Ὁ πρώην Ἡγούμενος τοῦ Μεγάλου Μετεώρου Ἀθανάσιος ΚΑΛΕΙ ΕΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΝ ΠΡΟΣ ΠΑΣΑΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΙΝ

«Διότι δαίμονες τῆς Κολάσεως ξεχύθηκαν, διά νά ἐκριζώσουν ἀπό τήν ψυχήν τοῦ Ἕλληνος τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν του καί τήν Ἐθνικήν του συνείδησιν»

Εἰς ὀργανωμένην ἀντίστασιν πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ἐκάλεσε, κατά τήν διάρκειαν ὁμιλίας του (17ην Ἰουνίου) ὁ πρώην Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, τήν ὁποίαν ἐπραγματοποίησεν εἰς τό Πρῶτον «Πανκαλαμπακιωτικόν χοροστάσιον». Ἡ ὁμιλία εἶχε διά θέμα της τήν Παράδοσιν, τήν Θρησκείαν και τόν Πολιτισμόν καί κατά αὐτήν ἐτόνισε: «Ἐπιβάλλεται ἀντίσταση στὸν ἀφελληνισμὸ καὶ τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας, ἀντίσταση στὴν περιθωριοποίηση καὶ τὸν ὑποβιβασμὸ τῶν ἀρχῶν τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος μας, ἀντίσταση στὴν ποδηγέτηση καὶ τὸν ἔλεγχο τῶν ἐπιλογῶν καὶ τῆς συνειδήσεώς μας, ἀντίσταση στοὺς σχεδιασμοὺς καὶ τὶς ἐπιβολὲς τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καὶ τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῶν ἐγχώριων ἐντολοδόχων τους. Ἀντίσταση ὀργανωμένη καὶ ὄχι ἐπιφανειακή, ποὺ θὰ στηρίζεται στὸν προσωπικό μας ἁγιασμὸ καὶ τὸν ἀναβαπτισμό μας, στὰ νάματα τῆς ἑλληνορθόδοξης παραδόσεώς μας. Ἀντίσταση ὀργανωμένη σὲ προσωπικό, οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο».

Συμφώνως πρός τόν δημοσιογράφον κ. Γ. Μπακόλα τῆς ἐφημερίδος «Μετέωρα»:

«Ὁ π. Ἀθανάσιος προκάλεσε αἴσθηση μὲ τὴν ἀναφορά του σὲ δαίμονες τῆς κολάσεως, οἱ ὁποῖοι ξεχύθηκαν νὰ ξερριζώσουν ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ Ἕλληνα τὴν ὀρθόδοξη πίστη του καὶ τὴν ἐθνική του συνείδηση, ἔχοντας ὡς σκοπὸ τους τὴν ὁλοκληρωτικὴ ὑποδούλωση τῆς πατρίδας μας καὶ τοῦ λαοῦ μας στοὺς σχεδιασμοὺς τῆς παγκοσμιοποίησης, τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων καί τῆς Νέας Ἐποχῆς, καθὼς καὶ μὲ τὸ κάλεσμά του νὰ κάνουμε τὰ σπίτια μας κρυφὰ καὶ νέα σχολειά, γιὰ νὰ γαλουχήσουμε τὰ παιδιά μας μὲ τὶς παραδόσεις τοῦ γένους μας ὑποκαθιστώντας τὴν πλημμελῆ σχολικὴ ἐκπαίδευση, ποὺ τοὺς παρέχεται. Αἰχμὴ τοῦ δόρατος, γιὰ τὴν βίαιη καὶ ἄμεση ὑπαγωγή μας στὸν ἠλεκτρονικὸ ὁλοκληρωτισμὸ, ποὺ παρακολουθεῖ, χαρακτηρίζει, στιγματίζει καὶ ἐνοχοποιεῖ ὅ,τι καὶ ὅσους ἐπιθυμεῖ, εἶπε πὼς εἶναι οἱ ἠλεκτρονικὲς κάρτες καὶ κυρίως ἡ κάρτα τοῦ πολίτη, ποὺ συνιστᾶ ὀξύτατη ἀπειλή γιὰ τὶς ἀτομικές μας ἐλευθερίες καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα»

Ἀπὸ τὸν Μέγα Βασίλειο («Ὅροι κατ᾽ ἐπιτομήν»)

«Ἐὰν τὰ ἁμαρτήματά μας, ὅπως εἶναι φυσικόν, συμβαίνει καὶ νὰ μετροῦνται καὶ νὰ ἀριθμοῦνται, ἐνῶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμέτρητο καὶ οἱ οἰκτιρμοί του ἀναρίθμητοι, δὲν ἔχουμε καιρὸ γιὰ ἀπόγνωση καὶ ἀπελπισία, ἀλλὰ γιὰ ἐπίγνωση τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ καὶ καταδίκη τῶν ἁμαρτημάτων, τῶν ὁποίων ἡ ἄφεση, ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, παρέχεται μὲ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὅτι δὲ δὲν πρέπει νὰ ἀπογοητευόμαστε, τὸ διδασκόμεθα σὲ πολλὰ σημεῖα καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους, ἀλλ᾽ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν Παραβολὴ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀναφέρεται στὸν Ἄσωτον Υἱόν, ποὺ πῆρε τὴν πατρικὴ περιουσία καὶ τὴν κατανάλωσε στὶς αἰσχρὲς πράξεις του».

Περιοδικόν «Θεοδρομία» : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

«Αποδεχόμαστε όλα τα δόγματά της, όλους τους Ιερούς Κανόνες της, όλες τις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους και αποκρούουμε και αποκηρύσσουμε όλες τις αιρέσεις, παλαιές και νεώτερες, και μεταξύ αυτών τις πάμπολλες του Παπισμού και του Προτεσταντισμού. Όσοι τις δικαιολογούν ως θεολογούμενα, όσοι αναγνωρίζουν τα μυστήρια και την Χάρη των δήθεν αδελφών  εκκλησιών, των αιρέσεων, των δήθεν εκκλησιών, αυτοί σχίζουν και διαιρούν τους Ορθοδόξους  πιστούς και υπόκεινται στα σχετικά επιτίμια των Ιερών Κανόνων, που δεν έχουν παλιώσει, ούτε έχουν ακυρωθή, αλλά ίσχυαν, ισχύουν και θα ισχύουν πάντοτε. Η Νέα Εποχή, η καινή κτίση, άρχισε δια της ενανθρωπήσεως, δια της Γεννήσεως του Χριστού, και συνεχίζεται δια των Αποστόλων και των Πατέρων. Δεν την αρχίζουν τώρα οι πατριάρχες και οι αρχιεπίσκοποι, που διακρίνουν τις εποχές και διαιρούν την Εκκλησία, για να αποφύγουν τις συνέπειες της συνεχείας και της ταυτότητος»  

Θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει… -- Του Φώτη Κόντογλου

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει(και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος),γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι' ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι' ας είναι γελοίος, επίσημος κι' ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι' ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι' ας είναι κουφιοκέφαλος.

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας.

Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ «ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ» -- Τοῦ Μοναχοῦ Ἀββακούμ

Ἡ διάσπαση τῆς Θεολογίας ὑπῆρξε, ἤδη ἀπό τούς πρώτους – μετά τήν Πεντηκοστή– αἰῶνες, προπομπός διάσπασης τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκκόλαμψης αἱρέσεων. Ὡς γνωστόν, στη Δύση ἡ διάσπαση τῆς Θεολογίας (ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ἁγ. Αὐγουστίνου–ἰδιαιτέρως ὅμως κατά τη δεύτερη χιλιετία) ἦταν ὁ κύριος παράγοντας καί συνάμα ἡ ἀφετηρία τῆς ἐκκλησιολογικῆς πολυδιάσπασης. Ἡ δέ ἑδραίωση τῆς ἐπιστημονικῆς θεολογίας, ὡς κρατούσης θεολογίας στή Δύση –μέ τίς περίεργες μεθόδους δογματικῆς και ἀπολογητικῆς– συνέβαλε τά μέγιστα στήν κοσμική συρρίκνωση τῆς Θεολογίας καί πιό συγκεκριμένα στή συρρίκνωση καί ὑποβάθμιση τῆς χαρισματικῆς θεολογίας. Στήν κατ᾽ ἀνατολάς Χριστιανοσύνη (Ὀρθοδοξία) κρατοῦσα θεολογία εἶναι ἡ χαρισματική θεολογία, συνυπάρχουσας καί τῆς ἐπιστημονικῆς θεολογίας, ἡ ὁποία ὑπηρετεῖται κυρίως στόν πανεπιστημιακό χῶρο. Στήν Ὀρθοδοξία μας δέν δημιουργεῖται πρόβλημα μεταξύ ἐπιστημονικῆς καί χαρισματικῆς θεολογίας, καθώς δέν πρόκειται για δύο θεολογίες, ἀλλά γιά τή μία και αὐτή Ὀρθόδοξη (πατερική) Θεολογία, μέ κάποιες ὁριοθετήσεις καί κάποιους προσδιορισμούς, ὡς προς τούς φορεῖς καί τούς τρόπους ἔκφρασής της, διαμορφωνόμενων ἔτσι καί ἀντίστοιχων ρόλων (ἐπιστημονικοῦ καί χαρισματικοῦ) τῆς αὐτῆς καί μιᾶς πάντα Θεολογίας. Σχηματικῶς:

Του αειμνήστου Γεωργίου Ζερβού, διευθυντού του «Ορθοδόξου Τύπου»:

Η πλειοψηφία των Ιεραρχών μας έχει εκπέσει εις την συνείδησιν του πιστού λαού. Όχι μόνον δια την αφωνίαν της εις ζητήματα απογαλακτισμού του Κράτους από την Ορθοδοξίαν αλλά και κυρίως δια θέματα πίστεως. Ο λαός του Θεού διερωτάται εις ποίον «Θεόν» πιστεύουν οι Επίσκοποί του; Ο λαός του Θεού διερωτάται εις ποίαν Εκκλησίαν πιστεύουν και υπηρετούν οι Επίσκοποί του, όταν ανέχωνται και σιωπούν δια την καταπάτησιν των Αποστολικών και άλλων Ιερών Κανόνων, οι οποίοι επεκυρώθησαν υπό Οικουμενικών Συνόδων; Πως υπερασπίζονται την Πίστιν, όταν ανατρέπονται τα πάντα και σιωπούν; Ο πιστός λαός διαπιστώνει ότι η πλειοψηφία των Ιεραρχών δεν υπηρετεί την Ορθοδοξίαν. Είτε ευθέως, είτε εμμέσως, είτε σιωπηλώς, εγκρίνει την προδοσίαν της Πίστεως. Υπηρετεί τον Πάπαν της Ανατολής, τον Πάπα των Αθηνών, τον Πάπαν με τα πολλά και πλούσια Εκκλησιαστικά Ιδρύματα νησιωτικής περιφερείας της Ελλάδος, τον Πάπαν της Δύσεως, τον οποίον προσκυνά και τον αναγνωρίζει πλέον ως Αγιώτατον Επίσκοπον της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αλλά όχι την Ορθόδοξον Εκκλησίαν και Πίστιν. Οι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος συμπεριφέρονται δουλικώς έναντι του Φαναρίου, του Αθηνών και του Πάπα της νησιωτικής Ελλάδος, χειροκροτούντες και προσυπογράφοντες την προσχώρησιν εις την αίρεσιν.  

Ἡ μουσουλμανοποίησις τῆς Ἑλλάδος

ΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ κυβερνήσεις ἠδιαφόρησαν διὰ τὸ ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἕνα Ἐθνικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ δημογραφικόν. Ἡ κατάρρευσις τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων δὲν ὀφείλεται μόνον εἰς τὴν κακοδιαχείρισιν καὶ εἰς τὴν σπατάλην, ἀλλὰ εἰς τὴν ἔλλειψιν ἀναζωογονήσεως τοῦ πληθυσμοῦ. Τὰ Ἑλληνόπουλα παρασυρόμενα ὑπὸ τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας, τὴν ἀπαξίωσιν τῶν ἰδανικῶν καὶ τῶν ἀξιῶν, τὴν ἀνέμελον ζωὴν καὶ τὴν ἀγωνίαν διὰ τὴν ἐπαγγελματικὴν ἀποκατάστασίν των ἀποφεύγουν τὸν γάμον καὶ τὴν δημιουργίαν οἰκογενείας. Οἱ πολιτικοί, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπεφάσισαν τὸ 1993 διακομματικῶς τοὺς ἄξονας, διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος, ἠδιαφόρησαν προκλητικώτατα. Ἀντὶ διὰ τὴν παροχὴν κινήτρων εἰς τοὺς νέους διὰ τὴν δημιουργίαν οἰκογενείας ἔχομεν εἰσαγωγὴν λαθρομεταναστῶν καὶ μάλιστα ἀπὸ χώρας, αἱ ὁποῖαι εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστον Μουσουλμανικαί.
--------------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Εὔχομαι ὁλοψύχως νά διαψευσθῶ, ἀλλά «πολιτικοί» καί «ἐκκλησία» ἐργάζονται πυρετωδῶς ὑπέρ τῆς ἰσλαμοποιήσαεως τῆς «Ἑλλάδος», ὁ δέ «λαός» ἀδιαφορεῖ, ἵνα μήν εἴπω ὅτι τιμᾶ τούς ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΑΣ! Συνεπῶς, πολύ φοβοῦμαι ὅτι ἡ «Ἑλλάς» θά εἶναι ἡ πρώτη χώρα πού θά προσκυνήση τόν Ἀντίχριστον, τά βήματα τοῦ ὁποίου ἤδη ἀκούγονται πρό τῶν θυρῶν!

Το έθνος και η Ουράνια Πολιτεία --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω.

«Ο Θεός….εποίησε εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων κατοικείν επί παν το πρόσωπον της γης» (Απόστολος Παύλος)

Η ιδέα του έθνους συμπορεύεται αρμονικά, με τον οικουμενικό χαρακτήρα του Χριστιανισμού, δεν αναιρεί δηλαδή την διεκδίκηση του ανθρώπου να καταστεί πολίτης της Ουράνιας Πολιτείας, ήτοι της απολαύσεως της Βασιλείας των Ουρανών.

Εξάλλου η έννοια του έθνους συγκροτεί την συλλογική ταυτότητα ενός λαού καθότι δομεί την διαχρονική πορεία της ιδιοπροσωπίας  του, η οποία συμπεριλαμβάνει τα ειδοποιά διακριτικά γνωρίσματα της φυσιογνωμίας του, εις τον διάβα των αιώνων.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ --- Orthodox Hymns

Λέγει δε και ο Βρυέννιος Ιωσήφ: «Τις Μήτηρ του Θεού των Πατέρων εφάνη ποτέ; Τις άμα και πλάστην και πλάσμα συνέλαβε; Τις δε και συλλαβούσα Υιόν και κυήσασα και τεκούσα το είναι Παρθένον ουκ απεβάλετο; Προ της συλλήψεως Παρθένος· εν τη συλλήψει Παρθένος· εν τη κυήσει Παρθένος· εν τω τίκτειν Παρθένος· και μετά το τεκείν ωσαύτως Παρθένος και αεί Αειπάρθενος· η γαρ εν τω της ζωής αυτής παντί χρόνω και οράσει και γεύσει και ακοή και αφή και οσφρήσει και νω και διανοία και δόξη και φαντασία και αισθήσει και, ενί λόγω, πάσαις δυνάμεσι και ψυχικαίς και σωματικαίς άβατον λογισμοίς ρυπαροίς εαυτήν όλην τηρήσασα, εικότως αν Αειπάρθενος λέγοιτο.

Τη Η΄ (8η) Ιουλίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ.

Ότε εβασίλευεν ο ασεβέστατος Διοκλητιανός, αγριώτατα εφέρετο προς τους Χριστιανούς και δεινότατος πολέμιος αυτών εγένετο. Διότι άλλον σκοπόν δεν είχον άπαντες, ηγεμόνες και άρχοντες, ειμή μόνον να εκριζώσουν την ευσέβειαν και να αφανίσουν τους Χριστιανούς, οι άχρηστοι. Επειδή ο παράνομος αυτοκράτωρ έστειλεν εις όλην την οικουμένην προστάγματα, τα οποία έγραφον εις τους αρχηγούς να φροντίσουν με πάσαν επιμέλειαν την τοιαύτην υπόθεσιν. Εξόχως δε έγραψε δόγμα κατά της πόλεως Αιλιέων ταύτα λέγων· «Ο μέγας βασιλεύς και αυτοκράτωρ Διοκλητιανός προστάσσω όλους εκείνους, οίτινες εις εμέ υποτάσσονται, να σπουδάζουν επιμελώς να θεραπεύουν τους μεγάλους και ανικήτους θεούς, να κτίζουν εις αυτούς ναούς, να τους εορτάζουν και να θυσιάζουν καθ’ εκάστην ενώπιον παντός του λαού με την πρέπουσαν παρρησίαν.

Η ΝΕΑ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ -- Τοῦ κ. Δημ. Νατσιοῦ, Δασκάλου

Κρίση. Μικρὴ λέξη, δισύλλαβη, ἡ ὁποία κρύβει στὸ κέλυφός της τρομακτικὴ καὶ τρομερὴ δύναμη. Οἱ περισσότεροι ἐννοοῦμε ὑλικὴ κατάρρευση καὶ οἰκονομικὴ χρεωκοπία. Ὅμως μιᾶς ὑλικῆς κατάρρευσης προηγεῖται μιὰ πνευματικὴ ἧττα. Ἡ κρίση εἶναι πνευματική, ἡττηθήκαμε κυρίως στὸ θέμα τῆς Παιδείας, ποὺ κατάντησε στείρα καὶ ἄγονη Ἐκπαίδευση. «Ἐκπαίδευση εἶναι νὰ μαθαίνεις τὰ πράγματα. Παιδεία εἶναι νὰ τὰ ἐρωτεύεσαι. Ἡ πρώτη ὁδηγεῖ στὸ θάνατο τοῦ πνεύματος. Ἡ δεύτερη ὁδηγεῖ στὴ ζωὴ τοῦ πνεύματος», γράφει ὁ Χρ. Μαλεβίτσης. Ἡ Παιδεία εἶναι ζωή, φῶς καὶ «Φῶς Χριστοῦ ποὺ φαίνει πᾶσι». Ὅμως: «Ἀπὸ πολλὰ τώρα χρόνια γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανόμενη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός.

Να διακοπή το μνημόσυνον -- του αειμνήστου Γεωργίου Ζερβού διευθυντού του «Ορθοδόξου Τύπου»

Πιστεύομεν ότι η ισοπεδωτική πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον Οικουμενισμόν – Παπισμόν  είναι άνευ επιστροφής. Διότι δεν υπάρχει δυναμική αντίστασις εναντίον όσων νοθεύουν την Ορθόδοξον Πίστιν και το Ορθόδοξον φρόνημα. Δι΄ αυτό απαιτούνται κινήσεις αι οποίαι θα περιορίσουν την «ξέφρενον» πορείαν προς τον Οικουμενισμόν- Παπισμόν. Μία κίνησις είναι η διακοπή του Μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου. Η κίνησις αυτή θα τρομοκρατήση τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και τους «συνοδοιπόρους» του Επισκόπους. Η διακοπή του μνημοσύνου του ενός θα τρομοκρατήση τον άλλον, ο οποίος εις όλας τας σχετικάς ομιλίας του επισημαίνει ότι τον συντονιστικόν ρόλον προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού έχει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ότι αυτός ακολουθεί. Αναζητούνται γενναίοι κληρικοί, μοναχοί και Επίσκοποι. 

Διήγησις ωφέλιμος γεωργού τινος Μετρίου ονομαζομένου.

Εν τη Γαλατία της εν τη Ασία Παφλαγονίας ήτο γεωργός τις, Μέτριος ονομαζόμενος, ζων εν αυταρκεία των του σώματος αγαθών. Ούτος λοιπόν βλέπων τον γείτονά του, ότι είχεν υιούς τους οποίους κατεγίνετο να ευνουχίση και να αποστείλη εις Κωνσταντινούπολιν, όπως γίνωσιν ευνούχοι και αξιωματικοί εις την υπηρεσίαν των κατά καιρούς βασιλέων, ετρώθη υπό του αυτού με εκείνον ζήλου και παρεκάλεσε τον Κύριον λέγων. «Κύριε, εάν και εγώ ο δούλος σου είμαι άξιος, χάρισον και εις εμέ παιδίον άρρεν, ίνα το έχω στήριγμα και βακτηρίαν εις το γήρας μου, και ίνα δοξάσω το όνομά Σου το άγιον». Αφού δε ταύτα προσηυχήθη, επήλθε και η κατ’ έτος γινομένη πανήγυρις εν Παφλαγονία· όθεν βαλών εις το φορτηγόν του αμάξιον όσα ήσαν αναγκαία, απήλθεν εις την πανήγυριν, και άλλα μεν πράγματα πωλήσας, άλλα δε ανταλλάξας, ανεχώρησεν εκ της πανηγύρεως και επορεύθη εις τινα λειμώνα όπου ήτο νερόν, όπως εκεί αναπαύση τους βόας του.
-----------------------------

Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ὀρθῶς λέγεται ὅτι ὁ ποιῶν τό καλόν δανείζει τῷ Θεῷ. Ὁ γεωργός ἐπληρώθη πλουσιοπαρόχως ἀπό τόν Θεόν διά τήν ἀπάθειάν του πρός τόν δαίμονα τῆς φιλαργυρίας, τῆς ρίζης ὅλων τῶν κακῶν.

Aνυπακοή στους πλανεμένους Επισκόπους

Υπάρχουν χριστιανοί, καλοπροαίρετοι κατά τα άλλα, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι έχουν εμπιστοσύνη στους επισκόπους και θεωρούν αμαρτία κάθε διαφωνία και αντίδραση σ΄ αυτούς. Μια εσφαλμένη αντίληψη, η οποία έχει αιχμαλωτίσει πολλούς στις μέρες μας, όπου επικρατεί ποικίλη σύγχυση. Χρειάζεται, ωστόσο, στο θέμα αυτό να έχουμε όλοι ξεκαθαρισμένη άποψη. «Η υπακοή στους επισκόπους δεν είναι αδιάκριτη και απροϋπόθετη. Δεν πρέπει να υπακούουμε αδιάκριτα σε ό,τι λέγουν και ό,τι αποφασίζουν οι επίσκοποι. Αν αυτό ίσχυε, θα είχε καταλυθή η Ορθόδοξος  πίστις, δεν θα είχαμε αγωνιστάς και ομολογητάς Αγίους. Πόσοι επίσκοποι και πατριάρχες υιοθέτησαν και δίδαξαν αιρέσεις και πόσες σύνοδοι στην ιστορία της Εκκλησίας δεν συνήλθαν, για να υποστηρίξουν πλάνες και παρεκκλίσεις από την υγιαίνουσα διδασκαλία; Έπρεπε το πλήρωμα της Εκκλησίας να κάνει υπακοή και να ακολουθήσει την πλάνη; Δεν θα υπήρχαν τότε τα υγιή δόγματα, όλα θα τα κατέλυον οι αιρετικοί».

«Εν συνειδήσει»  π. Θεόδωρος Ζήσης σελ. 75. 

ΑΓΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣ -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Στρατοκόποι ἀέναοι σ᾿ αὐτόν τον κόσμο ἀδιάκοπα βαδίζουμε -ἤ μᾶλλον τρέχουμε- γιά νά προλάβουμε «νά κάνουμε κάτι»· εἶναι τρομακτικά σύντομη ἡ πορεία μας. Τό νιώθουμε αὐτό ἰδιαίτερα στή γοργή ἀνακύκληση τῶν ἑορτῶν, στό γρήγορο πέρασμα ἀπό τήν προηγούμενη χρονολογία στήν ἑπόμενη. Ποιό νά ᾿ναι τό νόημα τοῦ δρόμου μας, ποιά ἡ ἀφετηρία καί ποῦ ὁριοθετεῖται τό τέρμα του; «Ἀπ᾿ το μηδέν προήλθαμε καί στό μηδέν τραβᾶμε», ἀκούγεται ὁ καημός τοῦ ὑλιστῆ, πού δέν ἀντιλαμβάνεται παρά μόνο τήν ὁριζόντια πεπερασμένη διάσταση, ἀπό τό λίκνο ὥς τό μνῆμα. Παρόμοια σκέπτονται κι ὅλοι ὅσοι δέν ἔνιωσαν τήν εὐλογία τῆς πίστεως. Γιά τόν πιστό ὅμως ἡ ζωή ἔχει εὐγενική προέλευση και προορισμό: τήν ἀληθινή ζωή, τον Δημιουργό καί Πατέρα μας.

Πολιτισμικός Μαρξισμός -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

O Μηδενισμός ως ιδεολογία συνιστά τον πυρήνα της σημερινής κοινωνικής πολιτικής και  διαμορφώσεως της κοινωνικής ιδεολογίας όπου οι οικονομικές ελίτ αντί να σέβονται και να αφουγκράζονται εν τοις πράγμασι τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, επιβάλλουν μονολιθικώς και στανικώς τα ιδιωτικά τους πρότυπα.

Εννοώ ότι η πραγμάτωση της Δημοκρατίας προϋποθέτει υγιείς προσωπικότητες και πεπαιδευμένους ανθρώπους, ειδάλλως (η δημοκρατία), συνιστά μόνον ένα στερεότυπο εκφραστικό κλισέ, όπου υπό  τον μανδύα της επίκλησής της, υποκρύπτεται επιμελώς το στυγνό δικτατορικό πρόσωπο, μίας συγκεκριμένης μειοψηφίας η οποία δυνάμει της νομής της εξουσίας την οποία κατέχει, επιβάλλει παντί τρόπω την γνώμη της προς την κοινωνία.

ΕΙΜΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΗ. -- Τό έστειλε ο ιατρός κ. Κυπριανός Χριστοδουλίδης

 (Από την Ιεραποστολή στην Κορέα) 

Ο οκτάχρονος γιος της οικογένειας είναι πολύ ζωηρός. Και στο παρελθόν έχει προκαλέσει προβλήματα και ανησυχίες στους γονείς του. Αλλά η τελευταία πράξη του τους άφησε άναυδους.

Συνήθως, όταν ο Β. επιστρέφει από το σχολείο, η μητέρα του ελέγχει την σχολική του σάκα και συζητάει μαζί του πώς πέρασε στο σχολείο, τι μάθημα έκανε, τι βαθμό πήρε στην ορθογραφία κ.λπ. Μια μέρα στην σάκα η μητέρα βρήκε χρήματα. Μετά από αλλεπάλληλες ερωτήσεις τελικώς ο Β. ομολόγησε ότι τα έκλεψε. Η μητέρα κράτησε την ψυχραιμία της και προσπάθησε να εξακριβώσει τον τρόπο και τον λόγο της κλοπής.

 Πάνω στην ώρα έφθασε και ο πατέρας από την εργασία του στο σπίτι. Η μητέρα επιμένει στον μικρό να του ομολογήσει την πράξη του. Εκείνος για ώρα μένει αμίλητος με κατεβασμένο το κεφάλι. Στο τέλος η μητέρα αποκαλύπτει την κακή πράξη του. Ο πατέρας, χωρίς δεύτερη σκέψη, του λέει ήρεμα να φορέσει το μπουφάν του και να τον ακολουθήσει. Βγαίνουν από το σπίτι και βαδίζουν αμίλητοι στον δρόμο. Φθάνουν στο κτίριο της Ορθόδοξης Μητρόπολης Κορέας. Μπαίνουν στο μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Μαξίμου του Γραικού. Μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του Ναού και χωρίς την παρουσία τρίτων, ο πατέρας αρχίζει να κάνει εδαφιαίες μετάνοιες μπροστά στην εικόνα του Χριστού λέγοντας μεγαλοφώνως:
---------------------------
Ο/Η Marinos Ritsoudis είπε...

Κάπως έτσι, πρέπει νά πούμε καί όλοι όσοι ψηφίσαμε κλέφτες πολιτικούς, καί όσο υποστηρίζονται εργάτες τής αίρεσης Εκκλησιαστικούς, ένεκεν τής πρόσωπολατρείας, τής σύγχρονης γάγγραινας τής γεροντολατρείας.

"Κύριε εμείς φταίμε για τούς κλέφτες πολιτικούς".
"Κύριε εμείς φταίμε γιά τούς κλέφτες τών ψυχών τούς Εκκλησιαστικούς".
"Κύριε, άρπαξε ένα καδρόνι, καί μην μας αφήσεις πουθενά άδαρτους. Κύριε, καλύτερα μέ μώλωπες σε αυτή τη ζωή και ελεύθεροι στήν άλλη, παρά άδαρτοι εδώ, καί αιώνια καταδίκη στήν άλλη.
---------------------------
Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Παράδειγμα πρός μίμησιν οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ. Δέν εἶναι μόνον ἡ κλοπή, βεβαίως, ἀλλά πλεῖστα ὅσα ἁτοπήματα στά ὁποῖα πέφτουν καθημερινῶς τά παιδιά. Πῶς τά ἀντιμετωπίζουμε;
---------------------------------
Ιωάννα είπε...

οι βοσκοί , ολιγογράμματοι ή όχι, έχουν ευθύνη τουλάχιστον του κοπαδιού τους. Οι ανώνυμοι δεν καταφέρνουν να σηκώσουν ούτε την ευθύνη της γνώμης τους...

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

Τη Ζ΄ (7η) Ιουλίου, μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος ΚΥΡΙΑΚΗΣ.

Από δύο αιτίας παρακινείται ο άνθρωπος να κάμνη εις άλλον άνθρωπον το αγαθόν. Ή εκ φύσεως, ή εκτελών την εντολήν του Θεού. Και εκ φύσεως μεν πράττει το κλόν, όταν επί παραδείγματι ο πατήρ αγαθοποιή τον υιόν του, και ο υιός τον πατέρα, και ο αδελφός τον αδελφόν, ή συγγενής τον συγγενή. Διότι ούτοι ουχί τόσον δια την εντολήν του Θεού αγαθοποιούσιν αλλήλους, όσον κινούμενοι από την αγάπην της φύσεως. Τούτον τον φυσικόν τρόπον όχι μόνον οι άνθρωποι έχουσιν, αλλά και τα άλογα ζώα, διότι και αυτά, αναγκαζόμενα υπό της φύσεως, αγαπώσι τα όμοιά των, καθώς λέγει και ο σοφός Σειράχ (Κεφ. ιγ: 15). «Παν ζώον αγαπά το όμοιον αυτώ και πας άνθρωπος τον πλησίον αυτού».

Ο αείμνηστος Ιωάννης Κορναράκης προς τον κ. Βαρθολομαίον: Σας εγοήτευσε η υποβολή του όφεως!

…Επιλέξατε να επαναλάβετε το ιστορικό λάθος του παρελθόντος, της καταφυγής στη σκέπη και προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα! Και το έγκλημα έγινε! Καταφύγατε στη σαρκωμένη αίρεση! Ζητήσατε τη βοήθεια του Πάπα! «Πέσατε στην αγκαλιά του Πάπα»! Συλλειτουργήσατε, συμπροσευχηθήκατε, ανταλλάξατε λειτουργικό ασπασμό αγάπης και υποσχεθήκατε αμοιβαία δέσμευση, για «πλήρη και τελική ένωση»! Ενεργήσατε ως κάτοχος κύρους Οικουμενικής Συνόδου, ως μονοκράτωρ Πάπας του ορθοδόξου χώρου! Η τραγική αυτή επιλογή σας, να προσφύγετε στην προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα έχει εντούτοις το νοηματικό βάρος, αλλά και τις συνέπειες του αμαρτητικού παραπτώματος της αδαμικής παραβάσεως. Επαναλάβατε, με την τραγική σας επιλογή, το αξιολογικό έγκλημα της αρχεγόνου αυτής πράξεως. Μεταξύ του θελήματος του Θεού και του δικού σας, του καταπτοημένου από το αδιέξοδό σας, θελήματος, προτιμήσατε την αθέτηση του πρώτου! Μεταξύ της αμωμήτου Ορθοδοξίας, της κιβωτού της αποκεκαλυμμένης αληθείας και της παπικής αιρετικής κακοδοξίας, προτιμήσατε την τελευταία! Επιλέξατε την εμπλοκή σας στην αίρεση, ως σωτήρια λύση της στηρίξεως του εγκοσμίου οικουμενικού σας κύρους! Σας εγοήτευσε η υποβολή του όφεως! Στρέψατε την πλάτη σας στην αγιοπνευματική πατερική παράδοση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και αδιαφορήσατε για τις ανυπολόγιστες ευθύνες σας, τις οποίες έχουν ήδη καταγράψει οι αθετηθέντες, από την επιλογή σας, Ιεροί Κανόνες, στη χρεωστική, εις βάρος σας, μερίδα του βιβλίου του ουρανού!

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος. (Ὁμιλία 20 στὸν Ἰεζεκιήλ).

«Ἀντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, ὅτι ἐδῶ φτάνουμε νὰ ἔχουμε κληρικοὺς ποὺ νὰ εἶναι μασῶνοι. Αὐτὸς (ὁ κληρικός) οὐσιαστικὰ ἔχει χάσει τὴν πίστη του. Ἔτσι, ὅπως τὸ βλέπουμε τώρα, στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰεζεκιήλ, ποὺ ὁ κλῆρος εἶχε προσχωρήσει στὴν εἰδωλολατρία, καὶ τὸ εἴδαμε αὐτὸ πολύ-πολὺ καθαρά.

Σᾶς αἰτιολόγησα, γιατί ἀρχίζει ἡ σφαγὴ ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ποὺ ἔπρεπε νὰ φυλάξουν τὸ λαό καί, ὅμως, αὐτοὶ ὁδηγοῦν τὸ λαὸ μὲ κακό τους παράδειγμα εἰς τὴν εἰδωλολατρία.

Καὶ ἐρχόμεθα νὰ ἐρωτήσουμε: Γιατί τὸ ἱερὸ κείμενο τοὺς ἀποκαλεῖ Ἁγίους Του; Λέει ὁ Θεός: «ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μου». Αὐτοὺς δηλαδή, ποὺ τώρα εἰδωλολατροῦν, τοὺς ἀποκαλεῖ Ἁγίους Του, τοὺς ἱερεῖς. Σημειώνει ὁ Θεοδώρητος ποὺ ἑρμηνεύει:«οὐκ ἀληθῶς ἁγίους αὐτοὺς ὀνομάζει, ἀλλὰ ἐπειδὴ τοῦτο εἶναι ὑπελαμβάνοντο, ὡς εἰς τὴν τοῦ Θεοῦ θεραπείαν ἀνθρώπων». Ὄχι γιατὶ ἦσαν Ἅγιοι, ἀλλὰ γιατὶ ἔτσι ἐθεωροῦντο, ἐπειδὴ εὑρίσκοντο εἰς τὴν διακονίαν τοῦ Θεοῦ. Ὅπως λέμε, Ἅγιε Ἀρχιμανδρίτα, Ἅγιε..., ἀλλὰ δὲν ἦσαν ὅμως Ἅγιοι.

«Καὶ ἤρξαντο –λέγει τὸ κείμενο στὴν συνέχεια– ἀπὸ τῶν ἀνδρῶν τῶν πρεσβυτέρων, οἳ ἦσαν ἔσω ἐν τῷ οἴκῳ», δηλ. μέσα στὸν Ναὸ καὶ τὶς αὐλὲς τοῦ Ναοῦ.

Ὁ ἀββάς Δουλᾶς, ὁ μαθητής τοῦ ἀββᾶ Βησσαρίωνα, διηγήθηκε:

‒ Πῆγα κάποτε στό κελλί τοῦ Γέροντα, καί τόν βρῆκα σέ στάση προσευχῆς, μέ τά χέρια ὑψωμένα στόν οὐρανό. Δεκατέσσερεις ἡμέρες ἔμεινε σ᾽ αὐτή τή στάση! Ὕστερα μέ φώναξε καί μοῦ εἶπε: "Ἀκολούθησέ με". Βγήκαμε μαζί στήν ἔρημο. Κάποια στιγμή δίψασα, καί τοῦ εἶπα: "Ἀββά, διψάω". Τότε ἐκεῖνος πῆρε τό δερμάτινο πανωφόρι μου καί πῆγε λίγο πιό πέρα, σέ ἀπόσταση μιᾶς πετροβολιᾶς. Προσευχήθηκε, καί μοῦ τό ἔφερε πίσω γεμάτο νερό!