O Συναξαριστής της ημέρας.
Παρασκευή, 15
Δεκεμβρίου 2017
Τη
ΙΕ΄ (15η) Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, Επισκόπου Ιλλυρικού.
Ελευθέριος
ο θαυμαστός και ένδοξος Ιερομάρτυς διέλαμπεν ως αστήρ φωταυγέστατος κατά το
δεύτερον ήμισυ του δευτέρου μετά Χριστόν αιώνος, γεννηθείς εις την περιφανή
μεγαλόπολιν Ρώμην από γονείς ευγενείς, λαμπρούς και πλουσίους, οίτινες ήσαν όχι
μόνον κατά σάρκα περιφανείς, αλλά και εις την πίστιν ευγενείς τε και
ευσεβέστατοι, διότι η μήτηρ αυτού, Ανθία ονόματι, ήτο δεδιδαγμένη την ακρίβειαν
της Πίστεως από τους μαθητάς του μακαρίου Παύλου. Αύτη γεννήσασα τον ιερόν
τούτον παίδα τον ωνόμασεν Ελευθέριον, τον οποίον ανέθρεψεν ευσεβώς. Ο δε πατήρ
αυτού ήτο μεν πλούσιος, ως είπομεν, και διετέλεσεν ύπατος της πόλεως, όπερ
αξίωμα ήτο εν από τα μεγαλύτερα και λαμπρότερα αξιώματα των αρχόντων, πλην
έζησεν ολίγον καιρόν μετά την γέννησιν του Αγίου· όθεν έμεινεν ούτος
υποτασσόμενος εις την μητέρα αυτού, η οποία τον έδωκεν εις τον Αρχιερέα της
Ρώμης να τον μανθάνη τα ιερά γράμματα.
«Αόρατος πόλεμος» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου:
«Μέσα εις
το βάθος της καρδίας μας ευρίσκονται τόσον λεπτά και τόσον κρύφια πάθη, όπου ουδέ
αν είναι πάθη ολότελα ηξεύρομεν. Πως λοιπόν ημπορούμεν να ξεθαρρεύσωμεν ότι από
τα πάθη αυτά εκαθαρίσθημεν; Και αν οι οξυδερκέστατοι εκείνοι και προφητικοί
οφθαλμοί του Δαβίδ δεν ηδύναντο ταύτα να γνωρίσουν, πως ημείς δυνάμεθα να τα
γνωρίσωμεν; Όθεν καθώς εκείνος πάντοτε παρεκάλει τον Θεόν να τον καθαρίσῃ από
αυτά: “ Εκ των κρυφίων μου καθάρισόν με” (Ψαλμ. ΙΗ/Ι3), έτσι και ημείς έχομεν
χρείαν να δεώμεθα πάντοτε δια τον καθαρισμόν των τοιούτων κρυφίων μας. Διότι ημείς τας ενεργείας μόνον και τους
κλάδους των παθών αισθανόμεθα, τας δε δυνάμεις και ρίζας αυτών ουδαμώς γνωρίζομεν
χωρίς τον φωτισμόν του Αγίου Πνεύματος».
Ναοδομία του ανθρώπινου προσώπου -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών
«Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού έστε και το Πνεύμα
του Θεού οικεί εν υμίν»; (Α’ Κορ. 3, 16).
Η
ερώτηση αυτή του απ. των εθνών στους Κορινθίους, μάλιστα σε θέση παρενθέσεως,
γίνεται αισθητή σαν ένας από τους νηπτικώτερους αιφνιδιασμούς της χριστιανικής
αυτοσυνειδησίας! Όποιος κι αν είναι ο αναγνώστης του σχετικού κειμένου της
επιστολής αυτής του απ. Παύλου προς τους Κορινθίους, πρέπει να βιώνει μια
εσώτατη πρόκληση-έκπληξη, όταν καταφέρει να στρέψει το νου του στο νοηματικό
πλούτο αυτής της ερωτήσεως.
Ο
άνθρωπος ναός του Θεού; Οικητήριο του Αγίου Πνεύματος;
Είναι
γεγονός ότι στην πεζότητα της καθημερινής ζωής μια τέτοια ερώτηση προκαλεί σ’
ένα απροσδιόριστα μεγάλο βάθος τη χριστιανική μας αυτοσυνειδησία! Εμείς ναός
Θεού;
Του μακαριστού γέροντα Χρυσοστόμου Σπύρου
Ποία υπήρξεν η
στάσις των Ορθοδόξων έναντι της παναιρέσεως του Οικουμενισμού; Ενταύθα η
έκπληξις ανακόπτει τον λόγον και η λύπη επιβραδύνει την σκέψιν. Τα γενόμενα
είναι άξια θρήνου μάλλον ή διηγήσεως. Τα γνωρίζετε κάλλιον παντός άλλου! Είναι
αναντίρρητον ότι, και μία μόνον απλή σύγκρισις της συγχρόνου εκκλησιαστικής
καταστάσεως και της του παρελθόντος τοιαύτης, δημιουργεί βαρυτάτην κατάθλιψιν
εις τον αληθή εραστήν της Ορθοδοξίας. Το πάλαι, δια την παράβασιν ενός και
μόνον ιερού κανόνος, έστω απλής ηθικής τάξεως και ευταξίας, εξεγείρετο πλήθος
κληρικών και λαϊκών, αγωνιζομένων άχρι δεσμών και φυλακής, εξοριών και αυτού
του θανάτου, μη υποστελλόντων όμως ουδέ μέχρι κεραίας την ευθαρσή ομολογίαν
των! Απηύθυνον το του Προδρόμου «ουκ έξεστί σοι» εις βασιλείς και Πατριάρχας,
ουδέν προτιμώντες της του Χριστού Εκκλησίας και της ευνόμου Αυτής λειτουργίας!
Σήμερον, εξ αντιθέτου, ενώ πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα
περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασιλείου
επιστ. 92), η των ποιμένων παρρησία, πλην ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων, ουδέ ίχνη
διασώζει αγωνιστικής διαθέσεως των αρχαίων πατέρων, τα των αιρέσεων κύματα
όντως δεινά και πολλά και «βράχος» ουδείς…
Τη ΙΔ΄ (14η) του μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ, ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ και ΑΡΡΙΑΝΟΥ και των τεσσάρων Προτεκτόρων των συναθλησάντων.
Φιλήμων,
Απολλώνιος και Αρριανός οι Άγιοι Μάρτυρες ως και οι μετά του Αγίου Αρριανού
συναθλήσαντες Άγιοι Τέσσαρες Προτέκτορες ήσαν κατά τον καιρόν του τυράννου
Διοκλητιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπδ΄ - τε΄ (284-305), υπό του οποίου
εκινήθη και πάλιν διωγμός μέγας κατά των Χριστιανών. Τότε ήτο ηγεμών εις την
Θηβαϊδα της Αιγύπτου ο Αρριανός, όστις ειδωλολάτρης ων πρότερον εθανάτωσε
πολλούς Χριστιανούς και μάλιστα δύο, Ασκλάν και Λεωνίδην καλουμένους, τους
οποίους εβασάνισε με διάφορα κολαστήρια. Ημέραν δε τινα, κατά την οποίαν όλη η
χώρα ήτο συνηθροισμένη εις το θέατρον, έδειξεν ο ηγεμών τα παιδευτήρια όργανα
και έλεγε προς τους περιεστώτας με βλέμμα άγριον· «Όσοι δεν προσκυνήσουν τους
θεούς, θέλουν αποθάνει βιαίως με ταύτα τα κολαστήρια».
O Συναξαριστής της ημέρας.
Πέμπτη, 14
Δεκεμβρίου 2017
Τη ΙΔ΄ (14η) του μηνός Δεκεμβρίου,
μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΘΥΡΣΟΥ, ΛΕΥΚΙΟΥ και ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ.
Θύρσος, Λεύκιος και Καλλίνικος οι Άγιοι Μάρτυρες ήθλησαν κατά τον καιρόν
του βασιλέως Δεκίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σμθ΄ - σαν΄ (249- 251),
κατήγοντο δε από την χώραν των Βιθυνών, από γένος λαμπρόν και περίφημον, αλλά
και κατά την ευσέβειαν εφάνησαν έτι λαμπρότεροι, επειδή υπέμειναν από τους ασεβείς
διάφορα παιδευτήρια και δεν ενικήθησαν οι αήττητοι. Κατά τον καιρόν εκείνον
ήσαν εις όλας τας πόλεις ωμοί και ανήμεροι άεχοντες τιμωρούντες τους πιστούς
ανηλεώς· ήλθε δε και εις την Καισάρειαν, εις την οποίαν κατώκουν οι Άγιοι,
άρχων τις, Κουμβρίκιος ονόματι, όστις επεμελείτο πολύ τα είδωλα, έκτιζε βωμούς,
έκαμνε θυσίας και ει τι άλλο ηδύνατο. Όχι δε μόνον αυτός ήτο εις την πλάνην
αυτήν βεβυθισμένος, αλλ΄ ηγωνίζετο, ο ασύνετος, να ρίψη και άλλους εις την
απώλειαν, άλλους με κολακείας και άλλους με απειλάς.
Πατέρες και αδελφοί, στην Αντίσταση του Ευσεβούς Κλήρου και Λαού κτυπά πλέον η καρδιά της Ορθοδοξίας.
Ανώνυμος άφησε ένα
σχόλιο για την ανάρτησή σας "ο π. Θεόδωρος Ζήσης στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV για την ψευδο...":
Η Ψευδοσύνοδος του
Κολυμπαρίου επεκύρωσε και "νομιμοποίησε" όλη την μέχρι σήμερα
φιλοοικουμενιστική πορεία της Αιχμάλωτης Ορθόδοξης Εκκλησίας για όσα συνέβησαν
τα τελευταία περίπου 100 χρόνια και όσα χειρότερα αυτών θα επακολουθήσουν τα
επόμενα χρόνια. Όποιος αποδέχεται ή ανέχεται, με διάφορες μορφές ανοχής , την
Ψευδοσύνοδο αυτή αποδέχεται και ανέχεται όλη αυτή την φιλοοικουμενιστική
πορεία, καθώς και όσα θα επακολουθήσουν στον δρόμο αυτό της Αποστασίας της
Πίστεως. Όσοι Καταδικάζουν την Ψευδοσύνοδο αυτή, καταδικάζουν στο σύνολο της
την φιλοοικουμενιστική αυτή πορεία και συντάσσονται με την φιλτάτη Ορθοδοξία.
Πατέρες και αδελφοί, στην Αντίσταση του Ευσεβούς Κλήρου και Λαού κτυπά πλέον η
καρδιά της Ορθοδοξίας. Αντίσταση μέχρι εσχάτων, αυτό είναι το καθήκον μας. Η
Ορθοδοξία θα νικήσει το σκότος των Αιρέσεων.
Θηρίον το οποίο θέλει να φάγει σάρκας και να πιεί αίμα ανθρώπων είναι το Ισλάμ -- Αυγουστίνου Καντιώτου
Αποσπάσματα από ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, στις 28-6-1965
«...Aνοίξτε την Aποκάλυψι. Ανοίξετε το κεφάλαιον 11, στίχους 7 έως 10. Διαβάστε μία, δύο, τρεις φορές, και θα δήτε εκεί πέρα. Ότι ο Iωάννης ο ευαγγελιστής είδε εν οράματι, μέσα από μίαν σκοτεινήν άβυσσον, να εξέρχεται ένα θηρίον! Θηρίον αιμοδιψές, θηρίον το οποίον θέλει να φάγει σάρκας και να πίει αίμα ανθρώπων. Eίδον, λέει, «το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου» (Aπ. 11,7). Kαι το θηρίον αυτό κατέφαγε σάρκας αγίων και μαρτύρων· και επλήσθη η οικουμένη, η γη, τα ποτάμια και οι πεδιάδες και τα ύψη των ορέων από πτώματα αγίων. Tο δε θηρίο αυτό είναι – ποιο; Eίναι ο Mωάμεθ, τα παιδιά του Mωάμεθ. Tο θηρίο αυτό είναι ο ισλαμισμός, ο μωαμεθανισμός. Aυτός είναι ο ψευδοπροφήτης και «το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου». Aυτοί ξεκίνησαν από τη Mέκκα, το άντρον, τη σπηλιά αυτήν…
ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ. του Αγίου Ιωάννου του Σιναϊτου:
Όταν η συνείδηση παύση να μας ελέγχη για
τις αμαρτίες, ας προσέξουμε μήπως αυτό
δεν οφείλεται στην καθαρότητα, αλλά στην κόπωση και την άμβλυνση της συνειδήσεως λόγῳ πλήθους
αμαρτιών. Η συνείδηση έχει δοθή από τον Θεόν στον καθένα μας για να μας
ελέγχη και να μας προστατεύη. Όταν όμως αχρηστευθή και δεν λειτουργεί, από την
μεγάλη μας απιστία, τότε χρειάζεται προσοχή, γιατί βρισκόμαστε σε θανάσιμον
κίνδυνον…
Τη ΙΓ΄ (13η) Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Νέου Ιερομάρτυρος ΓΑΒΡΙΗΛ, Αρχιεπισκόπου Σερβίας, του εν Προύση μαρτυρήσαντος κατά το έτος αχνθ΄ (1659).
Γαβριήλ ο
αγγελώνυμος ούτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας, ευρισκόμενός ποτε εις μεγάλην
στενοχωρίαν, ως μη δυνάμενος να οικονομήση το χρέος της επαρχίας του, επήγεν
εις την Βλαχίαν, και εκείθεν εις Μοσχοβίαν χάριν ελέους, ήτοι δια να λάβη
βοήθειάν τινα ικανήν να κυβερνήση τα της επαρχίας του. Κατ΄ εκείνον δε τον
καιρόν κατά τον οποίον έλειπε ο Γαβριήλ από την επαρχίαν του, Μάξιμός τις,
ευρών ευκαιρίαν, ήρπασε δυναστικώς τον Αρχιεπισκοπικόν θρόνον του και όταν
επέστρεψεν ο Γαβριήλ εύρε τον Μάξιμον εις την επαρχίαν του. Όθεν εζήτει να τον
εξώση και να επαναλάβη τον θρόνον του. Αλλ΄ ο Μάξιμος, προσθέτων ανομίαν επί τη
ανομία, επήγεν εις τον βεζύρην, όστις ήτο τότε μετά του βασιλέως εις Προύσαν,
και κατηγόρησε ψευδώς τον ευλογημένον Γαβριήλ, ότι επιβουλεύεται την βασιλείαν
των.
Blessed-John still remained unaware of what had taken place.....
After Christmas had passed, St. Basil took his staff
and began to visit all the villages, in order to see who would celebrate his
memory with a pure heart. He visited various cities, but none of the doors that
he knocked on opened, because everyone assumed he was a beggar. Thus he left
saddened, not because he himself was in need, but because he was hurt by the
heartlessness that these people would show to the poor.
He passed by the cemeteries as well, where he noticed
the collapsed monuments, the shattered and overturned gravestones, which had
been utterly abandoned. As a Saint, he heard the deceased saying:
Τη ΙΓ΄ (13η) Δεκεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΡΣΕΝΙΟΥ του εν τω Λάτρω.
Αρσένιος ο Όσιος και θαυματουργός
Πατήρ ημών ήτο από την Κωνσταντινούπολιν, υιός γονέων ευσεβών, πλουσίων και
πρώτων κατά το γένος. Παρεκτός όμως του ότι ο Όσιος ούτος ήτο τοσούτον περιφανής
κατά το γένος, εδόθη εις αυτόν υπό του τότε βασιλέως και άλλο αξίωμα, ο τίτλος
δηλαδή στρατηγού και πατρικίου του θέματος του καλουμένου των Κιβυρραιωτών. Αλλά
και όταν ποτέ στόλος βασιλικός εστάλη εις υπερπόντιον ταξίδιον, την διοίκησιν
τούτου ανέλαβεν ο Όσιος· επειδή όμως γενομένης τρικυμίας μεγάλης ανέβρασεν η
θάλασσα εξ αυτού του πυθμένος, και τα μεν πλοία κατεποντίσθησαν αύτανδρα, αυτός
δε μόνος διεσώθη και εξήλθεν εις την στερεάν, τούτου ένεκα ευρών ευκαιρίαν,
έλαβεν εκείνο το οποίον προ πολλού επόθει, ήτοι ενεδύθη το Αγγελικόν Σχήμα των
Μοναχών.
ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΚΑΙ κ. ΗΡΑΚΛΗ ΦΙΛΙΟΥ -- Του Παναγιώτη Π. Νούνη
O Βαλκανιολόγος κ. Ηράκλης Φίλιος βιβλιοπαρουσιάζει (δείτε
ΕΔΩ) ένα
εγχειρίδιο περί αλεπούδων στο παζάρι του Δογματολόγου κ. Χρυσόστομου
Σταμούλη. Ο πρώτος έγραψε όμως ένα
εξαιρετικό κείμενο περί της δεινής υποκρισίας των τυπικώς νηστευόντων . Προσπερνώ όλα τα
ίσως ενδιαφέροντα και κρίσημα ζητήματα που παρουσιάζονται και θίγονται στην εν
λόγω βιβλιοπαρουσίαση και εστιάζω μόνον στο ζήτημα της ιδιόρρυθμης
«Πανορθόδοξης Συνόδου» όπου απασχολεί τον καθένα οικουμενικό Χριστιανό της
Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Τόσο
ο κ. Η. Φίλιος όσο και ο καθηγητής κ. Χ. Σταμούλης –μαζί τους άπαντες οι
ορκισμένοι αρχιΟικουμενιστές ταγοί- θεωρούν την σύγκληση της μοιχοΣυνόδου
της Κρήτης ως ένα μεγάλο(;!) εκκλησιαστικό γεγονός.
Τη ΙΓ΄ (13η) του μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΛΟΥΚΙΑΣ της παρθένου.
Λουκία η Αγία
Μάρτυς και Παρθένος κατήγετο εκ των Συρακουσών, πόλεως της νήσου Σικελίας,
αρραβωνισμένη ούσα· δια δε την ασθένειαν της αιμορροίας, η οποία εταλαιπώρει
την μητέρα της, επορεύθη μετ΄ αυτής εις την Κατάνην, όπως προσκυνήση το εκεί
ευρισκόμενον Λείψανον της Αγίας Μάρτυρος Αγάθης και παρακαλέση αυτήν ίνα θεραπεύση
το πάθος της μητρός της. Εκεί δε αφιχθείσα, βλέπει εις το όραμά της την Αγίαν
Αγάθην, η οποία εις μεν την μητέρα της έδωσε την ιατρείαν, εις αυτήν δε
προείπεν, ότι μέλλει να μαρτυρήση δια τον Χριστόν.
Οι κακούργοι δεν αλλάζουν με τίποτε -- Του Στέλιου Παπαθεμελή*
Η χώρα και η ηγεσία της
μπήκαν εκουσίως δυστυχώς σε μια δοκιμασία που δεν άξιζε να μπουν. Είχαμε
εγκαίρως προειδοποιήσει ότι αποτελεί βαρύ λάθος η πρόσκληση και η Κυβέρνηση
όφειλε ή να την ακυρώσει ή τουλάχιστον να την αναβάλει, ενώ θέσαμε οξύ το
ερώτημα: «Επίσκεψη Ερντογάν - μη τι συλλέγουσιν από ακανθών σταφυλήν και από
τριβόλων σύκα;». Όμως για άλλη μια φορά η φωνή μας υπήρξε «φωνή βοώντος εν τη
ερήμω». Εμείς θα συνεχίσουμε…
Ο επισκέπτης απέδειξε ότι είναι ο τούρκος της ελληνικής παροιμιογραφίας:
«Τούρκον είδες, γρόσια θέλει, κι άλλον είδες και άλλα θέλει»!
Ήρθε να αρπάξει, όχι να στηρίξει τις σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)