Αλλαγή πληθυσμού στην πατρίδα μας

Διώχνουν τους Ελληνες και φέρνουν Πακιστανούς και πάσης προέλευσης αλλοεθνείς και αλλόπιστους στη θέση τους. Αυτό το πλάνο εκτελείται πιστά τα τελευταία χρόνια και για την ολοκλήρωσή του εργάζεται πυρετωδώς και με ιδιαίτερο ζήλο ο ΣΥΡΙΖΑ.
Σχετικά με αυτούς τους σχεδιασμούς είναι όσα είπε ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Δημήτρης Βίτσας σε εκδήλωση της πακιστανικής κοινότητας. Μεταξύ πολλών άλλων, τόνισε: «Ξέρετε ότι υπάρχει ένας καινούργιος νόμος που τον ψηφίσαμε τώρα, το 2019, που λέει ότι όποιος είναι επτά χρόνια στην Ελλάδα και έχει ένα χαρτί, οποιοδήποτε χαρτί, ακόμα και μια επιστολή, ένα γράμμα που έχει στείλει πίσω, παίρνει άλλα τρία χρόνια για να τακτοποιήσει τα χαρτιά του. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα.

Ορθοδοξία και Ελληνισμός στο σύγχρονο κόσμο -- π Γεώργιος Μεταλληνός,

1) Μιλώντας κανείς για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, αγγίζει ένα μυστήριο, ένα θαύμα κυριολεκτικά, πού συντελέσθηκε μέσα στην Ιστορία. Διότι ή ιστορική ένωση των δύο αυτών οικουμενικών μεγεθών προκάλεσε αληθινή κοσμογονία. Δημιούργησε ένα νέο κόσμο, μία αληθινή «Νέα Εποχή». Για να μιλήσω θεολογικά, ξαναδημιούργησε, ανάπλασε τον κόσμο ολόκληρο. Και ή ένωση των δύο αυτών μεγεθών ως πηγή ζωής ανεξάντλητη αρδεύει συνεχώς την παγκόσμια κοινωνία. Στην εποχή μας, όμως, τίθεται με τρόπο οξύ και καθοριστικό το πρόβλημα της συνέχειας του συνδέσμου αυτού, πού τόσο ωφέλησε τον κόσμο.

Δύσκολον κατόρθωµα, ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας -- Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας εἶναι εὔκολος. Ἔχει πολλὲς δυσκολίες καὶ πολλοὺς πειρασμούς. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει ὅτι εἶναι ἀκατόρθωτος ἢ ὁδηγεῖ σὲ κατήφεια καὶ ἀπόγνωση. Κάθε ἄλλο. Εἶναι πορεία ποὺ δίνει χαρὰ καὶ τρέφει ἐλπίδα σωτηρίας. Δημιουργεῖ ψυχικὴ εὐφορία καὶ μεταφέρει τὰ ἐνδιαφέροντα τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀναφερόμενος στὶς δυσκολίες τοῦ ἀγώνα τῆς ἁγνότητας καὶ τὰ μέσα ποὺ χρειάζονται, γιὰ νὰ ἔχει διάρκεια καὶ ἐπιτυχία, λέει τὰ ἑξῆς: «Γνωρίζω τὴ μεγάλη δυσκολία τοῦ πράγματος, γνωρίζω τὴν ἔνταση αὐτῶν τῶν ἀγωνισμάτων, γνωρίζω τὴ σκληρότητα τοῦ πολέμου. Χρειάζεται ψυχὴ ἀγωνιστική, ἀποφασιστικὴ καὶ ριψοκίνδυνη, γιὰ νὰ νικήσει κανεὶς τὶς σαρκικές ἐπιθυμίες. Γιατὶ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ περπατάει κανεὶς πάνω στὰ ἀναμμένα κάρβουνα καὶ νὰ μὴ καίγεται, νὰ βαδίζει πάνω στὸ ξίφος καὶ νὰ μὴ πληγώνεται. Τόσο μεγάλη δηλαδὴ εἶναι ἡ δύναμη τῆς ἐπιθυμίας, ὅση εἶναι ἡ δύναμη τῆς φωτιᾶς καὶ τοῦ σιδήρου.

Εσπερινός Ε-Κυριακής (Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας)

Τη Α΄ (1η) Απριλίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών ΜΑΡΙΑΣ της Αιγυπτίας.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Δευτέρα, 1  Απριλίου 2019                                                                                                              

Μαρία η Οσία Μήτηρ ημών ήτο εκ της Αιγύπτου, ακμάσασα κατά τους χρόνους του μεγάλου Ιουστινιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη φκζ΄ - φξε΄ (527 – 565). Έζησε δε πρότερον αύτη ακολάστως και προκαλούσα εις όλεθρον ψυχικόν πολλούς ανθρώπους δια της αισχράς ηδονής, επί δεκαεπτά έτη, διότι παιδιόθεν εκρημνίσθη εις τας πονηράς πράξεις της σαρκός και έμεινεν εις αυτάς καθ’ όλον αυτό το διάστημα. Ύστερον επεδόθη η μακαρία εις άσκησιν και αρετήν, και τοσούτον υψώθη δια της απαθείας, ώστε περιεπάτει επί των υδάτων και των ποταμών, χωρίς να καταβυθίζηται και όταν προσηύχετο, ίστατο υπεράνω της γης, μετέωρος εις τον αέρα.

MNHMH 1821 -- Γιά νά μήν ξεχνᾶμε!

Τό Μεσολόγγι «Πολιτεία, κράτος τοῦ Θεοῦ»!

Σάββατο τοῦ Λαζάρου πρωΐ, 10 Ἀπριλίου 1826. Ὧρες κρίσιμες γιά τήν Πολιτεία τοῦ νεροῦ, τό ἱερό Μεσολόγγι. Το νεκροδόξαστο Συμβούλιο τῶν Προεστῶν καί Ὁπλαρχηγῶν καλεῖται νά βάλει τίς τελευταῖες πινελιές στήν Ἀπόφαση για Ἔξοδο, μπροστά στά Ἡρῶα, ἐκεῖ στήν ἁγία Παρασκευή. Οἱ Στρατηγοί ἔχουν ἀναλάβει ἕνα χρέος. Ἀνιχνευτές τους διατάχθηκαν νά διερευνήσουν μιά δίοδο γιά ἀσφαλές πέρασμα τοῦ λαοῦ στήν Ἐλευθερία. Αὐτοί, ἔρχονται ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλο καί δηλώνουν: «Δέν ὑπάρχει δρόμος». Ἡ κατήφεια ρίχνει ὁλόμαυρο τό πέπλο της στούς παρισταμένους. Ὅλοι σκυθρωποί καί ἀμίλητοι, μονολογοῦν: «Δέν ὑπάρχει δρόμος»!... Ὁ φρούραρχος, Θανάσης Ραζηκότσικας, ἕνα 26άχρονο παλικάρι, ὀρθοστηλώνεται καί φωνάζει δυνατά: «Ὑπάρχει δρόμος, ὠρέ!...». Κατάπληκτοι, διαμαρτύρονται οἱ συμμετέχοντες: «Ποιός εἶναι ὁ δρόμος, Στρατηγέ, καί δέν τόν λές τόσην ὥρα;». Ὁ Ραζηκότσικας, δείχνοντας τόν οὐρανό, βεβαιώνει πειστικά: «Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ!...». Ὅλοι κατάλαβαν, ὅτι μόνος δρόμος ἀνοιχτός ἦταν αὐτός τῆς θυσίας. Ἄρχισε, τότε, νά γράφεται τό κείμενο τῆς Ἀπόφασης γιά Ἔξοδο. Στοχάζονταν οἱ καπεταναῖοι, διατύπωσε ὁ Ἐπίσκοπος καί ἔγραφε ὁ Νικόλαος Κασομούλης. Ἐξ αὐτοῦ οἱ ἱστορικοί, ἀργότερα, ὀνόμασαν το Μεσολόγγι: «Πολιτεία, Κράτος τοῦ Θεοῦ».

Τη ΛΑ΄ (31η) Μαρτίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων των εν Περσία μαρτυρησάντων ΑΥΔΑ Επισκόπου και των συν αυτώ ΕΝΝΕΑ Μαρτύρων

και άλλων πολλών ΑΓΙΩΝ, των εις φυλακήν κλεισθέντων και υπό μυών και γαλών των συγκλεισθέντων αυτοίς κατατρωγομένων.                                                                             

Αυδάς ο Άγιος Ιερομάρτυς, ο Επίσκοπος της Περσίας και οι συν αυτώ εορταζόμενοι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως των Ρωμαίων Θεοδοσίου του μικρού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη υη΄ - υν΄ (408 – 450) και Ισδιγέρδου του βασιλέως των Περσών του βασιλεύσαντος κατά τα έτη 399 – 420. Κατά δε το έτος 412 ο Ισδιγέρδης εκίνησε χαλεπώτατον διωγμόν κατά των Χριστιανών, λαβών την ακόλουθον αφορμήν.

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

τοῦ Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ἱστορίας

Ἡ πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οἰκονομική καί κοινωνική κρίση, πού στήν πραγματικότητα βέβαια δέν εἶναι παρά ἁπλῶς ἡ πιό ὁρατή πλευρά μιᾶς βαθύτατης πνευματικῆς παρακμῆς, ἡ ὁποία ἔρχεται νά σφραγίσει μία μακρά περίοδο εὐτέλειας, ἱστορικῆς ἀμνησίας, πολιτισμικῆς διάβρωσης καί ἠθικῆς καταρράκωσης. Μιά περίοδο σταδιακῆς ἀποσάθρωσης τῆς ἴδιας μας τῆς συλλογικῆς ἰδιοπροσωπείας και αὐτοσυνειδησίας, κατά τήν ὁποία, ἑκούσια ὑποταγμένοι στά σκύβαλα τοῦ ἀτερμάτιστου εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς δυτικότροπης «ἐκσυγχρονιστικῆς» ὑστερίας, πετάξαμε στή χωματερή βιώματα, ἀξίες, παραδόσεις, ἰδανικά καί ὅλα ἀκόμη ὅσα μᾶς διαμόρφωσαν ὡς λαό καί μᾶς κράτησαν ζωντανούς σέ καιρούς χαλεπούς καί δύσβατους, σέ καιρούς ἀνέχειας, ξένης κατοχῆς, διωγμῶν καί δοκιμασίας. Ἡ σταδιακή ἀπονέκρωση τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης καί κυρίως ἡ ἀπώλεια τῆς ζωντανῆς καί βιωματικῆς μας σχέσης μέ τήν Ὀρθοδοξία (πού δέν ἦταν ἁπλῶς μία «θρησκεία», ἀλλά τό ἴδιο το ἐσώτατο ὀξυγόνο τῆς ταυτότητάς μας, ἕνας συνολικός τρόπος ζωῆς, συμπεριφορᾶς καί συναντίληψης τῶν πάντων), γέννησαν ἤδη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τά σπέρματα τῆς σύγχρονης ἐθνικῆς μας ψυχασθένειας καί τῆς συλλογικῆς ὑπαρξιακῆς μας σύγχυσης. Στό τέλος αὐτῆς τῆς διαδρομῆς, ἦρθε καί ἡ τραγική ἐπισφράγιση, μέ την περίοδο τῆς λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Ἐδῶ καί 40 περίπου χρόνια ἐπιβλήθηκε σταδιακά στή χώρα μας –καί ἐν ὀνόματι μιᾶς... κάποιας προόδου καί ἑνός... κάποιου ἐκσυγχρονισμοῦ– τό ἀπόλυτο ξεχαρβάλωμα τοῦ παντός: μία πλημμυρίδα ἀσύδοτου πλουτισμοῦ, πλήρους ἀτιμωρησίας, ἑλληνοφοβικῆς ὑστερίας, πολιτιστικῆς ἀσυναρτησίας, πολιτικῆς διαφθορᾶς, ἀδιάντροπης κλεπτοκρατίας, προκλητικῆς ἀναξιοκρατίας, ἐκκλησιαστικῆς ἐκκοσμίκευσης, ἐκποίησης κάθε ἀξίας, εὐτελισμοῦ ὅλων τῶν θεσμῶν.

Τη ΛΑ΄ (31η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΑΚΑΚΙΟΥ Επισκόπου Μελιτινής του Ομολογητού.

Ακάκιος ο Όσιος Πατήρ ημών, ο Επίσκοπος Μελιτινής, έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σμθ΄ - σαν΄ (249 – 251). Επειδή δε εδίδασκε την του Χριστού Πίστιν, συνελήφθη υπό των ειδωλολατρών και ωδηγήθη εις τον ύπατον Μαρκιανόν, υπό του οποίου, ερωτηθείς δια το κήρυγμα το παρ’ αυτού κηρυττόμενον, διηγήθη μεν όλην την ένσαρκον του Θεού Λόγου οικονομίαν και ελάλησε περί των Χερουβίμ και Σεραφίμ, ήλεγξε δε και ενέπαιξε την φλύαρον πλάνην των ειδωλολατρών.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ

Η κυβέρνηση έχει προκαλέσει πολλές πληγές στους πολίτες

Από τη Ζωή Ράπτη*

Φέτος η εθνική και θρησκευτική εορτή της 25ης Μαρτίου είχε όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που έχει συνηθίσει ο λαός μας, αλλά είχε και κάτι περισσότερο: Εκφραση πλεονάζουσας οργής και αποφασιστικότητας για αγώνα. Οι πολίτες έδειξαν με τη στάση τους στις παρελάσεις, εντός και εκτός Ελλάδας, ότι δεν αντιμετωπίζουν πλέον με καχυποψία την πολιτική της κυβέρνησης στα εθνικά ζητήματα. Διαφωνούν κάθετα και θέλουν να αγωνιστούν για να αποτρέψουν περαιτέρω «αβαρίες», τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα παρουσιάσει ως «νίκες».

Η επιθετικότητα και η βία με την οποία αντιμετωπίστηκαν από τους κρατικούς μηχανισμούς οι διαδηλωτές των συλλαλητηρίων στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας από μια πανικόβλητη κυβέρνηση που νόμισε ότι μπορεί να αυθαιρετεί χωρίς αντιδράσεις στα εθνικά θέματα επέστρεψε, αφενός, με αποδοκιμασίες στα πρόσωπα υπουργών, βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως με ένα τραγούδι: το «Μακεδονία ξακουστή» ήχησε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπου βρίσκονται οι ομογενείς μας.

ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ -- Αθωνικά άνθη

Το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» είναι εν επισημότατον κείμενον της Εκκλησίας. Είναι «Συνοδικόν». Αλλ’ από τότε που εξεδόθη μέχρι σήμερον, έχουν παρέλθει ένδεκα συναπτοί αιώνες. Και αυτό προβάλλεται υπό των νεωτεριζόντων, ως το τρωτόν του, σημείον. Διότι οι ελευθερίως ερμηνεύοντες την διδασκαλίαν της Εκκλησίας επικαλούνται τι; Τον χρόνον. Λέγουν ότι εκείνα ήσαν καλά δια την εποχήν των. Σήμερον όμως τα πάντα ήλλαξαν. «Γέγονε τα πάντα καινά». Αλλά ποία είναι «εκείνα»; Η δογματική διδασκαλία, η Ηθική, η λειτουργική πράξις, η θεόθεν μαρτυρηθείσα «εν πολλοίς τεκμηρίοις» πνευματική πείρα της Ορθοδοξίας. Αλλάσσουν αυτά; Πως δυνάμεθα να παραθεωρήσωμεν ανενόχως δόγματα, Ορους, Ι. Κανόνας;

Το «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» έχει πολύ ευρυτέραν σημασίαν από μίαν απλήν επισφράγισιν της νίκης κατά των εικονομάχων.

Ύμνοι Σταυροπροσκυνήσεως -- Orthodox Hymns

Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας : Περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος. 2α ἀπόκριση ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ.

Παναγιώτατε καί Θειότατε Ἀρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικέ Πατριάρχα, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητέ καί περιπόθητε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ τῆς ἡμῶν Ταπεινότητος, Κύριε Βαρθολομαῖε, τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι, ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Mετά πολλοῦ ἐνδιαφέροντος ἀναμείναντες τήν ἀπάντησιν τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς Κορυφῆς, πρός ὑπέρβασιν τοῦ προβληματισμοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας, ὡς πρός τόν Προκαθήμενον τῆς νέας Ὀρθοδόξου Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἐλάβομεν τό ἀπό 20ης Φεβρουαρίου 2019 Γράμμα Αὐτῆς καί διεξοδικῶς ἐμελετήσαμεν ἐν τῇ συνεδρίᾳ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου (7 Μαρτίου ἐ. ἔ.) τά ἐν αὐτῷ διαλαμβανόμενα, ἐπί τῶν ὁποίων λόγῳ τῆς κρισιμότητος τοῦ θέματος, ὀφείλομεν νά δώσωμεν, μετ’ εἰλικρινοῦς πάντοτε σεβασμοῦ, ὡρισμένας ἐξηγήσεις καί διασαφήσεις.

Τη ΛΑ΄ (31η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΥΠΑΤΙΟΥ Επισκόπου Γαγγρών.

O Συναξαριστής της ημέρας.
Κυριακή, 31  Μαρτίου 2019

                                                                                                                 

Υπάτιος, ο εν Αγίοις Πατήρ ημών, έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίνου του Μεγάλου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη τζ΄ - τλζ΄ (307 – 337), υπήρξε δε εις εκ των τριακοσίων δεκαοκτώ Θεοφόρων Πατέρων των εν Νικαία το πρώτον συνελθόντων, εν έτει τκε΄ (325). Πατρίς τούτου υπήρξεν η Κιλικία της Μικράς Ασίας, εγένετο δε Επίσκοπος της πόλεως Γάγγραι της Παφλαγονίας. Λόγω δε της εναρέτου και ενθέου πολιτείας του μεγάλα ετέλεσε θαύματα και πολλά πλήθη εκ των απίστων προσέφερεν εις τον Χριστόν, οίκον δε κατασκευάσας υπεδέχετο τους εκ του γένους αυτού προστρέχοντας προς αυτόν.

Δηλώσεις τοῦ Σεβ. Πειραιῶς διὰ τὸ τέµενος εἰς τὸ BBC

Διὰ τὸ τέμενος ὡμίλησε κυρίως εἰς ἀνταποκριτὴν τοῦ διεθνοῦς ἐνημερωτικοῦ διαύλου ὁ Σεβ. Πειραιῶς μὲ παρρησίαν. Συμφώνως πρὸς ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς: «Ἐρωτηθεὶς ἀρχικὰ ὑπὸ τοῦ δηµοσιογράφου γιὰ τὴν ἀρνητικὴ ἐµµονή µας νὰ µὴ ἐπιτρέπουµε τὴν ἀνέγερση τεµένους, ὁ Σεβασµιώτατος δήλωσε: "Αὐτὴ ἡ Χώρα καὶ αὐτὸς ὁ λαὸς ἔζησε πέντε σχεδὸν αἰῶνες κάτω ἀπὸ τὴν τουρκικὴ καὶ µουσουλµανικὴ θηριωδία! Οἱ πρόγονοί µας, ἄνδρες καὶ γυναῖκες ἔδωσαν τὴ ζωή τους, γιὰ νὰ εἴµαστε σήµερα ἡ ἐλεύθερη Χριστιανικὴ Ἑλλάδα. Γιατί πρέπει σήµερα ἐµεῖς νὰ ξεχάσουµε τὴν προσφορά τους καὶ νὰ ἀφήσουµε τοὺς Ἰσλαµιστὲς νὰ ἀνεγείρουν τέµενος καὶ µάλιστα µὲ χρήµατα τοῦ Ἕλληνα φορολογούµενου; Γιατί στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ ὄχι στὴν Ἰνσταµπούλ, ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν αὐτοί, ὑπάρχουν ἱερὰ µνηµεῖα δικά µας ποὺ συµβολίζουν τὸν πολιτισµό µας καὶ τὰ ὁποῖα οἱ Τοῦρκοι τὰ ἔχουν µετατρέψει σὲ µουσεῖα καὶ τζαµιά! Ἀλλὰ καὶ χῶρες ἀµιγῶς µουσουλµανικές, ὅπως ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία, δὲν ἐπιτρέπουν νὰ ἀναγερθοῦν Ὀρθόδοξοι ναοί... Ἐµεῖς τί πρέπει νὰ κάνουµε γιαυτό; Καὶ αὐτὸ δὲν τὸ κάνουµε ἀπὸ φονταµενταλισµὸ καὶ ἀπὸ θρησκοληψία, ἀλλὰ γιατί οἱ µνῆµες ποὺ ἔχουµε ἀπὸ τὰ ὅσα ὑπέστηµεν µᾶς τὸ ὑπαγορεύουν"

Τη Λ΄ (30η) Μαρτίου, ο Άγιος Νέος Ιερομάρτυς ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο μαρτυρήσας εν Κορίνθω κατά το έτος αχπδ΄ (1684) ξίφει τελειούται.

Ζαχαρίας ο νέος του Χριστού Ιερομάρτυς ήτο Επίσκοπος Κορίνθου εν έτει αχπδ΄ (1684). Επειδή δε καλώς και θεοφιλώς εποίμαινεν ο μακάριος το εμπιστευθέν αυτώ ποίμνιον, δεν υπέφερεν ο εχθρός της αληθείας διάβολος να βλέπη τον λύχνον λάμποντα επί την λυχνίαν, αλλά παρεκίνησε τους Αγαρηνούς και τον εσυκοφάντησαν, ότι δήθεν στέλλει επιστολάς εις τους Φράγκους και τους παρακινεί να έλθουν να πάρουν την Κόρινθον.

Ἡ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητος -- Φιληδονία: ὁ ἐχθρὸς τῆς ἁγνότητος

Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς ἁγνότητας εἶναι ἡ φιληδονία. Οἱ ἄνθρωποι εὔκολα τὴν ἐπιλέγουν, ἐνῶ δύσκολα τὴν ἀντικαθιστοῦν μὲ τὴν πνευματικὴ εὐφροσύνη, ποὺ δίνει ἡ ἀγαθὴ μαρτυρία τῆς συνείδησης. Ἡ πρώτη εἶναι ἐφήμερη καὶ ἀφήνει μεγάλη πικρία, ἡ ὁποία ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετὰ δημιουργεῖ πολλὰ ψυχολογικὰ προβλήματα καὶ καθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο ἄβουλο, μαλθακὸ καὶ ἀδιάφορο γιὰ ὁ,τιδήποτε πνευματικό. Ὁ ἄνθρωπος τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς εἶναι ἐπικίνδυνος στὴν οἰκογένειά του, ἐὰν ἔχει, ἀλλὰ καὶ στὴν κοινωνία εὐρύτερα.

Τη Λ΄ (30η) Μαρτίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ του εν τω φρέατι.

Ιωάννης ο Όσιος Πατήρ ημών, ο εν τω φρέατι, ήκμασε κατά τους πρώτους αιώνας του Χριστιανισμού. Νήπιον δε έτι ων ο Όσιος έμεινεν ορφανός πατρός, ομού μετά της αδελφής του, Θεμιστίας, νηπιακής και εκείνης ηλικίας. Ανετρέφοντο δε και τα δύο νήπια υπό της μητρός των, Ιουλιανής ονόματι, ήτις αν και απέμεινε χήρα εις νεωτάτην ηλικίαν, όμως ήτο γυνή ευσεβής, πλουσία πολύ και φοβουμένη τον Θεόν.

Ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ ἔργον του «Πρόσεχε σεαυτῷ» συμβουλεύει τὰ ἑξῆς:

«Ἐξέτασε τὸν ἑαυτόν σου, νὰ γνωρίσης ποιὸς εἶσαι. Γνώρισε τὴν φύση σου, ὅτι δηλαδὴ τὸ μὲν σῶμα σου εἶναι θνητό, ἡ δὲ ψυχή σου ἀθάνατη, καὶ ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι κάπως διπλῆ. Ἡ μιὰ φάση της σχετίζεται μὲ τὴν σάρκα καὶ περνάει γρήγορα, ἐνῶ ἡ ἄλλη φάση της συγγενεύει μὲ τὴν ψυχή καὶ δὲν ἐπιδέχεται περιγραφή. “Πρόσεχε λοιπὸν τὸν ἑαυτόν σου” καὶ οὔτε στὰ θνητὰ καὶ τὰ φθαρτὰ νὰ προσκολληθῆς, σὰν νὰ εἶναι αἰώνια, οὔτε τὰ αἰώνια νὰ περιφρονήσης, σὰν νὰ εἶναι προσωρινά».

Τη Λ΄ (30η) Μαρτίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΙΩΑΔ ή ΙΩΗΛ.

Ιωάδ ή Ιωήλ ο Άγιος Προφήτης κατήγετο εκ της Σαμαρείας, εκτύπησε δε αυτόν ο λέων όταν απεστάλη και ήλεγξε τον βασιλέα Ιεροβοάμ, διότι κατεσκεύασε χρυσάς δαμάλεις και προσεκύνει αυτάς (Γ΄ Βασιλ. ιβ: 28 – 33). Διότι, ο μεν Θεός προσέταξεν αυτόν να μεταβή να ελέγξη τον βασιλέα, να μη φάγη δε άρτον μηδέ να πίη ύδωρ εν τω τόπω εκείνω, αλλά να επανέλθη ταχέως. Αυτός δε πορευθείς, εύρε τον Ιεροβοάμ θυσιάζοντα και εκάλεσεν εν λόγω Κυρίου και είπε· «Θυσιαστήριον, θυσιαστήριον, τάδε λέγει Κύριος· ιδού υιός τίκτεται τω οίκω Δαβίδ, Ιωσίας όνομα αυτώ, και θύσει επί σε τους ιερείς των υψηλών τους επιθύοντας επί σε» (Γ΄ Βασιλ. ιγ:2).

Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι

Ἡ σημασία τοῦ δόγματος γιὰ τὴν διάκριση οὐσίας καὶ ἐνέργειας στὸν Θεὸ

Ὁμιλία Θεοφ. Ἐπισκόπου Γαρδικίου Κλήμεντος

Αἴθουσα Πανεπιστημίου «Μακεδονία», 11/24.3.2019

Μακαριώτατε,

Σεβασμ. Μητροπολῖτα Θεσσαλονίκης κ. Γρηγόριε,

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί,

Σεβαστοὶ Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές·

Ἐκφράζω τὶς ἀπὸ καρδίας εὐχαριστίες μου στὸν Πανάγιο Τριαδικὸ Θεό μας, ὅπως καὶ στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ τὴν τιμὴ τῆς μεγάλης αὐτῆς εὐθύνης, νὰ βρίσκομαι ἐνώπιόν σας κατὰ τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ καὶ νὰ μοῦ δίδεται ἡ δυνατότης γιὰ τὴν ἀνάπτυξη ἑνὸς ἰδαίτερα σημαντικοῦ ζητήματος τῆς Πίστεώς μας.

Ἡ Β’ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἑορτάζουμε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης τὸν Θαυματουργό, μᾶς δίδει τὸ ἔναυσμα γιὰ νὰ ἐμβαθύνουμε σὲ θέματα σχετιζόμενα μὲ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ γραπτά του, μὲ τὸ μήνυμα καὶ τὴν σημασία του. Ἕνα τέτοιο θέμα θὰ παρουσιάσουμε στὴν ἀγάπη σας, λόγῳ δὲ τῆς σπουδαιότητος καὶ βαθύτητός του παρακαλῶ γιὰ τὴν ὑπομονὴ καὶ προσοχή σας. Ἡ σύντομη βέβαια παρουσίασή μας αὐτὴ ἀφορᾶ στὰ κύρια σημεῖα του καὶ ὄχι στὴν ὅλη προβληματολογία περὶ αὐτοῦ.

Α. Διαφορὰ Κτιστοῦ καὶ Ἀκτίστου

Ὡς πρὸς τὴν γνώση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἔχουμε ἕναν θεμελιώδη ὅρο στὴν Θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας: ὅτι ὁ Θεός μας, ὁ Ἕνας καὶ Τρισυπόστατος, εἶναι Ἄκτιστος, ἐνῶ ἡ δημιουργία εἶναι Κτιστή. Οἱ δύο αὐτοὶ τρόποι ὑπάρξεως εἶναι ἐντελῶς διαφορετικοί.