάννης Παλαμήδης,

Θεολόγος, ἐν Ἀθήναις

«φύλακες γρηγορείτε».

Η Ορθοδοξία δεν αποτελεί περιοχήν εξελίξιμον· αλλ’ ιερόν θεοδίδακτον μυστήριον πιστευόμενον εν ειλικρινεία και απεριέργω διαθέσει, βιούμενον δε εν ταπεινώσει και απλότητι. Εφ’ όσον «Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», κατ’ ακολουθίαν και «Ορθοδοξία χθες και σήμερον η αυτή και εις τους αιώνας». Τα πλήθη των εν Ουρανοίς Μαρτύρων, Ομολογητών και Πατέρων της Ορθοδοξίας, εν αρμονική συμφωνία προς το ανά τα πέρατα της Οικουμένης πλήρωμα της Μιάς, Αγίας Ορθοδόξου, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, εν μαχίμω συναγερμώ κραυγάζουν: «φύλακες γρηγορείτε». Και την φωνήν αυτήν οφείλουν να ακούσουν, προ παντός, οι Επίσκοποι και οι Κληρικοί, μιμούμενοι εν προκειμένω τον Μάρκον τον Ευγενικόν, τον Γρηγόριον Παλαμάν και άλλους της Ορθοδοξίας προμάχους. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν είναι ο εγκόσμιος τύπος της Διοικήσεως (απαραίτητος και αυτός, εν ακολουθία όμως προς την μεταφυσικήν υφήν του Μυστηρίου της Ορθοδοξίας) αλλά η Πίστις και η εν τη Πίστει εξωχρονική και εξωχωρική μυστηριακή συνάντησις της τε Στρατευομένης και θριαμβευούσης Εκκλησίας και των εν Γη αγωνιζομένων τέκνων αυτής.

Δ. Μ. Μπατιστάτος

Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού : Τι συμβαίνει; τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου; Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα; Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;      

Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Ο Σταυρός Του και ο σταυρός μου -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ

Το Ευαγγέλιο μιλά για δύο σταυρούς· το σταυρό του Χριστού και το σταυρό το δικό μας. Ο σταυρός του Χριστού είναι εκείνος, που καταδέχθηκε ο Κύριος να τον σηκώση στον ώμο Του και ύστερα να σταυρώση πάνω σ΄ αυτόν τη σάρκα Του και να παραδώση το πνεύμά Του, να δοκιμάση με αυτόν τον θάνατο. Είναι εκείνος, που μπήχτηκε στο Γολγοθά και έμπηξε καρφί μεγάλο μέσ΄ την καρδιά του άδη, διέρρηξε την κοιλιά του και τον ανάγκασε να ξεράση τους νεκρούς του. Ο σταυρός του Χριστού είνε το ξύλο, με το οποίο συνέτριψε ο Θεάνθρωπος Ιησούς το κεφάλι του διαβόλου και το οποίο χαρίζει στους πιστούς τη λύτρωσι. Ποιος είνε, όμως, ο δικός μας σταυρός; Από τότε, που ο Χριστός έπαθε και υπέφερε όσα κανένας άλλος άδικα και βαθειά, σταυρό οι άνθρωποι λέμε τα παθήματα και τις θλίψεις μας. Σταυρός είναι η αρρώστια, η φτώχεια, η αδικία· σταυρός είναι η ξενιτειά, ο καημός, η ταλαιπωρία· σταυρός είνε η εγκατάλειψι, η δυστυχία, ο χαροκαμός. Κι είνε αλήθεια ότι όλα τούτα σταυρώνουν τον άνθρωπο, τον κάνουν μιμητή του πάθους του Χριστού, ιδίως όταν τα υφίσταται άδικα, και προ πάντων όταν τα υπομένη με τη συνείδησι ότι υπάρχει Θεός που δεν θα τον αφήση να χαθή.

PHILOKALIAN DISTINCTION BETWEEN ORTHODOXY AND HERESY by Protopresbyter fr. George D. Metallinos

1.   Introduction

It is a known fact that a precise definition of Orthodoxy as a Church is impossible, because “Orthodoxy-Church” is a Divine-human magnitude and, as far as its divine element is concerned, it supersedes every intellectual-logical conception. So, if we wished to somehow define Orthodoxy, we could say the following:  Orthodoxy is the presence of the Uncreated in the world and in History, and the potential of the created to become sanctified and attain theosis. A (Christian) Deismus: “Deus Creator, sed non Gubernator” (A God Creator, but not Governor) – is a pure delusion, orthodoxically speaking. The Time-less and supra-Time element is constantly within the world and within Time, so that it may sanctify Time and transform it into the Time of the divine Kingdom, into eternity (see the words of the Apostle Paul:  “It is necessary for this perishable thing to clothe itself with imperishability, and this mortal thing to clothe itself with immortality” – Cor.I, 15:53).

ΙΟΥΔΑΣ: ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ»; -- της κ. Δάφνης Βαρβιτσιώτη

Μέ τό Πάσχα ἐπί θύραις, ἐπανέρχεται στήν μνήμη ὅλων ἡ παγκοσμίου ἐμβέλειας ―καί μέχρι πρότινος ἀδιανόητη― ἐκστρατεία γιά τήν ἠθική ἀποκατάσταση τοῦ Ἰούδα τοῦ ᾽Ισκαριώτου, τήν ὁποίαν ἐνορχήστρωσαν, τά τελευταῖα χρόνια, διάφοροι φορεῖς, φαινομενικῶς ἄσχετοι μεταξύ τους. Στήν ῾Ελλάδα, οἱ πρῶτες σχετικές προσπάθειες ἐμφανίσθηκαν στις ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, κυρίως ὑπό μορφήν τηλεοπτικῶν συζητήσεων. Εἴτε ἐνεπίγνωστα, εἴτε ὄχι, οἱ συζητήσεις αὐτές ἐξυπηρετοῦσαν τήν ἐκστρατεία ὑπονομεύσεως τῶν ἠθικῶν ἐρεισμάτων τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν, τήν ὁποίαν ἔχουν ἐξαπολύσει ἐναντίον τους οἱ φορεῖς τῆς Νέας ᾽Εποχῆς. Καί, εἴτε ἐνεπίγνωστα, εἴτε ὄχι, οἱ συζητήσεις αὐτές ἐναπέθεσαν, μέσα στήν συνείδηση τοῦ ἀνυποψίαστου μέσου Ἕλληνα, τόν σπόρο τῆς σχετικοποιήσεως ἑνός συμβόλου, τό ὁποῖο ἀντιπροσώπευε, ἐπί δύο χιλιετίες, τόν ῞Υπατο Προδότη.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ (Αθωνικά άνθη)

«Την πάνσεπτον εγκράτειαν εναρξώμεθα φαιδρώς, ακτίνας απολάμποντες των αγίων εντολών, Χριστού του Θεού ημών· αγάπης την λαμπρότητα, προσευχής την αστραπήν, αγνείας καθαρότητα, ανδρείας την ισχύν· όπως λαμπροφόροι προφθάσωμεν εις την αγίαν Ανάστασιν…» Εκκλ. Υμνογραφία.

Με πόσην νοσταλγίαν και χαράν ο πνευματικός άνθρωπος περιμένει την αγίαν περίοδον της Μεγ. Τεσσαρακοστής! Γνωρίζει ότι όλος ο κύκλος των ημερών αυτών ανταποκρίνεται περισσότερον προς τας ανάγκας της πεπτωκυίας ανθρωπίνης φύσεως. Όλαι, βεβαίως, αι ημέραι του έτους είναι άγιαι και εκάστη εξ αυτών θα μας φέρη κάποιο μήνυμα, ενός, δύο ή περισσοτέρων αγίων, που εορτάζουν την γενέθλιον ημέραν της τελειώσεώς των, είτε μαρτυρικώς, είτε «εν ειρήνη». Επίσης άλλαι ημέραι αναφέρονται εις τον εορτασμόν γεγονότων, σχετιζομένων με την επί γης παρουσίαν του Κυρίου και το απολυτρωτικόν του έργον. Όλα εις την Εκκλησίαν είναι με μεγάλην και θείαν σοφίαν ρυθμισμένα υπό των αγίων Πατέρων, ώστε να υπάρχη συγκερασμένον δι΄ όλου του εορταστικού κύκλου το κατά Θεόν πένθος με την πνευματικήν χαράν.

Τρεις ρωσικές παροιμίες για τον παγκόσμιο-πολυμορφικό ολοκληρωτισμό --- Του Κωνσταντίνου Βαθιώτου Καθηγητού Πανεπιστημίου Θράκης

«Μια αρχή της μηχανικής μάς λέει πως ένας μόνο άνθρωπος μπορεί, μ’ ένα αρκετά μακρύ μοχλό, να κινήσει ολόκληρο τον κόσμο. Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσυν αποτελεί μια ζωντανή απόδειξη της αρχής αυτής.

Η πένα του χρησιμεύει ως μοχλός, ένας μοχλός που γίνεται ακόμη πιο ισχυρός χάρη στην ευφυία του συγγραφέα, το ταλέντο του, το κουράγιο του και την αδάμαστη ακεραιότητά του.

Προσπαθεί να κινήσει έναν κόσμο που περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι παραδομένος στην τρέλα και στη δειλία. Ένα κόσμο που χαιρετά τον τρόμο, το έγκλημα και την καταπίεση […]».

(L. Kirkland)

-------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

«Οὐαί οἱ λέγοντες τό πονηρόν καλόν καί τό καλόν πονηρόν, οἱ τιθέντες τό σκότος φῶς καί τό φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τό πικρόν γλυκύ καί τό γλυκύ πικρόν. Οὐαί οἱ συνετοί ἐν ἑαυτοῖς καί ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες οἱ δικαιοῦντες τόν ἀσεβῆ ἕνεκεν δώρων καί τό δίκαιον τοῦ δικαίου αἴροντες» (Ἠσ. 5:20-23).

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ

Βουνόν δε δασύ και κατάσκιον είναι η Θεοτόκος· βουνόν μεν λέγεται διότι καθώς το όρος και το βουνόν ούτε αροτριάται, ούτε γεωργείται, ούτε σπείρεται από ανθρώπους αλλ΄ αυτοφυώς και αγεωργήτως βλαστάνει τα υψηλά δένδρα και τα χαμόκλαδα και το χορτάρι· ούτω και η Θεοτόκος ασπόρως και αγεωργήτως εβλάστησε τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, ως δένδρον μεν υψηλόν, δια το ύψος της Θεότητος ως χαμόκλαδον δε, δια την ταπεινότητα της ανθρωπίνης φύσεως και ως χόρτον, διότι τρέφει τους αυτώ πιστεύοντας. Δασύ δε βουνόν λέγεται η Θεοτόκος καθώς εις το δασύ βουνόν δεν μπαίνει τσεκούρι, ούτε χέρι ανθρώπου κόπτει τα ξύλα αυτού δια την πολλήν δασύτητα. Σίδηρος = (λογισμός πονηρός) δεν ανέβη εις Αυτήν ο γεννών σκωρίαν: (μολυσμόν και φθοράν πάθους σαρκικού), ούτε χειρ ανθρωπίνη ίνα κόψη την παρθενίαν Αυτής. Όθεν ο Δανιήλ είπε περί του όρους τούτου της Παρθένου: «Εθεώρουν, έως ου ετμήθη λίθος από όρους άνευ χειρός». Δανιήλ β: 45.

Τη Γ΄ (3η) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΝΙΚΗΤΑ Ηγουμένου της Μονής Μηδικίου.

Νικήτας ο Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής, εκ νεαράς ηλικίας αγαπήσας την εγκράτειαν, αφήκε τον κόσμον και απήλθεν εις τα όρη και εις την ησυχίαν, όπου ειργάζετο πάσαν αρετήν· όθεν εκ τούτου υψώθη και έγινε μέγας και περιβόητος, επειδή δε εκυβερνάτο με την του λόγου διάκρισιν, έγινε και οικονόμος ψυχών και πιστός Ιερεύς του Θεού. Διωχθείς δε εκ του ποιμνίου του παρά των εικονομάχων, ως προσκυνητής των θείων και αγίων Εικόνων, κατεδικάσθη εις πικράς εξορίας. Αλλ’ αυτός, ευχαριστών δι’ όλας τας κακοπαθείας, τας οποίας εδοκίμασε χάριν των θείων Εικόνων, εδείχθη δόκιμος αγωνιστής και την μεν ψυχοβλαβή αίρεσιν των θεομάχων, δια των διδασκαλιών και παρακινήσεων αυτού, ήλεγξε, πολλούς δε παρεκίνησε και να μαρτυρήσωσι ακόμη δια τον σεβασμόν των προς τας αγίας Εικόνας. Όθεν και διπλάς τας λαμπάδας ανάψας, της ομολογίας, δηλαδή, και της ασκήσεως, διπλούς και τους στεφάνους εκ χειρός Κυρίου εδέχθη, προς τον Οποίον μεταστάς, ανεπαύσατο.

ΔΙΔΑΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΠΕΡΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

ΗΛΙΟΥ ΜΗΝΙΑΤΗ Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων.                                                               

Διδάσκαλε, ήνεγκα τον υιόν μου προς σε, έχοντα πνεύμα άλαλον (Μάρκ. θ: 17).              

«Αφοβία μεγάλη το φοβείσθαι τους νόμους», είπεν ένας σοφός. Όποιος δηλαδή φοβείται τους νόμους, αυτός δεν φοβείται καμμίαν τιμωρίαν. Φοβερός είναι ο Κριτής, φοβερά και η Κρίσις. Όστις όμως έχει φόβον και του Κριτού και της κρίσεως, αυτός θέλει ζήσει χωρίς τον φόβον και από του Κριτού την οργήν και από της Κρίσεως την τιμωρίαν. Νομίζω ότι σας έδωκα άλλην φοράν να εννοήσετε δια τινος τρόπου οποίος τρόμος μέλλει να είναι εις την Δευτέραν του Χριστού Παρουσίαν, όταν ο Κριτής είναι Θεός, όλος οργή, χωρίς έλεος, διότι η δικαιοσύνη του κάνει κρίσιν και εκδίκησιν· και ο κρινόμενος αμαρτωλός, πταίστης χωρίς απολογίαν, διότι η συνείδησίς του κάμνει την κατηγορίαν και την απόφασιν. Έρχομαι λοιπόν σήμερον να σας είπω, ότι δεν είναι άλλος τρόπος δια να μη φοβήσθε, ούτε εκείνον τον φοβερόν Κριτήν, ούτε εκείνην την φοβεράν Κρίσιν, παρά το να έχετε τον φόβον και του Κριτού και της Κρίσεως.

Ο Κύριος ωμίλησε προς εμέ και είπεν· (ΙΕΖΕΚΙΗΛ : ΛΔ΄ 1-11)

“υιέ ανθρώπου, προφήτευσε εναντίον των πνευματικών ποιμένων του ισραηλιτικού λαού. Προφήτευσε και ειπέ στους ποιμένας αυτούς αυτά· λέγει ο Κύριος· Αλλοίμονον εις σας, ποιμένες του Ισραηλιτικού λαού. Μήπως τον εαυτόν των μόνον περιθάλπουν και δια τον εαυτόν των μόνον ενδιαφέρονται οι ποιμένες; Οι αληθινοί ποιμένες δεν βόσκουν τα πρόβατα των;

Ιδού όμως, ότι το γάλα των προβάτων τρώγετε, με τα μαλλιά αυτών κατασκευάζετε ενδύματα και ενδύεσθε. Το παχύτερον από αυτά το σφάζετε· και εν τούτοις τα πρόβατά μου δεν τα βόσκετε.

«Καί συνέτριψας μοχλούς αἰωνίους...» (Τό σπήλαιον τοῦ Πλάτωνος) -- Γράφει ὁ κ. Λουκᾶς Μπακάλης, φιλόλογος

Αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἑλληνικὸς - ὅπως καὶ ὁ ὑπόλοιπος, πλὴν τοῦ ἑβραϊκοῦ- κόσµος, ζοῦσε στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ στὴν πλάνη τῶν εἰδώλων. Οἱ ἄνθρωποι, ὡς «µὴ ἔχοντες ἐλπίδα», κατατρυχόµενοι ἀπὸ τὰ καθηµερινὰ πιεστικὰ καὶ συνεχῶς ἄλυτα προβλήµατά τους, παραδίδονταν χωρὶς φραγµοὺς στὰ πάθη τους, τὰ ὁποῖα µὲ τὴ σειρά τους, τοὺς ὑποδούλωναν στὶς ἐπιθυµίες τῆς σάρκας καὶ τῶν αἰσθήσεων... Καὶ συνεχῶς κατέβαιναν ἠθικὰ ὅλο καὶ «πιὸ βαθιὰ στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα». Οἱ κοινωνίες εἶχαν φθάσει στὸ ἔσχατο σηµεῖο τῆς σήψης: Οἱ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι γιὰ ἐλάχιστα χρέη καταντοῦσαν δοῦλοι. Οἱ δοῦλοι λογαριάζονταν ὡς ζῷα. Οἱ ἀδύνατοι καὶ ἀνήµποροι πετάγονταν στοὺς Ἀποθέτες καὶ τὸν Καιάδα. Οἱ γέροντες ἄνω τῶν 60 ὑποχρεώνονταν νὰ πιοῦν κώνειο, γιὰ νὰ φύγουν ἀπὸ τὴ ζωή «οἰκειοθελῶς» (νῆσος Κέα καὶ αλλού). Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά, τέλος, εἶχαν τὴν ἀξία εὐτελοῦς ἀντικειµένου (res), χωρὶς κανένα δικαίωµα.

ΤΗ Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Τη αυτή ημέρα Κυριακή Τετάρτη των Νηστειών, μνήμην επιτελούμεν του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου συγγραφέως της Κλίμακος.                            

Ιωάννης ο Όσιος Πατήρ ημών εγεννήθη εν Παλαιστίνη περί το έτος φκγ΄ (523). Εις ηλικίαν δέκα εξ ετών, φρόνιμος ων και κατά πολλά φιλόθεος, παρέδωκεν ο μακάριος την ζωήν του εις τον Θεόν, γενόμενος εις Αυτόν θυσία ιερωτάτη, ανελθών ως Αναχωρητής εις το Σίναιον όρος. Είτα, μετά δέκα εννέα χρόνους, εισέρχεται εις τον αγώνα της ησυχίας, ελθών εις το Μοναστήριον της ασκήσεως, όπερ ευρίσκεται μακράν του Κυριακού σημεία πέντε, εις τόπον καλούμενον Θωλάν. Εκεί διέμεινε τεσσαράκοντα χρόνους θερμαινόμενος εις την καρδίαν από την προς τον Θεόν αγάπην.