ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ 2000 Ταινία

ΛΟΓΟΝ ΑΓΑΘΟΝ Πολυέλαιος Θεομητορικών εορτών -- Orthodox Hymns

 telemaxos doumanis

Λόγον ἀγαθόν, Ἀλληλούια.
Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν. Χαῖρε Παντάνασσα πανύμνητε, μῆτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Ἀλληλούια.
Λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ. Χαῖρε Βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, Δέσποινα τοῦ κόσμου, Ἀλληλούια.
Ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου. Χαῖρε τῶν προφητῶν τὸ κήρυγμα, Πατριαρχῶν ἡ Δόξα, Ἀλληλούια.
Ἐξεχύθη χάρις ἐν χείλεσί σου. Χαῖρε ἄσπιλε, ἀμόλυντε, ἄφθορε, Παναγία, Ἀλληλούια.
Τῇ ὡραιότητί σου καὶ τῷ κάλλει σου. Χαῖρε εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου, Ἀλληλούια.
Ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πρᾳότητος καὶ δικαιοσύνης. Χαῖρε Μαρία, Κυρία πάντων ἡμῶν. Ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, τῶν Δυνάμεων, Ἀλληλούια.
Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου. Χαῖρε ὑπερευλογημένη, ὑπερδεδοξασμένη, Ἀλληλούια.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Δ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Μαρίνης μεγαλομάρτυρος.

Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, στὰ χρόνια του αὐτοκράτορα Κλαυδίου τοῦ Β’, τὸ 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετὰ τὴ γέννησή της, ἡ μητέρα της πέθανε, καὶ ὁ πατέρας της Αἰδέσιος, ποὺ ἦταν Ἱερέας τῶν εἰδώλων, τὴν ἀνέθεσε σὲ μία χριστιανὴ γυναίκα, ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ Μαρίνα διδάχθηκε τὸν Χριστό.

Ὅταν ἔγινε 15 χρονῶν, ἀποκαλύπτει στὸν πατέρα της ὅτι εἶναι χριστιανή. Ἔκπληκτος αὐτὸς ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ἄκουσε, μὲ μίσος τὴν διέγραψε ἀπὸ παιδί του. Τὸ γεγονὸς αὐτό, μαθεύτηκε ἀμέσως καὶ ἔτσι ὁ ἡγεμόνας τῆς περιοχῆς διέταξε νὰ τὴν συλλάβουν καὶ νὰ τὴν φέρουν ἐνώπιόν του. Ἀμέσως θαμπώθηκε ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της. Τὴν ρώτησε ποὶα εἶναι καὶ ποὶα εἶναι ἡ πίστη της καὶ αὐτὴ τοῦ ἀπάντησε ὅτι ὀνομάζεται Μαρίνα καὶ εἶναι χριστιανὴ καὶ ὅτι εἶναι γέννημα θρέμμα τῆς Πισιδίας. Τότε ὁ ἡγεμόνας προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της. Ἡ Ἁγία ὅμως δὲν δέχτηκε.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὁ τύραννος πρόσταξε καὶ τὴν ὑπέβαλαν σὲ βασανιστήρια φρικτὰ καὶ ἀφοῦ τὶς κατέσκισαν τὶς σάρκες, τὴν ἔριξαν στὴν φυλακή.

ΕΚΦΡΑΣΗ ΧΑΡΑΣ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΣΕ ΙΕΡΕΑ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ! -- Νικολάου Πανταζή, Αποτειχισθέντος θεολόγου

π….. “Ευ-στάθιε”, Ευ ίστασαι, στέκεσαι ορθώς. Το “Στώμεν Καλώς” σημαίνει “Στώμεν Ακοινωνήτως” με τους κοινωνούντας με την αίρεση! Το “Στώμεν Καλώς” απευθύνθηκε ως ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ ακόμη και στους Αρχαγγέλους, να απομακρυνθούν από τους υπολοίπους πεπτοκότες αγγέλους που ακολούθησαν τον Πατριαρχικό τους Εωσφόρο!

Αλλά και ο Αδάμ ακόμη, εάν έκανε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ από την Εύα, δεν θα γνώριζε έξωση και εξορία από τον Παράδεισο. Ήθελε όμως να έχει καλές σχέσεις με την “Εύα” και να πείθεται στα διαθρησκειακά της γλυκόλογα που υποσχόταν “θέωση” δελεαστική. Κι’ ύστερα είχε το θράσος να κατηγορεί το Θεό που του την έδωκε… Είναι ΤΟΣΟ παλιά η Αποτείχιση και όμως ΤΟΣΟ παρεξηγημένη!

Δέστε. Μια “Μνημόνευση” και “Κοινωνία” του Συνευδοκούντος Αδάμ με την “φιλοσοφία” της Εύας και ΜΟΛΥΝΘΗΚΕ ολόκληρη η ανθρωπότης!

Επίσημη Μνημόνευση έκανε ο Αδάμ: “η Γυναίκα που μου έδωσες!”

Επίσημη Μνημόνευση έκανε και η Εύα: “Με εξηπάτησε ο όφις!”

Αλλά και ο Πάπας ΠΟΙΟΝ Μνημόνευσε όταν διέπραξε το Σχίσμα του 1054; ΤΟΝ ΟΦΙ! Ήθελε κι’ ο Πάπας να γίνει “Θεός”, Πρώτος και Αλάθητος και Οικουμενικός.

Και μετά σου λένε οι σημερινοί οι “Μεταπατέρες” πως δεν υπάρχει Μυστηρίων Μολυσμός. Και τους βαρά “κατακούτελα” με το βαρύτατο χρυσό Ευαγγέλιο που κρατούν, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης: “ΟΤΙ ΜΟΛΥΣΜΟΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ!”

Και εάν ο Νεός Αδάμ, η “Περιφερειακή”, Διοικητική (ὀχι η Διαχρονική) ορθόδοξη εκκλησία, ΕΑΝ έκανε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ από την Εύα του Οικουμενισμού, δεν θα αποκοβόταν από το Σώμα του Χριστού, και έπειτα τολμούν και κατηγορούν εμάς πως είμαστε εμείς “εκτός σώματος”…

Ποιοι; Οι Σωματέμποροι του Π.Σ.”ε”! Οι Λάτρες του Μωάμεθ, τα ανήμπορα και ταλαίπωρα πιόνια στη Σκακιέρα του Σιωνισμού!

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα Κυριακής Γ΄ Ματθαίου [mp3 - 2016].

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση -- Ἄτολμοι καὶ δουλόφρονες

… Οἱ Μητροπολίτες ποὺ διοργανώνουν τὶς φιέστες αὐτὲς δὲν ἐμπνέουν ἐμπιστοσύνη στὸν πιστὸ λαό, ὁ ὁποῖος κατανοεῖ ὅτι αὐτὰ τὰ πανηγύρια δὲν ἔχουν πνευματικὸ περιεχόμενο. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς στοχεύουν καὶ στὶς καλὲς ἐντυπώσεις γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη. Κανεὶς Μητροπολίτης δὲν τόλμησε νὰ ἐκφράσει τὴν παραμικρὴ διαφωνία γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Καὶ βέβαια κανένας δὲν προσφώνησε τὸν Πατριάρχη τοῦ Γένους κ. Βαρθολομαῖο ὑπενθυμίζοντάς του ὅτι τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα καὶ οἱ συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἀπαράδεκτα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους. Δυστυχῶς, οὔτε οἱ λόγιοι Μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι στὰ βιβλία τους γράφουν πολλὰ γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους, ἀλλὰ γιὰ τοὺς οἰκουμενιστές μας, ποὺ τοὺς ἐπισκέπτονται κανένας ἐπικριτικὸς λόγος. Ὅλα βαίνουν καλῶς! Τί νὰ πεῖ κανείς; Ὑπάρχει τόση δειλία; Εἶναι τόσο καιροσκόποι; Θυσιάζουν τὶς ἀρχὲς τους γιὰ ν᾽ ἀποκτήσουν τὴν εὔνοια τοῦ Πατριάρχη; Πλήρης λοιπὸν ἡ ἀπογοήτευση.

O Αββάς Χομαί, λίγο πριν κοιμηθή εν Κυρίω, άφησε στα πνευματικά του τέκνα τις ακόλουθες συμβουλές:

 "Μη κατοικήσετε ποτέ μαζί με αιρετικούς, μήτε να συνάψετε σχέσεις με άρχοντες, μήτε να είναι τα χέρια σας απλωμένα στο να συνάζετε, αλλά μάλλον απλωμένα στο να δίνετε". 

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ :

...Αποκαλεί ο Παναγιώτατος τους Παπικούς «τίμια Αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ρώμης» και «τιμιώτατους εκπροσώπους της Αυτού Αγιότητος του αδελφού Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου». Τον πάπα «πεφιλημένο αδελφό» και το Βατικανό «σεβασμία και προσφιλή Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης».Τους προσφωνεί, δηλαδή όπως θα προσφωνούσε την αντιπροσωπεία κάποιου Ορθοδόξου Πατριαρχείου, ωσάν ο Παπισμός να μην αποτελεί αίρεση, ωσὰν να ήσαν μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ουδόλως επισημαίνεται το γεγονός, ότι ευρίσκονται εν αιρέσει και πλάνη. Ουδεμία νύξις γίνεται πάνω στις χαώδεις δογματικὲς διαφορὲς πίστεως, οι οποίες μας χωρίζουν απὸ την Παπικὴ παρασυναγωγή, η οποία επιμένει να ονομάζει εαυτὴν ως «Καθολικὴ Εκκλησία» και μάλιστα ως «αυθεντική», ενώ την Ορθόδοξη θεωρεί ως «ελλειμματική»! Και ουδεμία προσπάθεια να τους πείσει, να εγκαταλείψουν την πλάνη του Παπισμού και να προσέλθουν στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Το γεγονός δε ότι παρά κάτω κάνει λόγο «διά την από κοινού πορείαν των δύο Εκκλησιών» και ότι «η χάρις του πανοικτίρμονος Θεού», «κατέστησεν ημάς» «των Αγίων Αποστόλων διαδόχους», (αναγνωρίζει δηλαδή αποστολική διαδοχή στους Παπικούς), δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία, ότι ο Παναγιώτατος δεν θεωρεί τον Παπισμό ως αίρεση αλλά ως πλήρη Ορθοδοξούσα Εκκλησία.

Η απροσδόκητη ευλογία

Βρισκόμαστε στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Οι μοναχοί του Αγίου Όρους δοκιμάζονται κι αυτοί, αλλά βλέπουν έκδηλη τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

Είναι Αύγουστος του 1942 και οι Παρακλήσεις στην Παναγία έχουν αρχίσει. Στη Νέα Σκήτη ο μυλωνάς π. Αρσένιος Μαντζαρόλας δεν έχει καθόλου αλεύρι. Επί πλέον χρωστάει είκοσι δανεικά ψωμιά σε πατέρες της σκήτης. Κι επειδή δεν μπορεί να τα επιστρέψει, δεν θέλει από ντροπή ούτε να τους δει. Είναι τόσο λυπημένος, ώστε αποφασίζει να φύγει ξημερώματα της 13ης Αυγούστου από το Άγιον Όρος και να φθάσει σιγά –σιγά με τα πόδια στην πατρίδα του τη Σπάρτη. 
Την παραμονή, νηστικός και στεναχωρημένος, ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστεί. Μόλις αποκοιμήθηκε, του φάνηκε πως είδε τη μητέρα του. 
- Τι έχεις, παιδί μου, και είσαι λυπημένος; 
- Μάνα, δεν έχω καθόλου ψωμί. Τι άλλο θέλεις να έχω; Μάνα ,πεινώ! 
- Και για αυτό θέλεις να φύγεις από το Όρος; 
- Ναι, για αυτό. 
- Και που λογαριάζεις να πας, δυστυχισμένο παιδί; Εγώ δεν είμαι – αιώνες τώρα- η Κυβερνήτρια του Όρους; Πως είναι δυνατό να αθετήσω την υπόσχεσή μου; Να, σας έφερα στην παραλία ένα καΐκι με σιτάρι. Πήγαινε να πάρεις. 
- Μητέρα, πώς να αγοράσω σιτάρι αφού δεν έχω χρήματα; 
- Πήγαινε κάτω στον γερο- Συμεών και θα σου δώσει. Είναι κι αυτός στεναχωρημένος, γιατί δεν έχει σιτάρι. Έχει όμως την ελπίδα του σε Εμένα. Πες, λοιπόν, και σε αυτόν και σε όλους τους πατέρες να κατεβούν και να αγοράσουν.

Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΚΑΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ --- Aθωνικά άνθη

«Καλόν το άλας· εάν δε και το άλας μωρανθή, εν τίνι αρτυθήσεται;…» Ο Κύριος.

Αναμφιβόλως διερχόμεθα μίαν από τας κρισιμωτέρας, ίσως, περιόδους της θρησκευτικής Εκκλησιαστικής και Εθνικής ζωής της Ελληνικής ημών Πατρίδος. Σπανίως η Εκκλησία της Ελλάδος εκλήθη ν’ αντιμετωπίση τοιαύτα και τοσαύτα προβλήματα, οία ανέκυψαν επί των ημερών μας, και γεννηθήσονται εν τη προοπτική του χρόνου, κατά τας αποκαλυπτικάς, ας διερχόμεθα, φάσεις της παγκοσμίου και ειδικώς της Ελληνικής Ιστορίας. Εις ανάγκας, ου τας τυχούσας, περιεπλάκημεν ως Έθνος και Εκκλησία. Έσωθεν ταραχαί, έριδες, αιρέσεις, μάχαι. Έξωθεν κίνδυνοι, απειλαί, ταπεινώσεις. Πανταχόθεν ακαταστασίαι και «συνοχή εθνών εν απορία», εκ του φόβου των επερχομένων δεινών. Ο ευσεβής λαός μας τιτρώσκεται την φιλοτιμίαν εκ των αλλεπαλλήλων εθνικών ταπεινώσεων και των προσγινομένων ύβρεων κατά της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία πάσχει, το μεν δια την λύπην του λαού, το δε δια την επιπολάσασαν αμαρτίαν, εξ ης και αι συμφοραί. Ημείς εντεύθεν της δραστηριότητος της Εκκλησίας, ως έξω όντες του κόσμου, ταπεινοί Μοναχοί, αλλά καλοί δέκται της αγωνίας της στρατευομένης Εκκλησίας και του Έθνους, συμπάσχομεν και «εν στεναγμοίς αλαλήτοις» αναφέρομεν τας ικετηρίας ημών προς τον «δυνάμενον σώζειν» ημάς και τον κόσμον. Δεν μας διαφεύγει, ότι υφίστανται προβλήματα εν τη Εκκλησία, άτινα, ως εξαρτώμενα εκ πολλών παραγόντων, δεν είναι εύκολον να επιλυθούν με οιανδήποτε δραστηριότητα. Γνωρίζομεν, ότι υπάρχουν άλλα τοιαύτα, αγόμενα εις την καλυτέραν δυνατήν λύσιν των. Και άλλα ωσαύτως, τα οποία θα επιλύση μόνον ο παντοδύναμος Θεός. Κατ’ ουσίαν όμως δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά μορφαί κακού, τας οποίας πολεμεί η Εκκλησία και μορφαί αγαθού, τας οποίας επιδιώκει να κατακτήση εντός των πλαισίων της αντικειμενικότητος, την οποίαν προσδιορίζει ο χρόνος και ο χώρος, εν οις λαμβάνει χώραν η στρατεία της Εκκλησίας.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ ~ Ι.Μ.ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ -- Orthodox Hymns

Συναξαριστής της ημέρας

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Αθηνογένους ιερομ. Φαύστου μαρτ.

Πατρίδα του ἦταν ἡ Σεβάστεια τῆς Καππαδοκίας. Ἡ μόρφωσή του, ἡ θερμὴ πίστη του, καθὼς καὶ ἡ γενναία φιλανθρωπική του δράση, τὸν ἀνέδειξαν ἐπίσκοπο Πηδαχθόης. Σὰν ἐπίσκοπος, ἦταν φωτεινὸ πνευματικὸ λυχνάρι γιὰ τὸ ποίμνιό του. Μάλιστα τόσο πολὺ ἤθελε νὰ συνεχιστεῖ τὸ ἔργο τοῦ Εὐαγγελίου, ὥστε μὲ ἰδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ἰκανότατους βοηθούς του.

 Ἄλλα ὅταν ἔγινε ὁ διωγμὸς ἐπὶ Διοκλητιανού, ὁ Ἀθηνογένης μὲ δέκα μαθητὲς του συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Φηλίμαρχο, καὶ ἀφοῦ ὅλοι ὁμολόγησαν τὸ Χριστὸ ἀποκεφαλίσθηκαν.

π. Γ. Μεταλληνός: Ομιλία για τον Μεγα Κωνσταντίνο

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016 – ΤΩΝ 630 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ --- “Υμείς εστέ το φως του κόσμου”

Ακτινοβόλες τροχιές

                                                         

Η Εκκλησία μας, τιμά σήμερα, τη μνήμη των αγίων 630 Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε το 451 μ.Χ.  στην Χαλκηδόνα για να διατυπώσει το Χριστολογικό δόγμα.  Συγκεκριμένα, με αφορμή τις διάφορες αιρέσεις που διαστρέβλωναν την αλήθεια της Εκκλησίας  γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου, η Σύνοδος της Χαλκηδόνας διατύπωσε το Χριστολογικό δόγμα και διατράνωσε την πίστη της Ορθοδοξίας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος Σωτήρας του κόσμου.

Με αυτή την ομολογία πίστεως, ο Χριστός είναι ο πραγματικός Σωτήρας και Θεός μας και επομένως καθοδηγητής των ανθρώπων που δείχνει το δρόμο προς το πραγματικό φως, προς τον Πατέρα των φώτων.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που η Εκκλησία μας σήμερα τιμώντας τη μνήμη των αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, επέλεξε το συγκεκριμένο ευαγγελικό ανάγνωσμα που είναι παρμένο από την “Επί του όρους ομιλία” και στο οποίο ο Χριστός παρομοιάζει τους μαθητές Του με φως του κόσμου, με πόλη κτισμένη πάνω σε βουνό που φαίνεται από παντού και ακόμα με λυχνάρι που καίει επάνω στο λυχνοστάτη.

Η Διαβολική μετάνοια -- Ευχή και ευλογία Ιερομάρτυρος -- Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

Είναι παλιά δουλειά του διαβόλου να εμποδίζει τους ανθρώπους από την μετάνοια. Να παρουσιάζει δύσκολη και ακατόρθωτη την υπακοή στη σωτήρια πρόσκληση «μετανοείτε», που απευθύνει ο Χριστός και η Εκκλησία. Μα δεν αρκείται ο πονηρός μόνο στα πλήθη των αμετανοήτων, τους οποίους καταδυναστεύει ανενόχλητος. Στηλώνει βλοσυρό το βλέμμα του και σ’ εκείνους τους λίγους, που τον περιφρόνησαν κι εντάχθηκαν εκούσια στο «μικρόν ποίμνιον» του Χριστού. Επιδιώκει να τους κάνει κι αυτούς να… μετανοήσουν, διότι μετανόησαν. Να υποτροπιάσει μέσα τους η απιστία και η αμετανοησία, ώστε να μπορεί να στρογγυλοκαθήσει και πάλι αυτός βασιλιάς, για να καταστήσει τα «έσχατα» των ανθρώπων εκείνων «χείρονα των πρώτων» (Ματθ. 12: 43-45). Είναι μάλιστα τόση η επιμονή και το θράσος του Σατανά, ώστε επιτίθεται ακόμη και σ΄ αυτούς τους κήρυκες της μετανοίας, που τον έχουν πληγώσει καίρια και τον έχουν απογυμνώσει από πολλούς οπαδούς. Παράδειγμα χαρακτηριστικό η μανιώδης επίθεσή του εναντίον του γηραιού επισκόπου Σμύρνης, του αγίου Πολυκάρπου.                                                                         

–Έχω θηρία. Σ΄ αυτά θα σε ρίξω, αν δεν μετανοήσεις!  Απειλεί εξοργισμένος ο ανθύπατος και προσπαθεί να αναγκάσει το δούλο του Θεού να μετανοήσει για την πίστη του και να προσκυνήσει τα είδωλα.                                                                                                                                     
–Κάλεσέ τα! Δεν μπορούμε να μετανοούμε και ν΄ αφήνουμε τα καλύτερα, για να πέσουμε στα χειρότερα, αποκρίνεται ο άγιος.                                                                                                                   

–Μετανόησε, γέροντα! Αρνήσου τον Χριστόν, επιμένει ο άρχοντας.                                                               

–Ογδόντα έξ χρόνια τον υπηρετώ και σε τίποτε δεν με έβλαψε. Πως μπορώ, λοιπόν, να υβρίσω τον Βασιλέα και Σωτήρα μου;  

Η Διαβολική μετάνοια -- Ευχή και ευλογία Ιερομάρτυρος -- Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου

Είναι παλιά δουλειά του διαβόλου να εμποδίζει τους ανθρώπους από την μετάνοια. Να παρουσιάζει δύσκολη και ακατόρθωτη την υπακοή στη σωτήρια πρόσκληση «μετανοείτε», που απευθύνει ο Χριστός και η Εκκλησία. Μα δεν αρκείται ο πονηρός μόνο στα πλήθη των αμετανοήτων, τους οποίους καταδυναστεύει ανενόχλητος. Στηλώνει βλοσυρό το βλέμμα του και σ’ εκείνους τους λίγους, που τον περιφρόνησαν κι εντάχθηκαν εκούσια στο «μικρόν ποίμνιον» του Χριστού. Επιδιώκει να τους κάνει κι αυτούς να… μετανοήσουν, διότι μετανόησαν. Να υποτροπιάσει μέσα τους η απιστία και η αμετανοησία, ώστε να μπορεί να στρογγυλοκαθήσει και πάλι αυτός βασιλιάς, για να καταστήσει τα «έσχατα» των ανθρώπων εκείνων «χείρονα των πρώτων» (Ματθ. 12: 43-45). Είναι μάλιστα τόση η επιμονή και το θράσος του Σατανά, ώστε επιτίθεται ακόμη και σ΄ αυτούς τους κήρυκες της μετανοίας, που τον έχουν πληγώσει καίρια και τον έχουν απογυμνώσει από πολλούς οπαδούς. Παράδειγμα χαρακτηριστικό η μανιώδης επίθεσή του εναντίον του γηραιού επισκόπου Σμύρνης, του αγίου Πολυκάρπου.                                                                         

–Έχω θηρία. Σ΄ αυτά θα σε ρίξω, αν δεν μετανοήσεις!  Απειλεί εξοργισμένος ο ανθύπατος και προσπαθεί να αναγκάσει το δούλο του Θεού να μετανοήσει για την πίστη του και να προσκυνήσει τα είδωλα.                                                                                                                                     
–Κάλεσέ τα! Δεν μπορούμε να μετανοούμε και ν΄ αφήνουμε τα καλύτερα, για να πέσουμε στα χειρότερα, αποκρίνεται ο άγιος.                                                                                                                   

–Μετανόησε, γέροντα! Αρνήσου τον Χριστόν, επιμένει ο άρχοντας.                                                               

–Ογδόντα έξ χρόνια τον υπηρετώ και σε τίποτε δεν με έβλαψε. Πως μπορώ, λοιπόν, να υβρίσω τον Βασιλέα και Σωτήρα μου;                                                                                                                        

Αυτή είναι η συλλογιστική του Πολυκάρπου, που κατακαίει το διάβολο. Συντρίβει ολοκληρωτικά κάθε σατανική προσπάθεια το επιχείρημα του Ιερομάρτυρα. Θέλγητρα και φόβητρα εξουδετερώνονται από την εμπειρία του. Και γίνεται η ηρωϊκή στάση του ευχή και ευλογία για τους χριστιανούς της κάθε εποχής, αλλά και πρότυπο τεχνικής για τον πνευματικό τους αγώνα. Δεν είναι θεωρητική γνώση η χριστιανική πίστη. Είναι βίωμα και εμπειρία. Ο άνθρωπος που έζησε την προσφορά του Χριστού, που την ένιωσε και την γεύθηκε με της ψυχής του τις αισθήσεις, δεν αλλάζει με τίποτε αυτή τη γεύση και την εμπειρία. Την απολαμβάνει ως την πιο χειροπιαστή απόδειξη της αλήθειας του Θεού, αλλά και την προβάλλει ως το πιο δυναμικό όπλο του. Μ΄ αυτήν βιώνει και επιβεβαιώνει την ασύγκριτη υπεροχή του Χριστού και φιμώνει το αδιάντροπο στόμα του διαβόλου.

Ἀρχιµ. Μάξιµε Καραβᾶ, έκανες αποτείχιση ή μας δουλεύεις κοινώς με τον κουραστικό πλέον χαρτοπόλεμο;

Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ Πρὸς τὸν Οἰκουµενι(στὴν)κὸν Πατρ. Κων/πόλεως Βαρθολοµαῖον

Θὰ ἔχετε ἀκούσει, Παναγιώτατε, τὴν λαϊκὴν παροιµίαν ποὺ λέγει : «Πές µου τοὺς φίλους σου νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι». Ἢ τὸ τοῦ Ἀποστόλου «φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁµιλίαι κακαὶ» (Α΄ Κορ. 15, 33) Καὶ ἐξηγοῦµαι : Ποῖοι εἶναι οἱ ἀγαπητοὶ καὶ πεφιληµένοι σας φίλοι; Τὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας µας ποὺ ἀγωνίζονται καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὰ δρώµενα στὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας ἢ οἱ παντὸς τύπου αἱρετικοί, Πάπας, Προτεστάντες, Ἑβραῖοι, Μασόνοι, Μουσουλµάνοι, Βουδισταί, Μάγοι καὶ λοιποί; ∆ὲν θὰ ἀσχοληθοῦµε ὅµως µὲ ὅλους αὐτούς, ἀλλὰ µὲ τοὺς δύο πρώτους, Πάπα καὶ Προτεστάντες, ἵνα µὴ µακρύνωµεν τὸν λόγον. Καὶ ἐρωτῶ; Ποία εἶναι ἡ µεγάλη σας ἀγάπη, ὁ οὐρανοµήκης ἔρωτάς σας; Ὁ Χριστὸς ἢ ὁ ἀντίχριστος Πάπας, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ Ἅγιος Κοσµᾶς ὁ Αἰτωλός, τὸν ὁποῖον Πάπα ἡ πρώτη (Α΄) Βατικανὴ Σύνοδος (1870) ἀνεκήρυξε ἀνώτερον τοῦ Θεοῦ ἀποφανθεῖσα ὅτι : «Ἐὰν ὁ Πάπας ἔχη ἀποφανθῆ γιὰ κάποιο θέµα καὶ ἡ γνώµη τοῦ Θεοῦ εἶναι διαφορετική τῆς γνώµης τοῦ Πάπα, θὰ πρέπη ὁ Θεὸς νὰ ἀνακαλέση τὴν γνώµην Του καὶ νὰ συµφωνήση µὲ τὴν γνώµη τοῦ Πάπα». Τοῦτο, οὔτε ὁ Ἑωσφόρος δὲν διενοήθη νὰ τὸ ἐπιθυµήση, ἀλλὰ µόνον διενοήθη νὰ γίνη ἴσος µὲ τὸν Θεὸ καὶ ἀµέσως ἀπὸ φωτεινὸς ἄγγελος ἔγινε σκοτεινὸς δαίµονας. Πόσον σκοτεινότερος τοῦ Ἑωσφόρου εἶναι ὁ Πάπας καὶ ἀκόµα σκοτεινότεροι τοῦ Πάπα εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ τὸν τιµοῦν καὶ τὸν ἀκολουθοῦν; Ὑπάρχει µεγαλυτέρα προδοσία ἀπὸ αὐτήν; Πῶς θὰ παρουσιαστῆτε, Παναγιώτατε, καὶ τί θά ἀπολογηθῆτε, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴν ἡµέρα τοῦ θανάτου σας; Καὶ ὅµως, αὐτὸς ὁ ὑπερφίαλος, ὁ «ἀλάθητος», ὁ ὑπεράνω παντὸς κτίσµατος καὶ Αὐτοῦ τοῦ ∆ηµιουργοῦ Θεοῦ, κηρύξας ἑαυτὸν ἀνώτερον Αὐτοῦ, ἔσκυψε δουλοπρεπῶς καὶ ἐφίλησε τὸ χέρι ἑνός ἀντίχριστου ἀρχιραββίνου! Καὶ τώρα ἔρχοµαι εἰς τοὺς ἀγαπητοὺς «πεφιληµένους ἀδελφούς» σας Προτεστάντες µὲ τοὺς ὁµοφυλοφιλικοὺς καὶ λεσβιακοὺς ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους. ∆ὲν θὰ ἀσχοληθοῦµε µ’ αὐτὲς τὶς βρωµιὲς τοῦ προτεσταντικοῦ µωσαϊκοῦ. Θὰ ἀναφερθῶ µόνον σὲ δύο γεγονότα καὶ ἴσως συναισθανθῆτε τὸ βάθος τῆς πτώσεώς σας καὶ ἀνανήψετε καὶ σωθῆτε καὶ ἐσεῖς καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες σας. Πρῶτον: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Καντέρµπουρι τὴν ἡµέρα τῆς, ὑπὸ τῶν Τζιχαντιστῶν, καταστροφῆς τοῦ κέντρου διασκεδάσεως εἰς τὸ Παρίσι, προσευχόµενος εἰς τὸν Θεὸν νὰ σταµατήσουν αὐτὲς οἱ καταστροφὲς καὶ οἱ θάνατοι ἀθώων ἀνθρώπων καὶ µὴ παίρνοντας ἀπάντηση ἀπὸ τὸν Θεὸν, ἀπεφάνθη ὅτι ἴσως δὲν ὑπάρχει Θεός! Καὶ ὅµως, παραµένει Ἀρχιεπίσκοπος, τίνος Θεοῦ; Τοῦ ἀµφισβητουµένου ὑπ’ αὐτοῦ ἢ τοῦ Ἀντιχρίστου; Καὶ ἔρχοµαι εἰς τὴν δευτέραν περίπτωσιν, ἑνὸς προτεστάντη ἐπισκόπου, τοῦ Jοhan Ediun στὴν πόλη Elcistuna στὸν ναὸ closter, ὁ ὁποῖος παρήγγειλε γιὰ τὸ ναὸ ἕνα ἀνάγλυφο σὲ µάρµαρο ποὺ παρίστανε τὸν Ἐσταυρωµένο Χριστὸ (συγχώρεσέ µας, Κύριε) ἀγκαλιασµένο ἀπὸ ἕνα γυµνό ὁµοφυλόφιλο! Καὶ δὲν ἀρκοῦσε αὐτὸ, ἀλλὰ ὅταν τὸν ἐρώτησαν, γιατί τὸ ἐπέτρεψε, εἶπε πώς αἰσθάνεται εὐτυχισµένος, γιατί µὲ τὴν πρωτοβουλία του αὐτὴ, νὰ ἀπεικονιστῆ ὁ Κύριος µὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἔδωσε «µία ἄλλη πιὸ ἀνθρώπινη διάσταση στὸ θεῖο Μαρτύριο τῆς Σταυρώσεως»! ∆ὲν ὑπάρχει λέξις, οὔτε στὴν τόσο πλούσια ἑλληνικὴ γλώσσα, γιὰ νὰ ἐκφράση τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ κάθε ἀνθρώπου, χριστιανοῦ ἢ µή, γιὰ τὴν βέβηλον καὶ ἀνίερον αὐτὴν πρᾶξιν. Καὶ ὅµως, ἐσεῖς καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες σας, ἔχετε ἁβροτάτας σχέσεις µὲ ὅλους αὐτούς! Τέλος, εὔχοµαι νὰ συνέλθετε καὶ νὰ ἐπιστρέψετε στὰ γνήσια πνευµατικά σας παιδιά, τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἀφήνοντας, ἀνεπιστρεπτὶ, τὸ σκοτάδι τῆς πανσπερµίας τοῦ κακοῦ καὶ χαροποιώντας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, ὡς λέγει ὁ Κύριος: «χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁµαρτωλῷ µετανοοῦντι» (Λουκ. 15, 7). Μὲ τὸν ἁρµόζοντα σεβασµὸ πρὸς τὸ ἀρχιερατικό σας ἀξίωµα, διατελῶ.

Ἀρχιµ. Μάξιµος Καραβᾶς, ἡγούµενος Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Ἐορδαίας

ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΦΡΙΚΗ

Όταν πριν από λίγες μέρες, κατά την διάρκεια που οι περιώνυμοι μπαλαδόροι κλώτσαγαν το «ευρωπαϊκό τόπι» στη Γαλλία, όσοι ανησυχούσαν για ένα πιθανό ισλαμιστικό τρομοκρατικό κτύπημα, τους διέφευγε μια μικρή λεπτομέρεια, που αν την ανέλυαν θα ηρεμούσαν. Τους διέφευγε ότι αν όντως συνέβαινε μια τέτοια μαζική δολοφονική ενέργεια, που εκ των πραγμάτων θα στρέφονταν στους πολυάριθμους θαμώνες των γηπέδων, τα μισά θύματα πιθανότατα θα ήταν αφροασιανοί μουσουλμάνοι, καθότι η κοινωνιολογική και θρησκευτική σύνθεση της Γαλλίας είναι αυτή που είδαμε – όσοι βλέπουμε ακόμη – στην σύνθεση της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, ένα «βούντερτημ» (καμία σχέση με βουντού) της Γαλλικής Αφρικής. Άρα δεν θα συνέβαινε, διότι πρακτικά οι δράστες θα ήταν σαν να στρέφονταν και εναντίον των ιδίων των εαυτών τους. 
Αντίθετα στις εορταστικές εκδηλώσεις της 14ης Ιουλίου 2016, ημέρα εθνικής Γιορτής των Γάλλων, οι συρρέοντες στους εορτασμούς ήταν μόνον Γάλλοι και κάποιοι λευκοί (στην πλειονότητά τους) τουρίστες, που γιόρταζαν πρακτικά την εγκαθίδρυση του πρώτου εθνικού κράτους στη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης, μια λαϊκή «κατάκτηση» η οποία μέσα από την «δημοκρατία» βρήκε αμέσως μιμητές στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς και τους εποίκους τους της αμερικανικής ηπείρου.

Ἡ πνευματικὴ ἀξία τῆς Παραδόσεως -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Πολλοί  χριστιανοὶ βρίσκονται µακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πρόκειται γιὰ κατ’ ὄνοµα µόνο χριστιανοὺς καὶ ἡ ζωή τους δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν κοσµικῶν καὶ µὴ χριστιανῶν. Ἔχουν ὅµως τὸ θάρρος νὰ µιλοῦν γιὰ µιὰ σύγχρονη καὶ νεωτερικὴ Ἐκκλησία, ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἐπιθυµίες καὶ ἀνάγκες τῶν σηµερινῶν ἀνθρώπων. Ζητοῦν µιὰ Ἐκκλησία κοµµένη καὶ ραµµένη στὰ µέτρα τους ποὺ θὰ ἀµνηστεύει τὴν ἁµαρτωλὴ ζωή τους- χωρὶς φυσικὰ τὴ µετάνοιά τους καὶ τὴ διόρθωσή τους- καὶ θὰ προσφέρει κοινωνικὲς ὑπηρεσίες στὸ λαό. Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θὰ θέσει σὲ δεύτερη µοῖρα τὶς ἐντολὲς καὶ θὰ διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους πῶς θὰ εἶναι χαρούµενοι καὶ εὐτυχισµένοι, χωρὶς ὑποχρεώσεις καὶ ἠθικοὺς φραγµοὺς καὶ χωρὶς ἀναφορὰ στὸν δίκαιο Κριτή, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στὸν κάθε ἄνθρωπο τὴν ἀµοιβὴ ἤ τὴν τιµωρία, ἀνάλογα µὲ τὸν τρόπο ζωῆς του.

Ἡ πνευματικὴ ἀξία τῆς Παραδόσεως -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Πολλοί  χριστιανοὶ βρίσκονται µακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πρόκειται γιὰ κατ’ ὄνοµα µόνο χριστιανοὺς καὶ ἡ ζωή τους δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν κοσµικῶν καὶ µὴ χριστιανῶν. Ἔχουν ὅµως τὸ θάρρος νὰ µιλοῦν γιὰ µιὰ σύγχρονη καὶ νεωτερικὴ Ἐκκλησία, ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἐπιθυµίες καὶ ἀνάγκες τῶν σηµερινῶν ἀνθρώπων. Ζητοῦν µιὰ Ἐκκλησία κοµµένη καὶ ραµµένη στὰ µέτρα τους ποὺ θὰ ἀµνηστεύει τὴν ἁµαρτωλὴ ζωή τους- χωρὶς φυσικὰ τὴ µετάνοιά τους καὶ τὴ διόρθωσή τους- καὶ θὰ προσφέρει κοινωνικὲς ὑπηρεσίες στὸ λαό. Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θὰ θέσει σὲ δεύτερη µοῖρα τὶς ἐντολὲς καὶ θὰ διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους πῶς θὰ εἶναι χαρούµενοι καὶ εὐτυχισµένοι, χωρὶς ὑποχρεώσεις καὶ ἠθικοὺς φραγµοὺς καὶ χωρὶς ἀναφορὰ στὸν δίκαιο Κριτή, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στὸν κάθε ἄνθρωπο τὴν ἀµοιβὴ ἤ τὴν τιµωρία, ἀνάλογα µὲ τὸν τρόπο ζωῆς του. Βέβαια, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ ἀποκαλύπτουν ὅτι οἱ συγκεκριµένοι ἄνθρωποι µόνο χριστιανοὶ δὲν εἶναι καὶ ἄς µὴ ἔχουν δηλώσει δηµοσίως κάτι τέτοιο. Ἔχουν πλήρη ἄγνοια γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Πρέπει ὅµως νὰ τοὺς τὸ ποῦµε. Ἡ Ἐκκλησία στεγάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς προστατεύει καὶ τοὺς προσφέρει τὰ µέσα, γιὰ νὰ ζήσουν κατὰ Θεόν. Ἡ παράδοσή της εἶναι ἱερὴ καὶ διατηρεῖ τὴν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως. Ὅποιος ἀρνεῖται τὴν παράδοση δὲν πρόκειται νὰ µείνει ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, δὲν θὰ µπορέσει νὰ γευθεῖ τὴν γλυκύτη τα τῆς πνευµατικῆς ζωῆς, τὴν ἱκανοποίηση τῆς ἔµπρακτης ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον καὶ νὰ ζήσει τὴν παρηγορητικὴ ἐλπίδα τῆς µακαριότητας τοῦ παραδείσου. Ὁ ἀγωνιζόµενος χριστιανὸς κινεῖται µέσα στὸ πνεῦµα τῆς µετάνοιας, εἶναι ἀπελευθερωµένος πνευµατικά, ἔχει καθαροὺς ὁρίζοντες, ἡ ζωή του ἔχει νόηµα καὶ µπορεῖ εὔκολα νὰ ξεπερνάει τὰ ἀδιέξοδα καὶ τοὺς ποικίλους πειρασµούς. Ἕνας θεολόγος ἔλεγε ὅτι «στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία αἰσθάνοµαι νὰ µὲ περιβάλει ἀπὸ παντοῦ ἡ µυστικὴ ἀτµόσφαιρα τῆς ἱερῆς παράδοσης καὶ ζώντας µέσα σ’ αὐτὴ ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται γλυκύτατη ἀνάπαυση καὶ πνευµατικὴ ἀσφάλεια. Πιστεύω ὅτι µέσα στὴν παράδοση διαφυλάσσεται ἀµόλυντη καὶ ἀκέραιη ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦρθε στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ Χριστό, ἡ πίστη διδάσκεται καὶ βιώνεται ὀρθῶς, ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς µου εἶναι κάτι ἀντικειµενικῶς ἀσφαλὲς καὶ βέβαιο, ἐὰν συντρέξουν σχετικὰ οἱ ἀπαραίτητοι γι’ αὐτὸ ὑποκειµενικοὶ παράγοντες καὶ ὅροι» (Ἀνδρέου Θεοδώρου, Ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδοξίας, 1961, σελ. 7-8). Μακάριος εἶναι ὁ χριστιανὸς ποὺ βρίσκεται µέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀρνεῖται κάθε νεωτερισµὸ καὶ κάθε ἀλλαγή. Τὴν παράδοση τὴ δέχεται χωρὶς ἀλλοιώσεις καὶ τὸ κοσµικὸ φρόνηµα τὸ ἀποβάλλει εὔκολα. Γι’ αὐτὸν ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ µοναδικὴ καὶ ἀσφαλὴς κιβωτὸς σωτηρίας.

Η ΑΡΕΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ -- Αθωνικά άνθη

Θεία αρετή είναι η προαιρετική ενέργεια του ανθρώπου προς πραγμάτωσιν του ηθικού δέοντος. Είναι επίσης η βούλησις δια την ενέργειαν του καλού. Με το χάρισμα παρουσιάζεται η εξής σχέσις· κάθε χάρισμα που δίδεται εις τον άνθρωπον από τον Θεόν ως δώρημα τέλειον, έχει τα ιδιώματά του, τα οποία είναι αυταί αι αρεταί· με την σειράν της δε η αρετή αποσπά, όταν ευρεθή εις πληρότητα ιδανικήν, εκ του Θεού και ανάλογον χάρισμα κ.ο.κ. Αι αρεταί εννοούνται καθολικώς ως μία αρετή, ως στάσις δηλαδή του πνεύματος και δυναμισμός της ψυχής προς κτήσιν της τελειότητος. Ήδη και ο Πλάτων πρεσβεύει την ιδίαν άποψιν. «Η δικαιοσύνη και σωφροσύνη και οσιότης και πάντα ως εν τι είη συλλήβδην, αρετή» («Πρωταγόρας» 329. Βλ. και «Πολιτεία» 433 Α. κ.ε.). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, χωρίς να απορρίπτουν την αρετήν, εις οποιονδήποτε φορέα την εύρουν –αποδέχονται και την τυχούσαν εις τους προ ή έξω της Εκκλησίας –, την θεωρούν ως ποιότητα της ψυχής, η οποία δεν ευρίσκεται βεβαίως ολοκληρωμένη. Αλλά εις ένα «τέλειον και ολόκληρον» (Ιακ. α: 4) Χριστιανόν η αρετή έχει πλήρη ενότητα. Η ενότης επιτυγχάνεται δια της τηρήσεως των εντολών· ούτω γράφει ο Νέος Θεολόγος θείος Συμεών (SC 113, 38) : « Δια γαρ της εκπληρώσεως των εντολών η εργασία των αρετών, δια δε της πράξεως των αρετών η πλήρωσις των εντολών γίνεται, και ούτω δια τούτων ανοίγεται ημίν η θύρα της γνώσεως».

Ανώνυμος είπε: Ο Θεός να βάλει το χέρι του!

Θα ζούμε εικόνες πολύ φοβάμαι σαν κι αυτές που συμβαίνουν στη μέση ανατολή. 200 νεκροί κάπου στο Ιρακ πριν λίγες μέρες, αλλού 40, 50 60 100 νεκροί από τζιχαντιστές. Μια κοπέλα τη σφάξαν σαν αρνί και τοποθέτησαν το κεφάλι της πάνω στο Ευαγγέλιο επειδή αρνήθηκε να αρνηθεί το Χριστό. Και τους υποδέχονται στην Ευρώπη, βάζουν κινητές βόμβες ανάμεσα μας. Αυτές οι μετακινήσεις τους χρηματοδοτούνται από συγκεκριμένα κέντρα αποφάσεων. Τουρκία, Σαουδική Αραβία Κατάρ και από ΗΠΑ παρακαλώ, για να δημιουργούν εστίες έντασης και πανικού στους πληθυσμούς της Ευρώπης και στην Αμερική για να τους κρατούν υπό το κράτος του φόβου, να περνάνε τις σατανικές αποφάσεις τους χωρίς να κουνιέται φύλλο.