ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΑΣ

Πονεί η καρδία μου, συμπαθήσατε, αδελφοί, δούλοι ευλογημένοι του Κυρίου, έλθετε και ακούσατε· θλίβεται η ψυχή μου· πονούσιν οι νεφροί μου. Που είναι τα δάκρυα και που η κατάνυξις, δια να λούσω το σώμα μου δια δακρύων και στεναγμών; Τις δύναται να με μεταθέση εις τόπον ακατοίκητον, όπου δεν υπάρχει θόρυβος εμποδίζων τα δάκρυα, ούτε πάλιν σύγχυσις εμποδίζουσα κλαυθμόν; Και υψώσας την φωνήν, έκλαυσα προς τον Θεόν μετά πικρών δακρύων, και είπον εν στεναγμοίς. Ίασαί με, Κύριε, ίνα ιαθώ, διότι καθ’ υπερβολήν πονεί η καρδία μου, και οι στεναγμοί αυτής δεν με αφίνουσιν ουδέ στιγμήν να λάβω άνεσιν. Διότι θεωρώ, Κύριε, ότι τους Αγίους σου ως εκλεκτόν χρυσόν παραλαμβάνεις εκ του κόσμου τούτου εις ανάπαυσιν ζωής. Και καθώς ο φρόνιμος γεωργός, όταν ίδη, ότι ωρίμασαν καλώς οι καρποί, τρυγά αυτούς ταχέως, δια να μη βλαφθώσιν από τα ζώα και επομένως αδικηθή τοιουτοτρόπως και συ Σωτήρ ημών συνάγεις τους εκλεκτούς τους κοπιάζοντας οσίως.

Οικουμενισμός: Το βδέλυγμα της ερημώσεως εστώς εν τόπω αγίω!

 

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Τη αυτή ημέρα μνήμην επιτελούμεν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων Οσίων και Θεοφόρων Αγίων Ανδρών τε και Γυναικών.                        

Κατά το Σάββατον τούτο, όπερ προηγείται της Κυριακής της Τυρινής, μνήμην επιτελούμεν όλων των Ανδρών τε και Γυναικών, οίτινες έλαμψαν κατά καιρούς εις την άσκησιν. Διότι οι θεοφόροι Πατέρες, αφ’ ου ολίγον κατ’ ολίγον μας επαιδαγώγησαν τρόπον τινά με τας προλαβούσας εορτάς και μας κατέστησαν ετοίμους προς το της νηστείας στάδιον, και μας απεμάκρυναν από την τρυφήν και τον κόρον και μας περιέφραξαν με τον φόβον της μελλούσης Κρίσεως και δια της Τυροφάγου Εβδομάδος μετρίως τρόπον τινά μας εκαθάρισαν, τέλος πάντων, δια να μας παρακινήσουν προς αυτήν, ιδού προβάλλουσιν εις ημάς και τους Οσίους τόσον άνδρας όσον και γυναίκας, οι οποίοι διήλθον την ζωήν των με υπερβολικούς πόνους και κόπους της ασκήσεως, δια να μας κάμουν προθυμοτέρους και ανδρειοτέρους εις το στάδιον της αρετής, ως έχοντας τους Βίους και τα παλαίσματα αυτών τρόπον τινά τύπον και οδηγόν, και εξ αυτών να στοχαζώμεθα, ότι και εκείνοι άνθρωποι ήσαν, καθώς ημείς, και όμως διότι ηγωνίσθησαν τόσον πολύ, έγιναν τόσον ονομαστοί, και εις όλον τον κόσμον περίφημοι.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ

 

Τη ΙΓ΄ (13η) Μαρτίου, η ανακομιδή του ιερού Λειψάνου του εν Αγίοις Πατρός ημών ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Νικηφόρος ο εν Αγίοις Αγιώτατος Πατήρ ημών, ο τον ευκλεέστατον της περιφανούς Κωνσταντινουπόλεως κοσμήσας θρόνον, αφού σθεναρώς υπέρ της Αγίας Ορθοδοξίας και των σεπτών και αγίων Εικόνων ηγωνίσθη και δια τούτο υπό του εικονομάχου Λέοντος Ε΄ του Αρμενίου εξωσθείς του Πατριαρχικού θρόνου εν έτει ωιε΄ (815), και μακράν της Κωνσταντινουπόλεως εξορισθείς και αφού επί δέκα τέσσαρα έτη υπέμεινε γενναίως εις την εξορίαν, μη αποδεχθείς ούτε την συμβιβαστικήν λύσιν, την οποίαν του προέτεινεν ο διαδεχθείς τον Λέοντα αυτοκράτωρ Μιχαήλ Β΄ (820 – 829), ως ασύμφωνον προς τας αποφάσεις της Αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί προσκυνήσεως των σεπτών Εικόνων, απήλθε προς Κύριον εν έτει ωκθ΄ (829) Ιουνίου β΄ (2^α). Αφού δε παρήλθον έκτοτε έτη δεκατέσσαρα, καθηρέθη από τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως ο ψευδοπατριάρχης, μάλλον δε μαντιάρχης, Ιωάννης ο παράνομος, ανεβιβάσθη δε εις τον θρόνον αυτής ο αγιώτατος Πατριάρχης Μεθόδιος εν έτει ωμβ΄ (842).

Οι αντιθεσμικές υπερβάσεις εν Αγίω Όρει

 Γέρων Παΐσιος Μοναχός Καρεώτης

Ἐπιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Μέρος Α΄

Στις κοσμογονικές αλλαγές που ζούμε, όπου ουδείς παραμένει ανεπηρέαστος, αυτό που κυρίως βιώνεται είναι μια αίσθηση κατάρρευσης, καθώς και ένα βαθύ σοκ.

Βέβαια για την Ελληνική κοινωνία το σοκ δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, αυτό που άλλαξε είναι η τάξη μεγέθους: έτσι στο προηγούμενο σοκ της κρίσης χρέους, ήλθε να προστεθεί το νέο σοκ της “υγειονομικής” κρίσης. Βάσει δε της θεωρίας του ελεγχόμενου σοκ, αυτό που επιτυγχάνεται είναι ότι οι κοινωνίες υποχρεώνονται στο να αποδεχθούν παθητικά, ως τετελεσμένο, μείζονες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν αδύνατον να εφαρμοσθούν.1

Ως γνωστόν, το δόγμα του σοκ πρωτοεφαρμόστηκε στην Χιλή του Δικτάτορα Πινοσέτ το 1973 (η δικτατορία κράτησε έως το 1990), υπό την καθοδήγηση του θεωρητικού εμπνευστή του, του κορυφαίου νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν (Milton Friendman, 1912-2006). Σε επιστολή του δε προς τον δικτάτορα, έγραφε:

π. Θεοδώρητος Μαύρος: Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας!

''Λέγουν χαρακτηριστικώς, ότι ένεργούν έτσι, διότι έπθυμοΰν να εύρισκωνται εντός ‘Εκκλησίας, αφού, όπως ισχυρίζονται, μόλις διακόψουν κοινωνίαν με τους αιρετικούς προϊσταμένους των ή τους κοινωνούντας με αυτούς, θα ευρεθούν αμέσως εκτός Εκκλησίας. Οποία διαστροφή της ορθοδόξου διδασκαλίας! Ενώ οι Iεροί Κανόνες και ο σύνολος χορός των ομολογητών Πατέρων χαρακτηρίζουν, ως σωτηριώδη αντίδρασιν και προστασίαν της Εκκλησίας την διακοπήν κοινωνίας με τους αιρετικά κηρύσσοντας, αυτοί ισχυρίζονται τα ακριβώς αντίθετα! Έτσι όχι μόνον συμμαχούν προς την αίρεσιν και την ενισχύουν διατηρούντες το ποίμνιόν τους ανύποπτο στο πλευρό των κακοδόξων, αλλά και υβρίζουν όλους τους ομολογητάς πατέρας του παρελθόντος, χαρακτηρίζοντας αυτούς, ως εκτός Εκκλησίας αγωνισθέντας, αφού, ως γνωστόν, έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα, από ό,τι πράττουν αυτοί σήμερα.'' 

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ἐντόνου διαμαρτυρίας

 Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ ἐντόνου διαμαρτυρίας πρός τούς:

Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου κ. Χρυσόστομον Β’

Ἐξοχώτατον Πρόεδρον τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ.

Νικόλαον Ἀναστασιάδην.

Πανιερωτάτους Μητροπολίτας τῆς Κυπριακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐντιμοτάτους Πολιτειακούς, Πολιτικούς, Δημοτικούς, Δικαστικοὺς καὶ λοιποὺς Ἄρχοντας.

Μακαριώτατε, Ἐξοχώτατε, Παν­ιερώτατοι καὶ Ἐντιμότατοι Ἄρχοντες,

Μετὰ βδελυγμίας καὶ ἀποτροπιασμοῦ ἐπληροφορηθήκαμε ὅτι, τὸ τραγούδι ποὺ ἀποφασίσθηκε νὰ ἐκπροσωπήσει τὴν Ὀρθόδοξη καὶ αἱματοβαμμένη Κύπρο μας, στὴν ἐφετινή Eurovision, εἶναι τὸ ὑπὸ τὸν τίτλο: «El Diablo», κυριολεκτικὰ δαιμονόπληκτης φαντασίας διεστραμμένο κατασκεύασμα…

Προκλητικότατα, μάλιστα ὁ Πρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ ΡΙΚ κ. Ἀνδρέας Φράγκος ἐδήλωσε ὅτι: «Δὲν τίθεται θέμα νὰ ἀλλάξει τὸ τραγούδι συμμετοχῆς τῆς Κύπρου στὸν διαγωνισμὸ τῆς Eurovision»…! (βλ. ἱστοσελίς «naftemporiki.gr», 1.3.2021)

Εἶναι δυνατόν, μὲ τέτοιο φασιστικὸ καὶ σκληροπυρηνικὸ τρόπο, νὰ ἀπαντᾶ ὁ ἐν λόγῳ Πρόεδρος στὴν συντριπτικοτάτη πλειοψηφία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Κυπρίων ἀδελφῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ὅπου γῆς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ποὺ ἀπολύτως δικαιολογημένα ἀντιδροῦν καὶ ἀντεπιτίθενται, ἐπειδὴ δέχονται θρασυτάτη καὶ σκαιοτάτη ἐπίθεση κατὰ τῶν Ἱερῶν καὶ Ὁσίων τους;

Σὲ ποιὰ σκοτεινὰ κέντρα ὁ συγκεκριμένος Πρόεδρος στηρίζεται, γιὰ νὰ ὁμιλεῖ τόσο ἀδιάντροπα πρὸς τὸν εὐσεβῆ Κυπριακὸ Λαό; Ἀπὸ ποιοὺς σατανοκινήτους ἐγκεφάλους λαμβάνει ἐντολὲς καὶ ἀντιδρᾶ μὲ τέτοιο τρόπο;

Ἀναμένομε τὴν ἄμεση καὶ καταλυτικὴ παρέμβαση τῆς Ἐκ­κλησιαστικῆς, Πολιτειακῆς, Πολιτικῆς καὶ Πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Ἡρωϊκῆς καὶ Ἁγιοτόκου Μεγαλονήσου μας.

Γιὰ τὸ ΔΣ

ἡ Πρόεδρος

Τοῦ Συνδέσμου Ὀρθοδόξων Γυναικῶν Εὐρώπης

Εὐγενία Ἀντωνοπούλου- Χαραλαμποπούλου

τ. Ἐπίκουρος Καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (ΕΚΠΑ)

"Ο.Τ."

------------------------------

Σχόλιο του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Εὐγενία Ἀντωνοπούλου-Χαραλαμποπούλου: «Ἀναμένομε τὴν ἄμεση καὶ καταλυτικὴ παρέμβαση τῆς Ἐκ­κλησιαστικῆς, Πολιτειακῆς, Πολιτικῆς καὶ Πνευματικῆς ἡγεσίας τῆς Ἡρωϊκῆς καὶ Ἁγιοτόκου Μεγαλονήσου μας». Πολύ φοβοῦμαι ὅτι ἀδίκως ἀναμένετε κάτι καλόν ἀπό τούς ΒΡΩΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΑΣ πού μᾶς διοικοῦν, πολιτικούς καί ἐκκλησιαστικούς, Κα Ἀντωνοπούλου-Χαραλαμποπούλου! Καί μόνον πού τούς ἀνεβοκατεβάζετε «Μακαριωτάτους», «πανιερωτάτους» κ.λπ., ἀντί τοῦ ὀρθοῦ, πού εἶναι «βρωμερωτάτους», θά σᾶς εἴπουν: «Ἄποψίς σας, Κυρία μου. Ὁ λαός ἐμᾶς ἀποδέχεται ὡς φύλακας τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος! Ἐσύ ἀπό ποῦ ξεφύτρωσες;» Οὔτε κἄν «κυρίους» δέν εἶναι δίκαιον νά τούς ἀποκαλοῦμε, καθότι δέν εἶναι κύριοι τοῦ ἑαυτοῦ τους, ὅπως τούς ἐδημιούργησεν ὁ Θεός, ἀλλ' εἶναι ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, δηλαδή τοῦ Διαβόλου.

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ -- Του Οσίου Πατρός ημών Αββά Δωροθεου.

Εις τον Μωσαϊκόν Νόμον προσέταξεν ο Θεός τους υιούς Ισραήλ, καθ’ έκαστον έτος να προσφέρωσιν εις τον Θεόν το δέκατον εξ όλων των εισοδημάτων των, εκτελούντες δε την εντολήν ταύτην ηυλογούντο εις όλα τα έργα των. Τούτο γνωρίζοντες καλώς οι Άγιοι Απόστολοι εσκέφθησαν, προς βοήθειαν και ευεργεσίαν των ψυχών μας, να παραδώσουν εις ημάς εντολήν μεγαλυτέραν και σπουδαιοτέραν, να αφαιρούμεν το εν δέκατον των ημερών της ζωής μας, και τρόπον τινά να τας αφιερώνωμεν εις τον Θεόν, ώστε δι’ αυτών να λαμβάνωμε συγχώρησιν δια τας αμαρτίας μας όλου του έτους. Λαβόντες λοιπόν την απόφασιν αυτήν ώρισαν ως αγίας από τας τριακοσίας εξήκοντα πέντε ημέρας όλου του έτους αυτάς τας επτά εβδομάδας των νηστειών· ούτω δηλαδή εχώρισαν επτά εβδομάδας. Συν τω χρόνω όμως οι Πατέρες ημών έκριναν, ότι έπρεπε να προστεθή εις αυτάς μία ακόμη εβδομάς, αφ’ ενός μεν δια να προγυμνάζωνται και τρόπον τινά δια να συνηθίζουν σιγά – σιγά εκείνοι οι οποίοι πρόκειται να εισέλθουν εις τον κόπον των νηστειών, αφ’ ετέρου δε δια να τιμήσουν τας νηστείας με τον αριθμόν της αγίας Τεσσαρακοστής (των τεσσαράκοντα ημερών) την οποίαν ενήστευσεν ο Κύριος ημών. Αι οκτώ δηλαδή εβδομάδες, όταν δεν συνυπολογίσωμεν εις αυτάς τα Σάββατα και τας Κυριακάς, έχουν τεσσαράκοντα νηστησίμους ημέρας. Προστίθεται δε εις αυτάς και η ιδιαιτέρως τιμωμένη νηστεία του Μεγάλου Σαββάτου, διότι η κατ’ αυτό τηρουμένη νηστεία είναι η ιερωτάτη και η μοναδική νηστεία εν ημέρα Σαββάτω εξ όλων των Σαββάτων του έτους.

«Τὸν ρώτησα τον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο —γράφει ὁ αείμνηστος Αθανάσιος Σακαρέλλος— τί ἔπρεπε νὰ γίνει.

Μοῦ ἀπάντησε: -῞Ενα βῆμα νὰ κάνουν ἀκόμα, καὶ θὰ δεῖς τί ἔχει νὰ γίνει! ᾿Εγὼ τὸ πίστεψα καὶ ἠρέμησα. Περίμενα ἕνα βῆμα νὰ κάνει ἀκόμα ὁ ᾿Αθηναγόρας. ῎Ημουνα βέβαιος ὅτι θὰ χάλαγε ὁ κόσμος ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις μας. Σὲ λίγο γινότανε τὸ ἑπόμενο “ἕνα βῆμα’’, χωρὶς παραδόξως νὰ γίνει τίποτε! ῎Ετρεχα πάλι στὸν παπα-Χαράλαμπο καὶ τοῦ ἔλεγα τὰ νέα κατορθώματα τοῦ ᾿Αθηναγόρα. ῾Ο παπα-Χαράλαμπος μοῦ ἔδινε πάλι τὴν ἴδια ἀπάντηση. ᾿Εγὼ ἠρεμοῦσα καὶ περίμενα τὸ ἑπόμενο βῆμα! Καὶ πάλι ἡ ἴδια ἱστορία, ἡ ἴδια ἀπάντηση! ῞Ωσπου ἀπελπίστηκα καὶ ἔπαψα νὰ περιμένω... Τὸ 1990 ἐπειδὴ δὲν ἔβλεπα νὰ γίνεται κανένα βῆμα ἀπ᾿ ὅσα ὑπόσχονταν τότε ὅλοι οἱ γεροντάδες, ἀναγκάστηκα νὰ τὸ κάνω ἐγώ. ᾿Αποτειχίσθηκα ἀπὸ τὴν “᾿Εκκλησία τῶν πονηρευομένων”. ᾿Αποτειχισμένος ἔμεινα ὀκτὼ χρόνια, ὁπότε ἀπέκτησα “κοινωνία” μὲ τὴν ᾿Εκκλησία τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου. Σὲ κάποια συζήτηση, ποὺ εἶχα μὲ τὸν μακαριστὸ παπα-Χαράλαμπο, τὸν ρώτησα γιὰ τοὺς παλαιοημερολογίτες. Μοῦ εἶπε: -Καλοὶ εἶναι! Αὐτοὶ ἔχουν δίκιο. ῎Οχι ἐμεῖς! Τὸν ξαναρώτησα: -Τότε, πάτερ μου, γιατί δὲν εἶσαι μὲ τοὺς παλαιοημερολογίτες; Μοῦ ἀπάντησε, ἀμήχανα: -Δὲν μπορῶ, δὲν μπορῶ!...».

ΤΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ -- ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ -- Του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου του Μεγάλου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας.

Σαλπίσατε, ω ιερείς, λέγει η Γραφή, κατά την πρώτην του νέου μηνός, δια της σάλπιγγος, ως και κατά την επίσημον ημέραν της μεγάλης εορτή σας (Ψαλμ. π: 4). Τούτο είναι πρόσταγμα προφητικόν. Δι’ ημάς όμως, με φωνήν ισχυροτέραν από τον ήχον οιασδήποτε σάλπιγγος και με τρόπον χαρακτηριστικώτερον από οιονδήποτε μουσικόν όργανον, τα αναγνώσματα του Ησαϊου φανερώνουν την εορτήν των ημερών αυτών, ήτις έρχεται, ο οποίος τον μεν ιουδαϊκόν τρόπον της νηστείας απέκρουσεν, έδειξε δε εις ημάς τον ορθόν τρόπον της αληθινής νηστείας. «Όταν νηστεύετε μη ευρίσκεσθε εις διαμάχην και αντιδικίαν με τους άλλους ανθρώπους, αλλά καταπαύετε πάσαν αφορμήν αδικίας» (Ησ. νη: 4 – 6). Αυτά λέγει ο Ησαϊας. Και ο Κύριος ημών λέγει· «Όταν νηστεύετε, μη γίνεσθε σκυθρωποί… συ δε πλύνε το πρόσωπόν σου και άλειψε την κεφαλήν σου» (Ματθ. στ: 16 – 17), χωρίς να σκυθρωπάζετε δια τας ημέρας, αι οποίαι έρχονται, αλλά υποδεχόμενοι αυτάς με φαιδρότητα και ευχάριστον διάθεσιν, όπως αρμόζει εις Αγίους. Κανείς δεν στεφανώνεται όταν δυσανασχετή, κανείς δεν στήνει τρόπαιον νίκης, όταν έχη πρόσωπον κατηφές. Μη γίνεσαι σκυθρωπός, βλέπων ότι αποκαθίσταται η υγεία σου.

Τη ΙΒ΄ (12η) Μαρτίου, ο Όσιος και Θεοφόρος Πατήρ ημών ΣΥΜΕΩΝ ο Νέος Θεολόγος εν ειρήνη τελειούται.

Συμεών ο Όσιος Πατήρ ημών, ο δια την υπερβάλλουσαν αυτού αρετήν, την φρόνησιν και την σοφίαν δικαίως αποκληθείς Νέος Θεολόγος, εις τοσούτον ύψος αρετής και θείου φωτισμού έφθασεν, ώστε από πάντας εθαυμάζετο και πάντες τον ηγάπων, καθότι και αυτός πρότερον ηγάπησε τον Θεόν και τον πλησίον κατά το γεγραμμένον· «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψηχή σου και εν όλη τη διανοία σου» (Ματθ. κβ: 39, Λευιτ. ιθ: 18). Διότι η αρετή είναι πράγμα θερμόν και πολύ κατάλληλον, ίνα ανάψη την φλόγα της κατά Θεόν αγάπης και να κάμη την ψυχήν όλην πύρινον, να αναβιβάση τον νουν από την γην εις τον ουρανόν και να αποδείξη τον άνθρωπον όλον θείον και θεόν κατά Χάριν. Επειδή λοιπόν ο μακάριος ούτος Πατήρ ημών Συμεών ηγάπησεν εκ καρδίας την αρετήν και έφθασεν εις μεγάλον ύψος αυτής, εύλογον είναι να διηγηθώμεν τα προτερήματα εκείνου, όσα δηλαδή είχεν εκ φύσεως, από την πατρίδα, από το γένος και από την ανατροφήν του, και όσα απέκτησε με κόπους ιδικούς του και ιδρώτας πολλούς.

Η Ευαγγελίστρια του Ελικώνος

Ανεβαίνοντας στις πλαγιές του Ελικώνος, εκεί που την αρχαία εποχή λατρεύονταν οι μυθικές ελικωνίδες μούσες, προβάλει το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας. Εκεί τώρα υμνείται και λατρεύεται «σωματικαίς φωναίς» "των ασωμάτων το άσμα", η Παναγία. 

Τριγύρω στην ιερά μονή, αιωνόβια πλατάνια, πανύψηλες λεύκες και πεύκα συνθέτουν ένα καταπράσινο τοπίο. 
Ο πρώτος ναός του μοναστηριού, βυζαντινού ρυθμού, οικοδομήθηκε τον 12ο αι., όταν η βυζαντινή αυτοκρατορία βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας της. Ανακαινίσθηκε αργότερα, τον 17ο αι., οπότε η μονή έγινε σταυροπηγιακή. 
Στο απέριττο τέμπλο του είναι αναρτημένη η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, εικόνα αρχαία και θαυματουργή, όπως αποδεικνύουν πολλές μαρτυρίες ευεργετηθέντων. 
Την περίοδο της εθνικής παλιγγενεσίας πλήθος ιστορίες και θρύλοι γεμάτοι ηρωισμό είναι δεμένοι με την παράδοση της μονής. Το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας παίζει τότε εθνικό και ανθρωπιστικό ρόλο. Γίνεται καταφύγιο των κυνηγημένων ραγιάδων και κρησφύγετο των ηρωικών οπλαρχηγών. Από κει πέρασαν, καθώς λένε, ο Δημ. Υψηλάντης και ο Καραϊσκάκης με τα παλληκάρια τους, καθώς και πολλοί άλλοι αγωνιστές. 

π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἁγιότης μαρτυρουμένη

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ἀθρόα¹ κατάταξη νέων Ἁγίων στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόσο στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅσο καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ῥωσίας, προκάλεσε τὶς ἑπόμενες σκέψεις πάνω σε μία οὐσιώδη πτυχὴ τῆς διαδικασίας τῆς «ἀναγνωρίσεως» Ἁγίων στὴν ὀρθόδοξη παράδοση.

1. Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΠΑΤΕΡΙΚΗ παράδοση ἀποδίδει τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Ἁγίου² στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔχουν φθάσει στὴ θέωση καὶ συνιστοῦν τοὺς μάρτυρές της μέσα στὴν ἱστορία. Κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους «ὡς ἑνωθέντας Θεῷ κατὰ προαίρεσιν καὶ τοῦτον δεξαμένους ἔνοικον καὶ τῇ τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, ὅπερ αὐτός ἐστι φύσει». Ἅγιοι εἶναι «οἱ ἔμψυχοι ναοὶ τοῦ Θεοῦ, τὰ ἔμψυχα τοῦ Θεοῦ σκηνώματα», διότι «διὰ τοῦ νοῦ τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἐνώκησεν ὁ Θεός»³.

Ἕνα ἀπὸ τὰ περισσότερο ἀνησυχητικὰ συμπτώματα τῆς ἐποχῆς μας -καρπὸς τῆς μακρᾶς ἀλλοιώσεως τῶν θεολογικῶν μας κριτηρίων- εἶναι ἡ θεώρηση τῆς σωτηρίας, καὶ συνεπῶς καὶ τῆς ἁγιότητας, σὲ πλαίσια ἠθικά, στὰ ὅρια τῆς ἠθικῆς προσπάθειας καὶ βελτιώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Λόγω τῆς βαθμιαίας ἐπικρατήσεως οὐμανιστικῶν καὶ ἠθικολογικῶν κριτηρίων νοεῖται καὶ ἡ θέωση ὡς ἠθικὸ καὶ ὄχι ὀντολογικὸ γεγονός, δηλαδὴ ὡς «κατὰ χάριν» ἀλλοίωση τῆς φύσεως καὶ συνόλης τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου.

Κατὰ τὴν ὀρθόδοξη, ὅμως, παράδοση «ἡ ὑπερώνυμος θέωσις» καθιστᾶ τοὺς μετέχοντας αὐτῆς «ἀκτίστους, ἀνάρχους καὶ ἀπεριγράπτους [...], καίτοι διὰ τὴν οἰκείαν φύσιν ἐξ οὐκ ὄντων γεγονότας»⁴.

Ἄρωμα Πατριωτισμοῦ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Ἀξιότιμε κ. Διευθυντά,

Αὐτὲς τὶς μέρες διάβασα τὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἐν Παραμυθίᾳ τῇ 29–9–1943» (Ἔκδοση τοῦ Δήμου Παραμυθιᾶς, 2007) τοῦ ἐκλεκτοῦ συναδέλφου κ. Παναγιώτου Τσαμάτου, Καθηγητοῦ τῆς Μαθηματικῆς Ἀναλύσεως στὸ Πανεπιστήμιο Ἰωαννίνων. Τὸ κείμενο εἶναι γραμμένο σὲ τρεῖς γλῶσσες: Ἑλληνικὰ (σελ. 1 –38), Ἀγγλικὰ (σελ. 39–68) καὶ Γερμανικὰ (σελ. 69–99). Πρόκειται γιὰ ἄρωμα πατριωτισμοῦ, ποὺ κάθε ἀληθινὸς Ἕλληνας θὰ ἤθελε ν᾽ ἀπολαύσει. Γι᾽ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ νὰ δημοσιεύσετε τὴν παροῦσα ἐπιστολή. Ὁ κ. Τσαμάτος παρουσιάζει μὲ ποιητικὸ τόνο καὶ πολὺ συγκινητικὸ τρόπο τὸ ἀποτροπιαστικὸ ἔγκλημα, ποὺ διέπραξαν οἱ Γερμανοὶ κατακτητές, σὲ συνεργασία μὲ τοὺς μουσουλμάνους Τσάμηδες, τὴν 29–9–1943, ἤτοι τὴν ἐκτέλεση 49 ἀθώων ἀνθρώπων, ὡς ἀντίποινα γιὰ τὴν ἀπώλεια 6 Γερμανῶν στρατιωτῶν σὲ μία συμπλοκὴ μὲ τοὺς ἀντάρτες. Αὐτὸ ποὺ τονίζει ἰδιαίτερα ὁ συγγραφέας εἶναι ὅτι οἱ μουσουλμάνοι Τσάμηδες, ποὺ πρωτοστάτησαν σ᾽ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, ἦταν μέχρι τὴν προηγουμένη ἡμέρα γείτονες τῶν ἀθώων θυμάτων! Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει τεράστια σημασία γιὰ τὶς ἡμέρες μας, ὅπου συντελεῖται μία ἄνευ προηγουμένου προδοσία τῆς Πατρίδος. Τὰ γνωστὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων, σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τὰ πολιτικὰ κόμματα, ποὺ προωθοῦν μὲ ζῆλο τὴ «Νέα Τάξη Πραγμάτων», ἤτοι Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Οἰκολόγοι–Πράσινοι καὶ ΚΚΕ (βάζω τὸ ΚΚΕ τελευταῖο, διότι αὐτὸ ἔχει προβάλει κάποιες ἀντιστάσεις), προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι θὰ εἴμαστε ρατσιστὲς (!!!) ἂν δὲν δεχθοῦμε τὸν ἐποικισμὸ τῆς χώρας μας μὲ πολλὰ ἑκατομμύρια μετανάστες κάθε κουλτούρας, ἂν δὲν τοὺς κτίσουμε (καὶ μάλιστα μὲ δικά μας ἔξοδα!!!) τζαμιά, σχολεῖα κ.λπ.. Μάλιστα, ὁ ὑπουργὸς κ. Προκόπης Παυλόπουλος εὐχαριστεῖ τοὺς λαθρομετανάστες, ποὺ ἐπιλέγουν τὴν Ἑλλάδα ὡς χώρα προορισμοῦ! Τὰ γεγονότα τῆς 29–9–1943, ποὺ καταθέτει ὁ κ. Τσαμάτος μᾶς διδάσκουν ὅτι ἔχουμε ὅλοι χρέος νὰ ποῦμε ἕνα μεγάλο «ΟΧΙ» στὴν ἐσχάτη αὐτὴ προδοσία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους.

Μὲ τιμὴ

Δημήτριος Χατζηνικολάου

Ἀν. Καθηγητὴς τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

“Oρθ.Τύπος” αριθ. φ. 1794

Οι ΗΠΑ με την εμπλοκή τους στη Μ.Ανατολή συρρίκνωσαν τους χριστιανούς

Μητροπολίτης Ιλαρίωνας: Οι προσπάθειες των ΗΠΑ «να εμφυτεύσουν τη δημοκρατία» στη Μέση Ανατολή επιδείνωσαν δραματικά την κατάσταση των χριστιανών

Καρποί των ενεργειών των ΗΠΑ για την «εμφύτευση της δημοκρατίας» με τη βία σε περιοχές της υφηλίου όπως η Μέση Ανατολή ήταν ειδικότερα η απότομη συρρίκνωση του αριθμού των χριστιανών, που κατοικούν σ᾽ αυτές τις χώρες. Επ᾽ αυτού επέστησε την προσοχή των τηλεθεατών ο πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, σχολιάζοντας κατά παράκληση της τηλεπαρουσιάστριας της εκπομπής «Εκκλησία και κόσμος» Αικατερίνης Γκρατσιόβα τις πληροφορίες ότι προ ημερών ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Άντονι Μπλίνκεν δήλωσε ότι η χώρα του αρνείται πλέον «να προωθεί τη δημοκρατία καταφεύγοντας σε πολυδάπανες στρατιωτικές επιχειρήσεις».

Στην καταχώρησή μας αυτή, θα εξετάσουμε πώς έχει το θέμα της αγιοποίησης νέων αγίων από τη σκοπιά της Ορθόδοξης Παράδοσης. --- Του αειμνήστου Αθανασίου Σακαρέλλου, Θεολόγου

1. Η συζήτηση αυτή είχε αρχίσει με αφορμή την προσπάθεια ορισμένων να καταστήσουν αγίους μερικά εξέχοντα πρόσωπα του Νεοημερολογιτικού χώρου, όπως είναι οι λεγόμενοι «γεροντάδες» Παΐσιος μοναχός, Ιωσήφ ο ησυχαστής, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ιάκωβος Τσαλίκης, Σωφρόνιος (Έσσεξ), Αμφιλόχιος Μακρής, κ.ά. Μάλιστα δημοσιεύτηκε φωτογραφία κάποιου ναού, που κτίστηκε πρόσφατα στον Έβρο αφιερωμένου σε τρεις από αυτούς. Επίσης, δημοσιεύτηκαν και φωτογραφίες από αγιογραφίες τους, που έκανε η Μονή Βατοπεδίου σε μετόχι της στο Πόρτο Λάγος.

Εν τω μεταξύ, στη συζήτηση που επακολούθησε μεταξύ ομολογουμένως εκλεκτών αδελφών και εμού, τέθηκε θέμα για την ανακήρυξη κατά καιρούς και άλλων προσώπων, όπως του επισκόπου Ιππώνος (Αφρικής) Αυγουστίνου, των αυτοκρατόρων μας Θεοδοσίου του Μεγάλου, Θεοδοσίου του Μικρού, Ιουστινιανού, της οικογένειας του τσάρου Νικολάου, του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου, των αγίων της Μυτιλήνης Νικολάου, Ειρήνης κτλ, του αγίου Εφραίμ της Μάκρης, του Ιωάννου Μαξίμοβιτς, του Λουκά Κριμαίας, και άλλων.
Επιθυμία μας είναι στη συζήτηση, που θα επακολουθήσει με τη συμμετοχή των καλών αδελφών, που έλαβαν ήδη μέρος, ως και όσων άλλων θα θελήσουν ενδεχομένως να λάβουν περαιτέρω μέρος σε αυτή, να εξετασθεί το θέμα της αγιοποίησης νέων αγίων, σε όλες τις παραμέτρους της, ως και όλες οι περιπτώσεις των άλλων προσώπων, που αναφέρθηκαν κατά την διεξαγωγή του διαλόγου.
Στην καταχώρησή μας αυτή, θα εξετάσουμε πώς έχει το θέμα της αγιοποίησης νέων αγίων από τη σκοπιά της Ορθόδοξης Παράδοσης. Στις επόμενες καταχωρήσεις μας θα δούμε τις περιπτώσεις των προσώπων, που η Εκκλησία ήδη αγιοποίησε, ή αμφισβητείται η αγιοποίησή τους. Τελευταία δε, θα αναφερθούμε στην προσπάθεια όσων προσπαθούν να επιβάλλουν «εκ των κάτω» την αγιοποίηση των καλών «γεροντάδων» τους.

ΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ – ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙΣΒΑΣΙΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤ΄ ΨΑΛΜΟΝ

Του Οσίου Πατρός ημών Αναστασίου Ηγουμένου του όρους Σινά.             

Η παραίνεσις του Αγίου Πνεύματος περιέχει εις τον έκτον Ψαλμόν ως πρέπουσαν δια την Εκκλησίαν υπόθεσιν της αρχής των Νηστειών την διδασκαλίαν περί της ειλικρινούς μετανοίας. Δια του Ψαλμού δηλαδή αυτού διδασκόμεθα κατά ποίον τρόπον θα εξιλεώσωμεν τον Θεόν, διότι περιέχει την πραγματικώς αληθινήν ταπείνωσιν των μετανοούντων· την εξομολόγησιν· τα δάκρυα· το πένθος· την επιστροφήν· τον στεναγμόν· την ταραχήν της συνειδήσεως· την ασθένειαν· την συντριβήν από αναρίθμητα παραπτώματα· την σωτηρίαν από το έλεος του Θεού· την συναίσθησιν των αμαρτιών μας, η οποία πολλάκις μας έρχεται όταν ευρισκώμεθα εις την κλίνην, και την επίσκεψιν του Αγίου Πνεύματος, η οποία γίνεται δια της συναισθήσεως ταύτης και δια των δακρύων. Διδασκόμεθα ακόμη όχι μόνον ότι ταύτα (τα δάκρυα) είναι η πραγματική απόδειξις της μετανοίας, αλλά και ότι ταύτα γίνονται η αιτία αφέσεως των αμαρτιών μας και της τελείας συγχωρήσεως και της προς ημάς αυτούς επιτιμήσεως και της δυνάμεως της παρά του Θεού ευχής, και της καταισχύνης η οποία προξενείται εις τους δαίμονας εξ αυτής και της αναπλάσεως και σωτηρίας του ανθρώπου, ο οποίος επαλαιώθη μέσα εις την αμαρτίαν. Η επιγραφή του έκτου Ψαλμού έχει ως εξής:

Ψαλμωδίες Μεγάλης Τεσσαρακοστής

 

Τη ΙΑ΄ (11η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Πατρός ημών ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων.

Σωφρόνιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη εις την Δαμασκόν της Συρίας περί το έτος 580 από Χριστού, υπό γονέων ευσεβών και σωφρόνων, πατρός μεν Πλινθά, μητρός δε Μυρούς καλουμένων. Πεπροικισμένος δε ων παρά Θεού δια σπανίων προτερημάτων, και μάλιστα της ευφυϊας και της φιλομαθείας, κατέστη κάτοχος πολλών γνώσεων. Προς τούτοις, αν και κατώκει εντός της πόλεως, ήσκει την αρετήν και επεδίδετο εις την άσκησιν την κατορθουμένην εις τας ερήμους υπό των Ασκητών. Μετά ταύτα θέλων ο Άγιος να επιτύχη έτι ανωτέραν πνευματικήν κατάρτισιν μετέβη εις την Παλαιστίνην, εις το Μοναστήριον του Μεγάλου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου. Ευρών δε εκεί κατά τον πόθον του άνδρα τινά, ονόματι Ιωάννην, επικαλούμενον Μόσχον, κάτοχον πάσης σοφίας εσωτερικής τε και εξωτερικής, συγκατώκησε μετ’ αυτού και έγινε Μοναχός εις την Μονήν αυτήν του Οσίου Θεοδοσίου.

Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´

Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):

Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].

Κάλυμνος 25.01.2020

Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.