+ π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης

Καθ' όν χρόνον η θεραπεία του φωτισμού
αυξάνει την τελειότητα της αγάπης, και μάλιστα με ήτταν του διαβόλου, ο
φωτισμένος λαμβάνει εκ των απαριθμουμένων εις το Α' Κορ. 12.28 ανωτέρων
χαρισμάτων αναλόγως, με κορύφωσιν τον δοξασμόν. Ο Παύλος δηλώνει, ότι "εί
δοξάζεται έν μέλος, συγχαίρει πάντα τα μέλη" (Α' Κορ. 12: 26), με σκοπόν
να εξηγήση, διατί οι προφήται είναι δεύτεροι μετά τους αποστόλους και πρίν από
όλα τα άλλα μέλη του σώματος του Χριστού. Η υπό του Πνεύματος μεταβίβασις εκ
της διανοίας εις την καρδίαν προσευχών και ψαλμών είναι η δικαίωσις και η
ζωοποίησις του έσω ανθρώπου και η θέα του Χριστού "δι' εσόπτρου εν
αινίγματι" (Α' Κορ. 13:12). Δοξασμός είναι η έλευσις του
"τελείου" (Α' Κορ. 13:10), δηλαδή η θέα του Χριστού εν δόξη "πρόσωπον
προς πρόσωπον" (Α' Κορ. 13:12). Όταν γράφη ο Παύλος, "άρτι γιγνώσκω
εκ μέρους" (αυτόθι), αναφέρεται εις την τρέχουσαν κατάστασιν του φωτισμού
του ή της δικαιώσεως. Με την επομένην φράσιν του: " τότε δε επιγνώσομαι,
καθώς και επεγνώσθην" (αυτόθι), ο Παύλος λέγει, ότι θα δοξασθή, όπως είχεν
ήδη δοξασθή. Εις την κατάστασιν του φωτισμού ο πιστός είναι "νήπιος."
Αφού δοξασθή, επιστρέφει εις τον φωτισμόν ως "ανήρ" (Α' Κορ. 13:11).
Συνεχίζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου