Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

27. Τα άρρητα, τα ακατάληπτα και αναρίθμητα αγαθά, τα χαρισθέντα ημίν υπό του Χριστού, εν τη θεανδρική Αυτού οικονομία της σωτηρίας, είναι τόσον μεγάλα και ακατανόητα και τόσον υπεράνω του ανθρώπου, ώστε να υπερβαίνουν απείρως και αυτήν την σκέψιν μας περί αυτών. Ακόμη δε περισσότερον, ταύτα υπερβαίνουν και αυτάς τας προσευχάς («αιτήσεις») μας δι΄ αυτά. Διότι εις καμμίαν προσευχήν μας, όσον και αν είναι αυτή τελεία και περιεκτική, δεν δυνάμεθα να περιλάβωμεν τα άφατα αγαθά, τα οποία μας δίδει ο Κύριος Ιησούς δια της Εκκλησίας Του. Όμως όλα αυτά τα αγαθά εισρέουν εις την ύπαρξιν και την ζωήν μας δι΄ αναριθμήτων και αοράτων φλεβών εν τω θεανθρωπίνω οργανισμώ της Εκκλησίας. Και ημείς ζώμεν δια του υπέρ-έννοιαν και υπέρ-προσευχήν ελέους του πανελεήμονος και πανευσπλάγχνου Κυρίου, ο Οποίος δια των ενεργειών της θείας Του χάριτος μυστικώς «ενεργεί εν ημίν» (Εφ. 3, 20) και απεργάζεται την σωτηρίαν μας, την θέωσίν μας, την μεταμόρφωσιν, τον αγιασμόν, την χριστοποίησιν, την εκκλησιαστικοποίησιν, την τριαδοποίησίν μας. Η ανθρωπίνη σκέψις δεν θα δυνηθή ποτέ να εννοήση εντελώς το ιερόν μυστήριον της Εκκλησίας του Χριστού και το θαυμαστόν εν αυτή εργαστήριον της σωτηρίας, εργαστήριον της θεώσεως και της μεταμορφώσεως, της αναστάσεως και της αναλήψεως. Διότι πάντοτε παραμένουν ασυγκρίτως περισσότερα τα ακατανόητα από εκείνα τα οποία δύνανται να κατανοηθούν. Δια τον λόγον αυτόν, η πίστις είναι όντως ο μοναδικός μας οδηγός εις αυτά τα μυστήρια, διότι η πίστις είναι ο υπέρ νόησιν τρόπος της εν τη Εκκλησία ευρισκομένης και εκκλησιαστικοποιημένης υπάρξεώς μας. Και δι΄ αυτής της πίστεως «ενεργεί εν ημίν» η υπέρ νόησιν χάρις του φιλανθρώπου Κυρίου, αύτη η αέναος, η θεοποιούσα και αγιάζουσα και χριστοποιούσα και τριαδοποιούσα δύναμις (ενέργεια), η οποία πηγάζει εξ ολοκλήρου εκ του Χριστού και οδηγεί όλους ημάς εις Αυτόν μέσω των μυστηρίων του Αγίου Πνεύματος εν τη Εκκλησία του Χριστού. Οδηγεί δε όχι μόνον ημάς, αλλά και τους εν πάσαις ταις γενεαίς μέλλοντας «πιστεύειν επ΄ Αυτώ εις ζωήν αιώνιον» (Α΄ Τιμ. 1, 16). Διότι ο Χριστός είναι εν τη Εκκλησία δια του Αγίου Πνεύματος, και η Εκκλησία είναι δια του Πνεύματος εν τω Χριστώ. Ο Χριστός είναι η κεφαλή και το σώμα της Εκκλησίας, το δε Άγιον Πνεύμα η ψυχή της Εκκλησίας.

Συνεχίζεται.  

Ο Άγιος πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκοκος Στέφανος

Ο Άγιος Στέφανος , ο αρχιδιάκονος της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας και πρωτομάρτυρας του Χριστού , ήταν Ιουδαίος , μαθητής του ξακουσμένου τότε νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ . Αυτόν τον ευλογημένο διάλεξε ο πιστός λαός των Ιεροσολύμων για διάκονο , πρώτο μεταξύ επτά .

Εκείνες τις μέρες ύστερα από την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς το πλήθος των πιστών , με το καθημερινό κήρυγμα και την όλη αγιασμένη ζωή των Αποστόλων , αυξανόταν συνεχώς .

Η πρωτοχριστιανική Εκκλησία είχε συνήθεια σαν μια εκδήλωση της ενότητας που φέρνει το Άγιο Πνεύμα να τελεί τις λεγόμενες αγάπες . Αυτές ήταν συνεστιάσεις στο σπίτι κάποιου πιστού , όπου με δικά του έξοδα παρέθετε δείπνο στους πτωχούς χριστιανούς . Πάντα δε , γινόταν με την παρουσία και την ευλογία του κλήρου . Πάντοτε δε , ετελείτο σ ΄αυτές και μετά το δείπνο το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας .

Οι Ελληνιστές που ήταν Ιουδαϊζοντες της διασποράς που μιλούσαν Ελληνικά γόγγυζαν προς τους Εβραίους ότι οι χήρες και τα ορφανά τους παραμελούνταν στη καθημερινή διακονία . Όταν έμαθαν τα παράπονα αυτά οι Απόστολοι , προσκάλεσαν το πλήθος των πιστών και τους είπαν : "Δεν μας φαίνεται σωστό και πρέπον να εγκαταλείψουμε το κήρυγμα του λόγου του Θεού , για να αναλάβουμε εμείς τη διακονία των τραπεζών . Γι΄ αυτό εξετάστε με προσοχή και διαλέξτε επτά άνδρες μεταξύ σας . Να είναι γεμάτοι από Πνεύμα Άγιο , για να αναλάβουν την ευθύνη αυτή . Εμείς θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με την προσευχή και την διακονία του λόγου του Θεού ."

Ο λόγος αυτός άρεσε σε ολόκληρο το πλήθος των οπαδών του Χριστού . Αφού λοιπόν μαζεύτηκαν και συζήτησαν , διάλεξαν επτά άνδρες πνευματέμφορους για να ασχοληθούν με την επιμέλεια των πτωχών και τη διανομή των ελεημοσυνών . Πρώτος ήταν ο Στέφανος , άνδρας πλήρους πίστεως και Πνεύματος Αγίου . Οι άλλοι έξι ήταν : Φίλιππος , Πρόχορος , Νικάνωρ , Τίμωνας , Παρμενάς , Νικόλαος .

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

Η ΑΠΑΡΧΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Η προσκύνησις των Μάγων κατά τις παραδόσεις της αρχαίας Ανατολής

Όλοι οι αρχαίοι ερμηνευτές είδαν στο περιστατικό της προσκυνήσεως των Μάγων που περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος έναν βαθύτερο συμβολισμό. Γι’ αυτό και η ιστορία αυτή αποτελεί ένα από τα πιο βασικά θέματα της υμνολογίας των Χριστουγέννων, που ωρισμένες φορές μάλιστα δεσπόζει χαρακτηριστικά(1).

Το μυστικό νόημα αυτής της προσκυνήσεως του Θείου Βρέφους από τους σοφούς Μάγους της Ανατολής αποδίδει με έξοχη ποιητικότητα και πνευματικό βάθος ο άγιος Κοσμάς ο Ποιητής στο δεύτερο τροπάριο της τετάρτης ωδής του κανόνος του στην εορτή των Χριστουγέννων:

«Του Μάντεως πάλαι Βαλαάμ των λόγων μυητάς σοφούς αστεροσκόπους χαράς έπλησας, αστήρ εκ του Ιακώβ ανατείλας Δέσποτα, Εθνών απαρχήν εισαγομένους. εδέξω δε προφανώς, δώρα σοι δεκτά προσκομίζοντας».

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Έτσι έζησαν οι Πατέρες μας.

Αν δώσεις ελεημοσύνη, λέγει άλλος Γέροντας, κι ο λογισμός σε θλίβει πως έδωσες πολύ, μη δίνεις προσοχή σ' αυτόν, γιατί είναι σατανικός. Καλύτερα όμως για σένα είναι να ζεις με τόση ακτημοσύνη, που να έχεις ανάγκη από τους άλλους να σε ελεούν. Εκείνος που δίνει, έχει την ικανοποίηση πως κάνει κάτι καλό. Αλλά όποιος στερείται και δεν έχει ποτέ να δώσει κάτι, αποκτά ταπεινοσύνη με τη σκέψη πως ποτέ δεν κάνει τίποτε καλό. Έτσι έζησαν οι Πατέρες μας. Μ' αυτόν τον τρόπο βρήκε τον Θεό ο Μέγας Αρσένιος.

Η ανθρώπινη φύση έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος.

O Ενανθρωπήσας Κύριός μας αναμένει ως αντίδωρο και προσφορά στα γενέθλιά Του την ελεύθερη βούλησή μας και την αποδοχή των σωτηριολογικών Tου δώρων. Με την Ενανθρώπηση πραγματοποιούνται τα απραγματοποίητα, ενώνονται τα αντίθετα, γεφυρώνονται τα αγεφύρωτα και αβυσσαλέα. Η αρχαία Ελληνική αντίληψη ότι Θεός και άνθρωπος δεν μπορούν να ενωθούν καταλύεται οριστικά. Τώρα η Θεία φύση με την ανθρώπινη ενώνονται αδιάσπαστα στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού.
Κανείς δεν είναι πλέον μόνος του. Η ανθρώπινη φύση έγινε κοινωνός της Θείας Χάριτος. Κανείς δεν είναι πια ανώτερος ή κατώτερος. Οι διακρίσεις καταργούνται. Η ενότητα προεξάρχει.

Hymn II on the Nativity of Christ, by St. Ephraim the Syrian.

Blessed be that Child, Who gladdened Bethlehem to-day! Blessed be the Babe Who made manhood young again to-day! Blessed be the Fruit, Who lowered Himself to our famished state! Blessed be the Good One, Who suddenly enriched our necessitousness and supplied our needs! Blessed He Whose tender mercies made Him condescend to visit our infirmities!

Praise to the Fountain that was sent for our propitiation. Praise be to Him Who made void the Sabbath by fulfilling it! Praise too to Him Who rebuked the leprosy and it remained not, Whom the fever saw and fled! Praise to the Merciful, Who bore our toil! Glory to Thy coming, which quickened the sons of men!

Glory to Him, Who came to us by His first-born! Glory to the Silence, that spake by His Voice. Glory to the One on high, Who was seen by His Day-spring! Glory to the Spiritual, Who was pleased to have a Body, that in it His virtue might be felt, and He might by that Body show mercy on His household's bodies!

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Αυτό είναι το πλαίσιον της αναφοράς του Αποστόλου Παύλου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου εις το Παράκλητον Πνεύμα το Οποίον εντυγχάνει υπέρ ημών εν τη καρδία. Το Άγιον Πνεύμα καθ' αυτό εντυγχάνει υπέρ όλων των ανθρώπων "στεναγμοίς αλαλήτοις" (Ρωμ. 4:26). Αλλ' ευρίσκει ανταπόκρισιν εις εκείνους, που συνεργάζονται 1) εις την κάθαρσιν του πνεύματός των, δηλαδή του "έσω ανθρώπου" ή "τής νοεράς ενεργείας" από όλους τους λογισμούς, καλούς και κακούς, 2) εις τον επαναχωρισμόν του πνεύματος τούτου από την λογικήν και 3) εις την επάνοδον του πνεύματος εις την καρδίαν μαζί με προσευχάς και ψαλμούς της διανοίας. Έτσι η θεραπεία της ανθρωπίνης προσωπικότητος εισέρχεται εις το στάδιον του φωτισμού. Αυτά προϋποθέτει ο Παύλος όταν γράφει, "προσεύξομαι τω πνεύματι, προσεύξομαι δε τω νοΐ, ψαλώ τω πνεύματι, ψαλώ δε και τω νοΐ." (1 Κορ. 14:15).

Μόλις μας είπεν ο Παύλος, ότι η προσευχή πνεύματι περιλαμβάνει ψαλμούς της Παλαιάς Διαθήκης. Επομένως δεν ομιλεί δια ακαταλήπτους και μεγαλοφώνους προσευχάς, αφού οι ψαλμοί ήσαν γνωστοί εις όλους.

      Ο Παύλος ομιλεί δια τα "γένη γλωσσών," τα οποία συμπεριλαμβάνουν προσευχάς και ψαλμούς του πνεύματος του ανθρώπου εν τη καρδία και τα οποία ακούονται μόνον από εκείνους που έχουν το ίδιον χάρισμα. Όσοι ιδιώται δεν είχον ακόμη το χάρισμα αυτό δεν ηδύναντο να ακούσουν τας προσευχάς και τους ψαλμούς εν τη καρδία των εχόντων το χάρισμα αυτό των "γλωσσών." Κορίνθιοι εις την κατάστασιν του φωτισμού είχον εισαγάγει την καινοτομίαν να τελούν ακολουθίας νοερώς εν τη καρδία παρόντων των "ιδιωτών," που δεν είχον λάβει ακόμη "τά γένη γλωσσών." Έτσι όμως ήτο αδύνατον εις τους ιδιώτας να οικοδομούνται και να απαντούν με το "αμήν" τους εις τα κατάλληλα μέρη της ακολουθίας, διότι απλώς δεν ήκουον τίποτε.

       

      

      Συνεχίζεται.

Γεροντικό του Σινά

Κάποιος αδελφός της Σκήτης κάποτε έσφαλε. Έγινε συγκέντρωση στην οποία κάλεσαν τον αββά Μωυσή αλλ΄αυτός δεν θέλησε να πάει. 
Του παρήγγειλε τότε ο πρεσβύτερος: “Έλα, γιατί σε περιμένουν όλοι”. 
Κι εκείνος σηκώθηκε και πήγε κρατώντας στην πλάτη ένα καλάθι τρύπιο που το γέμισε άμμο. 
Οι Πατέρες που βγήκαν να τον προϋπαντήσουν του λένε: “Τι είναι αυτό, πάτερ;” 
“Οι αμαρτίες μου -απαντά ο Γέροντας- που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω. Και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω τα σφάλματα άλλου”. 
Όταν τ΄άκουσαν αυτά οι Πατέρες, δεν είπαν τίποτε εναντίον του αδελφού αλλά τον συγχώρεσαν.

Ευχές Χριστουγέννων--Christmas wishes!

«Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε,  Χριστὸς ἐξ οὐρανοῦ ἀπαντήσατε»

Είθε οἱ καρδιές μας νὰ μεταμορφωθοῦν καὶ νὰ γίνουν ἡ κάθε μία τὸ 

 Ἅγιο σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ποὺ ὁ ἀγαπημένος Ἰησοῦς μας θὰ 
ζεσταθεῖ καὶ θὰ ζεστάνει όλους μας.

 Ο Πρόεδρος  Κων/νος Κερασιάς, το διοικητικό συμβούλιο, τα μέλη και 

ο διαχειριστής της ιστοσελίδας της  Eλληνοκαναδικής αδελφότητας  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΩΝΗ», σας εύχονται Χρόνια Αιώνια μαζί με τον Χριστό  μας, την Κυρία Θεοτόκο μας, συν πάσι τοις Αγίοις!!!

“Christ is born, glorify Him; Christ is on earth, exalt Him.”

 We take the opportunity to offer you our heartfelt wishes and prayers,  so that through love and humility, the Grace of our loving and 

Incarnate  Lord be manifested in your souls, and that with sincerity and purity of heart you may experience in spirit the mystery of His Divine Incarnation.

 With love in Christ,

 Greek-Canadian Orthodox brotherhood “ORTHODOX-VOICE”

Nativity homily of St. Isaac the Syrian

This Christmas night bestowed peace on the whole world;
So let no one threaten;

This is the night of the Most Gentle One -
Let no one be cruel;

This is the night of the Humble One -
Let no one be proud.

Now is the day of joy -
Let us not revenge;

Now is the day of Good Will -
Let us not be mean.

In this Day of Peace -
Let us not be conquered by anger.

Today the Bountiful impoverished Himself for our sake;
So, rich one, invite the poor to your table.

Today we receive a Gift for which we did not ask;
So let us give alms to those who implore and beg us.

This present Day cast open the heavenly doors to our prayers;
Let us open our door to those who ask our forgiveness.

Today the DIVINE BEING took upon Himself the seal of our humanity,
In order for humanity to be decorated by the Seal of DIVINITY.

Η άλλη όψη του νομίσματος....

"Ουκ ην τόπος εν τω καταλύματι..."
(Λουκά 2:7)

O Πειραιώς κ. Σεραφείμ : ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Χριστουγέννων

Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον...», «Σήμερον πάσα κτίσις ἀγάλλεται καὶ χαίρει ὅτι Χριστὸς ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου Κόρης»,  «Χορεύουσιν ἄγγελοι πάντες ἐν οὐρανῶ καὶ ἀγάλλονται σήμερον.»

 «Πόσαι μοι πανυγήρεις καθ΄ ἒκαστον τῶν τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων» λέγει ο ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Πόσες ἑορτὲς ὑπάρχουν κάθε ἡμέρα γιὰ μᾶς ἀπὸ τὰ μυστήρια του Θεοῦ. Μεγίστη ἑορτή παραμένει, αὐτὸ τὸ μέγα μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως, καθώς: «Ἦλθε σαρκωθεὶς ὁ Χριστὸς», «Χριστὸς γεννᾶται», «ἐτέχθη Χριστὸς»!

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Κάλαντα Κρήτης

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Εἰς τήν Γέννησιν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Σκέψου, ἀγαπητέ μου, ὅτι ὅπως εἶναι συναρμολογημένος ἀπ' ὅλα τὰ κτίσματα αὐτὸς ὁ αἰσθητὸς ἀπέραντος κόσμος, ἔτσι ἀκόμη εἶναι καμωμένος ἕνας ἄλλος κόσμος νοητὸς πού ἀποτελεῖται ἀπὸ ἁμαρτωλούς, τοῦ ὁποίου τὰ στοιχεῖα εἶναι οἱ τρεῖς διεστραμμένοι ἔρωτες, πού ἀναφέρει ὁ Θεολόγος Ἰωάννης: δηλ.

α) ὁ ἔρωτας τῶν ἡδονῶν,
β) ὁ ἔρωτας τοῦ πλούτου καὶ
γ) ὁ ἔρωτας τῆς δόξας·

"Πᾶν ἐν τῷ κόσμῳ ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου" (Α΄ Ἰω. 2, 16)».
Τά τρία κυρίαρχα πάθη πού κυβερνοῦν τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου εἶναι αὐτά πού βδελύσσεται ὁ Θεός. Ὅποιος τά ἔχει, αὐτός εἶναι φίλος τοῦ κόσμου. 

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Από του Αλεξ. Παπαδιαμάντη "Ο Αμερικάνος"

.........«Ἴσως ἤκουε τὰ διασταυρούμενα καὶ φεύγοντα κατὰ διαφόρους διευθύνσεις, ὡς λάλημα χειμερινῶν στρουθίων, ἄσματα τῶν παίδων τῆς γειτονίας, οἵτινες ἐπισκεπτόμενοι τὰς οἰκίας, ἔψαλλον τὰ Χριστούγεννα. Ἐδῶ μὲν ἠκούοντο οἱ στίχοι:

῾Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα, πρώτη γιορτὴ τοῦ χρόνου
ἐβγᾶτ᾿ ἀκοῦστε, μάθετε, τώρα Χριστὸς γεννιέται…᾿,

φωναὶ ἀθῶαι, ἄχροοι, χαρωπαί, φωναὶ παιδικῆς χαρᾶς καὶ εὐθυμίας.

Πῆγαν καὶ στὸ φτωχικό της γριᾶς Κυρατσοὺς τὰ παιδιά. Χτυπᾶνε τὴν πόρτα.

-Νὰ ῾ρθοῦμε νὰ τραγουδήσουμε, θειά;, ρωτᾶνε.

Βγαίνει στὴν πόρτα μὲ μαύρη μαντήλα ἡ γριὰ Κυρατσὼ καὶ μὲ θλιμμένη φωνὴ τοὺς λέει:

-Ὄχι, παιδάκια μ᾿ , τί νὰ τραγ᾿δῆστε ἀπὸ μᾶς; Ἔχουμε καὶ μεῖς κανένα; Καλὴ χρονίτσα νἄχετε καὶ σύρτε ἀλλοῦ νὰ τραγ᾿δῆστε. Τοὺς ἔβαλε μίαν πενταρίτσαν εἰς τὴν χεῖρα καὶ κεῖνα ἔφυγαν εὐτυχισμένα».

Τὸ βράδυ ἔφτασε στὸ σπίτι τῆς ἀρραβωνιαστικιᾶς του ὁ Ἀμερικάνος καί:

«Ὅταν οἱ γείτονες τῆς θειὰ Κυρατσῶς τῆς Μιχάλαινας ἐξύπνησαν μετὰ τὰ μεσάνυκτα διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, τῆς ὁποίας οἱ κώδωνες ἐκλάγγαζον θορυβωδῶς, πόσον ἐξεπλάγησαν ἰδόντες τὴν οἰκίαν της πτωχῆς χήρας, ἐκεῖ ὅπου δὲν ἐδέχοντο τὰ παιδία νὰ τραγουδήσουν τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ τὰ ἀπέπεμπον μὲ τὰς φράσεις «δὲν ἔχουμε κανένα» καὶ «τί θὰ τραγουδῆστε ἀπὸ μᾶς;», κατάφωτον, μὲ ὅλα τὰ παραθυρόφυλλα ἀνοικτά, μὲ τὰς ὑέλους ἀπαστραπτούσας, μὲ τὴν θύραν συχνὰ ἀνοιγοκλειομένην, μὲ δυὸ φανάρια ἀνηρτημένα εἰς τὸν ἐξώστην, μὲ ἐλαφρῶς διερχομένας σκιάς, μὲ χαρμοσύνους φωνὰς καὶ θορύβους. Τί τρέχει; Τί συμβαίνει; Δὲν ἤργησαν νὰ πληροφορηθῶσιν. Ὅσοι δὲν τὸ ἔμαθον εἰς τὴν γειτονιάν, τὸ ἔμαθαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν.

Μετὰ τρεῖς ἡμέρας, τὴ Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ γέννησιν, ἐτελοῦντο ἐν πάσῃ χαρᾷ καὶ σεμνότητι οἱ γάμοι τοῦ Ἰωάννου Εὐσταθίου Μοθωνιοῦ μετὰ τῆς Μελαχροινῆς Μιχαὴλ Κουμπουρτζῆ.

Ἡ θειὰ-Κυρατσώ, μετὰ τόσα ἔτη, ἐφόρεσεν ἐπ᾿ ὀλίγας στιγμᾶς τὴν χρωματιστὴν «πολίτικην» μανδήλαν, διὰ ν᾿ ἀσπασθῇ τὰ στέφανα. Καὶ τὴν παραμονὴν τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, τὸ ἑσπέρας, ἱσταμένη εἰς τὸν ἐξώστην, ἠκούσθη φωνοῦσα πρὸς τοὺς διερχομένους ὁμίλους τῶν παίδων:

-Ἐλᾶτε, παιδιά, νὰ τραγ᾿δῆστε…..» 

κάλαντα Κωτυώρων Πόντου ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

26. Όταν ο άγιος Απόστολος παραγγέλλη εις ημάς τους ανθρώπους:  «πληρωθήτε εις παν το πλήρωμα του Θεού», δεν ζητεί κάτι το αδύνατον, διότι μεταξύ ημών ευρίσκεται ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς, εν τω Οποίω «κατοικεί παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9), και ο Οποίος μας δίδει τας θείας Του δυνάμεις δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών, ώστε να φθάσωμεν εις το πλήρωμα κατά το μέτρον των αγίων αγώνων μας (Εφ. 3, 20). Παν το αναγκαίον δια την κατόρθωσιν του σκοπού αυτού, μας το έχει δώσει ο Χριστός εν τη Εκκλησία Του. Μας έδωσε δηλ.  τους αγίους και θεοφόρους ανθρώπους—τους αποστόλους, τους προφήτας, τους ευαγγελιστάς, τους ποιμένας και διδασκάλους—«εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 11-12), δια να ενσωματωθώμεν εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, δια να γίνωμεν σύσσωμοι των θεανθρωπίνων δυνάμεων και της αγιότητος Αυτού, ώστε να φθάσωμεν οι πάντες δια της Εκκλησίας και εν τη Εκκλησία «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4, 13). Διότι ημείς αυξάνομεν ομού και καθολικώς «συν πάσι τοις αγίοις», και όχι κεχωρισμένως από τους αγίους Αποστόλους και Προφήτας και Ευαγγελιστάς και τους λοιπούς πιστούς. Όλοι με την βοήθειαν καθενός, αλλά και με την βοήθειαν όλων, μυστικώς και αγίως περιχωρούντες εν αλλήλοις πνευματικώς και κεχαριτωμένως, «αληθεύοντες εν αγάπη» αυξανόμεθα «εις Αυτόν τα πάντα, ος εστιν η κεφαλή, ο Χριστός» (Εφ. 4, 15).

Συνεχίζεται.  

Ρώτησε ένας αδελφός τον αββά Ποιμένα:

 - Εάν δω κάποιο σφάλμα του αδελφού μου, είναι καλό να το σκεπάσω; 
Κι ο Γέροντας απάντησε: 
- Όποια ώρα σκεπάσουμε το σφάλμα του αδελφού μας, σκεπάζει και ο Θεός το δικό μας. 
Και όποια ώρα θα φανερώσουμε του αδελφού το σφάλμα, θα φανερώσει και ο Θεός το δικό μας.

Πώς μπορεί να το χωρέσει αυτό ο νους μας;

Τα Χριστούγεννα για όλους τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας είναι η μητέρα των εορτών και η αρχή και η ρίζα όλων των Δεσποτικών εορτών, είναι η Θεία σάρκωση του Χριστού και η γέννησή Του. Όλοι μας στεκόμαστε με δέος μπροστά στην παντοδυναμία του Θεού να δημιουργήσει από μηδέν τον κόσμον, αλλά η γέννηση του Χριστού ξεπερνά αυτόν τον θαυμασμό μας για το σύμπαν, γιατί εδώ έχομεν το γεγονός που υπερβαίνει την λογική μας και προκαλεί τον θαυμασμόν μας. Γίνεται ο Θεός άνθρωπος και έρχεται να σκηνώσει ανάμεσά μας για να μάς αποκαλύψει και να μάς προσφέρει μια νέα ζωή. Πώς μπορεί να το χωρέσει αυτό ο νους μας; Πώς μπορούμε να καταλάβουμε την μεγάλη τιμή που κάνει ο πλάστης στο πλάσμα του με την τόσο απέραντη συγκατάβασή Του; Μάς ξαφνιάζει η απεραντοσύνη της αγάπης Του και το μεγαλείον της προσφοράς Του!

Ο (συνεχής) διωγμός των χριστιανών!

«Οι χριστιανοί, οι οποίοι δηλώνουν καθαρά τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και απασχολούνται σε κρατικές υπηρεσίες, βρίσκουν την επαγγελματική τους προαγωγή ουσιαστικά αδύνατη» παρατηρεί σχετικά με τη θρησκευτική καταπίεση των χριστιανών στη Βιρμανία πρόσφατη έκθεση της Civitas, με τίτλο «Χριστιανοφοβία».

Η έκθεση, η οποία παρουσιάζεται και στη βρετανική εφημερίδα «Telegraph», σχολιάζει το φαινόμενο των διώξεων των χριστιανών, το οποίο υποστηρίζει ότι παρατηρείται παγκοσμίως. «Είναι γενικά αποδεκτό ότι πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν σε κάποιο βαθμό διακρίσεις ή διώξεις. Αυτό όμως που είναι πολύ λιγότερο γνωστό είναι ότι οι χριστιανοί στοχοποιούνται περισσότερο από κάθε άλλο σώμα πιστών», τονίζει η έκθεση, καθώς εκτιμά ότι 200.000.000 χριστιανοί, δηλαδή περίπου το 10% των χριστιανών παγκοσμίως, «αντιμετωπίζονται μειονεκτικώς στην κοινωνία, παρενοχλούνται ή καταπιέζονται ενεργώς για τα πιστεύω τους».

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

π. Θεόδωρος Ζήσης - Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ, Η ΔΕ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ

+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

       

     Η πτώσις εκάστου ανθρώπου και η δουλεία του εις την κτίσιν συνίσταται εις την σύγχυσιν της ενεργείας του ανθρωπίνου πνεύματος με αυτήν της διανοίας, καθ' ήν σύγχυσιν, οι προερχόμενοι εκ του περιβάλλοντος λογισμοί γίνονται λογισμοί του πνεύματος, με αποτέλεσμα να εξασθενή κατά ποικίλους βαθμούς η εν τη καρδία κοινωνία με την άκτιστον ενέργειαν και βασιλείαν του Θεού. Η θεραπεία της νόσου ταύτης αρχίζει με την κάθαρσιν του πνεύματος του από όλους τους λογισμούς, καλούς και κακούς, και τον περιορισμόν των εις την διάνοιαν. Συγχρόνως το πνεύμα (δηλαδή η νοερά ενέργεια) του ανθρώπου ελευθερούται από την διάνοιαν και επιστρέφει με την νοεράν ευχήν εις την καρδίαν. Εις την φυσικήν του κατάστασιν το πνεύμα του ανθρώπου ενεργεί ωσάν στρόβιλος εντός της καρδίας, ενώ εις την πεπτωκείαν του κατάστασιν ευρίσκεται διάχυτον εις τον εγκέγαλον ταυτιζόμενον με τα νοήματα και τα ρήματά του και υπόδουλος εις αυτά.

     Έτσι αντί να βασιλεύει μετά του Θεού επί της φύσεως, καθίσταται δούλος αυτής. Δια να αποκατασταθή η φυσιολογική λειτουργία της ανθρωπίνης προσωπικότητος μέσω της περιτομής ταύτης της καρδίας από όλους τους λογισμούς (Ρωμ. 2:29), πρέπει να ελευθερωθή ο έσω άνθρωπος από την δουλείαν εις ό,τιδήποτε εν σχέσει προς το περιβάλλον του, λ.χ. αυτοϊκανοποίησιν, πλούτον, ιδιοκτησίαν, ακόμη και τους γονείς και συγγενείς του (Ματθ. 10:37; Λουκ. 14:26). Ο σκοπός δεν είναι η απόκτησις Στωϊκής απαθείας δια της καταργήσεως της συμπαθείας, αλλ' η παροχή της δυνατότητος εις την καρδίαν να δεχθή τας προσευχάς και τους ψαλμούς, που το Άγιον Πνεύμα μεταφέρει εκεί από την διάνοιαν και ενεργοποιεί αδιαλείπτως. Έτσι ο επί κεφαλής του νευρικού συστήματος εγκέφαλος απασχολείται με τας καθημερινάς δραστηριότητας και τον ύπνον, ενώ συγχρόνως το πνεύμα του ανθρώπου προσεύχεται εν τη καρδία αδιαλείπτως. Δηλαδή γίνεται ωσάν επισκευασμένη δισκέτα υπολογιστού εις την οποίαν κείμενα προσευχών μεταφέρονται από τον εγκέφαλον και επανέρχονται εις αυτόν. Όμως οι ούτω πνεύματι προσευχόμενοι αδιαλείπτως, προσεύχονται και μεγαλοφώνως με την λογικήν προκειμένου να συνεισφέρουν εις την κατήχησιν και οικοδομήν των ιδιωτών και απίστων. Αυτό εννοεί ο Παύλος με το "προσεύξωμαι τω πνεύματι, προσεύξωμαι τω νοΐ, ψαλώ τω πνεύματι, ψαλώ και τω νοΐ" (Α' Κορ. 14:15).

       

     Συνεχίζεται.