Αλέξ. Παπαδιαμάντης : ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ

Μεταξὺ τῶν πολλῶν δημωδῶν τύπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχωσι νὰ ἐκμεταλλευθῶσιν οἱ μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπῆ κατέχει θέσιν ἡ κακὴ πενθερά, ὡς καὶ ἡ κακὴ μητρυιά. Περὶ μητρυιᾶς ἄλλοτε θὰ ἀποπειραθῶ νὰ διαλάβω τινὰ πρὸς ἐποικοδόμησιν τῶν ἀναγνωστῶν μου. Περὶ μιᾶς κακῆς πενθερᾶς σήμερον ὁ λόγος.

Εἰς τί ἔπταιεν ἡ ἀτυχὴς νέα Διαλεχτή, οὕτως ὠνομάζετο, θυγάτηρ τοῦ Κασσανδρέως μπαρμπα-Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν εἰς μίαν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου, εἰς τί ἔπταιεν ἂν ἦτο στεῖρα καὶ ἄτεκνος; Εἶχε νυμφευθῆ πρὸ ἑπταετίας, ἔκτοτε δὶς μετέβη εἰς τὰ λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ, πεντάκις τῆς ἔδωκαν νὰ πίῃ διάφορα τελεσιουργὰ βότανα, εἰς μάτην, ἡ γῆ ἔμενεν ἄγονος. Δύο ἢ τρεῖς γύφτισσαι τῆς ἔδωκαν νὰ φορέσῃ περίαπτα θαυματουργὰ περὶ τὰς μασχάλας, εἰποῦσαι αὐτῇ ὅτι τοῦτο ἦτο τὸ μόνον μέσον, ὅπως γεννήσῃ, καὶ μάλιστα υἱόν. Τέλος καλόγηρός τις Σιναΐτης τῇ ἐδώρησεν ἡγιασμένον κομβολόγιον, εἰπὼν αὐτῇ νὰ τὸ βαπτίζῃ καὶ νὰ πίνῃ τὸ ὕδωρ. Τὰ πάντα μάταια.

H συνέχεια, ‘’κλικ’’ πιο κάτω στο: Read more

Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) : Άνθρωπος και Θεάνθρωπος.

Η αγιότης είναι η ομαλή κατάστασις της θεοειδούς ψυχής του ανθρώπου, δια τούτο η αγιότης ημών είναι θέλημα του Θεού: «Τούτο γαρ εστι θέλημα του Θεού, ο αγιασμός ημών» (Α΄ Θεσ. 4,3). Αυτό θέλει ο Θεός από ημάς, αυτό απαιτεί, εις αυτό έγκειται όλον το θέλημά Του δι΄ ημάς. Και ημείς επιτελούμεν το θέλημά Του μόνον εάν κάμωμεν εκείνο το οποίον είναι άγιον, το οποίον αγιάζει και φωτίζει. Μόνον τότε εξαγιαζόμεθα και φωτιζόμεθα. Αυτό είναι δυνατόν να το επιτύχωμεν εάν κρατώμεν πάντοτε τον εαυτόν μας εις την αγίαν διάθεσιν δια της εν χάριτι ασκήσεως των ευαγγελικών αρετών. Εάν όλας μας τας σκέψεις και επιθυμίας, τα αισθήματα και τας πράξεις κατευθύνωμεν εις την οδόν του ευαγγελικού αγιασμού και φωτός (πρβλ. Α΄ Θεσσ. 4,1-8).                                                                                
Ολόκληρον το Ευαγγέλιον συνοψίζεται εις μίαν παραγγελίαν του Θεού προς όλους ημάς: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμι» (Α΄ Πέτρ. 1,16). Εν τη ανεκφράστω συγκαταβάσει Του ο Θεός της αγάπης εξισώνει τους ανθρώπους με τον Εαυτόν Του: και δια τον Θεόν και δια τους ανθρώπους ισχύει το ίδιον Ευαγγέλιον, η ίδια χάρις, η ίδια αλήθεια, η ίδια δικαιοσύνη, η ίδια ζωή, η ίδια αγαθότης: «Ο τε γαρ αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες» (Εβρ. 2,11). Εντεύθεν η οδός των χριστιανών είναι «η των αγίων οδός» (Εβρ. 9,8). Ο Απόστολος συμβουλεύει τους χριστιανούς: «Κατά τον καλέσαντα υμάς άγιον—τ.ε. κατά τον Χριστόν—και αυτοί άγιοι εν πάση αναστροφή γενήθητε» (Α΄ Θεσσ. 1,15). Η καινοδιαθηκική επίσης εντολή είναι: «Περιπατείτε αξίως του Θεού» (Α΄ Θεσσ. 2,12. Πρβλ. Κολ. 1,10. Φιλ. 1,27). Το Ευαγγέλιον δεν είναι άλλο παρά η υπό του Θεού κλήσις των ανθρώπων εις αγιασμόν, εις αγιότητα (Α΄ Θεσς. 4,7). Το διώκειν τον αγιασμόν μετά πάντων (πρβλ. Εβρ. 12,14)—τούτο αποτελεί τον κανόνα όλων των σχέσεών μας προς αλλήλους. Χωρίς αυτού ουδείς όψεται τον Κύριον (αυτόθι). Ο Κύριος είναι άγιος, δια τούτο μόνον οι άγιοι, μόνον οι ηγιασμένοι και φωτισμένοι δύνανται να ίδουν Αυτόν. Εκείνοι δηλ. οι οποίοι οικειοποιούνται την αιωνίαν Αλήθειαν με όλον το είναι των (πρβλ. Ιωάν. 17,17). 


 Συνεχίζεται.  

Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς. Eρμηνεία του 15ου Κανόνος από το νέο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε.

Παρ’ ὅλα αὐτά ἡ Ὀρθοδοξία κατήντησε σήμερα νά ἄγεται καί νά φέρεται ὡς πλοῖον ἄνευ πηδαλίου, ἀπό αὐτούς τούς αὐτοκηρυγμένους ὁδηγούς καί προστάτες καί μάλιστα εἰς τά θέματα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως. Κάτι ἀκόμη τό ὁποῖον χαρακτηρίζει τούς σημερινούς Ὀρθοδόξους εἶναι τό ὅτι ἔχουν τελεία σχεδόν ἄγνοια ὡς πρός τήν στάσι τῶν Πατέρων ἀπέναντι στούς αἱρετικούς, τήν διαφύλαξι τῆς Πίστεως, τήν εὐθύνη κληρικῶν καί λαϊκῶν δι’ αὐτά τά θέματα, τοῦ τρόπου ἐπαναφορᾶς εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί κυρίως τῶν ἐπιπτώσεων τῆς αἱρέσεως, ὅταν αὐτή ἐπικρατήση καί γίνη γραμμή τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ σημερινοί θρησκευόμενοι και συνειδητοί Ὀρθόδοξοι ἀρέσκονται νά μελετοῦν τούς συγχρόνους γέροντες, τούς προορατικούς καί διακριτικούς, καθώς ἐπίσης καί διάφορα πνευματικά θέματα πού ἔχουν σχέσι μέ τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν τήν ἀγάπη, τήν ἐλεημοσύνη καί τήν ταπείνωσι ἤ νά ἀκοῦν κηρύγματα ἀναλόγου περιεχομένου · διά τά θέματα τῆς πίστεως ὅμως ὑπάρχει ἀφ’ ἑνός μέν προκλητική ἀδιαφορία ἐκ μέρους των, ἀφ’ ἑτέρου δέ συστηματική προπαγάνδα ἐκ μέρους τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, περί τοῦ ὅτι αὐτά ἤ δέν ὑφίστανται κἄν ἤ στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων ὅτι θά λυθοῦν δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἀπό αὐτήν πού ἀπαιτεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις. Ἔχοντας λοιπόν ὅλα αὐτά τά εἰδοποιά στοιχεῖα καί γνωρίσματα τῆς ἐποχῆς μας, τά ὁποῖα φρονοῦμε ὅτι εἶναι ἡ γενεσιουργός αἰτία καί κυρίως ἡ αἰτία διαιωνίσεως τῆς αἱρέσεως, θά προσπαθήσωμε νά παρουσιάσωμε τά ἐπιχειρήματα ὅλων αὐτῶν πού σήμερα ἀντιστρατεύονται στό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως καί τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ 15ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Συνεχίζεται.