Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός

...Το 1343 εφυλακίσθη ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στη φυλακή των ανακτόρων και το 1344 καταδικάσθηκε σε ακοινωνησία! Σύνοδοι είχαν καταδικάσει παλαιότερα τον Ιερό Χρυσόστομο, (σκεφτείτε τον ιερό Χρυσόστομο!) δύο φορές σε εξορία, ώστε να πεθάνει στην εξορία. Ανάλογες Σύνοδοι κατεδίκασαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, γιατί δεν ήταν πρόθυμος να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ισχυρών του εκκλησιαστικού χώρου και της πολιτείας. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, αγαπητοί αδελφοί, Σύνοδοι που θεωρούνται Ορθόδοξοι, να αθωώνουν τους ενόχους και να καταδικάζουν τους Αγίους. Αυτό το φαινόμενο, που σημαίνει διαστροφή της Παραδόσεως εκ μέρους των, που αποκαλύπτει την εκκοσμίκευση του εκκλησιαστικού χώρου, θα συνεχίζεται όσο υπάρχει η αμαρτία, και φοβερά αποστασία, μέσα στο ράσο.

Η ΔΙΩΞΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ ΑΠΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

Αββάς Φιλήμονας : Πρόσεχε τις σκέψεις σου

Πρόσεχε με ακρίβεια και φύλαγε την καρδιά σου να μη δέχεται πονηρούς λογισμούς ή οποιουσδήποτε μάταιους και ανωφελείς. Πάντοτε όμως, και όταν κοιμάσαι και όταν τρως ή πίνης ή συνομιλής, η καρδιά σου κρυφά να μελετά, άλλοτε τους ψαλμούς με νοερόν τρόπον, άλλοτε να προσεύχεσαι με τα «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με». Και πάλιν όταν ψάλλης με την γλώσσα σου, πρόσεχε μη λέγη άλλο το στόμα σου και αλλού να γυρίζη ο νους σου.

Η Παναγία, κορυφαίον πρότυπον σιωπής

Και όμως εδίδαξε πάσαν την αλήθειαν

Συνομιλία με διακριτικόν Γέροντα.

του Π. Μ. Σωτήρχου

Άλλο θέμα με οδήγησε στην Καλύβα του διακριτικού Γέροντα Ιακώβου και για άλλο συζητήσαμε. Όχι βεβαίως άσχετον με τις προθέσεις μου. Ήθελα να τον ρωτήσω, για τα Εισόδια της Θεοτόκου, αν είναι αυτός ο δρόμος κάθε χριστιανικής ψυχής, να μπη στον κόσμον του Θεού, όπως μπήκε η Πανάμωμη Θεοτόκος στον ναόν του Κυρίου. Και έμμεσα μου απάντησε ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Εδώ θα αρκεσθώ να σημειώσω ότι τα Εισόδια της Θεοτόκου, δεν είναι απλώς μια από τις μεγάλες εορτές του χριστιανικού χρόνου, αλλά κορυφαίον και οδηγητικόν γεγονός, για κάθε πιστή ψυχή και πρέπει με ακρίβεια να το κάνη πράξη ζωής.           

Βρήκα τον Γέροντα να προσεύχεται σιωπηλά με το κομποσχοίνι του και από κει μπήκαμε στην περιοχή της σιωπηλής προσευχής, την οποίαν η Θεοτόκος την είχε ανεβάσει στα υπέρτατα ύψη, ώστε η χάρις του Θεού να την σκεπάση ολόκληρη από την παιδική της ακόμα ηλικία.          

–Γι΄ αυτό και λέγεται «Κεχαριτωμένη», παιδί μου, εξήγησε ο καλός Γέροντας. Αυτό το ανέλυσε ο λαμπρός και σοφός Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο οποίος εξήγησε γιατί λέγεται «Κεχαριτωμένη» και όχι απλώς «Χαριτωμένη». Διότι δέχτηκε όλην την χάριν του Θεού και όχι μόνο ένα μέρος της. Δέχτηκε ολόκληρον τον Θεόν στην ύπαρξή Της και όχι ένα μέρος του Θεού. Γι΄ αυτό και το τέλειον πρότυπον της σιωπηλής προσευχής, που έγινε η Παναγία μας, πρέπει να μας διδάσκη, ώστε να προσευχόμαστε κι εμείς σιωπηλά, όλες τις ώρες της ζωής μας. Να μιλά η καρδιά και ο νους κατ΄ ευθείαν στον Κύριον και τότε θα γνωρίσουμε τα απερίγραπτα μεγαλεία της Θείας Χάριτος.                                                                                                                   
Σταυροκοπήθηκε ο π. Ιάκωβος και πριν προλάβω να τον ρωτήσω, συνέχισε:               
--Δεν είναι η Παναγία μας μόνον πρότυπον της σιωπηλής προσευχής, της αδιάκοπης προσευχής, που προσανατολίζει μόνιμα την ψυχή προς τον Θεόν, αλλά ήταν και είναι πάντοτε πρότυπον της σιωπής και αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε βαθύτερα και να το ακολουθήσουμε στην προσωπική μας ζωή. Όπως και όλον τον υποδειγματικόν βίον Της. Είναι το αιώνιον πρότυπον ζωής μετά τον Χριστόν.                                                                                             

 –Ναι, πάτερ μου, συμφωνώ με όσα είπατε, αλλά υπάρχουν και μερικά ερωτηματικά, είπε στον Γέροντα.                                                                                                                                                                 

 –Ποια ερωτηματικά υπάρχουν; Τι εννοείς;                                                                            
--Δεν είναι δικά μου τα ερωτηματικά, αλλά θα ήθελα την γνώμη σας, ξανάπα. Ένα από τα ερωτήματα αυτά είναι ότι «διετήρει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής» (Λουκ. β: 51), όλα όσα έλεγεν ο Θεάνθρωπος, αλλά δεν μίλησε ποτέ Της γι΄ αυτά τα ρήματα.                                  

–Όχι, όχι, όχι, είπε απότομα ο π. Ιάκωβος. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Είναι λάθος. Η Κυρία Θεοτόκος, που εύχομαι να μας προστατεύη όλους πάντοτε, μας εδίδαξε και με την σιωπή Της και με τον λόγον Της. Ήταν όντως σοφή, κατά Θεόν. Δεν είπε πολλά. Λίγα και ουσιαστικά, όπου μέσα τους κρύβεται «πάσα η αλήθεια». Αυτήν, που χρειαζόμαστε, για να σωθούμε. Και με τα γεγονότα μας εδίδαξε. Με πρώτον και καλύτερον γεγονός την είσοδόν Της στον ναόν του Κυρίου. Σαν να μας λέγει με έργα, παιδιά μου, δεν υπάρχει αλλού πουθενά η σωτηρία, παρά μόνον μέσα στην Εκκλησία, μέσα στο έλεος του Θεού. Από αυτήν την διδασκαλία που θα σου αναφέρω στην συνέχεια, για να δης ότι η Θεοτόκος εκήρυξε και Εκείνη τον λόγον του Θεού, με τον τρόπον Της, ονομάστηκε «Οδηγήτρια», δηλαδή οδηγός, για την σωτηρία μας. Και γι΄ αυτό οι Αγιογράφοι την εικονίζουν ως «Οδηγήτρια», να δείχνη με το δεξί Της χέρι τον Χριστόν, που κρατά στην αγκαλιά Της.                                                                                                                                   

–Και ποια είναι αυτά τα λίγα, που εδίδαξε η Θεοτόκος, ξαναρώτησα.                                                    

–Είναι τα όσα αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιον.                                                                                                

 –Δηλαδή, ποια εννοείτε, πάτερ μου;                                                                                                              

--Πρώτον είναι ο μέγας λόγος που είπε στον Αρχάγγελον Γαβριήλ, κατά την συγκλονιστική στιγμήν του Ευαγγελισμού Της, ότι θα γίνη Μητέρα του Θεού: «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου» (Λουκ. α: 37). Και έτσι μας εδίδαξε τι να λέγη κάθε πιστή ψυχή στον Θεόν. Με άλλα λόγια μας εδίδαξε την πρώτη και μεγάλη αλήθεια, που είναι η ταπεινοφροσύνη, χωρίς την οποίαν δεν πλησιάζει κανείς τον Θεόν. Να λοιπόν ο πρώτος εισαγωγικός λόγος.                                                                             

 –Και ο δεύτερος λόγος Της;                                                                                                

--Ο δεύτερος λόγος Της είναι η κορυφαία ενέργεια του ανθρώπου να δοξολογή ολοψύχως τον Θεόν, είπε ο Γέροντας. Και αυτό μας το διδάσκει η Παναγία μας με την περίφημη Ωδή Της, όπως λέγεται η απάντηση της Θεοτόκου προς την Ελισάβετ, την μητέρα του Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, όταν την επισκέφθηκε στο σπίτι της. Είναι η δοξολογική προσευχή, που αρχίζει με τον στίχον: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον» (Λουκ. α: 46) και μας διδάσκει την θέσιν της ψυχής απέναντι του Θεού, που πρέπει να είναι πάντοτε δοξολογική και ευχαριστιακή. Έτσι μετά την πράξη της υπακοής και της υποταγής, της ελεύθερης υποταγής στο θέλημα του Θεού, με την ταπεινοφροσύνη, μας εδίδαξε την σχέσι μας προς τον Υπέρτατον Δημιουργόν και Θεόν μας. Και αυτή η σχέση είναι εκείνη, που ετήρησε και τηρεί πάντοτε η Ενδοξοτέρα των Σεραφείμ. Δόξα και ύμνος στον Θεόν!                                                                                                                                     

--Υπάρχει και άλλη διδασκαλία της Παναγίας μας, π. Ιάκωβε; ρώτησα.                            
–Υπάρχει, παιδί μου και είναι η πιο σαφής και η πιο περιεκτική των όσων προανέφερε και προαναφέραμε, είπε ο Γέροντας. Με αυτήν ολοκληρώνεται θαρρείς η δική Της λιτή, αλλά τόσον ουσιαστική διδασκαλία Της. Είναι μάλιστα επιγραμματική στην συντομία της και έγινε δημοσίως μπροστά σε όλους τους ανθρώπους και κυρίως μπροστά στον ίδιον τον Θεάνθρωπον. Η πρώτη διδασκαλία Της έγινε ενώπιον του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, η δεύτερη ενώπιον της Ελισάβετ, αλλά η Τρίτη ενώπιον πολλών. Ήταν τότε στον γάμον της Κανά, όπου ο Κύριος έκανε το πρώτον δημόσιον θαύμα Του, μετατρέποντας το νερό σε κρασί αρίστης ποιότητος, όπως αναφέρει το Ευαγγέλιον. Είχε τελειώσει το κρασί, κατά το γλέντι του γάμου, όπου η παρουσία του Κυρίου ευλόγησε το μυστήριον του γάμου και τις σχέσεις τις ευλογημένες των δύο φύλων. Τότε η Παναγία παρεκίνησε τον Θεάνθρωπον να κάνη το πρώτον Του θαύμα και από τότε δέεται συνεχώς και παρακαλεί τον Κύριον «υπέρ του σύμπαντος κόσμου». Και γι΄ αυτό λέγεται και Μεσίτρια και Ελεούσα και Μεγαλόχαρη, διότι η δική Της Χάρη η μοναδική και «ανεπαίσχυντη», παρακινεί διαρκώς τον Υπεράγαθον Θεόν, για τον καθένα μας...                                                        
Σταμάτησε πάλι κατανυγμένος ο Γέροντας και σταυροκοπήθηκε προστατευτικά. Ύστερα συνέχισε την σκέψη του λέγοντας:                                                                      

--Και αφού ο Κύριος διεχώρισε το θέμα, ανάμεσα στην σωτηριώδη αποστολή Του στον κόσμον και το αίτημα της Μητέρας Του, για το κρασί, έκανε υπακοή αγάπης στην παράκλησή Της. Έτσι βλέπουμε, ω παιδί μου, παιδί μου, ο Θεός να υπακούη τον άνθρωπον, αν είναι δυνατόν ποτέ να το κατανοήσουμε σωστά το γεγονόςαυτό!     Ξανασταυρώθηκε ο Γέροντας, αναστενάζοντας βαθειά και πρόσθεσε ταπεινά:          

--Τότε η θεογεννήτρια Κόρη Μαρία είπε στους υπηρέτες τον κορυφαίον λόγον Της: «Ό,τι αν λέγη υμίν, ποιήσατε» (Ιω. β: 5). Και ο λόγος αυτός είναι βαθύτατος και περιεκτικός πολύ, διότι δεν αναφέρεται μόνον προς τους υπηρέτες, για το κρασί, αλλά και προς τον καθένα μας, να κάνουμε ό,τι μας λέγει ο Χριστός. «Ό,τι αν λέγη υμίν ποιήσατε»! Αυτή είναι η κορυφαία διδασκαλία της Υπεραγίας και Υπερευλογημένης Παναγίας μας. Να κάνουμε ό,τι μας λέγει και μας διδάσκει ο Κύριος. Βλέπεις λοιπόν, αγαπητέ μου, ποια είναι και πόσον σημαντική η διδασκαλία της Θεοτόκου μας; Βλέπεις, πόσον και πως μας διδάσκει με τις λίγες λέξεις, που είπε και πόσον συνεχίζει με την απερίγραπτη σιωπή Της, η οποία όμως βοά συνεχώς προς τον Κύριον, για όλους μας και μακάριος είναι όποιος επικαλείται καθημερινώς την βοήθειά Της. Γι΄ αυτό και η Εκκλησία μας δεν έχει «Ακολουθία», που να μη περιλαμβάνη τα υπέροχα «Θεοτοκία», τα οποία συνδυάζουν την δική μας προσευχή με την δική Της. Άρα, δεν ευσταθεί το ερώτημα εκείνων, που λένε ότι η Θεοτόκος δεν εδίδαξε την εξ αποκαλύψεως αλήθειαν. Έγινε με τον τρόπον Της τον συνοπτικόν και ουσιαστικόν, έτσι, που και μόνη η δική Της διδασκαλία να μας οδηγή στον δρόμο της σωτηρίας.                         

Όντως οι τρεις αυτές φράσεις της Θεομήτορος (Ιδού η δούλη Κυρίου, Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και Ό,τι αν λέγη υμίν, ποήσατε) περικλείουν την άρτια διδασκαλία Της προς όλους μας.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ρύπτεται Ησαϊας, του Σεραφείμ τον άνθρακα δεξάμενος, ο πρέσβυς εβόα τη Θεομήτορι· συ ώσπερ λαβίδι χερσί λαμπρυνείς με, επιδούσα ον φέρεις, φωτός ανεσπέρου, και ειρήνης δεσπόζοντα.

Ερμηνεία.

Εις μεν το πρότερον Τροπάριον αναφέρει ο Μελωδός τον άγιον Συμεών, ότι παραιτείται από τον φόβον του να εναγκαλισθή το προαιώνιον βρέφος· εις δε το παρόν αναφέρει τούτον θαρραλεώτερον, και τολμώντα την εναγκάλισιν, και τον φόβον εκείνον διώκοντα από την καρδίαν του ως αλόγιστον. Και διατί, έλεγεν ο θείος Γέρων εις την Θεομήτορα, διατί να φοβούμαι, ω Παρθένε, το πυρ όπου βαστάζεις εις τας αγκάλας σου; Μήπως αυτό είναι πυρ όπου κολάζει και καίει, ίνα και εμέ κατακαύση; Όχι· αυτό είναι πυρ όπου ρύπτει: ήτοι καθαρίζει τον άνθρωπον από τας αμαρτίας· ούτω γαρ και ο Προφήτης Ησαϊας δεχθείς από το Σεραφείμ τον θείον εκείνον άνθρακα, ο οποίος εδήλου το θεοϋπόστατον βρέφος σου, δεν κατεκάη, αλλά εκαθαρίσθη από τας αμαρτίας· δεν κατεφλέχθη, αλλά μάλλον εφωτίσθη και ελαμπρύνθη, καθώς βεβαιοί ο ίδιος: «Ιδού, φησίν, ήψατο των χειλέων σου, και αφελεί τας ανομίας σου, και τας αμαρτίας σου περικαθαριεί» (Ησ. : στ: 7). Ώστε και συ, Παρθένε, ενδοξοτέρα ασυγκρίτως του Σεραφείμ εκείνου υπάρχουσα, εάν δώσης εις εμέ τον βρεφοπρεπώς φερόμενον υπό Σου Θεόν Λόγον με τας αγίας χείρα σου ωσάν με λαβίδα, βέβαια δεν θέλεις με καταφλέξει, αλλά μάλλον θέλεις με καθαρίσει από τας αμαρτίας, ει τινα αμαρτίαν έχω ως άνθρωπος, και θέλεις με φωτίσει. Ακολούθως δε επιφέρει το χαρακτηριστικόν λόγιον της πέμπτης Ωδής, ως είπομεν. Γλαφυρά δε είναι και εκείνα όπου λέγει πανηγυρίζων εν τω εις την Υπαπαντήν λόγω αυτού ο Νικομηδείας Γεώργιος: «Ο μεν ουν Συμεών της προς γην ανανεύσας συγκύψεως, κάτω γαρ ην τέως συννεύων τω γήρα καμπτόμενος, βραχύ τε των ποδών την βακτηρίαν ρίψας, επιστηρίζεται· και τας χείρας εκτείνας, εκ των μητρικών αγκαλών επειράτο το Θεάνθρωπον νήπιον υποδέξασθαι· η δε (Θεοτόκος) μικρόν μεν επέσχεν· ου γαρ πω σαφώς ήδει την εν Πνεύματι προς το Ιερόν του Γέροντος άφιξιν· έπειτα δε, ως το θείον βρέφος ταις ταύτης αγκάλαις περισκιρτών, και προς τας εκείνου παλάμας εκπηδήσαι φιλονεικούν ην, θάττον τε γινώσκει (η Παρθένος δηλαδή) του Μυστηρίου την δύναμιν, και τω πρεσβύτη χείρας απλούντι τούτο προσεπιδίδωσι, δέξαι, βοώσα, γεραρώτατε άνθρωπε, τον προς σε μάλλον, ή προς εμέ την τεκούσαν νυν επειγόμενον».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Μαλαχίου προφήτου, Γόρδιου μάρτυρος.

Ὁ Ἅγιος Σιλβέστρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη. Ἐπειδὴ μὲ τὸν πνευματικό του ἀγῶνα ἔφθασε στὸ ἄκρο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς εὐσέβειας, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Πρεσβυτέρας (Παλαιᾶς) Ρώμης, ὕστερα ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἐπισκόπου Μιλτιάδη, ὁ ὁποῖος κοιμήθηκε στὶς 11 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 314 μ.Χ.

Ἐποίμανε ἀξίως τὸ ποίμνιό του καὶ μὲ τὴν ἁγιότητά του ἐλάμπρυνε τὸν ἀποστολικὸ θρόνο του καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἐπιδόθηκε μὲ περισσὴ φροντίδα στὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο καὶ ἀγωνίσθηκε νὰ μεταμορφώσει κατὰ Χριστὸν τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ λαοῦ τῆς Ρώμης. Κατὰ τὴν παράδοση ὁ Ἅγιος ἐχειραγώγησε πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη τὸν αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ μὲ τὸ θεῖο Βάπτισμα τοῦ καθάρισε τὰ πάθη, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ Ἁγίου Σιλβέστρου, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀνήγειρε ἑπτὰ ναούς, γιὰ νὰ ἑορτάζονται οἱ ἑορτὲς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Ἀπέδειξε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὸ ἔργο του εἶχαν προκηρυχθεῖ ἀπὸ τὸ Νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἔλαβε μέρος στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Πολέμησε δὲ ἰδιαίτερα τοὺς αἱρετικοὺς Δονατιστὲς καὶ ἐμεγάλυνε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν διδασκαλία τῶν θείων δογμάτων.

Ὁ Ἅγιος Σιλβέστρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθὺ γῆρας στὶς 31 Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 335 μ.Χ.

Κάλαντα Ρόδου Πρωτοχρονιάς

Οι θλίψεις της ζωής, μας βοηθούν όσον δεν το κατανοούμε. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, μας λέγει σχετικώς :

 «Όποιος λέγει ότι ο δίκαιος δεν πρέπει να έχει θλίψεις, είναι ωσάν να υποστηρίζη ότι δεν ταιριάζει στον αθλητή να έχει ανταγωνιστήν». Διαφορετικά δεν θα υπήρχε αγώνας για την σωτηρία.

Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης:

...Λυπούμαστε μόνον, γιατί πρώτοι ανάμεσα σ΄ αυτούς τους ανθρώπους (τους αρχιερείς), φύλακες άγρυπνοι της Ορθοδόξου πίστεως με πνεύμα θυσίας, έπρεπε να είναι εξ ορισμού, ex officio, εκ θείας εντολής και εκ καθήκοντος, όχι δύο ή τρεις επίσκοποι μεταξύ των ογδόντα, αλλά αντίστροφα ογδόντα στους ογδόντα και εμείς να τους ακολουθούμε. Είναι δυνατόν να εννοηθεί επίσκοπος, που αρνείται ή που αδιαφορεί να υποστηρίξει και να στηρίξει την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση, να σκέπτεται και να ενεργεί διαφορετικά, ως προς τους αιρετικούς, από τους Αποστόλους και τους Αγίους Πατέρες; Το γράφουμε, για μια ακόμη φορά η αποστολική διαδοχή και η νομιμοποίηση ενός επισκόπου δεν διασφαλίζονται μόνον από την κανονικότητα και χρονική συνέχεια της ιερωσύνης, αλλά από την συνέχιση της αληθείας και της παραδόσεως. Οι άγιοι ιεράρχες εξυμνούνται και τιμώνται όχι μόνον ως διάδοχοι των θρόνων, αλλά και ως διάδοχοι των τρόπων. «Και θρόνων μέτοχος και τρόπων διάδοχος των Αποστόλων γενόμενος». Δυστυχώς, πολλοί από τους αρχιερείς επαναπαύονται στη δόξα και τις ανέσεις των θρόνων και αδιαφορούν, για την μίμηση των τρόπων, της συμπεριφοράς των Αποστόλων και των Αγίων. 

Φυγάδες και ριψάσπιδες εν καιρώ πολέμου οι Αγιορείτες και οι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Θα θέλαμε πολύ και θα ήταν καλό να υπακούουμε στους επισκόπους και να τους αφήσουμε να οικονομούν  τα της σωτηρίας μας. Επειδή όμως από επισκόπους και ιερείς προέκυψαν οι εχθροί της αληθείας, οι αιρετικοί, είναι απολύτως δικαιολογημένο να δοκιμάζουμε το «κρείττον από του χείρονος» και από τους καρπούς να κρίνουμε αν πρέπει να προστρέχουμε στους επισκόπους ή να χωριζόμαστε από τους ανίερους, όταν τέμνουν διαφορετικούς δρόμους από αυτούς των Αποστόλων και των Αγίων. Δεν δόθηκε η εξουσία στους επισκόπους και σε κανέναν άλλον, να διδάξουν ή να πράξουν διαφορετικά από όσα εκείνοι. Ένας μοναχός Λάζαρος που κατηγορήθηκε επίσης από επίσκοπο «ως λάλος και περιττός και ανυπότακτος» την εποχή του λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου, γράφει στον επίσκοπο:                                                                                                    

 «Κρείσσον γαρ τω θανάτω ακολουθείν ή υμίν, καν μυριάκις πάλιν είπης με αλαζόνα και ανυπότακτον».                                                                                         

 Και προσθέτει τα εξής, που φωτογραφίζουν την σημερινή κατάσταση:                        
«Αλλ΄ επειδή “οι ιερείς ηθέτησαν νόμους Θεού και εβεβήλωσαν τα άγια αυτού”, oι στύλοι της πίστεως, οι ποιμένες και διδάσκαλοι των εκκλησιών, οι πρόβολοι και πρόμαχοι του ορθοδόξου λαού—όθεν δε εις τούτο το βάραθρον ωλίσθησαν ουδείς αγνοεί—προσεδέξαντο δε τον αναιδή λύκον, τον απωσμένον Ιταλόν, ένδον της μάνδρας Χριστού του αληθινού Θεού ημών, της καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, ον οι των επτά συνόδων πατέρες τω όρω της πίστεως μακράν της Χριστού ποίμνης εξωστράκισαν και τω αναθέματι παρέδωκαν, καντεύθεν ούτος παρείσδυσιν εφευρών, ου παύεται τους αρνίους του Χριστού εσθίειν και κατατέμνειν και της εαυτού συμμορίας και κατακρίσεως μετόχους επιτελείν. Όθεν ουκ έπρεπε σιγή την τοιαύτην συμφοράν παρελθείν και μόνους σώζειν εαυτούς αγαπήσαντας, αλλ΄ έδει κηρύξαι εφ΄ υψηλού την ευσέβειαν και δια των αποστολικών και πατρικών ρημάτων στηλιτεύσαι των Ιταλών και των Γραικών την άνοιαν, των μεν ως δορά μόνη προβάτου ενδεδυμένους, τη του Χριστιανού δηλαδή ψιλή επικλήσει, μηδέν του Χριστιανισμού επιφέροντας, των δε ως τας των αποστολικών και πατρικών “βιβλίων” παραδόσεις εν χερσί πάντοτε περιφέροντας και μηδενός των εγκειμένων εις γνώσιν ελθείν βουληθέντας δι΄ εσχάτης φιλοπαθείας υπερβολήν, αλλ΄ αεί καθάπερ σπάθην τους κανονικούς περιστρέφοντας λόγους εν ου πολέμου καιρώ, επιστάντος δε τούτου φυγάδες και ριψάσπιδες του βουλομένου παντός αποδείκνυται».

Από την επιστολή του π. Βασιλείου Σακκά (+ 2014)

 http://krufo-sxoleio.blogspot.ca/

…Εάν όλοι όντως πιστεύουμε ότι ο οικουμενισμός και ο νεοημερολογιτισμός είναι οι δύο βραχίονες της σύγχρονης αποστασίας και μένουμε συνεπείς στο πιστεύω μας, μη κοινωνούντες ούτε αμέσως ούτε εμμέσως με τους νεοημερολογίτες και οικουμενιστές οικονομίας τάχα χάριν, τότε όλα τα άλλα είναι ιάσιμα. Ενωμένη η μία Εκκλησία και εκφράζουσα την Καθολικότητά της κατηρτισμένη «τω αυτώ νοϊ και εν τη αυτή γνώμη» (Α΄ Κορ. α: 10), συγκαλεί Πανορθόδοξη Σύνοδο και επιλαμβάνεται των διαφόρων αναποφεύκτων προβλημάτων που αναφύονται κατά καιρούς στους κόλπους της, και δια της καθολικότητος της συνειδήσεώς της αποφαίνεται αρμοδίως, και προβαίνει εγκύρως στις απαραίτητες διατυπώσεις είτε πρόκειται περί Μυστηρίων, είτε περί του Εικονολογικού είτε περί εσχατολογίας είτε ότι δήποτε άλλο. Ενώ τώρα σηκώνεστε εσείς και μας βομβαρδίζετε μ΄ ένα σωρό πατερικά ή συνοδικά χωρία και διεκδικείτε αλάθητο, σηκώνονται οι αντιφρονούντες σας και μας βομβαρδίζουν με ισάριθμα πατερικά και συνοδικά χωρία διεκδικώντες κι΄ εκείνοι αλάθητο, και όλοι σας μας απαιτείτε να γίνουμε εμείς το κριτήριο και να αποφανθούμε, διαβεβαιώνοντάς μας ότι αν είμαστε ειλικρινείς και ψάξουμε ο Θεός δεν θα μας αφήσει να πλανεθούμε αλλά θα μας δείξει την αλήθεια! Μα αυτά είναι προτεστάντικες αντιγραφές! Και οι Πεντηκοστιανοί ή οι Ιεχωβίτες λένε ότι άμα προσευχηθής και ψάξης ο Θεός θα σου δείξει την αλήθεια! Το να παραθέτης σωρείαν γραφικών, συνοδικών ή πατερικών χωρίων δεν αποτέλεσε ποτέ εγγύησι Ορθοδοξίας! Τι αλήθεια να σου δείξη ο Θεός μέσα σε μια κατακερματισμένη Εκκλησία με δεκαπέντε θυσιαστήρια και μια συλλογή αρχιεπισκόπων και συνόδων; Δεν ακούμε λοιπόν και δεν συνετιζόμαστε από την χλεύη των νεοημερολογιτών που λένε στους δικούς τους δακτυλοδεικνύοντάς μας: Δεν βλέπετε ότι είναι δεκαπέντε κομμάτια; Τι άλλη απόδειξη θέλετε ότι τους έχει εγκαταλείψει η Χάρις του Θεού;

Ο όσιος Μελέτιος, ο Ομολογητής, ο Γαλησιώτης (13ος αιών), σε ποιητικό λόγο, γράφει για τους αιρετικούς Παπικούς.

Ο τίτλος της σχετικής ογδόης υποθέσεως είναι : «Ότι αιρετικοί εισίν οι Ιταλοί και οι συγκοινωνούντες αυτοίς απόλλυνται»

Νυν δε της υποθέσεως άρχομαι της ογδόης,

εν η καθυποδείξω σοι, Θεού τη συνεργία,

ότι, καν λέγωσί τινες των καθ΄ ημάς ποιμένων

εξ αμαθείας των Γραφών ή καθ΄ ετέρους τρόπους

ως Ιταλών τα σφάλματα βραχύτατα τυγχάνει,

ως ουκ εισίν αιρετικοί μηδ΄ αποκεκομμένοι

του των πιστών συστήματος εκ τινος των αγίων,

ουδέ το τούτοις κοινωνείν σφάλμα ψυχής και βλάβη

ψευδώς φασι, κακώς φασι, μακράν της αληθείας.

Μέγιστα γαρ εσφάλησαν και πάμπλειστα Λατίνοι·

πας των πατέρων ο χορός αυτούς καταδικάζει,

αιρετικοίς συντάττεται και σύμπας ο Λατίνοις

συγκοινωνών μεμέρισται Χριστού και των αγίων.

Και αφού παραθέτει πολλές πατερικές μαρτυρίες για τις αιρέσεις των Λατίνων, λέγει συμπερασματικά, ένα αιώνα πριν από τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά και δύο αιώνες πριν από τον άγιο Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό:

Έγνως εξ ων ειρήκαμεν ολίγων παρανόμων εν

δόγμασι βλασφημιών, παρατροπών εν έθει,

τους Ιταλούς αιρετικούς; Πως γουν η κοινωνία

ημίν τούτων αβλαβής τοις εκτελούσι ταύτην;

Ή πως αν αιρετικοί κληθείεν οι Λατίνοι,

τοσαύτα παραβαίνοντες, καινίζοντες τοιαύτα;

Ει γαρ μικρά παρατροπή της ευσεβούς θρησκείας

αιρετικόν παρίστησι τον ταύτη κρατηθέντα,

πως ο πολλά και λαμπρά παρανομών αφρόνως,

ο δόγματα καινότατα νομοθετών ανόμως,

ο παραλόγοις έθεσιν αλόγως κεχρημένος

ουκ αν τοις αιρετίζουσι συντάττοιτο δικαίως;

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  στ΄.   Ο  Ειρμός.

Εβόησέ σοι, ιδών ο πρέσβυς, τοις οφθαλμοίς το σωτήριον, ο λαοίς επέστη· εκ Θεού Χριστέ συ Θεός μου.

Ερμηνεία.

Από τα ρητά του Ευαγγελίου είναι ερανισμένος ο Ειρμός ούτος· λέγει γαρ ο Ιερός Λουκάς, ότι είπεν ο θείος Συμεών, όταν εβάσταζε τον Κύριον εις τας χείρας του: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών» (Λουκ. β: 29). Άρχισε δε ο Ιεράρχης Κοσμάς τον παρόντα Ειρμόν από του «Εβόησα, φησίν, εν θλίψει μου προς Κύριον τον Θεόν μου» (Ιω β: 3). Ο πρεσβυτικώτατος, λέγει, Συμεών, βλέπων με τους ιδίους του οφθαλμούς το σωτήριον εκείνο, το οποίον επέμφθη εις όλους τους λαούς, τόσον των Ιουδαίων, όσον και των Εθνικών, τουτέστι την σάρκωσιν του Μονογενούς, ην ευδόκησεν ο Θεός προ πάντων των αιώνων, εβόησεν εις εσέ, Κύριε. Τι δε εβόησεν; Ω θεάνθρωπε Ιησού Χριστέ, εσύ προήλθες Θεός εκ Θεού: ήτοι εγεννήθης Θεός ομοούσιος εκ του Θεού και Πατρός προ πάντων των αιώνων· διότι αν και εβάσταζε βρέφος εις τας χείρας του ο δίκαιος Συμεών, και έβλεπε νήπιον τον Δεσπότην Χριστόν κατά την ανθρωπότητα· αλλ΄ όμως δεν έμεινεν ο νους του εις μόνον το έξω και βλεπόμενον ταπεινόν σχήμα της ανθρωπότητος· αλλά δια μέσου των θείων μελών του Παναγίου βρέφους, ωσάν δια μέσου τινών λεπτών υμένων ή υέλων, παρέκυπτεν εις το έσω και κεκρυμμένον φως της Θεότητος· όθεν και βλέπων τούτο, τέλειον Θεόν σε ωμολόγησε. Δια τούτο και ο μέγας Βασίλειος εν τω εις την Χριστού Γέννησιν λόγω αυτού ούτω γράφει: «Άννα ευηγγελίζετο, Συμεών ενηγκαλίζετο, εν μικρώ βρέφει τον μέγαν Θεόν προσκυνούντες, ου του ορωμένου καταφρονούντες, αλλά της Θεότητος αυτού την μεγαλωσύνην δοξολογούντες· εφαίνετο γαρ ώσπερ φως δι΄ υελίνων υμένων δια του ανθρωπίνου σώματος η θεία δύναμις διαυγάζουσα τοις έχουσι τους οφθαλμούς της καρδίας κεκαθαρμένους». Αλλά και ο Νικομηδείας Γεώργιος, πανηγυρίζων εις την εορτήν ταύτην, λέγει: «Ταύτα είπεν η Θεοτόκος, και ταις του πρεσβύτου παλάμαις τον Υιόν επιτίθησιν· ο δε την όψιν, ως είχε τάχους, τούτω προσεπικλίνας, και τοις χείλεσι τούτου προσερείσας τα όμματα, τοιαίς δε που φωναίς προς αυτόν απεχρήσατο· τις η τοσαύτη φιλανθρωπία και συγκατάβασις, Δέσποτα; Τις ο τοσούτος πλούτος της ευσπλαγχνίας σου; Τι το κινήσαν την σην αγαθότητα τους ταπεινούς ημάς επισκέψασθαι;».

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Σιλβέστρου Ρώμης, Θεαγένους ιερομ., Θεοπίστου μάρτυρος.

Ὁ Ἅγιος Σιλβέστρος καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη. Ἐπειδὴ μὲ τὸν πνευματικό του ἀγῶνα ἔφθασε στὸ ἄκρο τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς εὐσέβειας, χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς Πρεσβυτέρας (Παλαιᾶς) Ρώμης, ὕστερα ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἐπισκόπου Μιλτιάδη, ὁ ὁποῖος κοιμήθηκε στὶς 11 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 314 μ.Χ.

Ἐποίμανε ἀξίως τὸ ποίμνιό του καὶ μὲ τὴν ἁγιότητά του ἐλάμπρυνε τὸν ἀποστολικὸ θρόνο του καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἐπιδόθηκε μὲ περισσὴ φροντίδα στὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο καὶ ἀγωνίσθηκε νὰ μεταμορφώσει κατὰ Χριστὸν τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ λαοῦ τῆς Ρώμης. Κατὰ τὴν παράδοση ὁ Ἅγιος ἐχειραγώγησε πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη τὸν αὐτοκράτορα Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ μὲ τὸ θεῖο Βάπτισμα τοῦ καθάρισε τὰ πάθη, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ Ἁγίου Σιλβέστρου, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀνήγειρε ἑπτὰ ναούς, γιὰ νὰ ἑορτάζονται οἱ ἑορτὲς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Ἀπέδειξε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ τὸ ἔργο του εἶχαν προκηρυχθεῖ ἀπὸ τὸ Νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ ἔλαβε μέρος στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Πολέμησε δὲ ἰδιαίτερα τοὺς αἱρετικοὺς

Δονατιστὲς καὶ ἐμεγάλυνε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν διδασκαλία τῶν θείων δογμάτων.
Ὁ Ἅγιος Σιλβέστρος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη σὲ βαθὺ γῆρας στὶς 31 Δεκεμβρίου τοῦ ἔτους 335 μ.Χ.

Καλό και Ευλογημένο το 2015 !

Αυτή την ημέρα, την πρώτη του νέου έτους, καλούμεθα όλοι μας, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να κάνουμε, με θάρρος και εντιμότητα, τον πνευματικό μας απολογισμό, να θεραπεύσουμε τα μικρότερα ή μεγαλύτερα ελλείμματά μας, διά της ειλικρινούς μετανοίας και, με τον Θείον φωτισμόν, να ιεραρχήσουμε προς το πραγματικό μας συμφέρον τις προτεραιότητές μας σ' αυτή τη ζωή, επιζητούντες, με λόγους καρδιακής πίστεως και έργα μετανοίας, πρώτον «την Βασιλείαν το Θεού και την Δικαιοσύνην Του», με την βεβαίαν ελπίδα ότι και όλα τα άλλα, τα οποία ως άνθρωποι έχουμε ανάγκη, θα μάς προσφερθούν με αυτάρκειαν από τη φιλόστοργη πρόνοια του Θεού.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Σιών συ λίθος, εναπετέθης, τοις απειθούσι προσκόμματος, και σκανδάλου πέτρα, αρραγής πιστών σωτηρία.

Ερμηνεία.

Και εις τούτο το Τροπάριον αναφέρει ο Μελωδός τον άγιον θεοδόχον Συμεών λέγοντα προς τον Κύριον εκείνα σχεδόν τα ευαγγελικά: «Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ, και εις σημείον αντιλεγόμενον» (Λουκ. β: 34). Συ, λέγει, ω Σωτήρ του Κόσμου, βαλθείς εις την Σιών: ήτοι εις την Εκκλησίαν, ένας λίθος ακρογωνιαίος, των μεν πιστευόντων Χριστιανών είσαι βεβαία και ακίνητος σωτηρία, καθώς είναι βέβαιος και ακίνητος και ο λίθος όπου βάλλεται εις την γωνίαν του τοίχου· δια τούτο και ανάστασις υπάρχεις εις τους πιστεύοντας, καθώς εγώ σε ωνόμασα, εις δε τους απειθείς και μη πιστεύοντας είσαι ένας λίθος σκοντάμματος, και μία πέτρα σκανδάλου, και δια τούτο εις πτώσιν τούτων υπάρχεις, καθώς εγώ είπον. Ερανίσθη δε τα ρητά ταύτα ο Μελωδός από τον Ησαϊαν, λέγοντα: «Ιδού εγώ εμβάλλω εις τα θεμέλια Σιών λίθον πολυτελή, εκλεκτόν, ακρογωνιαίον, έντιμον εις τα θεμέλια αυτής, και ο πιστεύων επ΄ αυτώ ου μη καταισχυνθή» (Ησ. κη: 16)· και πάλιν λέγει: «Και εάν επ΄ αυτώ πεποιθώς ης, έσται σοι εις αγίασμα και ουχ΄ ως λίθου προσκόμματι συναντήσεσθε, ουδέ ως πέτρας πτώματι» (Ησ. η: 14). Αυτά δε τα ίδια εδανείσθη από τον Ησαϊαν και ο Κορυφαίος Πέτρος (εν τη Α. αυτού επιστολή κεφάλαιον β΄ στίχω 7), και ερμηνεύων ταύτα λέγει: «Υμίν ουν η τιμή τοις πιστεύουσιν, απειθούσι δε εις ατιμίαν έσται· λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγεννήθη εις κεφαλήν γωνίας» (Ψαλμ. ριζ: 22), και «Λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου» (α Πέτρου β: 7). Σημείωσε ότι, κατά τον Μητροφάνη Σμύρνης, Σιών θέλει να ειπή διψώσα σαφώς· τοιαύτη δε βέβαια είναι και η εκκλησία διψώσα την ένωσιν του Νυμφίου της Χριστού· όθεν και ψάλλει προς αυτόν μετά του Προφήτου Δαβίδ: «Εδίψησέ σε η ψυχή μου, ποσαπλώς σοι η σαρξ μου» (Ψαλμ. ξβ: 2), και πάλιν: «Εδίψησέ σε η ψυχή μου, προς τον Θεόν, τον ισχυρόν, τον ζώντα» (Ψαλμ. μα: 3).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

Περιτομή Ι. Χριστού, Βασιλείου του μεγάλου.

Ἡ κατὰ σάρκα περιτομὴ καὶ ὀνοματοδοσία τοῦ Ἰησοὺ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ὄγδοη ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννησή Του, ἀποτελεῖ τὴν βεβαίωση τῆς σαρκώσεως καὶ τῆς προσλήψεως ἀπὸ τὸν Θεὸ Λόγο τῆς τέλειας ἀνθρώπινης φύσεως ἀναλλοιώτως καὶ τῆς εἰσόδου Του στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὡς μυστήριο πρέπει νὰ τὴν ἀντιλαμβανόμαστε καὶ ὡς μυστήριο πρέπει νὰ τὴν προσεγγίζουμε, γιατί ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ἐνανθρωπίσεως, τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἔγιναν μὲ θαυμαστὸ τρόπο ποὺ ξεπερνᾶ τὸ νοῦ ἀνθρώπου.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας λένε ὅτι, ἐὰν ἡ θεία ἐνανθρώπιση ἦταν καταληπτή, δὲν θὰ ἦταν θεία καὶ παρομοιάζουν ὅσους ἀμφιβάλλουν ἢ δὲν πιστεύουν μὲ ἐκεῖνον ποὺ καθόταν στὸ σκοτάδι καὶ πληρώθηκε ἀπὸ φῶς, ἐπειδὴ ὅμως δὲν γνώριζε τὸ πῶς ᾖλθε τὸ φῶς, δὲν δέχθηκε τὸν φωτισμό.

Λέγουν μερικοί, ότι η Εκκλησία ποτέ δεν θα εκλείψει, γιατί ο Κύριος είπε στον Πέτρο, ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Τι εννοεί με τα λόγια Του αυτά ο Κύριος; 
Εννοεί ότι αυτό που συνέβη με την Εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης, που τα μέλη της, οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης, όταν πέθαιναν, αιχμαλωτίζονταν προσωρινά από τον διάβολο στο βασίλειό του στον Άδη, δεν θα ξανασυμβεί! Όλους τους κρατουμένους αγίους στον Άδη, τους απελευθέρωσε ο Κύριος, κατά την κάθοδο Του σ΄ αυτόν, μετά το σταυρικό Του θάνατο! 
Αυτό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. Δεν πρόκειται δηλ. η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, που θα ίδρυε ο Κύριος κατά την Πεντηκοστή, να ξανααιχμαλωτισθεί από τον διάβολο στον Άδη! 

Η προτροπή της Παρθένου -- Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού του Α.Π.Θ.

Ώρα μοναδική στην ιστορία του κόσμου. Τα μάτια τα σάρκινα των μαθητών μπαίνουν στην πνευματική διάσταση κι ατενίζουν το άκτιστο φως. Εκεί στο υψηλό όρος όπου τους είχε ανεβάσει ο Ιησούς Χριστός και «μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών», οι τρεις απόστολοι (Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης) γίνονται θεαταί και μάρτυρες του υπερκοσμίου, «επόπται της θεότητος» και «κοινωνοί της θείας φύσεως». Βλέπουν την ουράνια δόξα σ΄ όλη τη λάμψη και το μεγαλείο της! Κλήση και πρόκληση ιερή, για τον κάθε άνθρωπο—και για τη δική σου ψυχή, αδελφέ μου--, η ενόραση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του· αυτή η άγια συντροφιά, που διώχνει τη μοναξιά, νικά το φόβο και εμπνέει, για τα μεγάλα και υψηλά στη ζωή. Ρωτάς πως θα την επιτύχεις; Άκουσε τι ο Πατέρας αποκαλύπτει, την ώρα που γίνεται η Μεταμόρφωση επάνω στο υψηλό όρος: «Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε». Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αγαπητός Υιός του Θεού και όποιος θέλει να εγγίσει τη θεϊκή μακαριότητα οφείλει να υπακούει σ΄ Αυτόν, να υποτάσσεται στο θέλημά Του και να συμμορφώνει τη ζωή του προς τις εντολές Του. Η ελεύθερη υποταγή στην εντολή του Θεού είναι αδιάψευστη εγγύηση της γνησιότητας του ανθρωπίνου πόθου για την συνάντηση με τον Θεό και η απαραίτητη προϋπόθεση, για την πραγματοποίηση της συνάντησης. Ελεύθερα πλάσματα μας έπλασε ο Θεός και σέβεται την ελευθερία μας, «για να εξαρτάται από μας και η επιθυμία, για τα ανώτερα και η αποχή από τα κατώτερα», διδάσκει ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος. Η ελεύθερη υποταγή και πλήρης υπακοή στον Ιησού Χριστό είναι το γνώρισμα των μαθητών του, των πρώτων, που «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ», αλλά και όλων των άλλων, που τον ακολούθησαν ανά τους αιώνες. Αυτό είναι κατ΄ εξοχήν παράδειγμα, που μας παραδίδει η πρώτη και καλύτερη μαθήτριά Του, η Παναγία Μητέρα Του. Ταπεινά υποτάχθηκε από την πρώτη στιγμή στο μήνυμα του αρχαγγέλου Γαβριήλ· «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Κι έγινε Αυτή η ταπεινή Κόρη της Ναζαρέτ όχι μόνο κοινωνός, αλλά και συνεργός της θεότητος και η μεγαλύτερη Ευεργέτιδα της ανθρωπότητος. «Διότι αυτά τα λόγια Της, μετέτρεψαν τη γη σε ουρανό… συνέπλεξαν το ουράνιο και το ανθρώπινο γένος σ΄ ένα μοναδικό χορό γύρω απ΄ Αυτόν, που όντας Θεός έγινε και άνθρωπος», σχολιάζει ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Το μήνυμα της Παρθένου προς την κάθε θεοφιλή ψυχή ταυτίζεται προς τη φωνή του Θεού Πατέρα και διατυπώνεται επιγραμματικά σ΄ εκείνη την απαράμιλλη σκηνή του εν Κανά γάμου (Ιω. 2: 1-11). Αφού μετέφερε το πρόβλημα των ανθρώπων στον Υιό Της, αποσύρεται διακριτικά προτρέποντας τους διακόνους «Ό,τι αν λέγη υμίν ποιήσατε». Η συμμόρφωσή τους προς της Παρθένου την προτροπή, τους αξίωσε να δουν το θαύμα· το νερό γίνεται κρασί. Η συμμόρφωσή μας προς της Παρθένου την προτροπή και το παράδειγμα θα μας αξιώσει να ζούμε το θαύμα της μεταμορφωμένης ζωής μας. Και θα ΄ναι αυτή η μεταμόρφωση η καλύτερη τιμή στην Παναγία μας, αλλά και η ουσιαστικότερη προσφορά στον εαυτό μας.

ΕΝ ΕΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ…

Ο Θεός είναι ο Ων. Ο Υπάρχων. Τίποτε πέραν τούτου μεγαλύτερον, τίποτε αληθέστερον… Απεκαλύφθη εις τον εκλεκτόν Του λαόν Ισραήλ και ήνοιξε μετ’ αυτού διάλογον. Και ο διάλογος ούτος εκωδικοποιήθη εις την Παλαιάν Διαθήκην… Εις τα «Εθνη» «ωμίλησε» δια του «σπερματικού λόγου», δια της φυσικής οδού. Και «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», «επ’ εσχάτων των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν Υιώ»… Και έκτοτε, έκλεισεν ο διάλογος, ο «δια γνόφου και νεφέλης» με τον Ισραήλ και ήνοιξεν ένας άλλος διάλογος, «τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ’ αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα». Ο διάλογος με τα Έθνη, με ολόκληρον τον κόσμον… Και ο διάλογος ούτος συνεπυκνώθη εις την Καινήν Διαθήκην. Η Καινή Διαθήκη είναι κήρυγμα, εξαγγελία του θελήματος του Θεού, είναι το Ευαγγέλιον. Ως κήρυγμα αποτελεί μονόλογον. Ως πρόσκλησις προς τα λογικά όντα, προς έτερον λόγον, μεταβάλλεται εις διάλογον. Κατά βάθος, βεβαίως, ο Θεός λαλεί προς τους ανθρώπους, δεν διαλέγεται. Διαλέγεται ο άνθρωπος με τον Θεόν, αφού έχει αντιρρήσεις, διατυπώνει ενστάσεις, αρνείται, αποδέχεται τον λόγον, μισεί, αγαπά… Ο λόγος όμως δεν είναι μόνον λόγος, δεν είναι Ευαγγέλιον μόνον. Είναι και ζωή, ύπαρξις, οντότης, σαρξ. Και «ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Και ούτως, ο ενυπόστατος λόγος, ο Ιησούς Χριστός, ίδρυσε την Εκκλησίαν…  Και η Εκκλησία είναι Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική, αποτελουμένη από τον Χριστόν ως Κεφαλήν και τα μέλη, τους πιστούς, ως Σώμα Του… Τούτο αποτελεί την θεμελιωδεστέραν δογματικήν αλήθειαν της Εκκλησίας. Και η σύνθεσις αυτή, Κεφαλής και Σώματος, ελέγχει πάσας τας περί «Χριστιανισμού» κ.λ.π. θεωρίας, ως λυδία λίθος…

Η αφήγηση της γνωστής σοπράνο Δήμητρας Θεοδοσίου, η οποία ταξίδευε στην Ιταλία για να δώσει προγραμματισμένες παραστάσεις, προκαλεί σοκ:

«Ξύπνησα από τον καπνό. Ηταν όλα άσπρα, δεν φαινόταν τίποτα. …..Χτυπούσα τις πόρτες των συνεπιβατών και φώναζα: "Φωτιά, φωτιά, βγείτε έξω"».

Στο κατάστρωμα έκανε τρομακτικό κρύο. Οι άνεμοι έπνεαν με μανία, όπως περιγράφει η κυρία Θεοδοσίου στην ιταλική εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», ενώ το κρύο ήταν αφόρητο. «Οταν το βράδυ άκουσα το ελικόπτερο, μάζεψα όλες τις δυνάμεις μου». Την αγωνία διαδέχθηκε η βία, όταν κάποιοι από τους επιβάτες άρχισαν να γρονθοκοπούν τους μπροστινούς τους για να επιβιβαστούν μια ώρα αρχύτερα στο ελικόπτερο. «Ανδρες ιρακινής, τουρκικής και πακιστανικής καταγωγής προσπαθούσαν να ανέβουν στα σκοινιά, χτυπώντας όσους τους εμπόδιζαν. Χτύπησαν κι εμένα. Ενιωσα θυμό. Σκέφτηκα "ή τώρα ή ποτέ". Πρόκειται για άσχημες στιγμές, τις οποίες δεν θα ξεχάσω ποτέ».....

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Κήρυγμα την Β' ημέρα των Χριστουγέννων

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/