The Synodikon of the Seventh Ecumenical Council

The Synodikon is the official statement of the Council. On the first Sunday of Great Lent we celebrate the triumph of orthodoxy with a procession with Icons, concluding with the solemn proclamation of the Council.

As the prophets beheld, as the Apostles have taught, as the Church has received as the teachers have dogmatized, as the Universe has agreed, as Grace has shown forth, as Truth has revealed, as falsehood has been dissolved, as Wisdom has presented, as Christ Awarded, thus we declare, thus we assert, thus we preach Christ our true God, and honor His Saints in words, in writings, in thoughts, in sacrifices, in churches, in Holy Icons; on the one hand worshipping and reverencing Christ as God and Lord; and on the other hand honoring as true servants of the same Lord of all and accordingly offering them veneration.

This is the Faith of the Apostles,
this is the Faith of the Fathers,
this is the Faith of the Orthodox,
this is the Faith which has established the Universe.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

7. Η ύπαρξη αιρετικών επισκόπων στην Εκκλησία

1. Υπάρχει μια λαθεμένη αντίληψη. Λένε πολλοί. Εμένα μ’ ενδιαφέρει εγώ να είμαι Ορθόδοξος. Δεν με νοιάζει το τι κάνει, ή τι πιστεύει ο επίσκοπός μου! Ο επίσκοπος, με τον οποίο έχω «κοινωνία», έχει το δικαίωμα, λένε, να έχει ως άτομο τις προσωπικές του απόψεις. Και αυτές οι απόψεις του, μπορεί να μην είναι πάντοτε Ορθόδοξες! Αυτό είναι τεράστιο λάθος! Οι λόγοι είναι οι εξής:

α. Ο επίσκοπος δεν μπορεί ποτέ να έχει άλλες προσωπικές απόψεις σε θέματα Ορθοδοξίας και άλλες απόψεις ως επίσκοπος. Ο επίσκοπος δεν έχει καν προσωπικές απόψεις για τα θέματα αυτά. Προσωπικές απόψεις είχαν και έχουν μόνο οι αιρετικοί. Ποτέ όμως οι Ορθόδοξοι! Οι Ορθόδοξοι έχουν ως απόψεις την Ορθόδοξη πίστη, που μας απεκάλυψε ο Θεός!

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΙΠΝΟΝ ΤΟΝ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΙΠΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.

Ανάγκη είναι, αδελφοί μου αγαπητοί, να επαναφέρωμεν εις ενθύμησιν την αρχήν της εξηγήσεως των αγίων και φρικτών Μυστηρίων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δια να δοξάσωμεν τον μόνον μακρόθυμον. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, μέλλων να σταυρωθή εκουσίως και να αποθάνη κατά το ανθρώπινον, ηθέλησε να παραδώση το μυστήριον της θείας Αυτού Κοινωνίας προς τους Ιερούς Ναθητάς Του και προς πάντας ημάς, οίτινες εμέλλομεν να τον πιστεύσωμεν Θεόν αληθινόν. Το εσπέρας λοιπόν της μεγάλης Πέμπτης λέγει προς τους Μαθητάς Του· «Μάθετε, ότι μετά δύο ημέρας γίνεται το Πάσχα και ο υιός του ανθρώπου (εννοών εαυτόν) παραδίδεται εις το να σταυρωθή» (Ματθ. κστ: 2). Του λέγουν οι μαθηταί: «Που θέλεις, Κύριε, να Σου ετοιμάσωμεν να φάγης το Πάσχα»;

The People of God: Its Unity And Its Glory

The Father George Florovsky Memorial Lecture

 A discussion of John 17:17-24 in the light of patristic thought.

 

At the very beginning of this address Ι would like to say what a high honour and distinct privilege it is for me to be asked to deliver the annual lecture in commemoration of the faith and testimony of Father Georges Florovsky.

The protopresbyter G. Florovsky was a man of great theological contribution, of genuine spiritual vision, and of humble pastoral diaconia. Ιn the memory of those who had the privilege of knowing him, he will remain as "an example of the believers, in word, in conversation, in charity, in spirit, in faith, in purity" (1 Tim. 4,12). Ιn the hearts of those who have known him through his writings he will be remembered as a theologian dedicated to bear witness to what we call "the Orthodox ethos", or,"the Orthodox way". Both as a scholar and as a pastor the late Father G. Florovsky was a living testimony to the Patristic Theology. His entire theological approach was ad mentem patrum. His constant effort was to prove that the eternal strength of Orthodox Theology lies in the patristic inheritance.

With the same intention the Orthodox Theological Society of America, honouring his memory, projects the spirit and the passion, the life and the word of our Fathers. And, indeed, to transmit the spirit and the message of the patristic inheritance is, Ι believe, the best service one can offer to modern man caught up as he is in his οwn self sufficiency and futility.

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ - Αλεξανδρεύς

3ον

Όπως απλώνει το λάδι πάνω στο νερό της θάλασσας. Έτσι άπλωσε στο πλήθος που μαζεύτηκε έξω από το πραιτόριο το μίσος κι η κακία. Δεν χρειάστηκαν πάνω από πεντέξι φαρισαίους προσεκτικά μοιρασμένους ανάμεσά τους για να απλωθεί το δηλητήριο. Κοίταζα το πρόσωπο μιας μεσόκοπης γυναίκας πως άλλαξε σιγά-σιγά. Όταν ήρθε ήταν κουρασμένη, ξενυχτισμένη. Φαινόταν καθαρά πως την τραβούσε μια περιέργεια. Μια περιέργεια άρρωστη που έχουμε όλοι μας σαν πρόκειται να δούμε να αλλάζει η μοίρα ενός ανθρώπου προς το χειρότερο. Ένας πελάτης μου, Έλληνας, που του άρεσε να μου κάνει μάθημα κάθε φορά που ερχότανε μαζί μου (ίσως να νόμιζε πως έτσι ησύχαζε λίγο τις ενοχές του) έλεγε πως κι ο δικός του λαός είχε αυτό το χούι.

Είδα εκείνη τη γυναίκα να ξυπνά σιγά-σιγά. Το πρόσωπό της να χάνει την περιέργεια που μεταβαλλόταν σε μίσος. Σε λίγο με στριγγή φωνή κραύγαζε: “Πάρτον, πάρτον και σταύρωσέ τον”. Το πλήθος την ακολούθησε και σε λίγο το ρυθμικό “πάρτον-πάρτον” έμοιαζε με τον ήχο των καρφιών που καρφώνονταν από τώρα στα χέρια και τα πόδια του. Την έβλεπα να φωνάζει και μόλο που δεν την ήξερα πίστευα πως κάπου την έχω ξαναδεί. Και τότε... Τότε θυμήθηκα! Τι βάσανο είναι στον άνθρωπο η μνήμη! Ήταν εκείνη η ίδια γυναίκα.... Στάθηκα δίπλα της και ψιθύρισα: “Ωσανά, ωσανά υιός Δαυίδ”!

Πώς άκουσε τη φωνή μου; Θα ταν η ψυχή της που την ακούμπησε στα αυτιά της. Με κοίταξε με βλέμμα τρομαγμένο. Ύστερα πήρε δύναμη από τα “άρον, άρον” που άκουγε γύρω της. Με κοίταξε μ' οργή.

“Οι άνθρωποι κάνουν λάθη, είπε. Καλό είναι που το καταλάβαμε. Που καταλάβαμε την αλήθεια!”

ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως εκ τε των θείων Αποστόλων και των ιερών Ευαγγελίων, παραδεδώκασιν ημίν τέσσαρα τινά εορτάζειν τον Ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικον Δείπνον (δηλαδή την παράδοσιν των καθ’ ημάς φρικτών Μυστηρίων), την υπερφυά Προσευχήν και την Προδοσίαν αυτήν.                                                                                                       

Επειδή κατά την αυριανήν Παρασκευήν έμελλε να γίνη η θυσία του εβραϊκού Πάσχα, τουτέστιν η σφαγή του προς τούτο εκτρεφομένου αμνού, και εν αυτή ταύτη τη Παρασκευή έμελλε να ακολουθήση εις τον παλαιόν τύπον και η αλήθεια, ήτοι έμελλε να θυσιασθή το αληθινόν Πάσχα, τουτέστιν ο Αμνός του Θεού και Πατρός, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, τον οποίον προετύπωνεν ο υπό των Εβραίων κατ’ έτος θυσιαζόμενος αμνός, όστις ελέγετο Πάσχα, δια τούτο, κατά το εσπέρας της σήμερον, ήτις ήτο τότε η προ των αζύμων ημέρα, τουτέστιν η του νομικού Πάσχα παραμονή, Μαρτίου κβ΄ (22^α), ημέρα Πέμπτη της εβδομάδος, συνεδείπνησεν εν τη πόλει ο Ιησούς μετά των Δώδεκα Μαθητών του ποιήσας το Πάσχα. Εποίησε δε τούτο κατά το εσπέρας της Πέμπτης ο Κύριος, διότι παρ’ Εβραίοις το ημερονύκτιον άρχεται από της εσπέρας της προηγουμένης και λήγει το εσπέρας της ιδίας ημέρας.

Τη ΚΘ΄ (29η) Απριλίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ Μητροπολίτου Θηβών και εξάρχου πάσης Βοιωτίας του Καλοκτένους και νέου Ελεήμονος.

Ιωάννης ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, Επίσκοπος Θηβών και πάσης Βοιωτίας, ο Καλοκτένης, εγεννήθη περί τα μέσα του ΙΒ΄ αιώνος εις την πρωτεύουσαν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την περιφανή Κωνσταντινούπολιν, εξ ευγενών και πλουσίων γονέων καλουμένων του μεν πατρός αυτού Κωνσταντίνου, την επωνυμίαν Καλοκτένης, της δε μητρός Μαρίας, οίτινες και ανέθρεψαν το τέκνον των τούτο εν πάση παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Πριν ή όμως προχωρήσωμεν εις την εξιστόρησιν των λεπτομερειών του Βίου τού ευλογημένου τούτου Πατρός, καλόν θεωρούμεν να περιγράψωμεν εν γενικαίς γραμμαίς την κατάστασιν του καιρού εκείνου. Διότι δια να μάθη τις τον βίον ανθρώπου παλαιοτέρας εποχής, πρέπει να γνωρίση την κοινωνικήν και πολιτικήν κατάστασιν των χρόνων εκείνων, να γνωρίζη τον τρόπον της ζωής των τότε ανθρώπων, την χώραν, εις την οποίαν εκείνος έζησε, και επί τούτων στηριζόμενος ως επί ασφαλών θεμελίων να μελετήση και περιγράψη τον Βίον του προσώπου, περί ου πρόκειται. Διότι ο μη στηριζόμενος επί τοιούτων βάσεων διατρέχει τον κίνδυνον, ως οικοδομών επί άμμου, να μη πιστεύηται.

Μας λέτε σεις οι λατινόφρονες οικουμενιστές, ὅταν ἀποφασίζει ἡ Ἐκκλησία, τὸ ποίμνιο ἀκολουθεῖ.

Σωστό, ἀλλὰ ποιά Ἐκκλησία; Γιατὶ καὶ ἐπὶ Ἀρείου, ἀποφάσισε ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐπὶ Νεστορίου, καὶ ἐπὶ Βέκκου, καὶ ἐπὶ Εἰκονομαχίας κλπ. Συνοδικὰ μάλιστα! Δὲν ἔχετε διαβάσει τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη, ὅταν ἀπεδείχθη ὅτι ὁ μὴ ἀκόμη καταδικασμένος Πατριάρχης Νεστόριος (ὅπως ἀκριβῶς ὁ Βαρθολομαῖος στὶς μέρες μας) ἦταν λύκος καὶ ψευδοποιμένας: «ὁ λαὸς τῆς Κωνσταντινούπολης δὲν πηγαίνει πιὰ στὶς ἐκκλησίες του, ( τοῦ Νεστορίου), ἐκτὸς ἀπὸ λίγους ἀνόητους καὶ κόλακες...»! Καὶ συμβουλεύει (ο Άγιος Κύριλλος): «μήτε μὴν ὡς διδασκάλῳ προσέχοντες (αὐτῷ), εἰ μένει λύκος ἀντὶ ποιμένος. Τοῖς δέ ... διὰ τὴν ὀρθὴν πίστιν κεχωρισμένοις (αποτειχισμένοις) ἢ καθαιρεθεῖσι παρ᾿ αὐτοῦ, κοινωνοῦμεν ἡμεῖς...»

HOW OFTEN SHOULD WE RECEIVE HOLY COMMUNION?

by Macarius Notaras

18th Century Archbishop of Corinth

 

To receive Communion the usual two or three times a year is good and helpful, but to receive Communion more frequently is far better. Remember, the nearer a person comes to the light, the more light he gets. The closer he draws to the fire, the warmer he is. The nearer he approaches sanctity, the more saintly he becomes.

In the same way, the more often one draws near to God in Communion, the more one receives light and warmth and holiness. My friend, if you are worthy to make your Communion two or three times a year, you are worthy of making it more often, as St. John Chrysostom tells us, by maintaining your own earlier preparation and worthiness.

But what does stop us from taking Communion? The answer is our carelessness and laziness, and we give way to these faults so much that we are not sufficiently prepared to be able to receive Communion.

Ανακοίνωση "Ιερού Λόχου 2012" για την σύλληψη του ευρωβουλευτή Ιωάννη Λαγού.

Με αφορμή μία ακόμη σύλληψη χθες,

αυτή τη φορά του ευρωβουλευτή Γιάννη Λαγού,

αμέσως μετά την άρση της ασυλίας του από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με διαδικασίες express,  (βλέπετε τι ωραία που δουλεύει το κράτος και οι κάθε είδους θεσμοί όταν διώκονται εθνικιστές;)

εκδίδεται η παρακάτω ανακοίνωση:

Με ιδιαίτερη αγανάκτηση βλέπουμε τους θεσμούς

όχι μόνον της Ελλάδος αλλά και της Ευρώπης,

να λειτουργούν ταχύτατα όταν πρόκειται για διώξεις εθνικιστών.

Όταν κράτος, δημοσιογράφοι και παρακράτος προσπαθούν να μας πείσουν για το πόσο «εγκληματική οργάνωση» ήταν ένα νόμιμο κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου,

θα πρέπει να μας δώσουν εξηγήσεις και για τις πραγματικές εγκληματικές οργανώσεις που καταδυναστεύουν τον τόπο τουλάχιστον από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ, ΗΤΙΣ ΗΛΕΙΨΕ ΜΕ ΜΥΡΟΝ ΤΟΥΣ ΠΟΔΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

Σήμερον ο Φαρισαίος τον Δεσπότην εις δείπνον εκάλεσε αναμιγνύων την ατιμίαν με την τιμήν, η δε πόρνη τον εκάλεσε με πολλήν πίστιν. Διότι όταν ήτο ει την οικίαν του Σίμωνος, επήγε και εκείνη η πόρνη. Γυνή πόρνη εις την χώραν; Μανιώδους ανθρώπου σχήμα, ο κεραυνοβόλος πόλεμος, το σιδηρούν βέλος, το γυμνόν δίστομον ξίφος, η παγίς δια της οποίας συλλαμβάνονται οι νέοι, η ακόνη της εμφύτου επιθυμίας, ο παροξυσμός της αμαρτίας, η πλανήτρια του ευολίσθου σώματος, η άτιμος και ανωφελής πραγματεία, η τον ψυχικόν θάνατον προξενούσα και εις εκείνους, οίτινες την πωλούν και εις εκείνους, οίτινες την αγοράζουν, το δίκτυον της νεότητος, η ασκέπαστος παγίς· διότι οι της πόρνης οφθαλμοί είναι παγίς δια τους δυστυχείς αμαρτωλούς. Προσέξατε το λοιπόν, ω φιλόχριστοι, να νοήσητε και απολαύσητε την καλήν διήγησιν της καλής γυναικός, πως διέβη έως εκεί, όπου ήθελε, χωρίς να την καλέσουν, πως επλησίασεν εκεί όπου εκάθητο ο Κύριος και του εξωμολογήθη εξ όλης καρδίας, όσα έπραξεν· να ίδητε πως δεν ησχύνθη ούτε εφοβήθη η ανδρειωμένη την ψυχήν, ούτε την ταραχήν των υπηρετούντων, ούτε την κατηγορίαν των εκεί παρισταμένων.

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ - Αλεξανδρεύς

2oν

Ό,τι ακολούθησε θέλω τώρα να σου πω. Αυτά που δε γράφτηκαν σε κανένα βιβλίο.

Γύριζα σαν την τρελλή στους δρόμους. Δεν είχα τίποτε από την προηγούμενη ζωή μου. Δεν είχα ούτε σπίτι, -δεν ήθελα πλέον να ζω σε εκείνο το σπίτι αλλά και ποιος να ρθει πια, ακόμα κι αν το ήθελα;-, δεν είχα κομπόδεμα, δεν είχα ούτε ρουτίνα να φωλιάσω μέσα σ’ αυτή. Έπρεπε να τα ξαναχτίσω όλα από την αρχή.

Περπατούσα στους δρόμους κι έβλεπα να με δείχνουν. Μουρμούριζαν κάποιοι, κάποιοι άλλοι έβριζαν φανερά. Μα εμένα δε με ένοιαζε. Δεν ήταν που με προστάτευε η ξετσιπωσιά της προηγούμενης ζωής μου. Ούτε η υποταγή στη μοίρα που με είχε κυβερνήσει με σιδερένιο χέρι τόσα χρόνια. Τώρα ήταν αλλιώς. Μέσα μου κρατούσα άγκυρα το πρόσωπό του. Ξεδιψούσα με τα λόγια του. Κάθε μορφή ανθρώπου νέου, γέρου αλλοιωνόταν για να γίνει τελικά η μορφή εκείνου. Κείνο το βράδυ πίστεψα ότι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Όχι μεταξύ τους. Αλλά γιατί όλοι μοιάζουν σε κείνον.

Είχα ξεχάσει την πείνα, τη δίψα, την κούραση. Έμοιαζε ο χρόνος να χει σταματήσει. Τα πόδια μου ήταν ελαφρά κι η καρδιά μου γεμάτη δύναμη. Είχε μιλήσει για μένα. Είχε διαφωνήσει με έναν από τους μαθητές του για χάρη μου. Είχε δεχθεί την προσφορά μου.

Holy Wednesday

Two women - say the more discerning interpreters of the Gospel - anointed the Lord with myrrh; the one, a long time before His Passion; the other, a few days before. One was a harlot and sinner; the other, chaste and virtuous. The Church commemorates this reverent act today. While mentioning herein the person of the harlot, it also mentions Judas' betrayal; for, according to the account in Matthew, both of these deeds took place two days before the Passover, on Wednesday.

Παληό και Νέο ημερολόγιο -- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

6. Θεμέλιο της Ορθοδοξίας είναι η εμπειρία της θεώσεως!

1. Στην κατηγορία, που διατυπώνουν όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου σε βάρος όσων έμειναν πιστοί σ’ αυτό, ότι δηλαδή έπρεπε να προσχωρήσουν κι’ αυτοί στην Εκκλησία του Νέου ημερολογίου, οι τελευταίοι απαντούν, ότι δεν μπορούν να έχουν «κοινωνία» με τους αιρετικούς Πατριάρχες και άλλους αιρετικούς επισκόπους τους. Τίθεται επομένως ένα πρόβλημα: Πως μπορεί μέσα στην Εκκλησία να κρύβονται άνθρωποι, και μάλιστα επίσκοποι, που να μην είναι κήρυκες της αλήθειάς της, που είναι η Ορθόδοξη πίστη; Πώς είναι δυνατό δηλ. να υπάρχουν μέσα στην Εκκλησία επίσκοποι αιρετικοί; Και ποιες είναι οι συνέπειες σε μια τέτοια περίπτωση για την Εκκλησία; Τα δύο αυτά ερωτήματα είναι πολύ σημαντικά θέματα, που πρέπει να μας απασχολήσουν.

INFALLIBILITY

Infallibility is a heresy

"Through the dogma of "Infallibility" the Western church lost its spiritual freedom. It lost its beauty and balance, and was deprived of the wealth of the grace of the Holy Spirit, the presence of Christ, so that,  from spirit and soul ended up a dead body. We are truly grieved for the injustice done to the church and we pray from the bottom of our hearts that the Holy Spirit illumine the mind and the heart of the Most Blessed Pontiff to have him return to the ONE, HOLY, CATHOLIC AND APOSTOLIC CHURCH that which he took from her, something that should never have taken place".

(St. Nektarios)

ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Τη Αγία και Μεγάλη Τετάρτη, της Αλειψάσης τον Κύριον Μύρω Πόρνης γυναικός μνείαν ποιείσθαι οι θειότατοι Πατέρες εθέσπισαν, ότι προ του σωτηρίου Πάθους μικρόν τούτο γέγονε.                                                 

Αναβαίνοντος του Κυρίου εις Ιεροσόλυμα και παραγενομένου εν τη οικία του λεπρού Σίμωνος, προσήλθεν Αυτώ πόρνη γυνή και κατέχεεν επί της κεφαλής Αυτού το πολύτιμον εκείνο μύρον. Ετάχθη δε παρά των θεοφόρων Πατέρων, όπως επιτελήται κατά την σήμερον η ανάμνησις του γεγονότος εκείνου, ίνα, κατά τον του Σωτήρος λόγον, απανταχού και εν πάση τη οικουμένη ανακηρύττεται το θερμότατον εκείνης έργον. Πόθεν δε η γυνή αύτη κινηθείσα ήλθε και ήλειψε τον Κύριον με το μύρον; Ασφαλώς διότι είδε το συμπαθές του Σωτήρος Χριστού προς τους αμαρτωλούς και το προς πάντας κοινωνικόν και μάλιστα τώρα, ότε είδεν αυτόν εισελθόντα εις την οικίαν του λεπρού, τον οποίον ακάθαρτον και απηγορευμένον εις κοινωνίαν ορίζει ο νόμος. Διελογίσθη λοιπόν η γυνή, ότι όπως εκείνου την λέπραν υπέμεινεν, ούτω και αυτής θέλει ανεχθή την νόσον της ψυχής. Ανακειμένου λοιπόν του Κυρίου επί του δείπνου, εκχέει η γυνή επί της κορυφής Αυτού το πολύτιμον μύρον, του οποίου η αξία ήτο τριακοσίων δηναρίων. Τούτο ιδόντες οι Μαθηταί, και μάλιστα ο Ιούδας, επετίμησαν την γυναίκα. Αλλ’ ο Κύριος υπερημύνθη αυτής, ίνα μη το καλόν αυτής σκοπόν ανακόψωσιν.

Τη ΚΗ΄ (28η) Απριλίου, διήγησις ΘΑΥΜΑΤΟΣ γενομένου εν τη πόλει της εν Αφρική Καρθαγένης.

Θαύμα εξαίσιον και πάσης διηγήσεως άξιον εγένετο κατά τους χρόνους Ηρακλείου του βασιλέως και Νικήτα Πατρικίου εν έτει χκε΄ (625) εις την Καρθαγένην της Αφρικής, έχει δε τούτο ως εξής: Εις την Καρθαγένην ευρίσκετο κατά την εποχήν εκείνην στρατιώτης τις βασιλικός, επειδή δε επέπεσεν εις την πόλιν λοιμός πανώλους, παραλαβών ούτος την σύζυγόν του έφυγεν εις τι προάστιον, ίνα σωθή εκ του θανάτου. Ο διαβολος όμως παρακινήσας αυτόν εις σαρκικήν αμαρτίαν, τον ηνάγκασε να μοιχεύση την γυναίκα του γεωργού του. Μετά δε την αμαρτίαν προσβληθείς υπό της νόσου ταύτης, ήτις προσβάλλει τον βουβώνα, ήτοι τας βάσεις των μηρών, απέθανε και ετάφη. Μετά τρεις όμως ώρας ήρχισε να φωνάζη εκ του τάφου λέγων· «Ελεήσατέ με». Όθεν ανοίξαντες οι εκεί παρευρισκόμενοι τον τάφον, εύρον τούτον ζώντα, αλλά μη δυνάμενον να ομιλήση.

The Orthodox Faith

The Orthodox Church is founded on the mystery of God's Word. As the Father has sent me, I also send you (John 20: 21). It is a fundamental conviction of the Orthodox believer that the Church has been sent into the world to live and bear witness to the loving vocation, with which God enfolds humankind from the beginning of its existence, through the presence within herself of God's Word,. "For God so loved the word that he gave his only begotten Son... God did not send his Son into the world to condemn the world, but that the world through him might be saved" (John 3: 16-17).

ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ - Αλεξανδρεύς

1ον

Ό,τι ξέρετε από τη ζωή μου κράτησε λίγες στιγμές. Για ό,τι προηγήθηκε κάνετε απλές υποθέσεις. Το τι ακολούθησε μοιάζει συχνά να μη σας ενδιαφέρει καν. Μοιάζετε σαν τα μικρά εκείνα παιδιά που κρατιούνται σ΄ όλη τη διάρκεια του παραμυθιού από τη βεβαιότητα του “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”. Σ' όλες τις δυσκολίες του ήρωα, σ' όλα τα βάσανα και τις κακοτυχιές του, σ' όλα τα λάθη και τις πτώσεις του σφιχταγκαλιάζετε την σιγουριά του καλού τέλους των πραγμάτων (κατόρθωμα κάθε καλού παραμυθά) και διώχνετε σαν ενοχλητική λεπτομέρεια όσα έγιναν πριν από εκείνο. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Μα ό,τι είχα ζήσει ως τα τότε ήταν αδύνατο να με κάνει να πιστέψω πως θα είχε καλό τέλος η ζωή μου.

Ὁ Λειτουργιολόγος Φουντούλης καταρρίπτει τὴν ἀπόφαση τῆς ΔΙΣ περὶ τῆς Ἀναστάσεως

Ὁ χαρακτηρισθείς καὶ «Πρύτανης τῶν Λειτουργιολόγων» ἀείμνηστος Καθηγητὴς Ἰ. Φουντούλης εἶχε ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ζήτημα τῆς τελέσεως τῆς Ἀναστάσεως. Παρακάτω θὰ παραθέσουμε τὸ κείμενό του, ποὺ ἀποτελεῖ κόλαφο πρὸς τὴν ΔΙΣ ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς κυρίους Διονύσιο Ἀνατολικιώτη, συντάκτη τοῦ Κανοναρίου τῶν Διπτύχων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ Ἀναστάσιο Βαβοῦσκο, Ἄρχοντα τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως, οἱ ὁποῖοι μὲ κείμενά τους ἔσπευσαν νὰ «διαγράψουν» τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ τὴν Ἱ. Παράδοση, γιὰ νὰ ἐπικροτήσουν τὴν αὐθαιρεσίαν. 

Παραθέτουμε τὸ κείμενο:

-----------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὁ Ἰ. Φουντούλης καταρρίπτει τά ψευδοεπιχειρήματα τοῦ Σεραφείμ «Πειραιῶς» κ.ἄ. Δέν ἐγνώριζα ὅτι ὑπάρχει καί ἱερός Κανών (ὁ 89ος τῆς Πενθέκτης) πού ρυθμίζει τό θέμα, ὅτι ἡ Ἀνάστασις πρέπει νά γίνεται ΜΕΤΑ τό μεσονύκτιον τοῦ Μ.Σ. πρός Κυριακήν. Μόλις τόν ἐδιάβασα καί ἀναρωτιέμαι πῶς ὁ «Πειραιῶς», πού εἶναι καί νομικός, δέν τόν γνωρίζει! Ἑπομένως, εἶναι θέμα Ἱ. Κανόνων καί Ἱ. Πᾳραδόσεως.

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ...ΔΙΑΛΕΞΕ.!!! -- π. Γεώργιος Αγγελακάκης.

 Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ • Προβολή θέματος - ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ...ΔΙΑΛΕΞΕ.!!!(25-4-21)π.Γε (agiooros.org)

--------------------------------------------

Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἐδῶ ταιριάζει τό γνωστόν «καί μέ τόν Ἀστυφύλαξ καί μέ τόν Χωροφύλαξ»!

Holy Tuesday

Today we bring to mind the parable of the ten virgins, which our Saviour related as He was coming to His Passion. This parable teaches us that the accomplishment of the great work of virginity should not make us careless in other matters, especially in almsgiving, wherewith the lamp of virginity is made radiant. Furthermore, it teaches us that we should not be remiss about the end of our life, but should be prepared for it at every moment, like the wise virgins, so that we may meet the Bridegroom, lest He come suddenly and the doors of the heavenly bridechamber be shut, and we also, like the foolish virgins, hear that dread sentence: "Amen, I say unto you, I know you not" (Matt. 25:1-13).