Παπικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάνται, εις «οικουμενικήν λειτουργίαν» εις την Σύρον!...

…«Μόλις πρόσφατα πληροφορηθήκαμε για μια «οικουμενική λειτουργία», η οποία έγινε στη Σύρο με συμμετοχή ορθοδόξων, παπικών και προτεσταντών….                                                                                                                                                                                                              Οι περιγραφές είναι εξόχως απογοητευτικές: Συνέψαλαν η χορωδία των παπικών με τη χορωδία του ορθοδόξου ναού αγίου Νικολάου Ερμουπόλεως, μνημονεύθηκαν από κοινού ο τότε Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ -- ως δήθεν κανονικός επίσκοπος Ρώμης – και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και απηγγέλθη από όλους τους παρευρισκομένους το Σύμβολο της Πίστεως. Το οδυνηρότερο: Ο παπικός επίσκοπος εμβάπτιζε την όστια με οίνο και τη μετέδιδε στους ορθοδόξους! …

«Ο.Τ.» 1681

***

Ο  ΣΤΑΥΡΟΣ  άφησε ένα σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παπικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάνται, εις «οικουμεν...":

Όποιος  εξακολουθεί  να  μην  θέλει να  καταλάβει  είναι άξιος  της  μοίρας  του.

Ο ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΑΣ του πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού) Εισαγωγικά.

O αντιπαπικός αγώνας της Οσίας Θεοδώρας, της πολιούχου της Άρτας, δεν φαίνεται να έχει απασχολήσει εκτενώς μέχρι τώρα τους ιστορικούς και εκκλησιαστικούς μελετητές, παρότι στο βίο και την πολιτεία της Οσίας υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία για το θέμα. Μόνο που για να τα ανακαλύψουμε πρέπει να εμβαθύνουμε και να τα αναλύσουμε θεολογικά. Οι περισσότεροι των μελετητών αρκούνται στις λεγόμενες διπλωματικές πρωτοβουλίες της Οσίας, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ίσως και η επικείμενη σχεδιαζόμενη Ένωση με τους Παπικούς επιβάλλει τη σιωπή στο θέμα αυτό, όπως και σε πολλά άλλα.

Προκειμένου να παρουσιάσουμε τον ομολογιακό και αντιπαπικό αγώνα της Αγίας Θεοδώρας θα κινηθούμε σε δύο επίπεδα με βάση το βίο και την πολιτεία της.
Α. Η Οσία ως κτιτόρισσα ναών.
Β. Η οσία ως Ορθόδοξη μητέρα και παιδαγωγός.
Στην προσπάθειά μας αυτή θα στηριχτούμε σε ιστορικά στοιχεία καθώς και σε στοιχεία που διασώζει η Ορθόδοξη προφορική Αρτινή παράδοση.
Η Οσία Θεοδώρα ως κτιτόρισσα ναών.

Η προφορική Αρτινή παράδοση διέσωσε μέχρι τώρα το πώς έζησε η Οσία στα Τζουμέρκα τα πέντε χρόνια, όταν απομακρύνθηκε με δόλιο τρόπο από τα ανάκτορα εξ αιτίας της Γαγγρινής.Τα στοιχεία αυτά τα δημοσιεύσαμε στον τοπικό τύπο σε σχετικά άρθρα με τίτλο «Άγνωστες πτυχές από το μαρτύριο της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας»
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, η Οσία ήταν η πρώτη κτιτόρισσα του αρχικού ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Μονής Σέλτσου (όχι με τη σημερινή μορφή) μετά από τη θαυματουργική διάσωσή της. Από το συναξάριο του Ιώβ Μέλη και το Χρονικό του Γαλαξειδίου πληροφορούμαστε ότι η Οσία Θεοδώρα ήταν κτιτόρισσα και ανακαινίστρια μαζί με το σύζυγό της Μιχαήλ (μετά τη μετάνοιά του) και των εξής ναών και μονών.
1.Του καθολικού της Μονής της Κάτω Παναγιάς, που είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Θεοτόκου.
2.Του ναού της Παρηγορήτισσας της Άρτας, που τιμάται στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και του οποίου η ανοικοδόμηση συνεχίστηκε από τον γιο της Οσίας Νικηφόρο Α και τη σύζυγό του Άννα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή
3.Της μονής της Παντάνασσας στη Φιλιππιάδα.
4.Της μονής του Αγίου Δημητρίου στην Κυψέλη Θεσπρωτίας.
5.Της Μονής της Μεταμόρφωσης στο Γαλαξείδι.
Το θέμα που θα εξετάσουμε στη συνέχεια είναι το γιατί η Οσία διάλεξε να κτίσει ναούς αφιερωμένους στη Θεοτόκο, στη Μεταμόρφωση του Χριστού και στον Άγιο Δημήτριο.
Η Θεοτοκοφιλία της Οσίας Θεοδώρας

Η Θεοτοκοφιλία της Οσίας Θεοδώρας δεν ήταν τυχαία. Ήθελε μέσα από την ανοικοδόμηση θεομητορικών ναών και μονών να τονίζει διαχρονικά και συνεχώς στο λαό του Δεσποτάτου της Ηπείρου, από την πρωτεύουσά του την Άρτα, τις βασικές πτυχές του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ. Αυτό διαφέρει κατά πολύ από το αντίστοιχο παπικό και αποτελεί ΑΣΦΑΛΕΣ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και τείχος προστασίας των Ορθοδόξων από τις πλανεμένες απόψεις του Βατικανού. Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει να αναλύσουμε γιατί η Οσία ως κτιτόρισσα ναών γίνεται προστάτης και διδάσκαλος των Ορθόδοξων δογμάτων.

Γιατί η Μονή της Κάτω Παναγιάς είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου;
1.Για να τονίσθεί το μεσιτευτικό έργο της Παναγίας!
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία η μονή ανοικοδομήθηκε μετά τη μετάνοια του συζύγου της Αγίας Μιχαήλ Β. Το Θεομητρορικό μεσιτευτικό έργο διασώζεται μέχρι σήμερα από την επιγραφή που υπάρχει σε εξωτερικό τοίχο του καθολικού της Μονής. Εκεί υπάρχει γραμμένη η εξής ικεσία του Μιχαήλ: «Πύλας ημίν άνοιξον, ω Θε(ού) Μ (ητερ), της μετανοίας του φωτός ουσα πύλη» (ΜΧ-ΔΚ)..Δ(εσπότου ) Μ(ιχαήλ) π(αράσχου) ρ(ύσιν) αμαρτημάτων.
2.Για να διδάσκονται οι Ορθόδοξοι το μέρος του Ορθοδόξου Θεομητορικού δόγματος που έχει σχέση με τη γέννηση της Θεοτόκου και δεν έχει σχέση με την παπική πλάνη της Άσπιλης σύλληψης. Στην Ορθοδοξία έχουμε «άφθορον σύλληψιν» του Χριστού και όχι «άσπιλον σύλληψιν της Θεοτόκου».

Η Παναγία γεννήθηκε με βάση τους βιολογικούς νόμους από τον Ιωακείμ και την Άννα, έχοντας το προπατορικό αμάρτημα, όπως όλοι μας και απαλλάχτηκε από αυτό κατά τον Ευαγγελισμό. Τότε με τη σύλληψη εκ πνεύματος Αγίου και τη Γέννηση του Χριστού αναδεικνύεται Θεομήτωρ και Θεοτόκος. Έτσι παίρνει την πιο υψηλή θέση μεταξύ όλων των κτιστών όντων και εντάσσεται στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία των ανθρώπων ως όργανο κατά χάρη.

Αντίθετα, στον Παπισμό υπάρχει άμωμη σύλληψη της Παναγίας, που σημαίνει ότι αυτή γεννήθηκε χωρίς τη νομική ενοχή (προπατορικό αμάρτημα) που βαραίνει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ. Η διδασκαλία αυτή εισήχθη στη Δύση τον 12ον αιώνα από δυο Βρετανούς μοναχούς, τους Έντμερτ και Όσμπερτ, το δε 1140 θεσπίστηκε και σχετική εορτή με αυτή την Παπική πλάνη.

Στην Ορθοδοξία δεχόμαστε, ότι μόνο ο Χριστός γεννήθηκε αναμάρτητος εκ Πνεύματος Αγίου και ότι η Παναγία δεν ήταν αναμάρτητη εκ φύσεως, αλλά κατόρθωσε εν τούτοις να καλλιεργήσει τις αρετές με πολλή άσκηση, με προσευχή, με νηστείες, με εγκράτεια, με αγνότητα ιδιαιτέρως και να φθάσει στα ύψη αυτά της αγιότητος, συνεργώντας και κοπιάζοντας η ίδια.

Γιατί η Παρηγορήτισσα είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου;
Σύμφωνα με το συναξάριο του Ιώβ Μέλη, ο ναός της Παρηγορήτισσας άρχισε να χτίζεται το 1260 από τον Μιχαήλ Β´ Άγγελο Κομνηνό και τη σύζυγό του μετέπειτα Οσία Θεοδώρα. Αφιερώθηκε στον Ευαγγελισμό (=αναγγέλω κάτι το ευχάριστο) μετά την εξάμηνη παράταση της ζωής της με τις μεσιτείες της Παναγίας.
Όμως υπάρχει και ακόμα βαθύτερος Δογματικός λόγος. Mεταξύ Ορθόδοξης θεολογίας και Παπισμού υπάρχει διαφορά θεολογικής ερμηνείας στον χαιρετισμό του Αγγέλου κατά τον Ευαγγελισμό.
Σύμφωνα με το Ορθόδοξο Θεομητορικό δόγμα, η Παναγία δεν ήταν αναμάρτητη, όπως αναφέραμε προηγουμένως.

Η αγιότητά της οφείλεται στην ασκητική της ζωή. Με αυτή έγινε «Κεχαριτωμένη».
Στον Παπισμό υπάρχει η αιρετική άποψη ότι η αναμαρτησία της Θεοτόκου στηρίζεται στο χωρίο του Λουκά «χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου» (1. 28) και ερμηνευόμενο το «κεχαριτωμένη», ότι σημαίνει αναμαρτησία της Θεοτόκου, ως πεπληρωμένης χαρίτων εκ γενετής λόγω της άσπιλης Σύλληψης.

Γιατί εκλέχτηκε το Θεοτοκωνύμιο «Παντάνασσα» στην ομώνυμη Μονή στην Φιλιππιάδα.
Η λέξη «παντάνασα» σημαίνει βασίλισσα των πάντων. Είναι ένα θεοτοκωνύμιο που εκφράζει τη θέση της Παναγίας στην Ορθοδοξία σύμφωνα με την Ζ Οικουμενική Σύνοδο. «Τιμάν και μεγαλύνειν εμάθομεν πρώτον μεν και κυρίως και αληθώς την του Θεού Γεννήτριαν και τας αγίας και αγγελικάς Δυνάμεις και τους ενδόξους Μάρτυρας, αλλά και τους αγίους άνδρας και τούτων αιτείν τας πρεσβείας».

Δηλ. στην τιμή των Αγίων προηγείται η Θεοτόκος και ακολουθούν οι Άγγελοι, οι μάρτυρες και οι υπόλοιποι Όσιοι. Γι΄αυτό ψάλουμε και το τροπάριο «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκουσα, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν».
Αντίθετα, ο Παπισμός διδάσκει ότι η Παναγία ως άσπιλη είναι Θεά. Έτσι την συγκαταλέγουν στην Αγία Τριαδα (που γίνεται τετράδα). Αυτό εκφράζεται με τον τρόπο με τον οποίο κάνουν το Σταυρό τους οι Παπικοί, χρησιμοποιώντας όχι τρία αλλά τα τέσσερα δάκτυλα του δεξιού χεριού.

Με βάση τα παραπάνω και η Μονή της Παντάνασσας στη Φιλιππιάδα, με το όνομά της μας διδάσκει ότι η Ορθόδοξη εκκλησία σέβεται και τιμά και υμνεί τη Θεοτόκο, δεν κάνει όμως την Παναγία Θεά. Την τοποθετεί μετά τη Θεότητα. «τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα».

Γιατί η Οσία Θεοδώρα ανοικοδόμηση ναό αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος;

Για δύο λόγους. Πρώτα, για να δείξει τη μεταμόρφωση δια της μετανοίας του συζύγου της Μιχαήλ, που παραμορφώθηκε από τα πάθη της πορνείας και της μοιχείας, εξ αιτίας της Γαγγρινής. Η πραγματική μετάνοια είναι Χαρισματική κατάσταση και επιτυγχάνεται μυστηριακά με τη συνέργεια ανθρώπου και Θείας Χάριτος.
Ο δεύτερος λόγος ήταν, για να θυμίζει στους Ορθοδόξους του Δεσποτάτου της Ηπείρου τη διαφορά στη Θεολογία της Μεταμόρφωσης του Χριστού μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Συγκεκριμένα:

Στην Ορθοδοξία, η θεολογία της Μεταμορφώσεως του Κυρίου συγκεφαλαιώνει όλη την πνευματική ζωή της Εκκλησίας και τη σημασία της Άκτιστης Χάρης στην εν Χριστώ Μεταμόρφωση του ανθρώπου δηλ.τη θέωση.
Eκείνο που πολύ καθαρά μας δίνει τις προϋποθέσεις βιώσεως της χορηγίας χάρης της Μεταμορφώσεως είναι ο ύμνος που λέει: «καὶ ἡμεῖς ἀστράψωμεν, ταῖς θείαις ἀλλοιώσεσιν, αὐτὴν κατασπαζόμενοι (την θείαν Μεταμόρφωσιν). Ὄρος ὑψηλότατον τὴν καρδίαν, κεκαθαρμένην ἐκ παθῶν, ἔχοντες ὀψόμεθα, Χριστοῦ τὴν Μεταμόρφωσιν, φωτίζουσαν τὸν νοῦν ἡμῶν».

Έχοντας την καρδιά μας ως υψηλότατο όρος, καθαρισμένη από τα πάθη, θα δούμε τη Μεταμόρφωση του Χριστού να φωτίζει το νου μας. Η κάθαρση της καρδιάς μας, δια της μετανοίας και της τηρήσεως των εντολών του Χριστού, είναι η προϋπόθεση για να δούμε κι εμείς το φως του Χριστού να λάμπει μέσα μας. Ο άνθρωπος μπορεί με τη χάρη του Θεού και το δικό του προσωπικό αγώνα να φτάσει να δει και να γίνει μέτοχος αυτού του ακτίστου φωτός και της δόξας του Θεού και από αυτή τη ζωή, με τον προσωπικό αγώνα και την πραγματική μετάνοια. Δηλ.να μεταμορφωθεί εν Χριστώ. Παράδειγμα είναι ο Μιχαήλ Β ο σύζυγός της.

Οι αιρετικοί δυτικοί έχουν άλλη αντίληψη για το μυστήριο της μετανοίας. Το συνδέουν με το Πρωτείο και Αλάθητο του Πάπα, τις αντιμισθίες και το καθαρτήριο πυρ και το αποσυνδέουν από τη Χάρη του Θεού (που είναι οι άκτιστες ενέργειες του Θεού, ενώ αυτοί τις θεωρούν κτιστές).
Γιατί επιλέχτηκε να τιμάται ο Άγιος Δημήτριος στο καθολικό της ομώνυμης μονής στην Κυψέλη Θεσπρωτίας.

Η οσία Θεοδώρα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ως εκ τούτου συναισθηματικά ήταν δεμένη με τον πολιούχο της πόλεως Άγιο Δημήτριο. Για τρεις λόγους θεωρούσε Μεγάλο Άγιο, τον Άγιο Δημήτριο και ήθελε αυτό να το διδάσκει στους ορθόδοξους χριστιανούς του κράτους της Ηπείρου.
(α) Ο πρώτος λόγος είναι ότι το μαρτύριό του σχετίστηκε με το μαρτύριο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ο Κύριός μας «ελογχίσθη επί του Σταυρού»• αλλά και για τον άγιο ο Μαξιμιανός έστειλε στρατιώτες να τον κατατρυπήσουν με λόγχες και παρέδωσε την αγία του ψυχή με αυτό το μαρτύριο. Έτσι ο Άγιος γίνεται πρότυπο μάρτυρα.
(β) Δεύτερον, «ο άγιος θεωρείται μεγάλος, γιατί ήταν παρθένος και το όνομά του σχετίζεται με την Παρθένο Παναγία μας. Θα το εξηγήσω αυτό, γιατί έχει μία ωραία ερμηνεία το θέμα. Το όνομα «Δημήτριος» είναι παλαιό.

Αρχικά ήταν «Δη-μήτερ», «Δημήτριος». Οι παλαιοί τη γη την έλεγαν «μητέρα», γιατί απ᾽ αυτήν καταγόμεθα (χώμα είναι το σώμα μας), απ᾽ αυτήν τρεφόμεθα (όλοι οι καρποί είναι από τη γη) και σ᾽ αυτήν επανερχόμεθα με την ταφή μας. Γι᾽ αυτά τα τρία οι παλαιοί έλεγαν την γη «τρισαγάθη» και «μητέρα». «Γη-μήτερ», έλεγαν. Από αυτό είναι και το όνομα «Δημήτριος». Για μας όμως «Γη-Μητέρα» είναι η Παναγία, η Οποία, όπως η γη στην αρχή εβλάστησε παρθενικά δια μόνου του λόγου του Θεού (βλ. Γεν. 1,11), έτσι και Αυτή παρθενικά, δια Πνεύματος Αγίου, συνέλαβε και έτεκε τον Υιόν του Θεού. Γι᾽ αυτό και λέγουμε στην Ακολουθία των Χαιρετισμών: «Χαίρε άρουρα (= γη) βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών». Με αυτή, λοιπόν, την ερμηνεία ο άγιος Δημήτριος συνδέεται με τη Θεοτόκο, όπως και δια το μαρτύριό του συνδέεται με τον Εσταυρωμένο Κύριο». (Μητροπολίτης Μεγαλουπόλεως κυρός Ιερεμίας Φούντας)

Η Οσία Θεοδώρα ως Ορθόδοξη μητέρα και παιδαγωγός.
Τα γνήσια τέκνα του Μιχαήλ Β΄ και της Θεοδώρας ήταν: ο Νικηφόρος Α΄, ο Ιωάννης, ο Δημήτριος, η Άννα, η Ελένη και μια ακόμη κόρη ανώνυμη και άγνωστου βίου για την οποία ελάχιστες πληροφορίες μας παραδίδει ο Παχυμέρης, γράφοντας ότι ήταν σύζυγος του Αλέξιου Ραούλ τον οποίο η Αγία Θεοδώρα δέχτηκε ως γαμπρό της με πολλή χαρά. Όλα τα παιδιά της η Οσία τα ανέθρεψε με μεγάλη αγάπη και στοργή και με φόβο Θεού. Τους έδωσαν αρκετή μόρφωση, και εμφύσησαν παράλληλα στις ψυχές τους τα ελληνορθόδοξα ιδανικά. Η μητέρα τους με τις συμβουλές της, αλλά κυρίως και πρωτίστως με το καλό παράδειγμά της, εμφυσούσε μέσα τους την ευγένεια, την καλοσύνη, το σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, τη φιλανθρωπία, την αγάπη και την πίστη στον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. Τους δίδαξε την αυτοθυσία, προκειμένου να υπερασπίζονται τα ιδανικά τους. Με αυτὲς τις αρχές και αξίες όλα της τα παιδιά πορεύτηκαν σε όλη τους τη ζωή. Και κάποια θυσιάστηκαν ακόμη για την υπεράσπιση της ορθοδοξίας, για την οποία η Αγία Θεοδώρα, η μητέρα τους, αγωνίστηκε πολύ σε όλη της τη ζωή.

Τα ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύουν την αντιπαπική και ορθόδοξη ανατροφή των τέκνων της φαίνονται στα παρακάτω ιστορικά γεγονότα.
Ο Νικηφόρος Α, ως πιστός ορθόδοξος χριστιανός, συνεργάστηκε με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ για τη διαφύλαξη της ορθόδοξης πίστης και την ακύρωση των ενεργειών για τη θρησκευτική ένωση με τους Λατίνους, την οποία είχε επιδιώξει οπροκάτοχος του Ανδρόνικου Β΄, ο Μιχαήλ Η΄ και ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγίας μητέρας του συνέχισε την ανοικοδόμηση του περίτεχνου ναού της Παναγίας της Παρηγορήτισσας.
Ο Ιωάννης Δούκας, είναι το δεύτερο γνήσιο τέκνο του Μιχαήλ Β΄ και της Θεοδώρας. Γεννήθηκε στην Άρτα προφανώς μετά το 1237. Ο Ιωάννης Δούκας, μετά από επιθυμία του Μιχαήλ Η΄, παντρεύεται τη δεύτερη κόρη του Σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Τορνικίου. Όμως λόγω των αντιπαπικών του φρονημάτων συνελήφθη αργότερα από τον ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΟ και ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟ Μιχαήλ Η Παλαιολόγο, ο οποίος τον τύφλωσε, τον φυλάκισε και πέθανε γύρω στο 1283.

Η Ελένη Αγγελίνα Δούκαινα (η αδικημένη ομολογήτρια της Ορθοδοξίας)
Όπως έχουμε ξαναδημοσιεύσει, η Ελένη παντρεύεται τον Μαμφρέδο, γιο του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν, αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ο Παχυμέρης αναφέρει ότι η Οσία Θεοδώρα δέχτηκε το γάμο αυτό, επειδή απέκτησε γαμπρό, που ήταν αντίπαλος του πάπα και φίλος των Ορθοδόξων.
Η Ελένη όμως αναδείχθηκε σε μία τραγική βασίλισσα. Ο βασιλιάς Μαμφρέδος, ενώ πολεμά επί επτά έτη εναντίον των στρατευμάτων του πάπα, το 1266 νικάται από τον Γάλλο Κάρολο του Ανζού, υποστηρικτή του πάπα και χάνει τη ζωή του. Η Ελένη και τα παιδιά της συλλαμβάνονται από πράκτορες του Καρόλου και φυλακίζονται. Η μεν Ελένη στο φρούριο της Νοκερίας και τα μικρά παιδιά της αλλού. Στη συνέχεια αρνείται πεισματικά την πρόταση του Καρόλου να προχωρήσει σε ένα δεύτερο γάμο με τον Ισπανό Ερρίκο Ινφάντη της Καστιλλίας, διότι πρώτα έπρεπε να αρνηθεί την Ορθοδοξία και να γίνει Παπική. Στη συνέχεια, αν δεχόταν το συνοικέσιο, ο Κάρολος θα έπαιρνε την προίκα της, θα μπορούσε να διευρύνει τις κτήσεις του σε βάρος του πατέρα της Μιχαήλ Β΄ και υπέρ πάπα. Σε αυτή την περίπτωση η Ελένη έπραξε υπέρ της Ορθοδοξίας και κατά των επεκτατικών σχεδίων του πάπα, εφαρμόζοντας στην πράξη ό,τι της έμαθε η μητέρα της Θεοδώρα. Η Ελένη τελικά πέθανε φυλακισμένη σε ηλικία περίπου 30 ετών.

Ο μελετητής της ζωής της Ελένης Μιχαήλ Δένδιας, διατύπωσε στην εργασία του την εξής ενδιαφέρουσα άποψη:
«Είναι κρίμα ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία εσκέφθη να αγιάση την μητέρα αυτής Θεοδώρα μόνην, ουχί δε και την Ελένην. Ο λόγος είναι ότι η Εκκλησία αύτη υπήρξε μακράν των παθημάτων της θυγατρός της Αγίας Θεοδώρας, δεν εγένετο μάρτυρας της εμμονής αυτής εις την αρετήν, δεν εγνώρισε ποτέ την χριστιανικήν αυτής εγκαρτέρησιν εν τη θλίψει, εν τω πόνω, εν τη συμφορά, εν τη ταλαιπωρία, δεν επληροφορήθη ποτέ τα κατά την στάσιν αυτής απέναντι των εν Ιταλία αντιπροσώπων της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας. Η κόρη του «ευγενούς Μιχαλίτση», εμαρτύρησεν αληθώς υπέρ της αρετής, υπέρ της ευγενείας του έθνους αυτής».

Τέλος ο Δημήτριος ήταν ο νεότερος γιος του Μιχαήλ Β. Έλαβε ιδιαίτερη μόρφωση και ακολούθησε καριέρα στο βυζαντινό στρατό.

Το 1281 διακρίθηκε στον πόλεμο κατά του Καρόλου του Ανζού (σύμμαχος του Πάπα), ο οποίος είχε φυλακίσει την αδερφή του Ελένη μαζί με τα παιδιά της.

Ο Αριστοτέλης σχολίασε την ανάρτηση "Αγία Θεοδώρα Βασίλισσα της Άρτας"

 

Καλησπέρα κ.Δημήτριε, την ευλογία και την δύναμη της ομολογίας της Αγίας Θεοδώρας να έχουμε!
Εκτός από τον άγνωστο βίο της μεγάλης μας αυτής Αγίας και Ομολογήτριας Βασίλισσας, ελάχιστα ιστορικά στοιχεία έχουμε και ελάχιστοι μνημονεύουμε την περίοδο της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας.
Εις αυτούς τους χρόνους δεν συνέβη μόνον η πρώτη Άλωση της Πόλης των πόλεων, αλλά εγκαταστάθηκαν όλα τα βάρβαρα Ιπποτικά Τάγματα-οι Καρδινάλιοι μας πήραν όλες σχεδόν τις Εκκλησιές και επεβλήθη ο Παπισμός, σχεδόν σε όλη την επικράτεια της Ελλάδος.
Το σκοτάδι όμως ποτέ δεν νικά το Φως!

Το μόνο που κράτησε ζωντανό τον Ρωμηό στην Ελλάδα, ήταν η πίστη και η μη υποταγή στον Παπισμό και τους Οικουμενιστές.
Ξεκάθαρο το μήνυμα λοιπόν για το πώς πρέπει να πορευθούμε ως και τα έσχατα χρόνια.

Η Ελλάδα δεν σώζεται, δεν βλέπω πώς αυτό θα συμβεί και πολύ αμφιβάλλω για το αν μας αξίζει.
Ήδη η μακροθυμία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι απίστευτη σε σύγκριση με την κατάντια μας σαν Έθνος.
Εύχομαι να σωθούν όμως οι ψυχές μας και να μετανοήσουν έστω και λίγοι την ύστατη ωρα, γι αυτό ήθελα να δείξω το άγνωστο παράδειγμα της Αγίας Θεοδώρας επί Φραγκοκρατίας και Οικουμενιστών μπας και την μιμηθούμε έστω και λίγο στις αρετές και στην ομολογία.
Καλή μετάνοια σε όλους μας!

ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ: Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 21^η Ιουλίου 2025

ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ: Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

(Σχόλιο στο νέο νόμο που επιτρέπει την  έκτρωση και μετά την 24^η εβδομάδα κύησης)

Με τον όρο γενοκτονία ορίζεται η «προμελετημένη και συστηματική εξόντωση, εν όλω ή εν μέρει, ενός εθνικού, εθνοτικού, φυλετικού ή θρησκευτικού πληθυσμού, με σκοπό την καταστροφή του ως ξεχωριστής οντότητας. Ο όρος καθιερώθηκε νομικά και διεθνώς με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (1948)»[1]. Με άλλα λόγια δια της γενοκτονίας εξοντώνονται αθώοι άνθρωποι και κυρίως τα παιδιά, καθότι, σύμφωνα με τον ορισμό του Ο.Η.Ε. προκαλούνται πράξεις «που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων»[2]. Έτσι «Η γενοκτονία θεωρείται έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και διώκεται από διεθνή δικαστήρια, όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο»[3].

Με αυτό το σκεπτικό είναι σε πλήρη κορύφωση, σε παγκόσμιο επίπεδο και κύρια στον δυτικό «πολιτισμένο» κόσμο, μια ιδιότυπη και φρικώδης γενοκτονία, η οποία, όχι μόνον δεν τιμωρείται από εθνικά και διεθνή δικαστήρια, αλλά τυγχάνει σκανδαλώδους προστασίας και χρηματοδότησης και έχει συνδεθεί με την «υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων»! Περί τίνος πρόκειται; Για το φοβερό πρόβλημα των εκτρώσεων, δια των οποίων καταστρέφονται, κατακρεουργούνται με τον πλέον φρικτό τρόπο στις γυναικείες μήτρες, εκατομμύρια αθώα παιδιά! «Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, στην Ευρώπη πραγματοποιείται μια έκτρωση κάθε έντεκα δευτερόλεπτα, οδηγώντας στον θάνατο 2.725.820 έμβρυα ετησίως»[4]!

Το Γραφείο μας έχει συντάξει και δημοσιεύσει πολλές ανακοινώσεις για το μείζον αυτό ανθρώπινο και κοινωνικό πρόβλημα, παρουσιάζοντάς το σε όλες τις τραγικές διαστάσεις του. Επανερχόμαστε με την παρούσα ανακοίνωσή μας στο πρόβλημα, ύστερα από δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία, στην Μ. Βρετανία αυξήθηκε, διά νόμου, ο χρόνος της έκτρωσης και πέραν των 24 εβδομάδων, δηλαδή όταν το έμβρυο θα ξεπεράσει τους 6 μήνες κύησης[5]! Να σημειώσουμε πως «Το διεθνές όριο των 24 εβδομάδων καθορίστηκε με βάση την ελάχιστη ηλικία κυήσεως, που επιτρέπει σε ένα έμβρυο που θα γεννηθεί να είναι βιώσιμο (Σημειώνεται ότι η διάπλαση της καρδιάς ολοκληρώνεται την 23η εβδομάδα)»[6]. Στην χώρα μας επιτρέπεται η έκτρωση ως την 12 εβδομάδα και υπό άλλες συνθήκες ως και την 24^η εβδομάδα.

Η ψήφιση του σχετικού νόμου από το Βρετανικό Κοινοβούλιο, πριν λίγες ημέρες «στο πλαίσιο του Crime and Policing Bill, προχώρησε στη αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες δεν θα διώκονται ποινικά αν κάνουν άμβλωση μετά τις 24 εβδομάδες»[7].

Επ’ αυτού παραθέτουμε ένα πολύ κατατοπιστικό σχόλιο του έγκριτου και ομολογητή δημοσιογράφου κ. Ελευθερίου Ανδρώνη[8], ο οποίος, με τον δικό του εύστοχο κριτικό τρόπο, παρουσιάζει την φρίκη των εκτρώσεων, προσπαθώντας να αφυπνίσει συνειδήσεις.

Αρχίζει το σχόλιό του με την παρατήρηση: «Το βάραθρο του θανάτου άνοιξε στη Μ. Βρετανία: Νέος νόμος – ΤΕΡΑΣ επιτρέπει τις εκτρώσεις και μετά τις 24 εβδομάδες! Κτηνωδία χωρίς σταματημό - Η Βουλή των Κοινοτήτων στο Η.Β αποποινικοποίησε τον φόνο μωρών, ακόμα και στην πιο προχωρημένη ανάπτυξη!». Να παρατηρήσουμε πως η επέκταση της έκτρωσης και πέραν των 24^ων εβδομάδων δεν αλλάζει κάτι επί της ουσίας στο έγκλημα αυτό, αλλά έχει απλά νομική σημασία, αφού αποποινικοποιεί την πράξη στην μητέρα και το ιατρικό προσωπικό!

Και συνεχίζει: «Το βασίλειο του παιδοκτόνου Ηρώδη αναβιώνει στην εποχή μας και μετατρέπεται σε παγκόσμια αυτοκρατορία θανάτου. Ξεκινώντας από τα “προηγμένα” κράτη που λογίζονται “προοδευτικά” στην κτηνωδία και δίνουν το νομικό έναυσμα σε ολόκληρο τον κόσμο, βλέπουμε ότι η δολοφονία αγέννητων παιδιών γίνεται ολοένα και πιο απροκάλυπτη. Ολοένα και πιο βάρβαρη. Ολοένα και πιο επιδιωκόμενη. Ένα έμβρυο 24 εβδομάδων (δηλαδή σχεδόν 6 μηνών) έχει μέγεθος περίπου 30 εκατοστών. Έχει αναπτύξει σχεδόν πλήρως τα ζωτικά του όργανα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του έχουν σχεδόν τελειοποιηθεί και έχουν πάει στην τελική τους θέση. Έχει μαλλιά, φρύδια και βλέφαρα. Τα άκρα του έχουν διαμορφωθεί άψογα. Τα δάχτυλά του έχουν ακόμη και νύχια. Οι αισθήσεις του λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό. Μπορεί να ακούει τη μητέρα του να του μιλάει ή να του τραγουδάει. Ανταποκρίνεται στο φως. Ξεκινάει να πιπιλά ενστικτωδώς το δάχτυλό του. Σε περίπτωση πρόωρου τοκετού, ένα έμβρυο 24 εβδομάδων έχει ισχυρές πιθανότητες να επιβιώσει. Είναι ένας σχεδόν διαμορφωμένος άνθρωπος με συνείδηση, με αντίληψη, με αίσθηση και αντανακλαστικές κινήσεις»!

Μπορεί να καταλάβει ο κάθε νοήμων τους φρικτούς πόνους που δοκιμάζουν αυτά τα αθώα ανθρώπινα πλάσματα, τη στιγμή που οι μαιευτήρες – χασάπηδες τα κομματιάζουν στις μήτρες των άσπλαχνων μητέρων τους!

Για να έχουν την ψευδαίσθηση της επανάπαυσης, προσπαθούν να ορίσουν, πότε το έμβρυο αρχίζει να ζει. Παραθέτουμε τη γνώμη γνωστού μαιευτήρα: «Ζωή δεν σημαίνει απλώς τη βιολογική διαδικασία της κυτταρικής διαίρεσης και της ανάπτυξης ιστών. Αν και αυτές οι διεργασίες είναι η βάση για τη βιολογική ύπαρξη, η ανθρώπινη ζωή είναι πολλά περισσότερα από τη συσσώρευση κυττάρων. Περιλαμβάνει τη συνείδηση, τη συναισθηματική αλληλεπίδραση, ακόμα και την ικανότητα λήψης αποφάσεων. Χωρίς τη νευρολογική βάση για τη συνειδητότητα ή την αίσθηση του εαυτού, η βιολογική ύπαρξη δεν ταυτίζεται με τη ανθρώπινη ζωή. Η επιστήμη της εμβρυολογίας δείχνει ότι μέχρι ένα συγκεκριμένο στάδιο ανάπτυξης, το έμβρυο στερείται των βασικών χαρακτηριστικών που ορίζουν τη ζωή, όπως η νοημοσύνη και η αντίληψη»[9]! Φυσικά όλες αυτές οι θεωρίες αποτελούν απλά προσωπικές αντιλήψεις και υποκειμενικές κρίσεις, χωρίς σοβαρή και τεκμηριωμένη επιστημονική απόδειξη. Προφανώς παραβλέπουν το γεγονός ότι το έμβρυο από τη στιγμή της σύλληψής του αποτελεί αυτόνομη οντότητα και αναπτύσσεται σε ανθρώπινη ύπαρξη! Τη στιγμή που, σε ποσοστό σχεδόν 100% θα γεννηθεί και άρα είναι αφαίρεση ζωής, είναι φόνος, έτσι και αλλιώς!

Αλλά δυστυχώς το διαρκές έγκλημα των εκτρώσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν αποτελεί απλά «δημοκρατική κατάκτηση», αναγκαίο κακό, αλλά γενικότερη στάση ζωής! Αυτό αποδεικνύεται από διάφορα συμβάντα, τα οποία παραθέτει στο σχόλιό του ο κ. Ε. Ανδρώνης: «Να θυμίσω ότι στις χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλία, Σκωτία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία) έχουν θεσπιστεί τα σύγχρονα “Άουσβιτς” των βρεφών που αποκαλούνται “ζώνες ασφαλούς πρόσβασης” (Safe Access Zones). Οι οποίες ορίζουν ότι σε ακτίνα 200 μέτρων από τις κλινικές εκτρώσεων απαγορεύεται αυστηρά οποιαδήποτε διαμαρτυρία (ακόμα και σιωπηλή), παραίνεση ή ακόμα και προσευχή υπέρ της αγέννητης ζωής. Η απαγόρευση ισχύει για διαμαρτυρίες που γίνονται σε δημόσιο, αλλά και σε ιδιωτικό χώρο. H 74χρονη Βρετανίδα, Rose Docherty, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που συνελήφθη και αντιμετώπισε ποινικές διώξεις τον Φεβρουάριο του 2025, όταν έπραξε το “έγκλημα” να σταθεί σε μια τέτοια ζώνη θανάτου, κρατώντας μια πινακίδα που έγραφε “Ο εξαναγκασμός είναι έγκλημα – Είμαι εδώ για να σου μιλήσω, μόνο αν το θέλεις”»!

Κάθε φωνή αντίθετη με το έγκλημα των εκτρώσεων θεωρείται «οπισθοδρομική» και …μισογυνική! Να θυμίσουμε τον σάλο που ξέσπασε πριν λίγους μήνες στις Η.Π.Α, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο κήρυξε παράνομες τις εκτρώσεις, όπως τα πηχυαία δημοσιεύματα μεγάλων εφημερίδων:  «Οι ΗΠΑ γυρίζουν 150 χρόνια πίσω: 25 Πολιτείες θα απαγορεύσουν τις αμβλώσεις μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου»! «Επιστροφή στον Μεσαίωνα για τις ΗΠΑ - Σχεδόν οι μισές Πολιτείες, κυρίως στον Νότο, μπορεί να απαγορεύσουν πολύ σύντομα τις αμβλώσεις» κ.α.[10]! Να αναφερθούμε και στο δικό μας πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα, το οποίο εξέφρασε τον «αποτροπιασμό του για την επιστροφή στο μεσαίωνα και την καταπάτηση του δικαιώματος των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους»!

Το σύγχρονο αυτό διαρκές έγκλημα αποτελεί έκφανση της γενικότερης πνευματικής και ηθικής κατάπτωσης του σύγχρονου κόσμου, ως ηχηρό προμήνυμα των εσχατολογικών και αποκαλυπτικών καιρών που βιώνει η ανθρωπότητα. Στις αρχαίες προχριστιανικές εποχές οι άνθρωποι σκοτισμένοι από την επήρεια του Σατανά και αλλοτριωμένοι από την αμαρτία θυσίαζαν τα παιδιά τους στους δαιμονικούς ειδωλολατρικούς «θεούς», με σκοπό να «αποσπάσουν την εύνοιά» τους για τη δική τους «ευδαιμονία». Αυτό γίνεται και στις τραγικές ημέρες μας, εκατομμύρια αθώα παιδιά θυσιάζονται πριν γεννηθούν, τους σύγχρονους «βωμούς» των χειρουργείων, για να μην διαταραχτεί ο ατομιστικός και ευδαιμονιστικός τρόπος ζωής των άσπλαχνων γονέων! Στην αρχαία Ρώμη οι άσπλαχνοι γονείς πετούσαν τα παιδιά στις ερημιές, να τα ξεφορτωθούν και να τα κατασπαράξουν τα άγρια θηρία, οι σύγχρονοι γονείς τα πετούν τεμαχισμένα στους υπονόμους, να γίνουν τροφή των τρωκτικών. Και το ακόμα πιο ανατριχιαστικό και αποκρουστικό: να καταλήξουν στα εργαστήρια να γίνουν καλλυντικά, κρέμες προσώπου σώματος για τις «κυρίες»!

Πέραν της πνευματικής και ηθικής έκφανσης αυτού του φρικώδους εγκλήματος, ενέχει και το στοιχείο της παράνοιας. Η γενικότερη εχθρότητα προς τα παιδιά και την αποφυγή της τεκνογονίας, αλλά και τον αποδεκατισμό των αγέννητων παιδιών έχει άμεσες και ολέθριες συνέπειες για τις σύγχρονες κοινωνίες. Ο λόγος για το τρομακτικών διαστάσεων παγκόσμιο πρόβλημα και κύρια των ανεπτυγμένων δυτικών κοινωνιών, είναι το δημογραφικό, το οποίο απειλεί κυριολεκτικά τον άμεσο αφανισμό τους. Η παράνοια βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτές, όχι μόνον δεν φροντίζουν πλέον για την ανανέωσή τους από τη γέννηση παιδιών, αλλά νομοθετούν και γίνονται αρωγοί στην καταστροφή τους! Αναφέρουμε για παράδειγμα την ελληνική πραγματικότητα, όπου η συρρίκνωση και η γήρανση της κοινωνίας είναι μια βραδυφλεγής βόμβα, η οποία όπου να είναι θα εκραγεί, με απρόβλεπτα τραγικά αποτελέσματα! Η χώρα μας γερνάει επικίνδυνα, σβήνει, χάνεται, όχι κάπου μακριά, αλλά στις επόμενες δεκαετίες. Αργοσβήνει από την ραγδαία γήρανση του πληθυσμού, αλλά και από έναν άλλο παράγοντα, την λαθρομετανάστευση! Οι πατέρες μας μάτωσαν 500 χρόνια να εκδιώξουν τους άρπαγες και δολοφόνους του Ισλάμ και εμείς τους ανοίγουμε και πάλι την Κερκόπορτα. Η εκπαιδευτική κοινότητα βιώνει αυτή την πολύ ανησυχητική κατάσταση, από το αθρόο κατ’ έτος κλείσιμο δεκάδων σχολείων και την αύξηση των αλλοδαπών και αλλοθρήσκων μαθητών!

Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας, θέλουμε κατ’ αρχήν να συγχαρούμε τον έγκριτο και ομολογητή δημοσιογράφο κ. Ε. Ανδρώνη, για το ως άνω άρθρο του, αλλά και για πολλά άλλα, τα οποία θίγουν κακώς κείμενα της ελληνικής και της διεθνούς ζοφερής κατάστασης. Όσον αφορά το μέγα πρόβλημα των εκτρώσεων, το θεωρούμε ως το πιο κακό και ολέθριο ίσως ατομικό και κοινωνικό κακό! Όπως είχαμε τονίζει σε παλιότερη ανακοίνωσή μας με θέμα: «ΕΚΤΡΩΣΙΟΜΑΝΙΑ: Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ», δεν έχουμε δυστυχώς την δύναμη να ματαιώσουμε ή να μετριάσουμε το πρόβλημα των εκτρώσεων.  Δεν μπορούμε εμείς οι αδύναμοι να αναχαιτίσουμε αυτό το παγκόσμιο «τσουνάμι», το οποίο κατανοείται ως ένα από τα πλέον τρομερά «σημεία των καιρών». Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου και στη χώρα μας, η οποία δυστυχώς πρωτοστατεί παγκοσμίως και στις εκτρώσεις, όπου περισσότερα από 300.000 ελληνόπουλα κατακρεουργούνται, κάθε χρόνο, με τον πλέον φρικτό τρόπο και καταλήγουν στους υπονόμους.

Να τελειώσουμε με την επισήμανση, ότι οι εκτρώσεις, οι οποίες, όπως προαναφέραμε, έχουν το χαρακτήρα της γενοκτονίας, αποτελεί ειδεχθές αμάρτημα! Το ατέλειωτο ποτάμι του αίματος των εκατομμυρίων αδικοσφαγμένων παιδιών βόα κάτω από το θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού και η λειτουργία του πνευματικού Νόμου είναι κοντά και θα έχει ανυπολόγιστα τρομακτικές συνέπειες για τον σύγχρονο αποστατημένο κόσμο, ακόμα και για όσους δεν αντιδρούμε και δεν διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτή την διαρκή φρικαλεότητα!    

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

ΕΞ ΕΣΠΕΡΙΑΣ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ --- ΜΟΝΑΧΟΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ (ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ)

Ανέγνωσα εις τον «Τύπον» τας απαντήσεις εις τα τρία άρθρα του Καθηγητού κ. Αλιβιζάτου. Ησθάνθην ικανοποίησιν και ανακούφισιν, διότι ητοίμαζα απάντησιν. Δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεσις ο κ. Καθηγητής φρονών τόσον φιλελεύθερα. Το σύνολον σχεδόν των καθηγητών των δύο δυσμοίρων Θεολογικών Σχολών των Πανεπιστημίων μας έτσι φρονούν. Όλαι αι επί μέρους επιστήμαι έχουν κάποιαν συνέπειαν. Οι θεραπεύοντες τας διαφόρους επιστήμας μεταβαίνουν εις Ευρώπην και Αμερικήν δια την καλυτέραν συγκρότησίν των και καλώς ποιούν. Αλλ’ οι Θεολόγοι μας τι θέλουν εις τα Καθολικά και Προτεσταντικά Πανεπιστήμια; Τι θα μάθουν εις αυτά οι Ορθόδοξοι Καθηγηταί; Ιδού αι συνέπειαι της ασυνεπείας. Συνήθως λέγουν ότι μανθάνουν τας θεολογίας των Προτεσταντών και των Καθολικών ως και τον τρόπον σκέψεως, δια να δύνανται να γνωρίζουν σαφέστερον τας διαφοράς μας. Και εντεύθεν να αγαπούν περισσότερον την Ορθοδοξίαν και να την προστατεύουν. Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει αυτό. Ίσως η πρόθεσις να είναι καλή. Και είναι καλή. Αλλά δεν δύναται η πρόθεσις να γίνη πραγματικότης. Διότι εισέρχονται εις κλίματα επικίνδυνα χωρίς τα απαραίτητα μέσα αυτοπροστασίας. Πώς να προστατεύση ένας «καθηγητάκος» 22-25 ετών τον εαυτόν του, από τας ισχυράς επιδράσεις της Ρωμαιοκαθολικής και Προτεσταντικής Θεολογίας, όταν, εστερημένος ορθοδόξων κριτηρίων, ευρίσκεται μέσα εις την γοητεύουσαν ατμόσφαιραν του Δυτικού ρασιοναλισμού; Με ποία μέσα να αντιδράση ενώπιον της θαμβούσης ψευδοσοφίας των Ευρωπαίων το χθεσινόν, κομπλεξικόν δια την καταγωγήν του, χωριατόπουλον, που οιστρηλατημένον από το όνειρον να γίνη μέγας Θεολόγος, με γλώσσες και ευρωπαϊκήν σκέψιν, ρουφά ευχαρίστως ό,τι του σερβίρει η Κίρκη της λογοκρατουμένης Θεολογίας; Και ενώ η Ευρώπη και η Αμερική θα έπρεπε να χαρακτηρισθούν από τους γνησίους εκπροσώπους της Ορθοδόξου Θεολογίας ως απηγορευμέναι ζώναι, αντιθέτως, με το σύστημα των υποτροφιών εις τα αιρετικά Πανεπιστήμια, στέλλονται εις αυτά «ως πρόβατα επί σφαγήν» τα λυμφατικά φοιτητάκια μας, δια να επιστρέψουν ως άλλοι γενίτσαροι της Εκκλησίας μας, μεστά οιήσεως και κομπορρημοσύνης. Και εν μόνον δεν υποψιάζονται: ότι και θεολόγοι δεν έγιναν, αλλά και τον Χριστόν απώλεσαν. Εντεύθεν τα δεινά της Εκκλησίας. Η σύγκρουσις μεταξύ της παραδοσιακής Ορθοδοξίας και της ασυγκρατήτου διανοητικότητος των άνευ σεβασμού προς την παράδοσιν θεολόγων – επιστημόνων Προτεσταντικής ή Ρωμαιοκαθολικής εκδόσεως – καθίσταται αναπόφευκτος. Και να σκέπτεται κανείς την έκτασιν, που έχει λάβει εις την εποχήν μας το κακόν τούτο! Πως, λοιπόν, να ελπίσωμεν εις την εξάπλωσιν της θείας και αμώμου Ορθοδοξίας εις τον κόσμον; Και πως, με μίαν θεολογίαν άνευ Παραδόσεως, δεν παρασκευάζομεν το έδαφος, δια να εισέλθουν εις τον χώρον της αδιαφθόρου Ορθοδοξίας μας οι «κατεφθαρμένοι τον νουν» αιρετικοί; Η επί των ημερών μας αναταραχή της Εκκλησίας δεν οφείλεται εις την πεπλανημένην αντίληψιν περί Ορθοδοξίας των θεολόγων μας; εάν ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Αθηναγόρας δεν έζη επί έτη πολλά εις Αμερικήν, η οποία επιδρά ολεθρίως και εις τους πλέον ισχυρούς χαρακτήρας, και δεν ενισχύετο από τους θεολόγους του περιβάλλοντος του Φαναρίου και τους Πανεπιστημιακούς ιδικούς μας, θα προέβαινεν εις ενεργείας, αι οποίαι δικαίως εξήγειραν σύμπαντα τον Ορθόδοξον λαόν; Εάν έλεγον οι θεολόγοι μας εις τον Παναγιώτατον ότι η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αι δε λεγόμεναι Εκκλησίαι είναι έξω της αληθείας και της σωτηρίας, είναι αιρετικαί μάζαι, θα ετόλμουν τας τόσον ταπεινωτικάς δια την Ορθοδοξίαν ενεργείας, όσον και να επεθύμει να υπηρετήση πολιτικούς σκοπούς προς όφελος των ξένων;

Ο καθηγητής κ. Αλιβιζάτος είναι ο τύπος του δυτικοπλήκτου Θεολόγου. Εσπούδασεν εις Προτεσταντικά Πανεπιστήμια, όπως και οι συνάδελφοί του, οι οποίοι ήλθον εις την Ελλάδα με τίτλους και 2-3 ξένας γλώσσας, προσόντα ικανά δια μίαν έδραν εν ταις Σχολαίς της Θεολογίας των Πανεπιστημίων μας. Και εντεύθεν διδάσκουν τι; Ορθόδοξον Θεολογίαν! Που την έμαθον; Γνώσις είναι η θεολογία; Ή μάλλον: γνώσις μόνον; Δυνάμεθα να χωρίσωμεν την Ορθόδοξον ζωήν από την Ορθόδοξον γνώσιν; Εάν δεν διδαχθώμεν ορθοδόξως και δεν ζήσωμεν ορθοδόξως, πως είναι δυνατόν να γίνωμεν ορθόδοξοι, και μάλιστα διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας; Φιλοσοφία είναι η θεολογία; Δεν είναι άνθος της εν Χριστώ ζωής; Δεν είναι μία μαρτυρία συνεχιζομένη, μία μαρτυρία της Αποστολικής και Πατερικής διδασκαλίας; Δεν είναι ζωή; Αν δεν είναι ζωή και είναι φιλοσοφικά σχήματα, τότε προς τι το θεολογείν; Διατί ημείς οι Ορθόδοξοι, που διετηρήσαμεν ανόθευτον την Πατερικήν θεολογίαν, άνευ της οποίας η Ορθοδοξία νοθεύεται, να μη την καλλιεργώμεν, δια να ακτινοβολή ως σωτηριώδης αλήθεια, αλλά να καταφεύγωμεν εις τα αιρετικά Πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να αυξάνωμεν την εν τω κόσμω σύγχυσιν; Αν ημείς δεν κατέχωμεν παμφαή την αλήθειαν, που ευρίσκεται λοιπόν; Που να την αναζητήση ο άνθρωπος; Δεν υποψιάζονται οι εις Δύσιν μεταβαίνοντες πόσον μέγαν κακόν προκαλούν εις εαυτούς, τους γενησομένους μελλοντικώς μαθητάς των και εις όλον τον κόσμον, όταν αφήνουν την αγίαν των Εκκλησίαν, εντός της οποίας μυσταγωγούνται την θεολογίαν, και την αναζητούν εκεί που δεν υπάρχει ειμή σύγχυσις και αμφιβολία και σκότος βαθύ; Και εντεύθεν γίνονται πρόξενοι σχισμάτων και ερίδων εις την Εκκλησίαν, ειρήνην άγουσαν. Και ενώ «περιάγουν ξηράν και θάλασσαν», δια να επιτύχουν την «ένωσιν» των απανταχού χριστιανών «εξ αγάπης», κατορθώνουν ασφαλώς να διαιρούν τους εν Χριστώ αδελφούς εντός του χώρου της Ελληνικής Ορθοδοξίας, εις ενωτικούς και ανθενωτικούς! Πότε, επί τέλους, θα γίνη αντιληπτή αυτή η αντινομία, που υπάρχει εντός της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας; Πότε η αγία Εκκλησία μας, ως αυτάρκης εν τη αληθεία, θα εκμεταλλευθή τον ίδιον πλούτον; Πότε θα δημιουργήση τας προϋποθέσεις εκείνας, που θα της επιτρέψουν, όπως οι παρουσιαζόμενοι να διδάξουν την ευσέβειαν μη μολύνωνται από το αιρετικόν μίασμα; Πότε θα απαλλαγώμεν από το πλέγμα κατωτερότητος έναντι των Ευρωπαίων; Διατί δεν συνειδητοποιούμεν τους θησαυρούς που μας εχάρισεν ο Θεός, ως αλήθειαν και φως πίστεως και ζωής, αλλά αρχοντοχωριατικώς θεωρούμεν αναγκαίον τον εμβολιασμόν μας με τον ιόν του προτεσταντισμού και του καθολικισμού, των αιρετικών, «οις ουκ έστι σωτηρία»; Εάν εγκαταλείψωμεν την Ορθόδοξον πνευματικήν παράδοσιν, η οποία διήκει εις την ιστορίαν της Εκκλησίας μέχρι των ημερών μας, ως αδιάσπαστος και αλυσιδωτή σπονδύλωσις και συνέχεια Πατερικής θεολογίας, που θα στραφώμεν και πως δεν θα ολισθήσωμεν εις αιρέσεις; Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να είπω ότι αι θεολογικαί μας Σχολαί δεν ωφελούν την Εκκλησίαν. Την βλάπτουν πολλάκις. Αν λάβη κανείς υπ’ όψιν ότι οι διάκονοι της Εκκλησίας, είτε δια τον Κλήρον προορίζονται είτε δια να εργασθούν ως λαϊκοί θεολόγοι, πρέπει να διέλθουν απαραιτήτως από τας θεολογικάς  Σχολάς των Πανεπιστημίων μας, εύκολον είναι να αντιληφθή, πως διαμορφούνται από διδασκάλους, οι οποίοι εμορφώθησαν εις προτεσταντικά ή καθολικά Πανεπιστήμια. Είναι θαύμα πως δεν εγίναμεν ακόμη αιρετικοί… Σπάνιον το φαινόμενον Πανεπιστημιακού Καθηγητού, που να διέφυγε τας επιδράσεις των ξένων. Το λάθος, όμως, δεν είναι των θεολογικών μόνον Σχολών. Η Πολιτεία έχει ανάγκην από πεπαιδευμένους Έλληνας. Και βλέπει την θεολογίαν ως ένα κλάδον παιδείας, και αδιαφορεί δια το πώς λειτουργεί. Η Εκκλησία όμως διατί δεν μεριμνά δια την ορθόδοξον συγκρότησιν των φορέων του ευαγγελικού λόγου; Βλέπομεν τους ερχομένους εις το Άγιον Όρος φοιτητάς της θεολογίας, εν πλήρει συγχύσει ιδεών και φρονημάτων ως προς την Ορθοδοξίαν, και αποκαρδιούμεθα δια το μέλλον της αγιωτάτης Εκκλησίας μας. Τους αναπτύσσομεν τας θεμελειώδεις αρχάς της Ορθοδόξου θεολογίας και μας ατενίζουν έκπληκτοι, ως εάν ήκουον ξένην διάλεκτον. Παραδίδω άνευ σχολίων εις τους αναγνώστας το κατωτέρω εκφραστικόν γεγονός. Προ διετίας εδέχθην εις το κελλίον μου εν τη Ιερά Μονή της Μετανοίας μου, δύο Λουθηρανούς θεολόγους, υποτρόφους του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά διημέρους συνομιλίας επί θεολογικών θεμάτων μοι είπον: «Πάτερ, έχομεν μακρόν διάστημα παρακολουθούντες Ορθόδοξον Θεολογίαν εις Αθήνας. Σας βεβαιούμεν ότι εδώ εις το κελλίον σας αντελήφθημεν τας μεγάλας διαφοράς μας, ότι τέλος έχομεν διαφοράς. Σας ευχαριστούμεν!». Και ετέρα περίπτωσις, όχι ολιγώτερον σημαντική της πρώτης. Ότε κατά το έτος 1959 εκτελούντο αι πανορθόδοξοι εορταί επί τη 600^η επετείω από της Κοιμήσεως του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά εν Θεσσαλονίκη, και μετά τας γενομένας ομιλίας του προγράμματος, με επλησίασεν ο αιδεσιμώτατος πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσ. Ρουζίτσκυ, πρύτανις της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας, δια να μου είπη: «πρώτην φοράν, πάτερ, βλέπω λαϊκούς καθηγητάς να ομιλούν περί μοναχισμού. Αυτό δεν το γνωρίζομεν εις την Ρωσίαν…». Θα το είπω και τούτο προς εντροπήν μας. Οι Ρώσοι θεολόγοι εκπροσωπούν σήμερον την Ορθόδοξον θεολογίαν. (Έχομεν, βεβαίως, και τας επαινετάς εξαιρέσεις εις τον κανόνα). Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς δεν ήτο Ρώσος. Είναι Έλλην βυζαντινός θεολόγος, εν τούτοις μόνον οι Ρώσοι μας τον…. επαρουσίασαν!  Εμάθομεν μόνον από τους Ρώσους θεολόγους τι σημαίνει άγιος Γρηγόριος Παλαμάς δια την Ορθόδοξον Θεολογίαν. Και οσάκις οι ιδικοί μας ασχοληθούν, κατά συμβεβηκός, με την θεολογίαν του, τελικώς θα μας είπουν: «δυστυχώς πολλή μελάνη εχύθη δι’ εν θέμα τόσον προσκρούον εις την ημετέραν λογικήν»! Και έχουν ασφαλώς δίκαιον, διότι νομίζουν ότι η θεολογία η Ορθόδοξος είναι μόνον λογική. Εις εμέ όμως αρκεί η μαρτυρία αυτή, δια να επιβεβαιώση του λόγου μου το ασφαλές. Αλλά θα δώσουν φρικτόν λόγον εις τον Θεόν οι θεολόγοι μας δια την σιωπήν των ή την αντορθόδοξον, έστιν ότε, λαλιάν των, επί του συγκλονίζοντος τας συνειδήσεις του ορθόδοξου λαού θέματος της ενώσεως. Είναι λυπηρόν, ότι εκ των εν ενεργεία καθηγητών των Πανεπιστημίων μας μόνον ένας φιλόλογος κατήγγειλε την παρασκευαζομένην προδοσίαν εις βάρος της Ορθοδοξίας. Τι να λέγη, τάχα, ο μέγας Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, βλέπων τον λαόν του επηρεαζόμενον από τους θεολόγους της επαρχίας του και οδηγούμενον προς εκείνους, οι οποίοι τον αφώρισαν; Επί τη ευκαιρία θα παρεκάλουν την δ)νσιν του «Τύπου» να ανεδημοσίευε, χάριν των χιλιάδων αναγνωστών του, την ομιλίαν του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, που περιελήφθη εις τον πανηγυρικόν τόμον επί ταις εορταίς του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Θεσσαλονίκη 1960). Ελπίζω έτσι να μάθουν τι είναι Ορθόδοξος Θεολογία, τα αξιολύπητα εκείνα παιδιά που σπουδάζουν θεολογίαν. Θα μάθουν και από πού αρχίζουν αι διαφοραί μας με τους αιρετικούς. Διότι με τας θεωρίας των καθηγητών των, ότι διαφέρομεν με τους αιρετικούς μόνον κατά τας μεθόδους σκέψεως, ότι ημείς είμεθα συνθετικοί και εκείνοι αναλυτικοί, ότι ημείς αναχωρούμεν εκ των επί μέρους και άλλα τοιαύτα φιλοσοφικά και θεωρητικά κατασκευάσματα, ουδέν έτερον επιτυγχάνεται, ειμή να εγκαθίσταται εις τον νουν των νέων θεολόγων εν ολόκληρον αφηρημένον σύστημα ιδεών, ενώ έχουν ανάγκην μόνον από ένα πτερόν του Αγίου Πνεύματος εις την καρδίαν των!

Αγία Θεοδώρα Βασίλισσα της Άρτας

Πρώτο μέλημα της Αγίας, ήταν η διαφύλαξη της εδαφικής, κυρίως όμως της πνευματικής ακεραιότητας και υποστάσεως του κράτους. Έτσι μεγάλη της φροντίδα στάθηκε η διαφύλαξη της Ορθοδόξου πίστεως, που την εποχή αυτή απειλείτο από τον παπισμό και την λατινική προπαγάνδα, η οποία είχε ως στόχο την «ένωση» των Εκκλησιών. Η Αγία αντιτάχθηκε σ’ αυτή την προοπτική. Το Δεσποτάτο, που από το 1204 είχε δεχθεί ως πρόσφυγες σημαντικές προσωπικότητες από την Κωνσταντινούπολη και είχε κρατήσει αυστηρή ορθόδοξη πολιτική επί Θεοδώρου Δούκα και Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Άρτης Ιωάννου Απόκαυκου, έγινε τελικά καταφύγιο όλων των ζηλωτών Ορθοδόξων της πρώην ενιαίας Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Σ’ αντίθεση με την φιλενωτική πολιτική της αυτοκρατορίας της Νίκαιας – και αργότερα της επανακτημένης Κωνσταντινουπόλεως – η πολιτική του Δεσποτάτου παρέμεινε καθαρά και αυστηρά Ορθόδοξη. Όταν δε το έτος 1275 γίνεται Οικουμενικός Πατριάρχης ο ενωτικός Ιωάννης ΙΑ’ Βέκκος (1275-1282), πολλοί ορθόδοξοι κληρικοί και μοναχοί βρίσκουν προστασία στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Σαν αντιστάθμισμα της Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως του έτους 1276 και της καταδίκης όλων των ανθενωτικών, το έτος 1277 γίνεται Σύνοδος στις Νέες Πάτρες (σημερινή Υπάτη), όπου καταδικάζονται και αφορίζονται όλοι οι ενωτικοί και ο Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος

Αριστοτέλης Σ

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος Ὑποκριτικὴ πίστη καὶ ἀνυπόκριτος ἀγάπη

Θαυμαστή ὑπῆρξε, πράγματι, ἡ πίστη τόσο τοῦ παραλυτικοῦ ὅσο καὶ τῶν μεταφορέων του (Ματθ., θ’ 1-8), ὅπως θὰ ἀκούσουμε στὸ Εὐαγγέλιο αὐτῆς τῆς Κυριακῆς, Στ’ Ματθαίου. Ὁ πρῶτος, ἀδυνατῶντας νὰ βοηθήσῃ ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του, λόγῳ τῆς ἀσθενείας του, τὸν ἐμπιστεύεται στὰ χέρια τῶν ἀδελφῶν του καὶ δέχεται μὲ ταπείνωση καὶ ὑπακοὴ τὴν βοήθειά των. Ἐκεῖνοι, πάλι, ἀναλαμβάνουν ὄχι μόνον νὰ τὸν ἐξυπηρετήσουν ἀλλὰ καὶ νὰ ξεπεράσουν τὸ ἀντικειμενικὸ ἐμπόδιο τῆς προσεγγίσεως τοῦ Κυρίου, λόγῳ τοῦ πλήθους, ἐπινοῶντας τὸ χάλασμα τῆς στέγης τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου ἐκήρυττε ὁ Κύριος, προκειμένου νὰ ὁδηγήσουν τὸν πονεμένο ἀδελφό των μπροστά Του. Ἔτσι ὁ Κύριος, «ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν», ἀσθενοῦς καὶ μεταφορέων, δὲν χρειάζεται ἄλλη ἀπόδειξη, γιὰ νὰ βεβαιωθῆ, ὥστε νὰ κάνῃ πλέον Ἐκεῖνος αὐτὸ ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι.

Ἐνεργεῖ, λοιπόν, ὄχι μόνον ἕνα ἀλλὰ δύο θαύματα στὸν παραλυτικό: θεραπεύει πρῶτα τὸ αἴτιο τῆς ἀσθενείας, τὴν ἁμαρτία («τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι»), καὶ στὴν συνέχεια, προκειμένου τὸ θαῦμα Του νὰ γίνῃ φανερὸ καὶ πιστευτὸ ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους, κάνει καλὰ καὶ τὸ παράλυτο σῶμα («ἐγερθεὶς ἆρον σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου. Καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν…»), προσφέροντας στὸν ταλαίπωρο ἄνθρωπο ὁλοκληρωμένη ἴαση, «ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων».

Ἔτσι, ὁ Κύριος ἐπιτελεῖ, κατ’ οὐσίαν, καὶ ἕνα τρίτο «θαῦμα»: προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ τοῦ συγκεντρωμένου πλήθους, «τῶν ὄχλων», οἱ ὁποῖοι ἐπίστευσαν καὶ μάλιστα «ἐδόξασαν τὸν Θεὸ ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους» (ὅ. π. 8). Ἡ φράση αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθῆ ὡς ἑξῆς: δόξασαν τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος διὰ τοῦ Υἱοῦ Του, τοῦ Χριστοῦ, ποὺ Τὸν θεωροῦσαν ἄνθρωπο, ἐνήργησε θαυματουργικά, ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς ἄνθρωπος ἀλλὰ καὶ Θεός, ἢ δόξασαν τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος, διὰ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἔδωσε ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους νὰ θεραπεύουν ἀσθένειες, ὅπως ἔγινε λ.χ. μὲ τοὺς Ἁγίους, τοὺς πρώην κοινοὺς ἀνθρώπους, γι’ αὐτὸ καὶ ψάλλομε στὰ Ἀπολυτίκιά των: «Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, … δόξα τῶ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα».

Ἕνα μόνον θαῦμα δὲν μπόρεσε νὰ κάνῃ ὁ Χριστός: νὰ πείσῃ τοὺς παρισταμένους γραμματεῖς, προκαλῶντας καὶ τὸν δικό των θαυμασμὸ γιὰ τὴν ἀναμφισβήτητη θεϊκή του ἐξουσία. Αὐτὸ δὲν ἔγινε, ὄχι γιατὶ δὲν τὸ ἤθελε ὁ Κύριος, ἀλλὰ γιατὶ δὲν τὸ ἐπιθυμοῦσαν οἱ ἴδιοι. Προσκολλημένοι καθὼς ἦσαν στὸ γράμμα τοῦ νόμου ἀδυνατοῦσαν νὰ δεχθοῦν πὼς ὁ «Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐξουσίαν ἔχει ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἀνθρώποις ἁμαρτίας» (ὅ. π. 6). Δὲν τὸν παραδέχονταν ὡς Θεό, παρ’ ὅλον ὅτι εἶχαν γίνει μάρτυρες πλήθους θαυμάτων Του. Ὡς γνωστόν, ἄλλωστε, κανένα θαῦμα δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ, χωρὶς τὴν πίστη καὶ τὴν συγκατάθεση τῶν ἀνθρώπων, τὴν ἐλευθερία τῶν ὁποίων σέβεται ἀπολύτως ὁ Κύριος.

Ἂς ἀναρωτηθοῦμε καὶ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, μὲ τὴν σειρά μας! Διαθέτομε πίστη, καὶ ἐὰν ναί, τί λογῆς πίστη διαθέτομε; τὴν γνήσια καὶ ἀνυπόκριτο πίστη τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων τῆς περικοπῆς, ποὺ ἔσπευσαν μὲ θαυμασμὸ νὰ ὁμολογήσουν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ ἢ μήπως τὴν ὑποκριτικὴ πίστη τῶν γραμματέων ποὺ ἀρνοῦνταν νὰ πιστεύσουν, παρὰ τὶς ἁπτὲς ἀποδείξεις περὶ θεότητος τοῦ Κυρίου, ποὺ διαρκῶς τοὺς προσφέρονταν; Οἱ τελευταῖοι, ἄλλωστε, δὲν διέθεταν οὔτε ταπείνωση ἀπέναντι στὸν Θεὸ οὔτε ἀγάπη πρὸς τὸν πονεμένο συνάνθρωπό των, ὥστε νὰ χαροῦν μὲ τὴν θεραπεία του.

Ἂς κάνωμε, λοιπόν, κατ’ ἀρχάς, μὲ εἰλικρίνεια τὴν αὐτοκριτική μας καὶ ἂς ἀκολουθήσωμε, στὴν συνέχεια, τὴν προτροπὴ τοῦ Παύλου: «ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος, ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρὸν καὶ κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ» (Ῥωμ., ιβ’ 9), προσέχοντες νὰ ἐφαρμόζωμε καὶ τὰ δύο: καὶ τὸ κακὸ νὰ ἀποστρεφώμαστε («ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν»), καὶ μάλιστα τὸν κακό μας ἑαυτό, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀγαθὸ νὰ ἐφαρμόζωμε πιστά, ὥστε νὰ μὴν νικώμεθα ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νὰ νικῶμεν «ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (ὅ. π. 21).

Ἔτσι καὶ μόνον ἔτσι, καὶ τὴν προσωπική μας παραλυσία θὰ ξεπερνοῦμε καὶ τὴν γενικὴ παραλυσία θὰ ἀντιμετωπίζωμε, μὲ ἀνυπόκριτη πίστη καὶ ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν μεταξύ μας εἰλικρινῆ ἀγάπη καὶ συνεργασία πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ πρὸς σωτηρία πάντων ἡμῶν. Γένοιτο!

Μ. Βασίλειος :

Ουχ υπέρ χρημάτων, ουχ υπέρ δόξης, ουχ υπέρ άλλου τινός των προσκαίρων καταπολεμούμεθα, αλλά υπέρ του κοινού κτήματος του θησαυρού της υγιαινούσης πίστεως εστήκαμεν αγωνιζόμενοι.

Ο Προφήτης Ηλίας - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Πνευματικὴ ἀφασία -- Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Οι περισσότεροι Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ. Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους, θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία. ∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἑλλάδα. Οἱ ἀδιάφοροι αὐτοί µητροπολίτες συνήθως εἶναι πολυµέριµνοι καί ἀσχολοῦνται µέ κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀκόµη καί ἀθλητικά γεγονότα, προκαλώντας τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ µας. Θέλουν νά ἐµφανίζονται ὡς πνευµατικοί ἡγέτες, ὄντας ἀδιάφοροι στούς πνευµατικούς κινδύνους, ὅπως εἶναι ὁ οἰκουµενισµός. Σέ λίγο θά χάσουµε τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς µας καί τήν πολύτιµη παράδοσή µας. Ἀναφέρω µιά περίπτωση πνευµατικῆς ἀφασίας, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω.

Ἕνας πρωτοσύγκελλος, ὑπερασπιζόµενος τό µητροπολίτη του σέ µιά ὑπόθεση µέ κάποιον ζηλωτή κληρικό, εἶπε τό ἑξῆς ἀποκαλυπτικό καί συνάµα ἀποκαρδιωτικό: «Ὁ Σεβασµιώτατος οὐδέποτε ἠσχολήθη µέ τό θέµα τοῦ Οἰκουµενισµοῦ οὔτε τοῦ Ἀντιοικουµενισµοῦ, οὔτε ἔχει καταχωρήσει ἀπόψεις θετικές γιά τό ζήτηµα τοῦ οἰκουµενισµοῦ καί τοῦ παπισµοῦ». Ποιόν, ἀλήθεια, νά πρωτοσυγχαρῶ; Τόν πρωτοσύγκελλο ἤ τό µητροπολίτη; Θά εἶχε ἐνδιαφέρον νά µᾶς ἔλεγαν, γιατί συµβαίνει αὐτό, ὅταν ὁ συγκεκριµένος µητροπολίτης εἶναι λαλίστατος καί ποτέ δέν δήλωσε ἄγνοια ἤ ἀναρµοδιότητα γιά κάποιο θέµα οὔτε καί ἀρνήθηκε ποτέ τά µικρόφωνα καί τίς κάµερες. ∆υστυχῶς, οἱ συγκεκριµένοι αὐτοί ρασοφόροι ἐπιδιώκουν τήν κοσµική δόξα, γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά ἐλπίζουµε ὅτι κάποτε θά ἀποκτήσουν ἀντιοικουµενιστικό φρόνηµα. Ἄν δέ ἀναλογιστοῦµε λίγο καί τήν ἱστορία τους, δηλ. πῶς ἐκλέχτηκαν µητροπολίτες, πῶς µετατέθηκαν σέ πλουσιότερες καί µεγαλύτερες µητροπόλεις καί πῶς κατόρθωσαν νά ἐκλεγοῦν καί οἱ στενοί τους συνεργάτες µητροπολίτες, περιφρονώντας τό Ἅγιο Πνεῦµα, ἀσφαλῶς εἶναι παραδείγµατα πρός ἀποφυγήν, καί ἄς εἶναι δεκαετίες µητροπολίτες. Πρέπει πάντα νά θυµόµαστε ὅτι ὁ σεβασµός δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά ἐµπνέεται ἀπό τό ἦθος καί τήν ἐν φόβῳ Θεοῦ διακονία στήν Ἐκκλησία καί ὄχι µέ τή θορυβώδη θεωρητική κοινωνική δράση, προκειµένου νά προκληθοῦν χειροκροτήµατα θαυµασµοῦ.

Ο Πολυμενόπουλος Διονύσιος σχολίασε την ανάρτηση "ΕΥΑΓΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;"

Οι Ιεροί Κανόνες θεσπίστηκαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία εν Πνεύματι Αγίω για την διαφύλαξη της Ορθόδοξης Πίστεως ( Δόγμα) και για την εύρυθμη λειτουργία της Εκκλησίας σύμφωνα με το Θείο Θέλημα. Η Ιεροί Κανόνες έγιναν για την υπεράσπιση της Εκκλησίας , δογματική και λειτουργική, και όχι για να χρησιμοποιούν, λόγω θέσεως ή αξιώματος, άνθρωποι έχοντες αιρετικά φρονήματα σε πραγματική ζημία της Εκκλησίας και του έργου της. Η Οικονομία στην Εκκλησία είναι ένα όπλο ανθρώπινης πνευματικής ή και εν γένει θεραπείας στον Εκκλησιαστικό χώρο , που μπορούν είτε εν Συνόδω είτε από την ευθύνη λόγω θέσεως να χρησιμοποιούν μόνο οι Ορθόδοξοι στο φρόνημα και πάντοτε με σκοπό και στόχο την θεραπεία πνευματικών ή εν γένει προβλημάτων. Οι υπερόριες χειροτονίες από Ορθοδόξους σε καιρό Αιρέσεως για την βοήθεια των Ορθοδόξων σε άλλες περιοχές όπου κυριαρχούν οι Αιρετικοί είναι ακριβώς ένα ιστορικό παράδειγμα Θεαρεστης Οικονομίας.

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: «ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΡΟΩΝ»

 Πειραιάς, 16 Ἰουλίου 2025

 

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

 

«ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΩΝ ΡΟΩΝ»

«Πόσες χώρες εξαφανίσαμε, των οποίων οι κάτοικοι ζούσαν πλουσιοπάροχα!  Βλέπετε τα οικημάτά τους;  Είναι σχεδόν έρημα και τα κληρονομήσαμε Εμείς». (Κοράνιον, Σούρα «ΤΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ - αλ Κάσας», Κεφ. 28, στ. 58)

«Να τρέφεσθε απ’ τα αγαθά τα οποία κυριεύσατε από τον εχθρό και να φοβάστε τον Κύριο».  (Κοράνιον, Σούρα «ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ – αλ Ανφάλ», Κεφ. 8, στ. 69)

 

Παρακολουθούμε τον δημόσιο διάλογο για τις μεταναστευτικές ροές που καταφθάνουν στα παράλια της Κρήτης και της Γαύδου και ειλικρινώς διαπορούμε για την έλλειψη διακρίσεως των γεγονότων και μάλιστα από αξιόλογους Πανεπιστημιακούς και Πολιτικούς άνδρες και γυναίκες.

Δυστυχώς, κανείς δεν αναφέρεται στην ουσία του προβλήματος, που για την πατρίδα μας είναι θέμα υπάρξεως, ζωής και επιβιώσεως του Έθνους των Ελλήνων, που αποτελεί και τον πυρήνα του ισχύοντος Συντάγματός μας.  Το δικαίωμα κάθε λαού στην άμυνα και την επιβίωση κατοχυρώνεται και από την Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και από άλλες Διεθνείς Συμβάσεις.  Ο λαός μας ποτέ δεν διεξήγαγε επιθετικούς πολέμους ούτε υπήρξε αποικιοκράτης αλλά πάντοτε αμύνθηκε «υπέρ βωμών και εστιών». 

Το βασικό λοιπόν πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών για την πατρίδα μας είναι η μουσουλμανική θρησκευτική πίστις των πληθυσμών που φθάνουν στις ακτές μας, διότι αυτή η θρησκευτική παραδοχή του Ισλάμ εδράζεται στην «αρπαγή της πατρίδας και της περιουσίας των απίστων» και στην επέκταση του Ισλάμ με την μετοίκηση, όπως καταδεικνύεται με τα δύο εδάφια από τις Σούρες που έχουν τεθεί στον τίτλο του ανακοινωθέντος.

Η Ισλαμική πίστις, που ενδύει με θρησκευτικό χαρακτήρα, ως εντολή του «Θεού», την αρπαγή της γης και των αγαθών των άλλων και  αποτελεί το οντολογικό θεμέλιο των ανθρώπων αυτών, που δεν τους επιτρέπει να ενσωματωθούν στις δυτικές πλουραλιστικές κοινωνίες είναι το μέγα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαϊκές Χώρες.  Τα ισλαμικά εγκλήματα, με επίκληση των σχετικών χωρίων του Κορανίου είναι πασίγνωστα.

Ειδικότερα, η πατρίδα μας λόγω της γεωπολιτικής της θέσεως και της γειτνιάσεώς της με τα απολεσθέντα εδάφη της στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο και την Μικρά Ασία, που τα διήρπασε ο Τουρκικός επεκτατισμός, γεγονός που το προβάλλει συνεχώς η Γειτονική Χώρα, με γιορτές και πανηγύρια για την αποφράδα, για εμάς, ημέρα της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, υψώνουσα την χαντζάρα δια του Δ/ντου θρησκευτικών υποθέσεων, εντός του πανιέρου Ναού της του Θεού Σοφίας, που μετέβαλε σε τζαμί, υφίσταται σοβαράν διακινδύνευσιν υπάρξεως από την είσοδο μουσουλμανικών πληθυσμών στην χώρα.  Διότι, όταν έχεις απέναντι σου ογδόντα (80) εκατομμύρια Τούρκους μουσουλμάνους, που εποφθαλμιούν την πατρίδα σου και προβάλλουν  τις προδήλως γελοίες και παράλογες, βάσει του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της Θάλασσας απαιτήσεις τους, για την δήθεν «γαλάζια πατρίδα» που διχοτομεί το Αιγαίο και εξαφανίζει την Ελληνική κυριαρχία στα Νησιά μας, αμφισβητούντα την κυριότητά τους και την Ελληνική διαχρονία τους, είναι αχαρακτήριστη ανοησία και έλλειψις αυτοσυντηρήσεως να επιτρέπεις την είσοδο στην πατρίδα σου, χιλιάδων ατόμων μουσουλμανικής θρησκευτικής παραδοχής, οι οποίοι ποτέ δεν θα ενσωματωθούν στον ανεκτικό, Χριστιανικό και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό μας και οι οποίοι σε κρίσιμη ώρα πολεμικής συρράξεως με την γειτονική Τουρκία, θα αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα, συντασσόμενοι με τους ομοπίστους - εχθρούς μας.

Επομένως, οι άκριτες και ανόητες φωνές από το πολιτικό σύστημα ή τους δημοσιολογούντας, που δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους αυτή την πραγματικότητα και υψώνουν ψευδεπίγραφα ιδεολογήματα δήθεν ανθρωπισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μπορούν να χαρακτηριστούν ως φωνές «χρησίμων ηλιθίων». 

Ο λαός μας αγωνίστηκε πεντακόσια χρόνια να εκδιώξει το Ισλάμ από τα ματωμένα μας χώματα με ποταμούς αιμάτων και εκατόμβες θυσιών και τώρα με πρόταγμα τον ψευδοανθρωπισμό θα επιτρέψουμε τον άτυπο «εποικισμό» από το Ισλάμ, της πατρίδος μας; Τι λέει γι’ αυτό το Σύνταγμά μας, αγαπητοί Κύριοι Συνταγματολόγοι;

Τίθεται και το ερώτημα, γιατί όλοι αυτοί οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί επιδιώκουν να ισλαμοποιήσουν με την παρουσία τους την Ευρωπαϊκή χριστιανική Ήπειρο με την επίκληση μιας «καλύτερης ζωής» και δεν καταφεύγουν στα πάμπλουτα και τρισεκατομμυριούχα κράτη των ομοπίστων τους στην Σαουδική Αραβία,στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Μπαχρέϊν, στο Κατάρ, στο Ομάν και στα άλλα Κράτη του Περσικού Κόλπου; Και γιατί μπαίνουν σε τόσο μεγάλη διακινδύνυεση και κόπο να πλημμυρίζουν τις ακτές μας, ενώ μπορούν να μεταβούν οδικώς στα γειτνιάζοντα αυτά Κράτη του Ισλάμ με τον τεράστιο πλούτο;

Και ένα προσωπικό παράδειγμα που επιμαρτυρεί τα παραπάνω: στην διακονία μου επισκέπτομαι κάποιους Παιδικούς Σταθμούς της επαρχίας μου και μοιράζω κάποια δώρα και γλυκίσματα.  Σ’ έναν  από αυτούς, είχα μεταβεί την ώρα που οι γονείς παρελάμβαναν τα παιδιά τους και καθώς μοίραζα τα δώρα και τα γλυκίσματα, ήρθαν και δύο μελαμψά παιδάκια να πάρουν τα δώρα αυτά.  Με πολλή αγάπη τους τα προσέφερα.  Οι μητέρες τους όμως, που φορούσαν την μουσουλμανική μαντίλα και διεκρίνοντο για την θρησκευτική τους αντίληψη, έσπευσαν να τους τα αφαιρέσουν από τα χέρια τους και να μου τα επιστρέψουν.   Δεν χρειάζεται νομίζω κάτι περισσότερο να ειπωθεί.

Εάν υφίσταται ανάγκη εργατικών χειρών, όπως αναφέρεται, μπορεί με διαδικασίες νομίμου μεταναστεύσεως προσώπων από χριστιανικές χώρες να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα. Η είσοδος μουσουλμανικών πληθυσμών στη χώρα αποτελεί μέγιστον κίνδυνον δια την ύπαρξιν της πατρίδος.  Κάθε άλλη άποψις είναι προδήλως ύποπτη και επικίνδυνη. 

 

      Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

 

                                                        + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΕΥΑΓΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;"

Κύριε Τριανταφύλλου, ἀκόμη καί ἔτσι ὅπως τά γράφετε νά ἔχουν τά πράγματα, ἡ παρέμβασίς σας αὐτή δέν μειώνει τήν ἀξίαν τοῦ ἄρθρου, καθότι αὐτό πού ἀναφέρετε εἶναι ἁπλῶς ἕν ἀπό τά «μύρια» παραδείγματα, ὅπως γράφει ὁ Δοσίθεος, ὅπου οἱ «παρά κανόνας» καί «παρ' ἐνορίαν» παρεμβάσεις ὅταν ὑπάρχῃ ἀνάγκη εἶναι πράξεις ἐπαινεταί, ὄχι κατακριτέαι Αὐτήν τήν ἀρχήν τονίζει τό ἄρθρον, ὁπότε οἱ «διϋλίζουσες τόν κώνωπα καί καταπίνουσες τήν κάμηλον» ἐνστάσεις πού ἔχουν προβληθῆ εἶναι σχεδόν ἄνευ ἀξίας. Ἀλλά, δέν εἶναι κἄν ἔτσι τά πράγματα. Πρῶτον, ὁ Δημόφιλος ἀπεκαταστάθη ἀπό τήν ἐν Νίκῃ τῆς Θράκης Σύνοδον (359), ἡ ὁποία ναί μέν τώρα θεωρεῖται «ἀθέμιτος», ἀλλά τότε, ὅπως ἔγραψα, οἱ πράξεις τῶν αἱρετικῶν δέν ἐθεωροῦντο ἄκυρες. Δεύτερον, ὅπως γράφει ὁ Δοσίθεος (Τόμος 1, σελ. 454, Βιβλ. Β', Κεφ. ΙΔ', Παρ. Ε'): «εἰς Κωνσταντινούπολιν ἀποθανόντος Εὐδοξίου, χειροτονοῦσιν οἱ Ἀρειανοί τόν ρηθέντα Δημόφιλον ... οἱ δέ ὀρθόδοξοι εὑρόντες καιρόν προχειρίζονται Ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως Εὐάγριόν τινα, ὅν ἐχειροτόνησεν ὁ Ἀντιοχείας μέγας Εὐστάθιος». Λοιπόν, εἰς αὐτήν τήν πρότασιν οἱ λέξεις «χειροτονοῦσιν» καί «ἐχειροτόνησεν» δέν σημαίνουν ἀμφότεραι χειροτονίαν ἐπισκόπου; Διά τήν πληροφορίαν αὐτήν, ὁ Δοσίθεος παραπέμπει εἰς τήν Ἐκκλ. Ἱστορίαν τοῦ Σωκράτους, Τόμος Δ', Κεφ. ΙΔ', ὅπου ἀναφέρονται τά ἑξῆς: «οἱ Ἀρειανοί εἰς τόν τόπον αὐτοῦ [σ.σ. τοῦ Εὐδοξίου] καθιστῶσι Δημόφιλον. Καιροῦ δέ νομίσαντες δεδράχθαι οἱ τοῦ ὁμοουσίου, τῆς ἑαυτῶν πίστεως Εὐάγριόν τινα προεβάλλοντο· καί χειροτονεῖ τοῦτον Εὐστάθιος, ὁ πάλαι ποτέ ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας γεγονώς». Καί συνεχίζει ἀμέσως εἰς τό Κεφ. ΙΕ' ὡς ἑξῆς: «Τούτου δέ γενομένου, αὖθις ἐξ ἑτέρας ἀρχῆς ἀνεκίνουν οἱ Ἀρειανοί τόν διωγμόν κατ' αὐτῶν». Ἀπό τίς δύο αὐτές προτάσεις τοῦ Σωκράτους καί τοῦ Δοσιθέου προκύπτει ὅτι ἡ ἀλληλουχία τῶν γεγονότων τοῦ ἔτους 370 εἶναι ἡ ἑξῆς: Πρῶτα χειροτονεῖται ὁ Δημόφιλος (καί ἄρα ἀποκαθίσταται, ἄν ὑποτεθῇ ὅτι δέν εἶχεν ἤδη ἀποκατασταθῆ ἀπό τήν σύνοδον τῆς Νίκης τό 359) καί ΚΑΤΟΠΙΝ χειροτονεῖται ὁ Εὐάγριος, ὡς «παράλληλος ἐπίσκοπος».

λέξεις «χειροτονοῦσιν» καί «ἐχειροτόνησεν» δέν σημαίνουν ἀμφότεραι χειροτονίαν ἐπισκόπου; Διά τήν πληροφορίαν αὐτήν, ὁ Δοσίθεος παραπέμπει εἰς τήν Ἐκκλ. Ἱστορίαν τοῦ Σωκράτους, Τόμος Δ', Κεφ. ΙΔ', ὅπου ἀναφέρονται τά ἑξῆς: «οἱ Ἀρειανοί εἰς τόν τόπον αὐτοῦ [σ.σ. τοῦ Εὐδοξίου] καθιστῶσι Δημόφιλον. Καιροῦ δέ νομίσαντες δεδράχθαι οἱ τοῦ ὁμοουσίου, τῆς ἑαυτῶν πίστεως Εὐάγριόν τινα προεβάλλοντο· καί χειροτονεῖ τοῦτον Εὐστάθιος, ὁ πάλαι ποτέ ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας γεγονώς». Καί συνεχίζει ἀμέσως εἰς τό Κεφ. ΙΕ' ὡς ἑξῆς: «Τούτου δέ γενομένου, αὖθις ἐξ ἑτέρας ἀρχῆς ἀνεκίνουν οἱ Ἀρειανοί τόν διωγμόν κατ' αὐτῶν». Ἀπό τίς δύο αὐτές προτάσεις τοῦ Σωκράτους καί τοῦ Δοσιθέου προκύπτει ὅτι ἡ ἀλληλουχία τῶν γεγονότων τοῦ ἔτους 370 εἶναι ἡ ἑξῆς: Πρῶτα χειροτονεῖται ὁ Δημόφιλος (καί ἄρα ἀποκαθίσταται, ἄν ὑποτεθῇ ὅτι δέν εἶχεν ἤδη ἀποκατασταθῆ ἀπό τήν σύνοδον τῆς Νίκης τό 359) καί ΚΑΤΟΠΙΝ χειροτονεῖται ὁ Εὐάγριος, ὡς «παράλληλος ἐπίσκοπος».

ΕΥΑΓΡΙΟΣ – ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ: ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;

Αξιότιμε κύριε Χατζηνικολάου

Με σεβασμό προς το πρόσωπό σας και την πρόσφατη συμβολή σας στο ζήτημα των λεγόμενων «παράλληλων επισκόπων», θα μου επιτρέψετε ορισμένες διευκρινίσεις αναφορικά με την περίπτωση του Ευάγριου και του Δημόφιλου, οι οποίοι –κατά τη γνώμη σας– υπήρξαν ταυτόχρονα επίσκοποι Κωνσταντινούπολης. Η εκκλησιαστική και ιστορική πραγματικότητα, ωστόσο, όπως μαρτυρείται από τις πηγές, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει την εν λόγω παραλληλία.

Κατ’ αρχάς, ο Δημόφιλος είχε καθαιρεθεί από τη Σύνοδο της πόλης του Αρίμινου το έτος 359 – γεγονός αναμφισβήτητο, όπως και εσείς ομολογείτε. Το 370, με τη στήριξη του τότε αιρετικού αυτοκράτορα, οι αρειανοί, οι οποίοι δεν είχαν αποδεχθεί την καθαίρεσή του γι’ αυτό και τον μετέθεσαν από την επισκοπή της Βέροιας και τον εγκατέστησαν στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης.

Κατά το ίδιο έτος, ο άγιος Ευστάθιος Αντιόχειας χειροτονεί τον Ευάγριο ως επίσκοπο Κωνσταντινούπολης, θεωρώντας τον θρόνο κενό· και αμέσως μετά έχουμε την εξορία και των δύο αυτών ανδρών υπό του τότε αιρετικού αυτοκράτορα Ουάλη.  Η πράξη αυτή (της χειροτονίας του Ευάγριου) στηρίζεται στη θεολογική και κανονική θέση ότι η καθαίρεση σημαίνει την αφαίρεση της ιεροσύνης, (είναι γνωστό ότι αυτό λένε οι Οικουμενικές Σύνοδοι). Συνεπώς, η εκκλησιαστική πραγματικότητα του 370 δεν μαρτυρεί ύπαρξη δύο ισότιμων και κανονικών επισκόπων, αλλά έναν κανονικά χειροτονημένο ορθόδοξο επίσκοπο τον Ευάγριο, σε αντίθεση προς έναν ήδη  καθαιρεμένο τον Δημόφιλο.

Εύλογα, βέβαια, γεννάται το ερώτημα: εφόσον η καθαίρεση συνεπάγεται – όπως ορθώς σημειώθηκε – την αφαίρεση της ιεροσύνης, πώς είναι δυνατόν ο μέγας Θεοδόσιος να αντιμετωπίζει τον Δημόφιλο ως επίσκοπο λίγο πρίν την δευτέρα Οικουμενική Σύνοδο; 

Η απάντηση εντοπίζεται εντός της εκκλησιαστικής παράδοσης: η εξήγηση είναι ότι προηγήθηκε αποκατάσταση - κανονική τακτοποίηση του Δημόφιλου από την πλευρά των ορθόδοξων. Η εκκλησιαστική πράξη προβλέπει, όταν πρόκειται για περιπτώσεις καθαιρεμένων και στην περίπτωσή μας για λόγο αίρεσης, ή και εκτός Εκκλησίας αιρετικών προσώπων, ότι προκειμένου να αναλάβει κάποιος εκ νέου επισκοπικά (ή και μη, αλλά πάντως ιερατικά) καθήκοντα· οφείλει προηγουμένως να έχει μετανοήσει και να έχει ομολογήσει την ορθόδοξη πίστη. Εν συνεχεία, απαιτείται η αποδοχή του από την Εκκλησία και η κανονική αποκατάσταση - τακτοποίηση της ιεροσύνης του και στον τόπο στον οποίο θα τοποθετηθεί ως κληρικός. Παρόμοιες περιπτώσεις έχουμε συναντήσει τόσο σε καθαιρεμένους για λόγο αίρεσης κληρικούς όσο και σε πρόσωπα εκτός Εκκλησίας, όπως πρώην παπικούς, οι οποίοι έγιναν δεκτοί  σε κοινωνία ακόμη και άνευ χειροτονίας κατ’ οικονομία. [Βλ. του μεγάλου Βασιλείου επιστολή 263 ¨τοις Δυτικοις¨  όπου αναφέρεται σε μία τέτοιου είδους περίπτωση  του πνευματομάχου Ευστάθιου Σεβάστειας. Η περίπτωση του Ευστάθιου, μάλιστα, παρουσιάζει δομική ομοιότητα με αυτήν του Δημόφιλου· και στους δύο διαπιστώνεται καθαίρεση, στη συνέχεια υποκριτική μετάνοια, και τελικώς η Εκκλησία προβαίνει – για λόγους ενότητας – σε αποδοχή και αποκατάσταση. Κατά συνέπεια, η κατανόηση της μίας περίπτωσης προσφέρει ερμηνευτικό κλειδί και για την άλλη].

Και πρέπει να προστεθεί εδώ, στην αντίθετη περίπτωση, εάν δηλαδή δεν υπάρξει αυτή η κανονική αποκατάσταση – τακτοποίηση του καθαιρεμένου κληρικού· τότε οι ορθόδοξοι οι οποίοι έστω μόνο θα συμπροσευχηθούν μαζί του καθιστούν τους εαυτούς τους ακοινώνητους από τους υπόλοιπους ορθόδοξους και πρέπει να καθαιρεθούν και αυτοί. Είναι γνωστό ότι ισχύει η κανονική αρχή «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω και αυτός».  Ο δε 11 Αποστολικός Κανόνας εν προκειμένω είναι σαφής και προστάζει: «Εί τις καθηρημένω, Κληρικός ών, Κληρικώ συνεύξηται, καθαιρείσθω και αυτός». 

Το ουσιώδες, λοιπόν, ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: πότε επήλθε η αποκατάσταση – κανονική τακτοποίηση του Δημόφιλου; Έλαβε χώρα πριν από τη χειροτονία του Ευάγριου, οπότε πράγματι θα μιλούσαμε για παράλληλους επισκόπους; Ή συνέβη μεταγενέστερα, οπότε και δεν μπορεί να γίνει λόγος για τέτοια παραλληλία, καθότι η καθαίρεση του Δημόφιλου εξακολουθούσε να ισχύει κατά τη χειροτονία του Ευάγριου;

Η απάντηση είναι καθαρή και λογικά αναπόδραστη: δεν δύναται η αποκατάσταση του Δημόφιλου να είχε προηγηθεί της χειροτονίας του Ευάγριου. Διότι, σε μία τέτοια περίπτωση, δεν θα υφίστατο καμία ανάγκη χειροτονίας νέου επισκόπου· ο Δημόφιλος, ήδη μετανοημένος και αποδεκτός από τους ορθόδοξους, θα είχε επανέλθει στη θέση του επισκόπου κανονικώς και σε κοινωνία. Συνεπώς, η ύπαρξη της χειροτονίας του Ευάγριου τεκμηριώνει από μόνη της ότι ο Δημόφιλος κατά το έτος 370 δεν είχε αποκατασταθεί εκ μέρους των ορθόδοξων επισκόπων  στην ιεροσύνη  και  στον τόπο του.

Η αποκατάσταση του Δημόφιλου πραγματοποιήθηκε μετά την εξορία του Ευάγριου. Μόνο τότε ο Δημόφιλος κατέστη «δεκτός» εν τη Εκκλησία, και αυτό υπό την προϋπόθεση μετάνοιας και ορθόδοξης ομολογίας – αν και προσχηματικής (βλ. το απόσπασμα του μεγάλου Βασιλείου παρακάτω) –. Επομένως, δεν νοείται παραλληλία επισκόπων στο κρίσιμο χρονικό σημείο της χειροτονίας του Ευάγριου, αφού τότε ο θρόνος ήταν ουσιαστικά και κανονικά εν χηρεία.

Ακριβώς επ’ αυτού, ο μέγας Βασίλειος, στην επιστολή 48 «Ευσεβείω επισκόπῳ Σαμοσάτων», αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η δε Κωνσταντινούπολις έχει τον Δημόφιλον πολύν ήδη χρόνον, ως και αυτοί ούτοι  απαγγελούσι και προκεκήρυκται πάντως τη οσιότητί σου. Και τι περί αυτόν πλάσμα [=false appearance (= ψεύτικη εμφάνιση), λεξικὀ Lampe]  ορθότητος και ευλαβείας παρά πάντων συμφώνως των αφικνουμένων θρυλείται, ως και τα διεστώτα της πόλεως μέρη εις ταυτόν συνελθείν και των πλησιοχώρων τινάς των επισκόπων την ένωσιν καταδέξασθαι».

Ο Δημόφιλος, δηλαδή, προσποιήθηκε τον ορθόδοξο, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πεισθούν κάποιοι πιστοί και κάποιοι επίσκοποι των περιχώρων και να ενωθούν μαζί του. Ο άγιος Βασίλειος δεν αναφέρει ρητώς πότε έγινε αυτό· ωστόσο, εκ των συμφραζομένων και των ιστορικών δεδομένων, συνάγεται ότι πρόκειται για γεγονός μεταγενέστερο της εξορίας του Ευάγριου, όπως ήδη τεκμηριώθηκε.

Περαιτέρω, ούτε γίνεται λόγος ρητώς για καθαίρεση ή αποκατάσταση του Δημόφιλου· πλην όμως αυτά εννοούνται, καθώς η καθαίρεσή του είναι αναντίρρητη και δεδομένη. Το αναγνωρίζετε άλλωστε και εσείς, σεβαστέ κύριε Χατζηνικολάου, στο άρθρο σας. Να ο λόγος για τον οποίο ο μέγας Θεοδόσιος, το έτος 379, θεωρεί τον Δημόφιλο ως επίσκοπο Κωνσταντινούπολης· διότι, επαναλαμβάνεται, υπήρξε αποκατάστασή του η οποία έλαβε χώρα μετά την εξορία του Ευάγριου.

Επομένως, το συμπέρασμα είναι σαφές: κατά την χειροτονία του Ευάγριου το 370, δεν υφίσταται καμία παραλληλία επισκόπων στην Κωνσταντινούπολη. Ο θρόνος, από εκκλησιολογικής άποψης, ήταν χηρεύων.

Και έτσι έχόντων των πραγμάτων ερχόμαστε στους δύο λόγους που αναφέρετε για να αποδείξετε ότι η περίπτωση Δημόφιλου - Ευάγριου αποτελεί περίπτωση παράλληλων επισκόπων.

 ·       «πρώτον δεν δύναται να θεωρηθή άκυρος η χειροτονία του Δημοφίλου το 370 και επομένως ούτε εν χηρεία ο θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως κατά την περίοδο 370-380, ^"διότι αρχαίον ην έθος το δέχεσθαι τους από αιρετικών χειροτονηθέντας^" και εξής». 

 Εδώ χρειάζεται μία θεμελιώδης διάκριση, την οποία δυστυχώς παραβλέπετε, αγαπητέ κύριε Χατζηνικολάου: Άλλο πράγμα η χειροτονία και άλλο η καθαίρεση. Συγκεκριμένα:

 Η χειροτονία του Δημόφιλου δεν αμφισβητείται· ήταν έγκυρη, ή καλύτερα ενυπόστατη. Κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η χειροτονία του ήταν έγκυρη που δι’ αυτής έλαβε την ιεροσύνη ο Δημόφιλος, μπορούσε και να του αφαιρεθεί (η ιεροσύνη) μέσω έγκυρης και νόμιμης καθαίρεσης – η οποία και έγινε στη Σύνοδο της πόλης του Αρίμινου το 359. Η καθαίρεση δεν ακυρώνει τη χειροτονία (δεν σημαίνει ότι δεν έγινε ποτέ), αλλά έχει ακριβώς το νόημα της αφαίρεσης της ιεροσύνης που με τη χειροτονία έλαβε[1].

Το αν «ἀρχαῖον ἦν ἔθος» να γίνονται δεκτοί όσοι χειροτονήθηκαν από αιρετικούς όταν υπάρχει καθαίρεση όπως εν προκειμένω αφορά την αποδοχή μετά από αποκατάσταση – όχι τη χρονική στιγμή πριν από αυτήν.

 Επομένως, η βάση του συλλογισμού σας είναι εσφαλμένη, και όλα τα επόμενα που εξαρτώνται από αυτήν καταλήγουν επίσης εσφαλμένα. Η σωστή θεμελίωση του επιχειρήματος πρέπει να γίνει ως εξής:

 Δεν δύναται να θεωρηθή άκυρη η καθαίρεση του 359 του Δημόφιλου – όπως ἐσφαλμένως γράφετε περί ακυρότητα της χειροτονίας του – και εφόσον δεν υπήρξε αποκατάστασή του από τους ορθόδοξους μέχρι και την εξορία του Ευάγριου το 370, ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης ήταν εν χηρεία κατά την χειροτονία του ορθόδοξου Ευάγριου. Κατά συνέπεια, δεν υπήρξαν παράλληλοι επίσκοποι το έτος 370. Η χειροτονία του Ευάγριου τελέσθηκε επί χηρεύοντος επισκοπικού θρόνου ως προς τους ορθόδοξους.

Αντιθέτως, μετά την εξορία του Ευάγριου και εφόσον υπήρξε αποκατάσταση του Δημόφιλου, έστω και εξαιτίας υποκριτικής μετάνοιας, τότε πράγματι ο θρόνος δεν ήταν εν χηρεία· αλλά αυτό αφορά μεταγενέστερο στάδιο, όχι τη χρονική στιγμή της χειροτονίας του Ευάγριου.

Το ερώτημα, επαναλαμβάνω, δεν είναι αν ήταν έγκυρη η χειροτονία του Δημόφιλου – αυτό είναι δεδομένο. Αλλά αν ισχύει η καθαίρεσή του κατά την χειροτονία του Ευάγριου το 370, δηλαδή αν ο Δημόφιλος είχε αποκατασταθεί μέχρι τότε. Και η απάντηση, όπως αποδείχθηκε, είναι όχι.

Συνεπώς, και η αναφορά σας στον Δοσίθεο – «διότι ἀρχαῖον ἦν ἔθος τὸ δέχεσθαι τοὺς ἀπὸ αἱρετικῶν χειροτονηθέντας» – ναι μεν αληθής, αλλά αφορά την μεταγενέστερη αποδοχή του Δημόφιλου μετά την αποκατάστασή του και όχι την κατάσταση πριν από τη χειροτονία του Ευάγριου. Αυτή η αποδοχή, όπως ήδη τεκμηριώθηκε, είχε την αναγκαία προϋπόθεση μετάνοιας και ορθόδόξης ομολογίας, αν και υποκριτικής – όπως και στην περίπτωση του Ευστάθιου Σεβάστειας, για την οποία ο μέγας Βασίλειος γράφει στην επιστολή 263 «τοις Δυτικοίς».

 ·      «Δεύτερον, εάν το 380 ο Δημόφιλος εθεωρείτο όντως καθηρημένος, όπως υποστηρίζει ο πατήρ Ευγένιος, ο Αυτοκράτωρ Άγιος Θεοδόσιος, ο οποίος εξεδίωξε τον Δημόφιλον επειδή ήτο αιρετικός, δεν θα επεκαλείτο την αίρεση του Δημόφιλου δια να τον εκβάλλη του θρόνου, αλλ’ ως πολιτική αρχή και εγγυητής της εννόμου τάξεως εις την Αυτοκρατορίαν, θα επεκαλείτο την καθαίρεσιν του 359 και θα έλεγεν εις αυτόν: ^"εφόσον είσαι καθηρημένος, φύγε από τον θρόνο^". Αντ’ αυτού όμως του είπεν: ^" ή προσθέσθαι τω ομοουσίω ή της πόλεως εξιέναι όπερ μάλλον εποίησεν ^"».

 Ο μέγας Θεοδόσιος δεν μπορούσε να επικαλεστεί την καθαίρεση του Δημόφιλου διότι υπήρχε η αποκατάσταση του μετά την εξορία του Ευάγριου και δια τούτο του ζήτησε να ακολουθήσει την ορθόδοξη πίστη. ( Έγραψα παραπάνω αρκετά γι’  αυτό  ας ανατρέξει ο αναγνώστης ).

Δεν συμφωνούν λοιπόν αγαπητέ κύριε Χατζηνικολάου τα επιχειρήματα σας με τις πηγές ως προς την περίπτωση Δημόφιλου – Ευάγριου ως προς την ύπαρξη παράλληλων επισκόπων. Οι πηγές θέλουν τον Ευάγριο να χειροτονήθηκε σε επισκοπή στην οποία είχαν εγαταστήσει καθαιρεμένο επίσκοπο οι αρειανοί. ( Επαναλαμβάνεται και εδώ ότι, η αποκατάστασή του στην ιεροσύνη και στον τόπο του από τους ορθόδοξους συνέβη μετά την εξορία του Ευάγριου).

 Μετά της εν Χριστώ αγάπης

Νικόλαος Τριανταφύλλου

---

[1] Αλλά και αν εκληφθεί η καθαίρεση όχι ως αφαίρεση «αλλ’ ως αργήν μένειν και μη εις ενέργειαν και πράξιν βαλλομένην» την ιεροσύνη, (βλ. οσίου Νικοδήμου, Πηδάλιον, σελ. 29). Και πάλι στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε, ότι ο θρόνος ήταν κενός. Ο δικαίως καθαιρεμένος για αίρεση κληρικός δεν χάνει μεν την ιεροσύνη του αλλά δεν μπορεί να την ενεργήσει. Άλλωστε όλες οι σύνοδοι εφόσον πρώτα καθαιρούσαν μετά χειροτονούσαν και εγκαθιστούσαν νέους κληρικούς στους τόπους των καθαιρεμένων. Αυτὸ δείχνει ότι εξελάμβαναν τους θρόνους εν χηρεία. Και στην περίπτωσή μας ο Δημόφιλος ήταν δικαίως καθαιρεμένος για αίρεση που δεν είχε αποκατασταθεί στην ιεροσύνη και στον τόπο του από τους ορθόδοξους τουλάχιστον μέχρι την εξορία του Ευάγριου.