Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στὸ θέμα τῆς Μασσωνίας

Στὸ θέμα τῆς Μασσωνίας ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔλαβε ἐπίσημη θέση καὶ μάλιστα 4 φορές. Κάτ΄ ἀρχὰς ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ἀσχολήθηκε μὲ τὸ θέμα αὐτὸ κατὰ τὴ συνεδρία τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 1933 καὶ ἐξέδωσε εἰδικὴ «Πράξη» (Ἐκκλησία 48/1933, σέλ.37-39). Τὸ κείμενο αὐτὸ κάνει λόγο περὶ «διεθνοῦς μυητικοῦ ὀργανισμοῦ» καὶ «μυσταγωγικοῦ συστήματος, ὅπερ ὑπομιμνήσκει τάς παλαιὰς ἐθνικὰς μυστηριακὰς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ». Τὸ κείμενο ἀναφέρεται σὲ μαρτυρίες Μασσωνικῶν κειμένων καὶ κατοχυρώνει τὴ θέση της «ἐκ τῶν ἐν ταῖς μυήσεσι δρωμένων καὶ τελουμένων». Γιὰ τὴ μύηση τοῦ τρίτου βαθμοῦ ἀναφέρεται πὼς ἀποτελεῖ «δραματικὴν ἀφήγησιν τοῦ θανάτου τοῦ πάτρωνος τῆς μασσωνίας χιρὰμ καὶ εἶδος τί μιμητικῆς ἐπαναλήψεως τοῦ θανάτου τούτου. Οὕτως ἡ Μασσωνία ἀποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, ὅλως διάφορος, χωρισμένη καὶ ξένη τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας».

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος κατηγορεῖ τὴ Μασσωνία γιὰ συγκρητισμό, πράγμα ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα εἰδωλολατρικὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐδέχοντο στὶς μυήσεις τους κάθε λάτρη, ὁποιουδήποτε θεοῦ. Μὲ τὸ νὰ ζητεῖ ἡ Μασσωνία νὰ συμπεριλάβει στοὺς κόλπους της ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, μὲ τὴν ὑπόσχεση πὼς θὰ τῆς προσφέρει «ἠθικοποίησιν καὶ τελειοποίησιν καὶ γνῶσιν τῆς ἀληθείας, ἀνυψοῖ ἀνεπαισθήτως ἑαυτὴν εἰς εἶδος τί ὑπερθρησκείας, θεωροῦσα πάσας τὰς θρησκείας, μηδὲ τῆς Χριστιανικῆς τοιαύτης ἐξαιρουμένης ὡς ὑποδιεστέρας αὐτῆς. Ὑποτρέφει δὲ οὕτω εἰς τοὺς μύστας αὐτῆς τὸ φρόνημα, ὅτι μόνον ἐν τοῖς μασσωνικοῖς ἐργαστηρίοις γίνεται ἡ κατεργασία καὶ λείανσις τοῦ ἀξέστου καὶ ἀκατεργάστου λίθου». Ἡ «Πρᾶξις» τῆς Ἱεραρχίας ἀναφέρεται στὴν καταδικαστικὴ στάση τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ μνημονεύει τὴ σχετικὴν ἀναφορὰ τῆς «Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς», ποὺ συνῆλθε στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ χαρακτήρισε τὴ Μασσωνία «ὡς σύστημα ἀντιχριαστιανικὸν καὶ πεπλανημένον». Κατὰ τὴ θέση, ποὺ πῆρε ὁ τότε Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἑλλάδος Χρυσόστομος, καὶ ἡ ὁ ποία ὑπογραμμίζεται στὴν «Πρᾶξιν», «κληρικοὶ ποὺ μετέχουν τῆς Μασσωνίας εἶναι ἄξιοι καθαιρέσεως». Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνανεώθηκε μὲ μία νέα, ποὺ ἐλήφθη κατὰ τὴν 28η Νοεμβρίου 1972 καὶ χαρακτηρίσθηκε «αὐθεντικὸ κείμενο αὐτῆς». Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἱεραρχία «ἐμμένει ἀπολύτως εἰς τὰ ἐν τῇ Πράξει ὁριζόμενα περὶ Μασσωνίας. Διακηρύσσει καὶ αὖθις ὅτι ἡ Μασσωνία εἶναι ἀποδεδειγμένως Θρησκεία μυστηριακή, προέκτασις τῶν παλαιῶν εἰδωλολατρικῶν θρησκειῶν, ὅλως ξένη καὶ ἀντίθετος πρὸς τὴν ἐξ ἀποκαλύψεως σωτηριώδη ἀλήθειαν τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας. Διαδηλοῖ κατηγορηματικῶς ὅτι ἡ ἰδιότης τοῦ Μασσώνου ὑπὸ οἱανδήποτε μορφὴν εἶναι ἀσυμβίβαστος πρὸς τὴν ἰδιότητα τοῦ Χριστιανοῦ μέλους τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ». Ἡ νέα αὐτὴ ἀπόφαση μνημονεύει καὶ ἐπαινεῖ τὴν ὑπ᾽ ἀριθ. 260/01.12.1969 ἀπόφαση τοῦ Πολυμελοῦς Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν, μὲ τὴν ὁποία

ἡ Μασσωνία κατεδικάσθη «ὡς θρησκεία μυστική, μὴ γνωστή», καθὼς καὶ τὴν ἀνακοίνωση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ποὺ δημοσιεύθηκε στὴ «Φωνὴ Κυρίου» (13/05/1970), ὅπου ἡ Μασσωνία στηλιτεύεται ὡς θρησκεία. Τέλος τὸ 1996, σὲ Διακήρυξη ἁπάντων τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τονίζεται ὅτι, «κατὰ τὴν τακτικὴν Συνέλευσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας (1-4 Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ.) γενομένου καὶ πάλιν λόγου περὶ τῶν ἀνευθύνων ἰσχυρισμῶν, ὅτι δῆθεν τινὰ τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀποτελοῦν μέλη τῆς Μασσωνίας, ὁμοφώνως καὶ ἐνυπογράφως διακηρύσσομεν:

Α. ἐνστερνιζόμεθα καὶ ἐπιβεβαιοῦμεν τὰς κατὰ τῆς Μασσωνίας, ὡς παγανιστικῆς θρησκείας, ἀσυμβιβάστου πρὸς τὸν Χριστιανισμόν, ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῶν ἐτῶν 1933 καὶ 1972, κατ᾽ ἀκολουθίαν, δέ,

Β. οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἔχει οἱανδήποτε σχέσιν μὲ τὸν Μασσωνισμόν, τὸν ὁποῖον ἀνεπιφυλάκτως καὶ πάλιν καταδικάζομεν ὡς ἀντίχριστον σύστημα».

(Περιοδικὸ «Ἐκκλησία», ἔτος ΟΓ΄, 15 Ὀκτωβρίου 1996, ἀρ.15).

(O.T.1771)

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

"ΕΡΩΤΗΣΙΣ Κ΄. Ἐκ ποίας δυνάμεως οἱ τὰ ἐναντία φρονοῦντες [καὶ πράττοντες] προφητεύουσι πολλάκις καί θαυματουργοῦσιν;

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ. Τά σημεῖα, καὶ αἱ θαυματουργίαι, καί αἱ προρρήσεις, πολλάκις καὶ δι᾿ ἀναξίων κατά τινα χρείαν ἤ οἰκονομίαν γίνονται, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Βαλαὰμ καὶ τῆς ἐγγαστριμύθου. Καὶ πάλιν, οἱ Ἀπόστολοι, εὑρόντες τινὰ ἄπιστον, «ἐν τῶ ὀνόματι Χριστοῦ ἐκβάλλοντα δαιμόνια», καὶ κωλύσαντες αὐτόν, εἶπον τῶ Χριστῶ· καὶ εἶπε. «Μὴ κωλύετε αὐτόν· ὁ μὴ ὤν γὰρ καθ᾿ ὑμῶν», φησίν, «ὑπὲρ ὑμῶν ἐστιν». Οὐκοῦν ὁπόταν ἴδης καὶ δι᾿ αἱρετικῶν, καὶ διὰ ἀπἰστων σημεῖόν τι κατὰ κρῖμα Θεοῦ γινόμενον, μὴ θαμβηθῆς μηδὲ σαλευθῆς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πολλάκις γὰρ καὶ ἡ πίστις τοῦ προσερχομένου ἐστίν, ἡ τὸ σημεῖον ποιήσασα, καὶ οὐχ ἡ ἀξία τοῦ ποιήσαντος. Καὶ γὰρ Ἰωάννης, ὁ μείζων πάντων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν, οὐ φαίνεταί τι σημεῖον πεποιηκώς· ὁ δὲ Ἰούδας πάντως πεποίηκε· καὶ γὰρ καὶ αὐτὸς μετὰ τῶν ἄλλων ἦν τῶν πεμφθέντων νεκρούς ἐγεῖραι καὶ λεπρούς καθᾶραι. Διὸ μὴ μέγα τι νομίσης, ἐὰν τινα ἀνάξιον, ἤ κακόπιστον, σημεῖον ποιοῦντα θεωρήσῃς. Οὐ δεῖ δὲ οὔτε ὀρθόδοξον ἄνδρα ἀπὸ σημείων καὶ προφητειῶν δοκιμάζειν, ὅτι ἁγιός ἐστι, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς πολιτείας αὐτοῦ. Πολλοὶ γὰρ πολλάκις οὐ μόνον ὀρθόδοξοι ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοὶ καί ἄπιστοι σημεῖα ἐπετέλεσαν, καὶ προεφήτευσαν κατά τινας οἰκονομίας, ὡς εἴρηται, συγχωρηθέντες ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὡς ἐπὶ τοῦ Βαλαάμ, καὶ Σαούλ, καί Ναβουχοδονόσορ, καὶ Καϊάφα ἔστιν εὑρεῖν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐνεργῆσαν εἰς αὐτοὺς, ἀναξίους καὶ βεβήλους ὄντας δι᾿ αἰτίας εὐλόγους.

...Ἔγνωμεν γὰρ καὶ ἐπίσκοπον αἱρετικὸν ἐν Κυζίκω τῆ πόλει τῶν λεγομένων Μακεδονιανῶν, τῶν Πνευματομάχων, ὅτι ἐλαίαν τὸ δένδρον ἐκ τοῦ τόπου, ἐν ὦ ἴστατο, εἰς ἕτερον τόπον σχήματι εὐχῆς μετήνεγκεν, ὡς σκοτίζουσαν τὴν θυρίδα τοῦ ματαίου εὐκτηρίου αὐτῶν. Καὶ ἐπὶ δανειστοῦ δέ τινος ἀδίκου, χήραν γυναῖκα διασείοντος ἕνεκα χρέους αὐτῆς ἀνδρικοῦ, καὶ ἀπαιτοῦντος, οὐχ ὅσον ἦν τὸ δάνειον, ἀλλὰ πλεῖον, ἐγνωκὼς τοῦτο ὁ προλεχθεὶς αἱρετικὸς ἐπίσκοπος, μήπω ταφέντος τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, ἀλλ᾿ ἔτι προκομιζομένου, κατέσχε τὴν κλίνην, ἐν ἧ κατέκειτο, παρεσκεύασε δῆθεν τόν νεκρόν λαλῆσαι, καὶ εἰπεῖν, πόσον ἦν τὸ ὀφειλόμενον χρέος τῶ ἐπιδανειστῆ αὐτοῦ. Τούτου δὲ τοῦ αἱρετικοῦ θανόντος καὶ ἐν τῶ μνήματι αὐτοῦ διάφοροι φαντασίαι καὶ σημεῖα ἐπετελέσθησαν. Διὰ τοῦτο τοίνυν οὐ δεῖ πᾶν σημειοφόρον ὡς ἅγιον παραδέχεσθαι, ἀλλὰ δοκιμάζειν, κατὰ τὸν λέγοντα. «Μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα, εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τόν κόσμον». Καὶ ὁ Ἀπόστολος, «Οἱ γὰρ τοιοῦτοι», φησί, «ψευδοαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ». Καὶ οὐ θαυμαστόν· «Αὐτὸς γὰρ ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός». Οὐ μέγα οὖν, εἰ καί οἱ διάκονοι αὐτοῦ μετασχηματίζονται ὡς διάκονοι δικαιοσύνης, ὦν τὸ τέλος ἔσται κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Καὶ γὰρ ὁ Ἀντίχριστος ἐρχόμενος, κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ, ποιήσει, ὑπουργούντων αὐτῷ δαιμόνων, πάμπολλα σημεῖα καὶ τέρατα ψεύδους, πρὸς ἀπώλειαν μὲν τῶν ἀπίστων, εἰς δοκίμιον δὲ τῶν πιστῶν" (P. G. 89, 517-524).

“O εις και η Αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία”

Στα θέματα της πίστεως και της αγιοπνευματικής εκκλησιαστικής διοργανώσεως ουδεμία αξία ή σημασία έχουν αποφάσεις, που λαμβάνονται κατά πλειονοψηφία ή ακόμη και παμψηφία, εάν έρχωνται σε αντίθεση και σύγκρουση με τα δόγματα και τους κανόνες της Εκκλησίας. Στις περιπτώσεις αυτές έχει απόλυτη εφαρμογή η αρχή: «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Με βάση την αρχή αυτή διασφαλίσθηκε η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων και συνετρίβησαν οι αιρέσεις και τα σχίσματα. Αρκεί να θυμηθούμε τι συνέβη κατά την επί δεκαετίες κυριαρχία των Αρειανών κατά τον Δ΄ αιώνα, ότε η πλειονοψηφία ή και η παμψηφία πολυαρίθμων Συνόδων, που αποδείχθησαν ληστρικές ή ψευδοσύνοδοι, ετάχθησαν υπέρ της αιρέσεως του Αρείου και εναντίον της Ορθοδοξίας. Οι Μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας όχι μόνο δεν υπετάχθησαν στις αποφάσεις αυτές των ψευδοσυνόδων, αλλά όρθωσαν το ανάστημά τους επί των επάλξεων της Ορθοδοξίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος. Είναι ίσως η συγκλονιστικώτερη περίπτωση στην εκκλησιαστική ιστορία, που επιβεβαιώθηκε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο, ότι «Ο εις και η αλήθεια αποτελούν την πλειοψηφία». Εάν ο Μέγας Αθανάσιος συνεμορφώνετο με την αρχή της πλειονοψηφίας και υπετάσσετο εις τις αντικανονικές και αντορθόδοξες αποφάσεις της, θα επρόδιδε την ιδιότητά του, ως αληθινού ορθοδόξου Ιεράρχου και Επισκόπου, που έχει σαν ύψιστη αποστολή την προάσπιση μέχρι θανάτου της εμπιστευθείσης σε κάθε αληθινό επίσκοπο Ιεράς Παρακαταθήκης, της αποκαλυφθείσης από τον Εσταυρωμένο Θεό της Αγάπης, Αληθείας και τότε αντί της Κυριακής της Ορθοδοξίας θα εορτάζετο ο θρίαμβος της Αιρέσεως και στη θέση του Μεγάλου Αθανασίου θα δοξολογείτο ο Άρειος!

 

(Από το βιβλίον «Η Μεγάλη Προδοσία» του Καθηγητού κ. Κων/νου Δωρ. Μουρατίδου).

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;"

Δέν γνωρίζω εἰς ποῖον χωρίον τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου (τοῦ Θεοφόρου;) ἀναφέρεται ὁ συγγραφεύς αὐτοῦ τοῦ κειμένου. Ἐάν ὅμως, ὑπάρχῃ ὄντως τοιοῦτο χωρίον, τότε ἀσφαλῶς ἀναφέρεται εἰς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, εἰς τούς ὁποίους οἱ πιστοί ὀφείλουν πράγματι ὑπακοήν. Εἰς αὐτούς πού κατέχουν μέν τούς θρόνους ἀλλά εἶναι αἱρετικοί, ὅπως συμβαίνει σήμερα εἰς ὁλόκληρον τήν οἰκουμένην, δέν ὀφείλομεν καμμίαν ὑπακοήν, διότι:

(1) οἱ ἱ. Κανόνες τούς θεωροῦν «ψευδεπισκόπους» (ΙΕ' Κανών τῆς ΑΒʹ Συνόδου)ˑ

(2) ἡ Ζʹ Οἰκ. Σύνοδος ἀπεφάνθη ὅτι αὐτοί εἶναι «ἱερεῖς μέν λεγόμενοι μή ὄντες δέ» (Πρᾶξις Ζ', Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκ. Συνόδων, Ἔκδ. Καλύβης Τιμίου Προδρόμου Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος, τ. Γʹ, σ. 873)ˑ

(3) ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει: «οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ» («Ἀναίρεσις Γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας», Ε.Π.Ε. 3)ˑ

(4) τό αὐτό ἀναπαράγει καί ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων, ὅτι δηλαδή οἱ ἐν λόγῳ ψευδεπίσκοποι δέν εἶναι οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Ἐπίσκοποι οὔτε κἄν μέλη τῆς Ἐκκλησίας (Δωδεκάβιβλος, βιβλ. Ζ', Κεφ. Η', τ. 4, σ. 116)ˑ

(5) ὁ Καθηγητής τῆς Δογματικῆς Χρῆστος Ἀνδροῦτσος λέγει γιά τούς ἐν λόγῳ ψευδεπισκόπους ὅτι, ὡς αἱρετικοί πού εἶναι, δέν ἔχουν κἄν ἀποστολικήν διαδοχήν (Δογματική, σ. 281-282).

Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν επισκόπους φρονούντας τα των ετεροδόξων, που τότε Ορθοδοξία;

Εάν όμως αυτήν την γνώμην ( του Αγίου Ιγνατίου) ηκολούθουν πάντες οι χριστιανοί κατά γράμμα, να ακολουθούν δηλαδή τους επισκόπους εις πάντα, αλλοίμονον τότε, ούτε Ορθοδοξία, ούτε Εκκλησία, ούτε Ορθόδοξος χριστιανός θα υπήρχε σήμερον. Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ηκολούθουν τους πατριάρχας και επισκόπους, Απολιναρίους, Μακεδονίους, Ευτυχέας, Διοσκόρους, Σαββελιο-Σεβήρους, Ευσεβίους, Αθηναγόρους, Βαρθολομαίους και μυρίους άλλους, και εδέχοντο και ησπάζοντο τα φρονήματά των, που τότε Ορθοδοξία; Που χριστιανός ευσεβής και ορθόδοξος; Και τι λέγω ανθρώπους πατριάρχας και μητροπολίτας, και δεν λέγω Συνόδους; Διότι 348 τον αριθμόν συνήλθον εν έτει 754 εν Κωνσταντινουπόλει, Πατριάρχαι, Μητροπολίται, Επίσκοποι κ.λ.π. Ο αριθμός 348 είναι πολύ σεβαστός. Εν τούτοις τον τότε πατριάρχην Κωνσταντίνον και τον βασιλέα Κοπρώνυμον και τους 348 Μητροπολίτας, πολλοί μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί δεν τους ήκουσαν, απεσχίσθησαν απ’ αυτών, τους ήλεγχον και τους απεκάλουν κακοδόξους και εικονομάχους. Άρα γε οι τοιούτοι είναι σχισματικοί, αιρετικοί, κακόδοξοι, κολασμένοι, αναθεματισμένοι, και μαζί με αυτούς και ημείς που προσκυνούμεν και σεβόμεθα, σχετικώς και κατά την παράδοσιν, τας αγίας εικόνας;

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Η Κυρία Θεοτόκος λέγει: οι εχθροί εμού και του Υιού μου επλησίασαν. Ποιοι είναι οι εχθροί; Οι λατινόφρονες."

 Τά ἴδια περίπου συμβαίνουν καί σήμερα, ὅπου οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί) διώκουν λυσσαλέως τούς Ὀρθοδόξους μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δηλαδή τήν ἱστορικήν (ἀληθινήν) Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου (ὄχι τήν «μαϊμοῦ», πού ἵδρυσεν ὁ Βαρθολομαῖος τό 2002) καί ὅσους ἀπό τούς Κελλιώτας εἶναι ἀποτειχισμένοι. Οἱ διαφορές μεταξύ τοῦ τότε (1274) καί τοῦ σήμερα νομίζω ὅτι εἶναι δύο: (1) Τότε οἱ διῶκται ἦσαν λατινόφρονες, ἐνῷ σήμερα εἶναι πανθρησκειακοί, δηλαδή πλήρως ὑποδουλωμένοι εἰς τόν Διάβολον, καί (2) τότε ὅλοι οἱ μοναχοί τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἦσαν Ὀρθόδοξοι, ἐνῷ σήμερα ἡ συντριπτική πλειοψηφία εἶναι αἱρετικοί, καθότι μνημονεύουν Οἰκουμενιστάς καί συμπλέουν μέ αὐτούς εἰς τήν κατεδάφισιν τῆς Ὀρθοδοξίας, καί βεβαίως ὑποθάλπουν τήν ἀναισχυντίαν καί τήν ἐξ Ὀρθοδόξου ἐπόψεως ἐγκληματικήν παρανομίαν τῆς «νέας Ἐσφιγμένου». Ἐνίοτε δέ, πρός ἐμπαιγμόν τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων, ἐκδίδουν καί κάποια ὀρθόδοξα κείμενα χλιαρῆς «διαμαρτυρίας» κατά τῶν σατανικῶν νόμων τῆς «κυβερνήσεως», τά ὁποῖα βεβαίως οὐδείς λαμβάνει σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν, καθότι ἔχουν τήν ἰδίαν ἀξίαν μέ τάς ἐκκλήσεις πρός βοήθειαν τοῦ ψεύστου ποιμένος εἰς τόν γνωστόν μῦθον τοῦ Αἰσώπου.

Η Κυρία Θεοτόκος λέγει: οι εχθροί εμού και του Υιού μου επλησίασαν. Ποιοι είναι οι εχθροί; Οι λατινόφρονες.

Οι λατινόφρονες με τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννην Βέκκον ήλθον εις το Άγιον Όρος μετά στρατιωτικής δυνάμεως, και αφού έπραξαν εκείνα τα οποία έπραξαν εις τας άλλας Μονάς, ήλθον τελευταίον και εις την Ιεράν Μονήν του Ζωγράφου, πυρ και μανίαν πνέοντες κατά των οικούντων αυτήν Μοναχών. Κατ’ εκείνον δε τον φρικτόν και φοβερόν δια το Άγιον Όρος καιρόν, πλησίον της Μονής Ζωγράφου ηγωνίζετο κατά μόνας εις Μοναχός, έχων συνήθειαν ιεράν να αναγινώσκη πολλάκις καθ΄ εκάστην τον Ακάθιστον Ύμνον της Θεοτόκου ενώπιον της θείας Εικόνος Αυτής. Εν μια λοιπόν των ημερών, ότε εις τα χείλη του Γέροντος αντηχούσεν ο Αρχαγγελικός ασπασμός της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το «Χαίρε», ακούει αίφνης ο Γέρων εκ της αγίας Αυτής Εικόνος τους εξής λόγους: «Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού!», ο δε Γέρων εγένετο έντρομος. «Μη φοβού», εξηκολούθησεν ησύχως η εκ της Εικόνος θεομητορική φωνή, «αλλ’ απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον εις τους αδελφούς και εις τον Καθηγούμενον ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις λοιπόν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή ας κρυφθή, έως ότου παρέλθη ο πειρασμός, οι δε επιθυμούντες μαρτυρικούς στεφάνους ας παραμείνωσιν εν τη Μονή, άπελθε λοιπόν ταχέως».

….είκοσι δε και εξ Μοναχοί, oι μη μνημονεύοντες τον λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννην Βέκκον, μετά των οποίων και ο Καθηγούμενος, έμειναν εις την Μονήν και εισήλθον εντός του Πύργου, αναμένοντες τους εχθρούς αυτών και προσδοκώντες τους μαρτυρικούς στεφάνους. Το αποτέλεσμα: εικοσιέξ Οσιομάρτυρες Ζωγραφίται, οι ελέγξαντες τους λατινόφρονας, τον τε βασιλέα Μιχαήλ και τον Πατριάρχην Ιωάννην Βέκκον, επάνωθεν του Πύργου πυρί τελειούνται.

O Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών Ι. Κορναράκης γράφει:

Ἡ σχετικοποίηση ἤ, μᾶλλον, ἡ ἀπόρριψη τῆς διαχρονικῆς παρουσίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀπόρριψη τοῦ εὐαγγελικοῦ καὶ πατερικοῦ λόγου. Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παγκοσμιοποιημένη εἰκόνα της, εἶναι κενὸς λόγος. Ἡ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία εἶναι φάντασμα κακόγουστο μπροστὰ στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Πατέρων.

Ἡ αὐθεντικὴ Ὀρθοδοξία, στὴν χαρισματική της εἰκόνα, εἶναι μιὰ διαχρονικὴ λυτρωτικὴ παρουσία, ποὺ δὲν πάσχει ἀλλοίωση, οὔτε ἀπὸ τὸν χρόνο, οὔτε ἀπὸ τὸ μῖσος καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἀρνητῶν τῆς ὑπόστασής της.

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.»

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἄρτος, ὁ καταβάς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐξῆλθε ἐκ τούς «κόλπους» τοῦ οὐρανοῦ, ἐνηνθρώπησε καί ἔδωσε τροφή, τόν ἑαυτό Του, τό πανάχραντό Σῶμά Του καί τό Τίμιο Αἷμά Του, ὥστε νά τραφεῖ καί νά ζήσει ὁ κόσμος. Βλέπουμε καί σήμερα ὡς τέλειος ἄνθρωπος -χωρίς ἁμαρτία- ἐβγῆκε ἀπό τό ἐρημικό καταφύγιό του, εἶδε ἐμπρός Του πολύν λαόν, τόν εὐσπλαχνίσθη καί τόν ἠγάπησε εἰς τέλος. Ἐθεράπευσε κατ’ ἀρχήν τούς ἀσθενεῖς καί συμπάθησε τούς ἀναγκεμένους καί ἐνδεεῖς. Δίδαξε τό θέλημα τοῦ Πατρός καί φανέρωσε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους ὅτι ὁ Μεσσίας ἔχει δύο τέλειες φύσεις στήν μίαν ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἑνωμένες, «ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως» (Ὀρθόδοξη Θ.Λειτουργία).

Ἡ ὀρθόδοξος μαρτυρία μέ λόγους καί κείμενα, ἡ ὁποία ὅμως δέν συνοδεύεται μέ ἀποτείχισιν ἀπό τούς κακοδόξους, εἶναι λόγος κενός ἤ μᾶλλον παραπλανητικός -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, ἀν. καθηγητοῦ τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Γιά ὅποιον γνωρίζει στοιχειωδῶς τά δογματικά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ἰσχυρισμός πού ὑπάρχει εἰς τόν τίτλον τοῦ συντόμου αὐτοῦ ἄρθρου εἶναι αὐτονόητος καί ἀναντίρρητος. Ἔχει δέ ἀποδειχθῆ χιλιάδες φορές κατά τά τελευταῖα 100 περίπου χρόνια, μέ βάσιν τήν ἁγίαν Γραφήν, τίς ἱερές Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ἐδίδαξαν αὐτά τά αὐτονόητα, ἀλλά καί τά ἐφήρμοσαν εἰς τήν πρᾶξιν, μέ τήν στάσιν των ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καί τῶν ἀλλοθρήσκων. Ἑπομένως, δέν ὑπάρχει ἀνάγκη γιά ἕν ἀκόμη μακροσκελές ἄρθρον πού ν’ ἀποδεικνύῃ αὐτά τά αὐτονόητα. Στόχος τοῦ παρόντος εἶναι νά τά ὑπενθυμίσῃ σέ κάποιους ἀγαπητούς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι δείχνουν μέν ζῆλον εἰς τήν ὑπεράσπισιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅταν αὐτή κακοποιῆται ἀπό τούς ἰδίους τούς ταγούς της, ἀλλ’ ἀρνοῦνται κατηγορηματικῶς ν’ ἀποτειχισθοῦν ἀπό αὐτούς! Μάλιστα, μερικοί ἀπό αὐτούς πηγαίνουν ἕν βῆμα παραπέρα καί κατηγοροῦν ὅσους ἔχουν ἤδη ἀποτειχισθῆ, ὅτι δῆθεν κάνουν σχίσμα! 

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης. Στό τέλος αὐτῆς τῆς διαδρομῆς, ἦρθε καί ἡ τραγική ἐπισφράγιση, μέ την περίοδο τῆς λεγόμενης Μεταπολίτευσης.

Ξετσιπωσιά αἰσχίστου εἴδους -- ἀρχ/του Δανιήλ Ἀεράκη

Τελικὰ ὑπάρχει προστασία τῆς δημοσίας αἰδοῦς; Ἔχουν καταργηθῆ οἱ διατάξεις, πού ρητῶς ἀπαγορεύουν τὴν προσβολὴ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, πού συλλαμβάνονται ὅσοι ξετσίπωτοι ξεγυμνώνονται δημόσια καὶ προκαλοῦν τὰ βλέμματα μικρῶν καὶ μεγάλων;

Βρισκόμαστε σὲ χριστιανικὴ χώρα ἢ σὲ μιὰ ἀπέραντη αἰσχρούπολι, ποὺ ἡ γύμνια ὀργιάζει παντοῦ; Τό καλοκαίρι ἰδίως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κυκλοφορήση κανεὶς ἔξω καὶ νὰ μὴ «μαστιγωθοῦν» τὰ μάτια του ἀπό τὴ γυμνή περιβολή, ἰδίως τῶν γυναικῶν! Ὁ ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει, νὰ στολίζουν τὸ σῶμα τους οἱ γυναῖκες «μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης» (Α' Τιμ. β' 9), νὰ τὸ σκεπάζουν «ἐν καταστολῇ κοσμίῳ».

Σήμερα εἰρωνεύονται καὶ χλευάζουν τὴ σεμνότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ φτάσαμε στὸ σημεῖο τῆς ἀχαλίνωτης ἀκολασίας, τῶν συνεχῶν βιασμῶν, τῆς αὐξήσεως τῶν διαζυγίων καὶ τῆς κατακόρυφης διαφθορᾶς. 

• Δεύτερο ποὺ δὲν φανταζόμασταν: Τὴ γυμνότητα, ποὺ κατέκλυσε τὸν ἱερὸ χῶρο τῶν Ναῶν! Εἰδικά στίς τελετὲς τῶν μυστηρίων τοῦ γάμου καὶ τοῦ βαπτίσματος ἡ εἰκόνα εἶναι ἀσελγέστατη. Δὲν σέβονται την ἱερότητα. Οἱ γυναῖκες καὶ τὰ κορίτσια δὲν καλύπτουν σχεδόν τίποτε ἀπὸ τὸ σῶμα τους!

Στούς δρόμους δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβληθῆ ἡ σεμνότητα. Στὸ Ναὸ ὅμως; Ὁ Ναὸς εἶναι, προϋποτίθεται, ἐλεγχόμενος χῶρος. Οἱ λειτουργοὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνέχωνται τὴ βεβήλωσι τοῦ χώρου τῆς λατρείας. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνονται συνένοχοι ἀναίδειας, προκλητικότητας, ἀσέλγειας καὶ ἀκολασίας. Ποιὸ μάτι δὲν ἁμαρτάνει σέ τέτοιου εἴδους τελετές;

Ὄχι! Δὲν λατρεύουμε τὴν Ἀφροδίτη. Τιμᾶμε τὴν Θεοτόκο, τὴ σεμνὴ Κόρη τῆς Ναζαρέτ.

• Ἡ Ἐκκλησία ἄς τηρήση ἄβατο τό χῶρο στὴν ἀναισχυντία. Καὶ ἡ Πολιτεία ἄς συμμαζέψη τὴ γυμνή προστυχιά ἀπό τους δημόσιους χώρους, ὅπως μαζεύει τὰ σκουπίδια καὶ τὶς κοπριές!

Είμαστε άξιοι «φρουροί της Ορθοδόξου Πίστεως»; -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αν. Καθηγητού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Συχνά καυχώμαστε ότι το 98% περίπου των Ελλήνων είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, εννοώντας το ποσοστό αυτών, που έχουν βαπτισθεί σε Ορθόδοξη Εκκλησία. Ωστόσο, όπως έγραψε πρόσφατα ένας Αμερικανός συγγραφέας, που έγινε από Προτεστάντης Ορθόδοξος, ελάχιστοι από τους Ορθοδόξους γνωρίζουν τη θρησκεία τους. Σαν αποτέλεσμα αυτής της άγνοιας, τα έργα και τα λόγια πολλών είναι αντίθετα με τη διδασκαλία της Ορθοδοξίας, ενώ μερικοί πέφτουν και θύματα των αιρετικών. Το ζητούμενο είναι πόσοι από μάς θεωρούν ως χρέος των να είναι «φρουροί της Πίστεως», όπως μάς θέλει η Εγκύκλιος των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848. Γιατί όποιος συναισθάνεται αυτή την ευθύνη, φροντίζει και να μάθη τι είναι αυτό, που καλείται να παραδόση αλώβητο στους απογόνους του. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά παραδείγματα, που μαρτυρούν ότι ο Αμερικανός συγγραφέας έχει δίκαιο. Ας δούμε μερικά. Πρώτο είναι το θέμα των αμβλώσεων, τις οποίες πολλοί υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα (και μερικοί ακόμα και τις νομοθετούν!). Αν και οι Πατέρες της Εκκλησίας τις χαρακτηρίζουν ως φόνους (βλ.π.χ. Κανόνα του Μ. Βασιλείου, 21^ον του Αγίου Ιωάννου του Νηστευτού, 21^ον της εν Αγκύρα Τοπ. Συνόδου και 91^ον της ΣΤ΄ Οικ. Συνόδου). Για μας τους Έλληνες, βέβαια, τέτοιοι φόνοι αποτελούν όχι μόνο ηθικά αλλά και εθνικά εγκλήματα, δεδομένου του δημογραφικού μας προβλήματος.

Του κ. Στέλιου Παπαθεμελή:

Ο ισλαμικός λαθροεποικισμός και δι’ αυτού η αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλοεθνείς, αλλόγλωσσους και αλλοθρήσκους είναι σε καλπάζουσα έξαρση. Ορδές λαθροεποίκων εξακολουθούν να κατακλύζουν τα νησιά μας και το μόνο που κάνει το επίσημο κράτος είναι να αναζητεί σαστισμένο να βρει τρόπους και μέσα, να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να τους παράσχει ιατρική περίθαλψη και διαρκές επίδομα, αγαθά τα οποία όμως δεν τα διασφαλίζει για τους Έλληνες.

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´"

Πράγματι, τόν Ἰαν. 2020 ὁ «πατριάρχης Ἀλεξανδρείας» Θεόδωρος Χορευτάκης μᾶς εἶπε ὅτι «στά ἱερά τζαμιά λατρεύεται ἀπό τό Κοράνι ὁ Θεός!» (https://www.youtube.com/watch?v=IILl1kLSkEY&t=5s , λεπτόν 0.35). Ἄρα εἶναι ὑβριστής τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐδίδαξεν ὅτι Αὐτός εἶναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή καί οὐδείς δύναται νά φθάσῃ εἰς τόν Πατέρα Θεόν παρά ΜΟΝΟΝ διά τοῦ Υἱοῦ, ἐνῷ αὐτός καί οἱ ἄλλοι Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί) κηρύττουν εὐθαρσῶς, δημοσίως καί εἰς παγκόσμιον ἐπίπεδον, ἔργοις καί λόγοις, ὅτι αὐτό εἶναι ψέμμα καί ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι δῆθεν διαφορετικά «μονοπάτια» πού ὁδηγοῦν εἰς τόν Θεόν! Ἐπίσης, τήν 29-11-2025 ὁ Θ. Χορευτάκης ἐδήλωσε τά ἑξῆς: «Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νά ἀφήσουμε, νά ξεχάσουμε διαφορές καί μέ τήν καρδιά μας γεμάτη μέ ἀγάπη μαζί μέ τήν Ρωμαιοκαθολική ἀδελφή Ἐκκλησία νά δώσουμε ἕνα μήνυμα στόν πονεμένο σύγχρονο ἄνθρωπο ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν μένει στήν ἱστορία τοῦ παρελθόντος, ἀλλ’ ἀναλαμβάνει ἀγῶνα νά δώσῃ κουράγιο καί δύναμι γιά τό μέλλον» (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=1Z7Ek2JyGtI , λεπτόν 0.42). Ὁ κ. Χορευτάκης, λοιπόν, ὅπως καί ὅλοι οἱ Οἰκουμενισταί (=Σατανισταί), προτείνει (1) νά ξεχάσουμε τίς αἱρέσεις, (2) νά ξεχάσουμε τήν Ἱστορίαν, δηλαδή τήν Ἱεράν Παράδοσιν, καί (3) νά ἔχουμε τόν Παπισμόν «ἀδελφήν Ἐκκλησίαν»! Πρέπει ὅλοι οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί ν' ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΟΥΝ ΠΑΡΑΥΤΑ ἀπό αὐτούς, ἤτοι νά διακόψουν ἀμέσως πᾶσαν κοινωνίαν μέ αὐτούς, σύμφωνα μέ ὅλες τίς Γραφές, ὅλες τίς Συνόδους καί ὅλους τούς Ἁγίους, τούς ἀληθινούς ἐννοεῖται καί ὄχι αὐτούς πού μᾶς σερβίρουν οἱ Οἰκουμενισταί, κατά τό «δόξαν παρ' ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44), ἐπειδή τούς ἀκολουθοῦσαν καί τούς ἐγκωμίαζαν! Βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον «Ἡ ἀποτείχισις ἀπό μή κεκριμένους αἱρετικούς εἶναι δόγμα» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2025/07/blog-post_66.html ).

Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´

Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):

Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].

Κάλυμνος 25.01.2020

Του Αγίου Ἐφραὶμ του Σύρου:

«Ἡ καμήλα γονατίζει τὸ βράδυ γιὰ νὰ τὴν ξεφορτώσουν. Καὶ ξαναγονατίζει πάλι τὸ πρωΐ γιὰ νὰ δεχθῆ πάλι τὸ φορτίο στὴν πλάτη της. Ἔτσι κι ἐμεῖς πρέπει νὰ γονατίζουμε πρωΐ καὶ βράδυ σὲ προσευχὴ μπροστὰ στὸν Θεό. Πότε γιὰ νὰ ξαλαφρώσουμε ἀπὸ τὸ φορτίον μας τῶν ἀναγκῶν, τῶν πόνων καὶ τῶν θλίψεων καὶ πότε γιὰ νὰ πάρουμε δυνάμεις γιὰ τὸ νέο φορτίο, ποὺ μᾶς περιμένει».

«ΦΩΤΙΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΨΕΙ»

Ἡ ἐφημερὶς «Ἔθνος τῆς Κυριακῆς», γράφει τὰ ἑξῆς: «Φωτιὰ θὰ πέσει νὰ μᾶς κάψει, χριστιανοί! Δὲν φτάνει ποὺ οἱ Γερμανοὶ Λουθηρανοὶ ἔβγαλαν γυναίκα ἀρχιεπίσκοπο, χωρισμένη καὶ μητέρα 4 παιδιῶν. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ Σουηδοὶ τοὺς ξεπέρασαν, ἐκλέγοντας ἐπίσκοπο Στοκχόλμης μιὰ δεδηλωμένη λεσβία, ποὺ συζεῖ μὲ ἄλλη γυναίκα (ἐπίσης παστόρισσα) κι ἔχουν υἱοθετήσει ἕνα ἀγοράκι! Ἡ… μακαριοτάτη δὲν κρύβει τὴν πολιτική της προτίμηση ὑπὲρ τῶν Σοσιαλδημοκρατικῶν!». Τὸ ὡς ἄνω δημοσίευμα ἀφιεροῦται εἰς τοὺς ἀνὰ τὰ Πατριαρχεῖα Μιτροφοροῦνας ἢ μή, ἐνθέρμους ἐραστὰς τῶν οἰκουμενιστικῶν διαλόγων καὶ «συναδέλφων» τῆς ὡς ἄνω κυρίας. 

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η αποσύνδεση της χριστιανικής ζωής από την Εκκλησία, που σημειώθηκε κατά τους νεώτερους χρόνους, παραμόρφωσε τον Χριστιανισμό και ευνόησε την εκκοσμίκευση. Κι επειδή η εκκοσμίκευση καθιερώθηκε και εμπεδόθηκε πρώτα στην Δύση, για να διαδοθεί ως εισαγόμενη και στην Ανατολή, η υπεροχή των δυτικών στην κατάσταση αυτή ήταν ευνόητη. Γι αὐτό οι εκκοσμικευόμενες κοινωνίες της Ανατολής είναι φυσικό να μειονεκτούν απέναντι στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Δύσεως και να χρειάζονται να τις ακολουθούν διαρκώς ως ουραγοί κατευθυνόμενοι σε αδιέξοδο. Περιφρονήσαμε τις αυθεντικές μας ρίζες, απαρνηθήκαμε τον πνευματικό μας πλούτο, λησμονήσαμε τον υπερβατικό προσανατολισμό μας και θελήσαμε να εκσυγχρονιστούμε περπατώντας ξιπόλητοι στα αγκάθια της εκκοσμικεύσεως.

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΝΤΩΝ ΤΗΝ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Αθανασίου Μηνά

 «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου» Οἱ προφῆτες ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος ἡμῶν· οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβον τήν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Παρακλήτου καί τήν μετέδωσαν στούς Ἁγίους Πατέρας, τούς συγκροτήσαντας τήν Ἁγίαν Δ’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἑορτάζουμε σήμερα. Τό φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔλαμψε στίς καρδιές τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί ἐδογμάτισαν καί ὁμολόγησαν τήν Ὀρθόδοξον πίστιν περί τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, κηρύττοντας τό μυστήριον τῆς ἐν Χριστῷ Οἰκονομίας. Ἑπίσης, διετράνωσαν ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι καί πίστιν τήν Ὀρθόδοξον γιά τό πανάγιον πρόσωπον τῆς Ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, γράψαντες καί κηρύττοντας τό :«οὔτω παρθένος ἔτεκες καί παρθένος ἔμεινας...δικαιοσύνης ἀνέτειλεν ἥλιος...». Οἱ ἱερότατοι θεοφόροι Πατέρες ἐδείχθησαν, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι περικείμενοι, μυρίπνοα δοχεῖα τοῦ Παρακλήτου διδάσκοντες στόν κόσμο τά θεόπνευστα τῶν Ἀποστόλων σωτηριώδη μηνύματα. Ἀνεδείχθησαν φῶς Χριστοῦ διότι μέ τό φωτεινό παράδειγμά τους μετέδωσαν τό φῶς τῆς ἀληθείας καί φώτισαν καί φωτίζουν ὅλους ὅσους εὑρίσκονταν καί εὑρίσκονται εἰς τό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης. Κηρύττοντας λοιπόν ἔτσι, προσέθεταν φανερά πρῶτα-πρῶτα τήν θείαν Ἀποκάλυψιν, γιά τό προσκυνητό Ὄνομα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν θεολογία-δογματική διδασκαλία, ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Ὁδός, ἡ Ζωή καί τό Φῶς. ὉΚύριος Ἰησοῦς Χριστός πού ἐνῶ εἶναι ὁ προαιώνιος Υἱός καί Λόγος τοῦ Πατρός, ἔγινε γιά μᾶς καί Θεολόγος, ὁ ὁποῖος ἐνῶ εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἀλήθεια, ἔγινε γιά χάρη μας, κήρυκας τῆς ἀληθείας πού ἦρθε στόν κόσμο γι’ αὐτό ἀκριβῶς· γιά νά μαρτυρήσει γιά τήν ἀλήθεια, τοῦ ὁποίου τήν ἀληθινή φωνή ἀντιλαμβάνεται ὅποιος εἶναι ἀπό τήν μερίδα τῆς ἀληθείας καί τήν ζητάει πραγματικά. Αὐτό ἀκριβῶς προσπάθησαν νά ἀμφισβητήσουν, προβάλλοντας δόλια καί βλάσφημα διδάγματα ὅλοι αὐτοί οἱ αἱρεσιάρχες, σέ ἀντίθεση πρός τά εὐαγγελικά δόγματα καί διδάγματα. Ὅπως φαίνεται ἀπό τά πρακτικά τῆς Συνόδου, οἱ αἱρετικοί ἀντέλεγαν μέ θράσος καί δόλο στά σοφά λόγια τῶν θεοφόρων Πατέρων καί ἑπομένως στόν Χριστό τῆς Ἀποκαλύψεως, τόν Θεό τῶν πνευματοφόρων Πατέρων, πού ὁ Παράκλητος-ἡ Ἐκκλησία, τούς ἀποκαλεῖ «σεῖς εἴστε τό φῶς τοῦ κόσμου». Ἐκεῖνος, ἁγία γερόντισσα, πού ἔχει μέσα του τόν Χριστό, κατέχει τήν ἔλλαμψη τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός κράζει καί φωνάζει μέ ἔκπληξη καί μεγάλη κατάνυξη «ἀββᾶ ὁ Πατήρ»· γίνεται ὡς ὁ ἄνθρωπος πού ἄναψε μέσα στά σπλάχνα του φωτιά θεϊκή, καί καθώς λούζεται μέ ἀκατάπαυστα δάκρυα καί δροσίζεται ἀπό αὐτά (Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης), ἀνάβει δυνατότερα τήν φωτιά τοῦ πόθου του. Χύνει τότε περισσότερα δάκρυα καί μ’ αὐτά πλένεται καί ἀστράφτει πιό λαμπρά καί ὁλότερα γίνεται φῶς. «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου». Οἱ ψυχές ἀδελφοί, πού ἔφτασαν στά ἄκρα τῆς καθαρότητος καί ἀνέβηκαν σέ μεγάλο ὕψος σοφίας καί γνώσεως (Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης), μοιάζουν κατά ἄμεσο σχεδόν τρόπο μέ τά Χερουβείμ, ἀφοῦ πλησιάζουν τήν Πηγή, τόν Τριαδικόν Θεόν καί δέχονται τήν Ἀποκάλυψη τῆς ἄμεσης ἐποπτείας· καταφωτίζονται ἄμεσα, συνήθως, ἀπό τήν ἴδια τήν Θεαρχία στίς θεῖες θεωρίες, σέ μία ὑπέρτατη ἀνάταση, δηλαδή στῶν ἀθεάτων τά κάλλη (π. ΣαράντηςΣαράντος). Καί-ὦ τοῦ θαύματος!- μέσα σ’ αὐτό τό φῶς ἐποπτεύει ὁ κάθε Ὀρθόδοξος πιστός ἐν Χάριτι Θεοῦ τά ὑπερκόσμια πράγματα. Καί μέσῳ τοῦ ἁγιασμένου νοῦ καί τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς του, προσφέρει στόν Θεό καί τόν Χριστό ὅλη τήν κτίση, τήν ὁποία ἀγαπᾶ, φυλάττει καί ἁγιάζει, γιά νά ἀποδειχθεῖ ὅτι φέρει ἀκριβή τήν θεία εἰκόνα. Ὁ νοῦς πού καταξιώθηκε ἀκριβῶς ἐκεῖνο τό φῶς, διαβιβάζει πολλά σημάδια τοῦ θείου κάλλους καί στό συνδεδεμένο μ’ αὐτό σῶμα, ὡς ἐνδιάμεσο μεταξύ τῆς θείας ἀκτίστου Χάριτος καί τῆς παχύτητας τῆς σάρκας, χορηγῶντας τή δύναμη καί γιά τά ἀδύνατα (βλέπε συζήτηση Ἁγίας Εὐφημίας μέ τόνἍγιον Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη). «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶςτοῦ κόσμου». Ἡ ψυχή μας, χριστιανοί μου, εἶναι μία ὀντότητα πολυδύναμη καί χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανο τό σῶμα πού δημιουργήθηκε καί ζεῖ μαζί της. Ποιά λοιπόν εἶναι τά μέλη πού χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανα γιά νά ἐνεργεῖ ἡ δύναμή της, ἐκείνη πού ὀνομάζουμε νοῦ; Πολλά λέγονται καί γράφονται καί πάμπολες θεωρίες καί διαφωνίες ὑπάρχουν ἤ ἀκούγονται. Ἐν τούτοις, ἐμεῖς ἀδελφοί, διδαχθήκαμε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Πλάστη τοῦ ἀνθρώπου, πού λέει στά Εὐαγγέλια, ὅτι δέν εἶναι τά εἰσερχόμενα ἀπό τό στόμα ἀλλά τά ἐξερχόμενα πού μολύνουν τόν ἄνθρωπο· γιατί ἀπό τήν καρδιά βγαίνουν οἱ λογισμοί1. Λέγει καί ὁ Μέγας Μακάριος: «Ἡ καρδιά εἶναι ὁ ἡγεμόνας ὅλης τῆς ὑπάρξεως. Κι ὅταν κυριαρχήσει ἡ Χάρη σέ ὅλα τά μέρη τῆς καρδιᾶς, τότε βασιλεύει πάνω σέ ὅλους τούς λογισμούς καί σέ ὅλα τά μέλη. Γιατί, ἐκεῖ εἶναι ὁ νοῦς καί ὅλοι οἱ λογισμοί τῆς ψυχῆς». Ἔτσι, σεβαστή γερόντισσα, Αὐτός πού εἶπε: «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου», παρακαλεῖ τόν καθένα μας: «Υἱέ, δός μοι, σήν καρδίαν» καί «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». Φρονοῦμε ἐν τούτοις, γενόμενος ἄνθρωπος ὁ Θεός Λόγος ἀναμφιβόλως «ἑαυτόν ἐκένωσεν»2 καί εἶναι μυστήριον μέγα τό πῶς ἐξακολούθησε νά παραμένει διαρκῶς καί ἀναλλοιώτως, Θεός, ζῶντας στό ἀπειροελάχιστο καί ὀστράκινο ἀνθρώπινο ὄν. Θαυμαστός ὁ Θεός ἡμῶν· ὅλη ἡ Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει τόν κόσμον γιά μετάνοια καί τήν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου· ὅλη ἡ Καινή Διαθήκη προσφέρει δωρεάν δι’ Ἰησοῦ Χριστοῦ αὐτήν τήν μετάνοιαν δωρεάν. Χρειάζονται ὅμως δύο παράγοντες· ἡ θεία Χάρις καί ἡ ἀνθρωπίνη προαίρεσις. Μακάρι! Ἰησοῦ Χριστέ, Θεέ μου. Ἀμήν

«Κύριε, Κύριε,

ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καί ἴδε» σέ ποία ἀξιοθρήνητη κατάσταση ἔχει φθάσει ἡ πρωτόθρονη ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί γενικότερα. Διά τάς ἁμαρτίας μας καί διά τήν ἀμέλειά μας παρεχώρησες νά ἐπικρατήσει καί νά κυριαρχήσει ἡ φοβερή αὐτή παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔτσι ὥστε νά εἴμαστε ἀναπολόγητοι ἐνώπιόν Σου. Κλῆρος καί λαός ἐγκαταλείψαμε τήν ὁδόν τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί «ἐπορεύθημεν ἐν τοῖς θελήμασιν τῶν καρδιῶν ἡμῶν». Ἔπαυσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας νά ἀποτελοῦν γιά μᾶς παραδείγματα καί πρότυπα πρός μίμηση στούς μέχρι θανάτου ἀγῶνες των γιά τήν διαφύλαξη τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως. Πατοῦμε ἀνερυθριάστως ἐπάνω στά αἵματα τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς Ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι ὑπέρ Αὐτῆς, διά πυρός καί σιδήρου καί ὕδατος ἐτελειώθησαν. «Ἀλλ᾽ ἱκετεύομε τήν Σήν ἀνείκαστον ἀγαθότητα. Φεῖσαι ἡμῶν, Κύριε, κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καί σῶσον ἡμᾶς» ἀπό τήν φοβερή αὐτή λύμη τῆς παναιρέσεως του Οικουμενισμού, καί ἀνάδειξε στούς ἐσχάτους αὐτούς χρόνους τῆς γενικῆς ἀποστασίας, στούς ὁποίους ζοῦμε, ἁγίους καί ἀξίους ἱεράρχες, ἀληθινούς μιμητές τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Απορρίπτουμε την αίρεση του Οικουμενισμού υπό όλες τις μορφές του :

α'. την παρουσία των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών», 

β' την αίρεση, κατά την οποία η Ορθοδοξία αποτελεί μόνο ένα μέρος της Εκκλησίας, 
γ΄ την αίρεση, κατά την οποία όλες οι χριστιανικές ομολογίες είναι κλάδοι της Μίας Εκκλησίας, 
δ', την αίρεση, κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία Εκκλησία μεταξύ πολλών άλλων «οικογενειών Εκκλησιών», οι οποίες αποτελούν μαζί την Μία Εκκλησία, 
ε΄ την αίρεση, κατά την οποία η ενότης της Εκκλησίας έχει απολεσθεί. Η Εκκλησία, σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, είναι Μία και Μοναδική, επειδή η Κεφαλή της είναι Μία, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Η ενότης της Εκκλησίας εκφράζεται δια της ενότητος της πίστεως, της λατρείας και της διοικήσεως και δια της υπακοής των πιστών στην ιεραρχία της, εφ’ όσον η ιεραρχία διατηρεί την ενότητα της πίστεως. 
στ', την αίρεση, κατά την οποία η Εκκλησία είναι «διηρημένη σε χριστιανικές ομολογίες», και ότι τώρα εμείς, ως δήθεν «νέοι πατέρες», θα πρέπει να «επανεύρουμε την ενότητά της» διά του «δογματικού μινιμαλισμού», με το να αποδεχτούμε δηλ. ως βάση της ενώσεως των ορθοδόξων με τις αιρέσεις μία μινιμαλιστική πίστη, δηλ. μόνο την πίστη στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό ως Σεσαρκωμένο Θεό και Σωτήρα, παραβλέποντας όλα τα υπόλοιπα δόγματα της Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης της μυστηριακής ιερωσύνης, των ιερών εικόνων, της ακτίστου Χάριτος, της τιμητικής προσκυνήσεως των Αγίων κλπ. 
ζ'. την αίρεση, κατά την οποία υπάρχει μία «αόρατη ενότητα» της Εκκλησίας, μέσω της κοινής πίστεως στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό, ως Κύριο και Σωτήρα, και ότι αυτήν (την «αόρατη ενότητα») θα ακολουθήσει μία «ορατή ενότητα», η οποία θα εκπληρωθεί διά της ενώσεως των «ομολογιών» (ενότης εν τη ποικιλία των δογμάτων και παραδόσεων). 
η', την αίρεση, κατά την οποία αρκεί να πιστεύει κανείς στην Αγία Τριάδα και στον Κύριο Ιησού, ως Θεό και Σωτήρα, για να ανήκει στην Εκκλησία. Δηλ. η Εκκλησία θεωρείται ως σύναξη όλων των χριστιανικών «ομολογιών».

Μακρυγιάννης:

 Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον. Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα: "Δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάνουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν ἔχομεν….

Οι Ορθόδοξοι Μπροστά στο Χάος της «Νέας Εποχής» -- του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού

 1. Η εποχή μας σφραγίζεται καθοριστικά από μια νέα ιστορική συγκυρία, τη Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων, ως στρατιωτικοπολιτική έκφραση της Νέας Εποχής, που ορίζεται αφετηριακά από τον πόλεμο του Κόλπου και την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», το κενό του οποίου έσπευσε να καλύψει η αναδυθείσα παγκόσμια Μονοκρατορία, η Pax Americana, που μεταφέρει τον κόσμο μας αναδρομικά στην ενότητα της Pax Romana και σ’ ό,τι αυτή μπορεί να περικλείει για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η ανθρωπότητα εντάχθηκε σ’ ένα παγκόσμιο σύστημα πολιτικής και αξιών, που ελέγχει και διαμορφώνει καθολικά, μέσω της ενιαιοποιούμενης παιδείας και των κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τον άνθρωπο και την κοινωνία ως πλανητικό άνθρωπο και πλανητική-ολιστική κοινωνία.

Η Ελλάς, κράτος πολυεθνικόν!

Καθ΄ ην στιγμήν η Ελλάς υποχωρεί και ταπεινούται εις κάθε τομέα, εφ΄ όλης της γραμμής των εθνικών θεμάτων, και ενώ εκδηλούται γενική διάλυσις και παρακμή της Χώρας, έχομεν τώρα το συμπλήρωμα: Δια νομοσχεδίου νομιμοποιούνται οι μετανάστες εις την Χώραν μας! Συνεπώς ανατρέπεται η δημογραφική τάξις και νοθεύεται η πληθυσμιακή αναλογία εις την χώραν μας. Η Ελλάς αποδεχομένη την τοιαύτην εξέλιξιν και νομιμοποιούσα  την πανσπερμίαν των ξένων, μετατρέπεται εις χώραν μεταναστών,  λαθρομεταναστών και γενικώς αλλοδαπών! Δεν είχομεν αμφιβολίαν δια την πορείαν αυτήν του ολέθρου. Από 34 ετών επετράπη εις τους Αλβανούς να κατακλύσουν ανεξελέγκτως την Χώραν. Άκρα αβρότης επεδεικνύετο προς αυτούς, και όταν ακόμη επεδίδοντο εις πρωτοφανείς κακουργίας κατά των Ελλήνων. Εις την απορίαν, διατί ενεργούν κατ΄ αυτόν τον τρόπον αι αρχαί, εδόθη κατά τα τελευταία έτη απάντησις, όταν απεκαλύφθη ότι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις εχρηματοδοτούντο αφειδώς από την Αμερικήν και την Ευρώπην δια την υποδοχήν και εγκατάστασιν των λαθρομεταναστών, όπερ εκρατήθη μυστικόν. Ήδη το έγκλημα συμπληρούται δια του νέου νομοσχεδίου. Η Πατρίς μας μετατρέπεται εις πολυεθνικόν Κράτος, με όλας τας εντεύθεν τραγικάς συνεπείας. Όταν θα κληθώμεν να αντιμετωπίσωμεν τας συνεπείας αυτάς, μάλλον θα είναι αργά. Ίσως θα είναι αργά και όταν οι μειοψηφούντες Έλληνες θα ζητήσουν από τους συνεργούς να δώσουν λόγον των πράξεών των…

π. Θεόδωρος Ζήσης: «Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε:

“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη».

ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ -- Του Φώτη Κόντογλου

Περπατώντας σε βουνά και σε λαγκάδια

Περπατούμε ανάμεσα σε βουνά και σε μικρά καμποβούνια. Περνούμε μέσα από κλεισούρες. Δρόμο παίρνουμε, δρόμο αφήνουμε. Είναι πρωί. Ο ήλιος βρίσκεται ως τρία μπόγια ψηλά. Πέρα φαίνονται τα βουνά, το’να πίσω απ’ τ’ άλλο. Από πίσω μας αφήσαμε άλλα βουνά. Τι είναι αυτά τα ελληνικά βουνά! Δεν είναι βράχοι και χώματα σωριασμένα, όπως σε άλλα μέρη· είναι ζωντανά· είναι ψυχές. Θαρρείς πως σε κοιτάζουνε. Κάποια απ’ αυτά θαρρείς πως κάθονται συλλογισμένα όπως οι άνθρωποι. Και τα σχέδιά τους είναι πολύ έμορφα και πολύ παράξενα. Άλλο στέκεται με όρθιο κεφάλι, παλληκαρόβουνο, κι αγναντεύει τον κάμπο, άλλο έχει γυρτή στο πλάγι την κεφαλή του, σαν να’ ναι παραπονεμένο, άλλο έχει ξαπλωμένο το κορμί του σαν τον άνθρωπο που ξεκουράζεται, άλλο θαρρείς πως τεντώνει τον λαιμό του για να κοιτάξει πίσω από τ’ άλλα που βρίσκονται πιο μπροστά, κι από πίσω απ’ αυτό προβάλλει το κεφάλι του άλλο, και πιο μακριά άλλα, πολλά βουνά. Τα πιο έμορφα είναι όσα είναι ξεμοναχιασμένα, αποτραβηγμένα από τ’ άλλα, κι αυτά είναι τις περισσότερες φορές στρογγυλά και μυτερά στην κορφή και στέκουνται μέσα στον αγέρα σαν να’ναι από κρούσταλλο. Σχεδόν όλα είναι σπάνια και σταχτιά, χωρίς δέντρα. Μονάχα εδώ κι εκεί, χαμηλά στα ριζοβούνια που ζώνουνε το μεγάλο βουνό, όπως ζώνουμε το κάστρο οι πύργοι κι οι τάμπιες, βλέπεις κανένα δένδρο μοναχιασμένο, ή πέντ’-έξι μαζί κοντά-κοντά, σαν να κουβεντιάζουνε. Από μακριά, τα βουνά φαίνουνται αλλιώς, κι αλλιώς τα βλέπεις σαν πας κοντά. Οσο τα σιμώνεις, ολοένα αλλάζουνε όψη. Εκεί που το’βλεπες πριν στρογγυλό κι όρθιο, αρχίζει σιγά-σιγά και μακραίνει. Πολλές φορές, ενώ στην αρχή έβλεπες πως έχει μια κορυφή, σε λίγο φανερώνεται στα μάτια σου κι άλλη, που ήτανε κρυμμένη. Γι’ αυτό, φαίνονται σα να σαλεύουνε, σα να’ναι ζωντανά.

ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων

Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστραεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα: (1) νόθευσις της εις τον Θεόν πίστεως (δια της διαδόσεως των διαφόρων αιρέσεων και δη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού)· (2) αντικατάστασις ανωτέρων ιδεωδών με υλιστικά φρονήματα (δια της προωθήσεως του κομμουνισμού, του ευδαιμονισμού, της σαρκολατρείας κ.ά.)· (3) χλευασμός της ηθικής και προώθησις διαστροφών, όπως είναι η ομοφυλοφιλία· (4) επιβολή του γλωσσικού χάους· και (5) χονδροειδείς προδοσίαι εις τα εθνικά θέματα, με αποκορύφωμα την προδοσίαν της Κύπρου το 1974, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερον, εφόσον εγκατελείψαμεν την νήσον εις το έλεος του Αττίλα και των μισελλήνων Σιωνιστών του τύπου Κίσσινγκερ. Μετά απ’ όλα αυτά τα κακά, ετοιμάζουν τώρα και το χειρότερον: την πλήρη υποταγήν εις τον Σιωνισμόν. Μέχρι τούδε, υπήρχε (θεωρητικώς τουλάχιστον) η παρηγορία ότι αν μία κυβέρνησις αντιστρατεύηται την θέλησιν του λαού, θα τιμωρηθή εις τας επομένας εκλογάς. Ηδύνατο, δηλαδή, ο λαός να ζητήση ευθύνας από την κυβέρνησίν του δια προδοσίας, σφάλματα και παραλείψεις. Από τούδε και εις το εξής, τα μεγάλα θέματα θ’ αποφασίζωνται από την παγκόσμιον κυβέρνησιν, η οποία ουδόλως θα λαμβάνη υπ’ όψιν την θέλησιν του Ελληνικού λαού. Οι πολιτικοί της δεκάρας, μαριονέτται εις τας χείρας των Σιωνιστών, ψευδοδιανοούμενοι, ψευδο-εχθροί των δικτατοριών και ψευδο-υπερασπισταί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μάς προετοιμάζουν ν’ αποδεχθώμεν την παγκόσμιον δικτατορίαν του Αντιχρίστου με ψευδο-επιχειρήματα, όπως «χάριν της ειρήνης» και άλλα φληναφήματα. Εις τους δυσκόλους αυτούς καιρούς, η Εκκλησία θα ηδύνατο να διαδραματίση σωτήριον ρόλον. Δυστυχώς, όμως, λείπουν σήμερον τα εκκλησιαστικά αναστήματα, που θα ηδύναντο να κονιορτοποιήσουν τα δυσώδη σχέδια των αδυσωπήτων εχθρών της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος. Μεμονωμέναι αντιστάσεις, όπως αυτή της Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους, είναι θεάρεστοι και αξιέπαινοι, αλλά δυστυχώς προσκρούουν εις το διεφθαρμένον κατεστημένον, το οποίον απαντά με διωγμόν. Δυστυχώς, η Εκκλησία σιωπά, κατά κανόνα, όταν βεβαίως δεν συμπλέη και δεν πρωτοστατή εις την επικράτησιν του κακού. Άραγε, πέραν κάποιων χλιαρών διαμαρτυριών επί μεμονωμένων ζητημάτων από μεμονωμένα άτομα, θα ευρεθή κάποιος Μακρυγιάννης να είπη ολόκληρον την αλήθειαν και με συνέπειαν να αναλάβη πρωτοβουλίαν δι’ ένα ανένδοτον αγώνα κατά της επερχομένης ολοκληρωτικής καταστοφής; Εάν ευρεθή, τότε πιστεύομεν ότι θα έχη την ευλογίαν του Θεού και το εγχείρημά του θα ευοδωθή. Εάν δεν ευρεθή, τότε θα είμεθα όλοι, άλλος περισσότερον και άλλος ολιγώτερον, ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

«Ορθ. Τύπος» αριθ. φ. 1734.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΙΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΔΕΝ ΗΤΟ ΠΑΡΟΥΣΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

 

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ καί πρωτάκουστα, «αἰσχύνης γέμοντα», ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς εἶναι ὅσα ἐτελέσθησαν κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου πάπα Φραγκίσκου Α’, προεξάρχοντος δυστυχῶς τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου Α’, μετά τῆς συνοδείας ἐκπροσώπων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὄχι, δέν ἦταν ἐκεῖ παροῦσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῶν μεγάλων ὁμολογητῶν τῆς πίστεως ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ: Τοῦ Μ.Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν ἐπί τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων, τῶν ὁσιομαρτύρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καντάρας τῆς Κύπρου, τῶν ἐν τοῖς χρόνοις ἡμῶν σφαγιασθέντων Σέρβων Ὀρθοδόξων ἀπό τούς «Καθολικούς» Οὐστάσι τῇ ὑποκινήσει τοῦ καρδιναλίου, καί τώρα «ἁγίου» τῶν Παπικῶν, Στέπινατς.

Εἶναι δυνατόν οἱ σφαγιασθέντες «ὥσπερ ἄρνες» ἀπό τούς παπικούς νά ἔστειλαν ἐκπροσώπους, χαίροντες ἐπί τῇ ἐνθρονίσει τοῦ σφαγέως των; Εἶναι δυνατόν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος πού προειδοποίησε τους Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἐπί τῇ ἀφίξει τῶν παπικῶν και φιλοπαπικῶν ἐπί Βέκκου λέγοντας ὅτι «ἔρχονται οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου», νά συμμετεῖχε ἐγκρίνοντας τήν ἐνθρόνιση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Υἱοῦ Της, χωρίς μέχρι τώρα ἐπί χίλια ἔτη ἀπό τοῦ σχίσματος νά ὑπάρξη ἴχνος μετανοίας;

ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Είμαστε χριστιανοί; Ξενίζει το ερώτημα. Κι είναι πράγματι κάπως αναπάντεχο, τουλάχιστον για το περιβάλλον και την εποχή μας. Χρειάζεται ερώτημα; Και βέβαια είμαστε χριστιανοί! Έτσι γεννηθήκαμε. Μ’ αυτό το φρόνημα ανατραφήκαμε, αυτό δηλώνει η ταυτότητά μας. Κι όμως είναι χρήσιμο και αναγκαίο κάποιες φορές να προβληματίζεται κανείς ακόμη και για τα αυτονόητα. Λοιπόν, είμαστε χριστιανοί; Τι μας λέει η συνείδησή μας, τι απαντά η καρδιά μας; Τι αποδεικνύει η ζωή μας; Δεν είναι εύκολο να πεις πως είσαι χριστιανός, όταν αναλογισθείς ότι αυτή η ιδιότητα σε συνιστά ως γνήσιο αντίγραφο του Ιησού Χριστού, ως ένα μικρό μικρό Χριστό. Ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος, του οποίου την καρδιά πύρωνε η αγάπη του Χριστού, ομολογεί ότι «μεγέθους εστίν ο χριστιανισμός», είναι μεγάλο πράγμα ο χριστιανισμός. Πως, λοιπόν, να το προσμετρήσει και πως να το επωμισθή η δική μας αδύναμη ύπαρξη;

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control."

Εἴδησις: «Πέρασε ωστόσο επειδή απαιτούνταν απόλυτη πλειοψηφία όλων των ευρωβουλευτών για να απορριφθεί».

Ἄκρως γελοία δικαιολόγησις πού μόνον σέ τετράποδα θά μποροῦσε ν' ἀπευθυνθῇ! Διότι ὅταν προτείνεται ἕνας νέος θεσμός, ὁ ὁποῖος ἀντικαθιστᾶ κάποιον ἄλλον πού προέβλεπε τά ἀκριβῶς ἀντίθετα, αὐτός εἶναι πού χρειάζεται τοὐλάχιστον τό 50% γιά νά περάσῃ, καί ὄχι τοὐλάχιστον τό 50% γιά ν' ἀπορριφθῇ! Οἱ δικτατορίσκοι τῆς ΝΤΠ ἐφήρμοσαν ἐν προκειμένῳ τό γνωστόν: «κορώνα κερδίζω, γράμματα χάνεις!» Μόνον διεστραμμένοι Φασῖσται - Σατανισταί πού ἐργάζονται νυχθημερόν ὑπό τίς διαταγές του Διεθυντηρίου τῆς ΝΤΠ ψηφίζουν τέτοια νομοθετήματα πού καταργοῦν τήν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν! Ντροπή τους!

Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)

«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»

Ὁ Χριστός ἦλθε καί ἐκήρυξε ὁ Ἴδιος τό μυστήριον τῆς μετανοίας καί σωτηρίας ἀλλά δέν τούς κέρδισε ὅλους· κάποιοι κακοπροαίρετοι Τόν ἀρνήθηκαν καί πολέμησαν μέ κακία τήν θεία Του Ἐνανθρώπησιν καί τό Μυστήριον τῆς μετανοίας. Ὁ Μεσσίας ἦλθε νά μᾶς πεῖ γιά τήν Ἀλήθεια, ὅτι χωρίς Αὐτήν δέν ὐπάρχει  ἀληθινή ἐλευθερία· «γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί αὐτή ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Ρωτάει τούς Φαρισαίους: «Διατί διαλογίζεσθε εἰς τάς καρδίας σας σκέψεις κακοπροαιρέτους;»

Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control.

Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control. Τον νόμο που επιτρέπει σε Google, Meta και Microsoft (προς το παρών, θα προστεθούν και άλλοι), να σαρώνουν αυθαίρετα τα ιδιωτικά μας μηνύματα χωρίς δικαστική απόφαση και ένταλμα.

Το κοινοβούλιο είχε καταψηφίσει τον ίδιο νόμο τον Μάρτιο του 2026 με 311 ψήφους κατά και 228 υπέρ.

Τον ανέστησαν όμως πρόσφατα μέσω διαδικαστικού τεχνάσματος, αλλάζοντας τους κανόνες ψηφοφορίας και προγραμματίζοντάς την ψηφοφορία τελευταία ημέρα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν το μισό κοινοβούλιο είχε ήδη φύγει.

 

Εδώ είναι το αντιδημοκρατικό σκάνδαλο: 314 ευρωβουλευτές ψήφισαν κατά. Μόλις 276 ψήφισαν υπέρ. Πέρασε ωστόσο επειδή απαιτούνταν απόλυτη πλειοψηφία όλων των ευρωβουλευτών για να απορριφθεί, όχι απλώς πλειοψηφία των παρόντων.

Περισσότεροι άνθρωποι ψήφισαν όχι παρά ναι. Πέρασε παρόλα αυτά. Επιβλήθηκε μέσω επείγουσας διαδικασίας ακριβώς πριν την καλοκαιρινή διακοπή, όταν οι απουσίες είναι στο μέγιστο και η προσοχή στο ελάχιστο.

Η ίδια η εισηγήτρια του νόμου, Birgit Sippel, τον χαρακτήρισε «αθέμιτο τέχνασμα» και αρνήθηκε να τον στηρίξει.

 

Από εδώ και πέρα, η Meta (Facebook, Instagram κ.λ.π.), η Google (και όλα τα κινητά με android) η Microsoft (είναι το χειρότερο όλων όσων δεν έχουν λειτουργικά Linux) και σίγουρα θα προστεθούν και άλλοι κολοσσοί, μπορούν να διαβάζουν τα μηνύματά μας χωρίς κρυπτογράφηση. Χωρίς δικαστική εντολή. Χωρίς να έχεις κάνει τίποτα. Εκείνη η συνομιλία με τον γιατρό σου. Το μήνυμα στον δικηγόρο σου. Αυτό που γράφεις στον/στην σύζυγό σου, στα παιδιά σου, η τυχόν συζήτηση με τον πνευματικό σου. Όλα αυτά, τώρα, μπορούν να διαβαστούν.

Τι σημαίνει πρακτικά και άμεσα αυτός ο νόμος απλά για εμάς τους πολίτες; Πείτε ότι μια μητέρα στέλνει στον αδελφό της φωτογραφία του μωρού της στο μπάνιο μέσω Messenger ή email. Ο αλγόριθμος σαρώνει, ανιχνεύει γυμνό ανηλίκου και το μαρκάρει ως ύποπτο.

Τότε η φωτογραφία, χωρίς να το εγκρίνει η μητέρα του μωρού, φτάνει σε κάποιον άγνωστο moderator για «αξιολόγηση». Αν αυτός ο moderator κρίνει τη φωτό ύποπτη, η φωτογραφία ταξιδεύει ξανά σε άλλους «αξιολογητές κινδύνου». Ενδιάμεσα κανείς δεν αξιολογεί τους «αξιολογητές κινδύνου.»

Ο λογαριασμός της μητέρας κλειδώνεται, η αστυνομία ενημερώνεται, η συσκευή μπορεί να ελεγχθεί. Χωρίς η μητέρα να ξέρει γιατί. Χωρίς να υπάρχει ένταλμα δικαστή.

 

Αυτό είναι το σημερινό δυστοπικό σενάριο. Το αυριανό είναι χειρότερο. Αύριο αρκεί μια αλλαγή ορισμού και να αρχίσει η σάρωση για «παραπληροφόρηση». Μεθαύριο για «εξτρεμιστικό περιεχόμενο». Θυμηθείτε ότι παρόμοιο νόμο περί εξτρεμιστικού περιεχομένου έχει ήδη ψηφιστεί στη Ελληνική Βουλή από την Ν.Δ. ΠΑΣΟΚ και ΝΙΚΗ με το Νόμο 5067/2023. Κάναμε έκκληση τότε για το ολέθριο λάθος, το οποίο επέβαλε στους υπαλλήλους των Παρόχων διαδικτύου να ελέγχουν αυθαίρετα τις καταχωρήσεις μας για τρομοκρατικό περιεχόμενο κ.λ.π. σήμερα αυτό το έγκλημα προχώρησε ένα βήμα παραπάνω στην Ε.Ε.

Ποιος ορίζει τι είναι παραπληροφόρηση ή εξτρεμιστικό, ή τρομοκρατικό περιεχόμενο δε χρειάζεται να το πούμε. Πάνω από 800 ερευνητές κυβερνοασφάλειας και κρυπτογράφησης από 35 χώρες, υπέγραψαν ανοιχτές επιστολές κατά αυτού του νόμου.

Ισχυρίζονται πως η σάρωση δεν μπορεί να διαχωρίσει το νόμιμο από το παράνομο περιεχόμενο χωρίς να σπάσει θεμελιωδώς την κρυπτογράφηση. Κι αυτό δημιουργεί «πρωτοφανείς δυνατότητες παρακολούθησης, ελέγχου και λογοκρισίας» με εγγενή κίνδυνο κατάχρησης.

Η Νομική Υπηρεσία του ίδιου του Συμβουλίου λέει ότι η σάρωση χωρίς υποψία παραβιάζει το Άρθρο 7 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Τον δικό τους Χάρτη. Οι δικοί τους νομικοί. Η ΕΕ υποτίθεται ότι ιδρύθηκε για να προστατεύει θεμελιώδη δικαιώματα. Χθες χρησιμοποίησε τους δικούς της κανόνες για να τα ακυρώσει, με νομιμοφανή αντιδημοκρατικά τεχνάσματα. Ουσιαστικά λύγισαν τον νόμο μέχρι να πάρουν αυτό που ήθελαν.

 

Μετά από όλα αυτά πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα προσωπικά μας δεδομένα, και να σκεφτούμε ώριμα τι θα αλλάξουμε στην μεταξύ μας επικοινωνία έτσι ώστε να μην γινόμαστε ένα πιόνι ή δυστυχώς μερικές φορές και ακούσιο γρανάζι αυτού του συστήματος.

Τρόποι υπάρχουν, δυνατότητες τεχνικές υπάρχουν, (χρειάζεται άλλο ολοκληρωμένο κείμενο για να γραφούν), αλλά το σημαντικότερο θέλει απόφαση και αγώνα να ξεβολευτούμε και να βαδίσουμε με ένα νέο τρόπο επικοινωνίας περισσότερο προσωπικό και ασφαλή όσο γίνεται, ξεκινώντας πρώτιστα από τη μεγάλη μας εξάρτησή από το κινητό τηλέφωνό μας. Στην ουσία σπρώχνουν με κάθε τρόπο το κινητό στη γενιά που έρχεται να ολοκληρωθεί ως προθάλαμος του σφραγίσματος.

 

 

Σπυρίδων Αρναούτογλου

Νίκαια 10/7/2026

Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.

Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις. 

(Ο.Τ. 1835)

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Του εν Αγίοις Πατρός ημών Μαξίμου, προς Αναστάσιον Μονάζοντα."

Ἡ παροῦσα ἀνάρτησις θά πρέπῃ νά γίνῃ σημαία ἀπό ὅλους τούς Ὀρθοδόξους στά χρόνια τῆς πνευματικῆς συγχύσεως πού ζοῦμε. Μέ ὤθησε νά συγκρίνω τήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν τῶν ἀληθινῶν ἁγίων στό θέμα τοῦ ποῦ εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ αὐτά πού διδάσκουν καί πράττουν γιά τό ἴδιο θέμα οἱ σημερινοί ψευδο-κανονολόγοι καί ψευδο-άγιοι:

1. Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής (7ος αἰών): «Καθολικήν Ἐκκλησίαν ἐφανέρωσεν ὁ τῶν ὅλων Θεός, ὅτι εἶναι ἡ ὀρθή καί σωτήριος ὁμολογία, τῆς εἰς Αὐτόν πίστεως».

2. Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς (14ος αἰών): «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ».

3. Σημερινοί ψευδο-επίσκοποι καί ψευδο-κανονολόγοι: «Ὅποιος ἀρνεῖται νά ἐμβολιασθῇ εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας» (Σεραφείμ «Πειραιῶς»), «ὁ ἀποτειχισμός εἶναι αἵρεσις καί ὅποιος ἀποτειχίζεται εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας» («ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου» Γεώργιος, «Φλωρίνης» Εἰρηναῖος κ.ἄ.).

4. Ὅλοι, κληρικοί καί λαϊκοί, ὅσοι ἀντιδροῦν δι' ἀποτειχίσεως ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους καί ταυτοχρόνως θεωροῦν «σχισματικούς» τούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους πού θά τολμοῦσαν ν' ἀνατρέψουν τίς ψευδο-συνόδους τῶν Οἰκουμενιστῶν, καί ἄρα ἐν τοῖς πράγμασι (τά λόγια τους δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν, διότι ἀποτελοῦν ἐμπαιγμόν Θεοῦ καί ἀνθρώπων) δέχονται τήν ἀποπομπήν τοῦ Τυχικοῦ ἀπό τήν Ἱ. Μ. Πάφου, ἐπειδή αὐτός ἀρνεῖται νά ὁμολογήσῃ τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου, δηλαδή ἀρνεῖται νά ὁμολογήσῃ τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: «Δεχόμεθα ὅτι ἡ Κανονική Ἐκκλησία εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός καί ἄρα μία ἀπόπειρα ἀνατροπῆς τῶν ἐπισκόπων του καί ἐγκαταστάσεως Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων στίς ἐπαρχίες των θ' ἀποτελοῦσε σχισματικήν ἐνέργειαν καί θά ἔθετε τούς τελευταίους ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας» (π. Ε. Τρικαμηνᾶς, π. Θ. Ζήσης, π. Ἄ. Ἀγγελακόπουλος, π. Μ. Βουλκανέσκου, π. Εὐγένιος, π. Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ.).

Σε αναμονή εποπτείας

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Μπορούσε να αμαρτήσει ο Χριστός; -- Ανδρέου Θεοδώρου, Θεολόγου"

2 Ιουλ 2026

Ἐξαιρετικόν κείμενον - καταπέλτης κατά τῶν αἱρετικῶν!

Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Του εν Αγίοις Πατρός ημών Μαξίμου, προς Αναστάσιον Μονάζοντα."

Ἡ παροῦσα ἀνάρτησις θά πρέπῃ νά γίνῃ σημαία ἀπό ὅλους τούς Ὀρθοδόξους στά χρόνια τῆς πνευματικῆς συγχύσεως πού ζοῦμε. Μέ ὤθησε νά συγκρίνω τήν διδασκαλίαν καί πρᾶξιν τῶν ἀληθινῶν ἁγίων στό θέμα τοῦ ποῦ εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ αὐτά πού διδάσκουν καί πράττουν γιά τό ἴδιο θέμα οἱ σημερινοί ψευδο-κανονολόγοι καί ψευδο-άγιοι:

1. Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής (7ος αἰών): «Καθολικήν Ἐκκλησίαν ἐφανέρωσεν ὁ τῶν ὅλων Θεός, ὅτι εἶναι ἡ ὀρθή καί σωτήριος ὁμολογία, τῆς εἰς Αὐτόν πίστεως».

2. Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς (14ος αἰών): «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ».

3. Σημερινοί ψευδο-επίσκοποι καί ψευδο-κανονολόγοι: «Ὅποιος ἀρνεῖται νά ἐμβολιασθῇ εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας» (Σεραφείμ «Πειραιῶς»), «ὁ ἀποτειχισμός εἶναι αἵρεσις καί ὅποιος ἀποτειχίζεται εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας» («ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου» Γεώργιος, «Φλωρίνης» Εἰρηναῖος κ.ἄ.).

4. Ὅλοι, κληρικοί καί λαϊκοί, ὅσοι δέν ἀντιδροῦν δι' ἀποτειχίσεως ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς ψευδεπισκόπους καί ταυτοχρόνως θεωροῦν «σχισματικούς» τούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους πού θά τολμοῦσαν ν' ἀνατρέψουν τίς ψευδο-συνόδους τῶν Οἰκουμενιστῶν, καί ἄρα ἐν τοῖς πράγμασι (τά λόγια τους δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν, διότι ἀποτελοῦν ἐμπαιγμόν Θεοῦ καί ἀνθρώπων) δέχονται τήν ἀποπομπήν τοῦ Τυχικοῦ ἀπό τήν Ἱ. Μ. Πάφου, ἐπειδή αὐτός ἀρνεῖται νά ὁμολογήσῃ τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμβαρίου, δηλαδή ἀρνεῖται νά ὁμολογήσῃ τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: «Δεχόμεθα ὅτι ἡ Κανονική Ἐκκλησία εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός καί ἄρα μία ἀπόπειρα ἀνατροπῆς τῶν ἐπισκόπων του καί ἐγκαταστάσεως Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων στίς ἐπαρχίες των θ' ἀποτελοῦσε σχισματικήν ἐνέργειαν καί θά ἔθετε τούς τελευταίους ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας» (π. Ε. Τρικαμηνᾶς, π. Θ. Ζήσης, π. Ἄ. Ἀγγελακόπουλος, π. Μ. Βουλκανέσκου, π. Εὐγένιος, π. Σάββας Λαυριώτης κ.ἄ.).

Σε αναμονή εποπτείας

Ο χρήστης Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Μπορούσε να αμαρτήσει ο Χριστός; -- Ανδρέου Θεοδώρου, Θεολόγου"

2 Ιουλ 2026

Ἐξαιρετικόν κείμενον - καταπέλτης κατά τῶν αἱρετικῶν!