Ὁ Ὑψηλός Θεός ἐφάνη ἐπί τῆς γῆς, ταπεινός ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκῦσαι πρός τό Ὕψος, τούς ἐξουθενημένους, ἀπό τήν πλάνη καί τήν ἁμαρτία, ἀνθρώπους. Ἔρχεται λοιπόν σήμερα εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας, στήν πηγή τοῦ Ἰακώβ, νά συναντήσει καί νά σώσει τό ἀπολωλός. Ἐκεῖ στό φρέαρ, συναντᾶ τήν Ἁγίαν Φωτεινήν, ἡ ὁποῖα οὖσα καλοπροαίρετος ψυχή, ζητάει ἀπό τόν Ἰησοῦν, τό ζῶν ὕδωρ· δηλαδή νά μάθει ἀκριβῶς γιά τήν ἀληθινήν λατρείαν καί προσκύνησιν τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ του Αγίου Ιουστίνου (Πόποβιτς)
Τι είναι εκείνο το οποίον ο Θεάνθρωπος δίδει εις τον άνθρωπον και το οποίον κανείς άλλος δεν ημπορεί να του δώση; Είναι η νίκη κατά του θανάτου, της αμαρτίας και του διαβόλου, η Αιωνία Ζωή, η Αιωνία Αλήθεια, η Αιωνία Δικαιοσύνη, το Αιώνιον Αγαθόν, η Αιωνία Αγάπη, η Αιωνία Χαρά: όλον το πλήρωμα της Θεότητος και των θείων τελειοτήτων. Ή όπως ο Απόστολος λέγει: ο Θεάνθρωπος δίδει εις τους ανθρώπους «α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, όσα ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν» (1 Κορ. 2, 9). Πράγματι, μόνον Αυτός, ο θαυμαστός Θεάνθρωπος είναι το «εν ου έστι χρεία» (πρβλ. Λουκ. 10, 42) δια τον άνθρωπον, εις όλους τους κόσμους του και εις κάθε ζωήν του. Δια τούτο μόνον ο Θεάνθρωπος δικαιούται να ζητή από τους ανθρώπους εκείνο το οποίον κανείς άλλος δεν ετόλμησε να ζητήση. Δηλαδή, να Τον αγαπά κάθε άνθρωπος περισσότερον από τους γονείς, από τους αδελφούς, τας αδελφάς, τα τέκνα, τους φίλους, την γην, τους αγγέλους, από οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε εις όλους τους ορατούς και αοράτους κόσμους (Ματθ. 10, 37-39. Λουκ. 14, 26. Ρωμ. 8, 31-39).
Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 1950 ΚΑΙ Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 1974/5-6-1994 ΤΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΑΝΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΓΟΧ 1974
(Απόψεις-σχόλια-προβληματισμοί)
Εισαγωγικά
Σύμφωνα με την διακήρυξη των τριών αρχιερέων Δημητριάδος Γερμανού, πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου που αποσχίστηκαν το 1935 από την Εκκλησία της Ελλάδας και ανέλαβαν την ηγεσία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών (Γ.Ο.Χ.), οι οποίοι μέχρι τότε ποιμαίνονταν μόνο από ιερείς δήλωσαν ότι: «οι διοικούντες νύν την Ελληνικήν Εκκλησίαν δια της μονομερούς και αντικανονικής και αψυχολογήτου εισαγωγής του Γρηγοριανού ημερολογίου, απέσχισαν εαυτούς του καθολικού κορμού της Ορθοδοξίας και εκήρυξαν εαυτούς κατ΄ουσίαν Σχισματικούς απέναντι των Ορθοδόξων Εκκλησιών». «Η Εκκλησία της Ελλάδος χωρισθείσα, εν τη εισαγωγή του διορθωμένου ημερολογίου, των λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιών κατέστη, εκ του λόγου τούτου, σχισματική, αποκοπείσα εκ του σώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Παρόλο που ο Χρυσόστομος Καβουρίδης αλλού παραδέχεται, ότι η καινοτομία δεν αφορά την εισαγωγή ολόκληρου του Γρηγοριανού.[ Ηλία Αγγελοπούλου, Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, σελ.81.]
Ἡ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητος -- π. Διονύσιος Τάτσης
Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ
Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ στὴ ζωή τους δὲν τηροῦν τὶς ἐντολές. Ζοῦν χωρὶς ἠθική. Γι᾽ αὐτὸ δὲν μιλοῦν γιὰ τὴν ἀρετὴ τῆς ἁγνότητας ἢ καλύτερα τὴ χλευάζουν καὶ τὴν περιφρονοῦν. Θεωροῦν ἀφύσικο νὰ εἶναι κανεὶς ἁγνός. Καὶ ὅμως τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦς αὐτὸ εἶναι. Δίχως τὴν ἁγνότητα δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε στὴ σωτηρία καὶ στὴ μέλλουσα μακαριότητα. Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος μᾶς προτρέπει: «Πλησιάστε τὸν Θεό, καὶ θὰ σᾶς πλησιάσει κι ἐκεῖνος. Καθαρίστε τὰ χέρια σας οἱ ἁμαρτωλοί, κι ἐξαγνίστε τὶς καρδιές σας οἱ δίγνωμοι. Θρηνῆστε καὶ πενθῆστε καὶ κλάψτε. Ἂς γίνει τὸ γέλιο σας πένθος καὶ ἡ χαρά σας θλίψη. Ταπεινωθεῖτε μπροστὰ στὸν Κύριο, κι ἐκεῖνος θὰ σᾶς ἀνεβάσει ψηλά» (δ´ 8-10). Ὁ δρόμος τῆς ἁγνότητας προϋποθέτει σταθερότητα στὴν ἀπόφαση. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶσαι ἁγνὸς καὶ κάποτε - κάποτε νὰ στρέφεσαι καὶ πρὸς τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Οἱ δίγνωμοι δὲν εἶναι ἁγνοί. Δὲν μποροῦν νὰ πετύχουν τὸν ἐξαγνισμό τους καὶ νὰ πλησιάσουν τὸν Θεό. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στοὺς Ἐφεσίους, μιλάει γιὰ τὴν τέλεια ἁγνότητα, τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἔχουν οἱ πιστοὶ ἄνθρωποι: «Ἀφοῦ ἀνήκετε στὸν Θεό, δὲν πρέπει οὔτε κἄν λόγος νὰ γίνεται μεταξύ σας γιὰ ἀκολασία καὶ κάθε εἴδους ἠθικὴ ἀκαθαρσία καὶ πλεονεξία. Ἐπίσης δὲν σᾶς ταιριάζει ἡ αἰσχρότητα, τὰ ἀνόητα λόγια καὶ τὰ βρώμικα ἀστεῖα· αὐτὸ ποὺ σᾶς ταιριάζει εἶναι λόγια εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεό. Γιατί, νὰ τὸ ξέρετε καλά, κανένας ἀπ᾽ ὅσους ἐπιδίδονται στὴν ἀκολασία, στὴν ἀνηθικότητα, στὴν πλεονεξία - ποὺ εἶναι οὐσιαστικὰ λατρεία τῶν εἰδώλωνδὲν θὰ ἔχει μερίδα στὴ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ» (ε´ 3-5). Ὁ ἁγνὸς ἄνθρωπος εἶναι προσεκτικὸς σὲ ὅλα. Ἀνησυχεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀδελφούς του. Ἀποφεύγει καὶ τὶς μικρὲς ἁμαρτίες καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκει γίνεται τὸ φωτεινὸ παράδειγμα στοὺς ἄλλους. Αὐτὸ ζητοῦσε καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀπὸ τὸν μαθητή του Τιμόθεο, ποὺ σὲ νεαρὴ ἡλικία εἶχε ἀναλάβει ἔργο κηρυκτικό: «Νὰ γίνεις ὑπόδειγμα γιὰ τοὺς πιστοὺς μὲ τὸ λόγο, μὲ τὴν συμπεριφορά σου, μὲ τὴν ἀγάπη, μὲ τὴν πνευματικὴ ζωή, μὲ τὴν πίστη, μὲ τὴν ἁγνότητα» (Α´ Τιμ. δ´ 12).
Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη Ομ. Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κβαντική Θεολογία!
Κύριε Διευθυντά,
Σας στέλνω συνημμένως φωτοαντίγραφο ενός κειμένου, το οποίο εδημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Ι. Μητροπόλεως Περιστερίου «Διάβαση», στο τεύχος 28 (Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2000) και στη σελ. 28. Δεν θα διέθετα χρόνο να ασχοληθώ με το εν λόγω κείμενο, αν δεν είχα την πληροφορία, ότι ο συγγραφέας του είναι ηγούμενος της Ι. Μ. Μεταμορφώσεως, στην περιοχή της Μακεδονίας. Το μήνυμα, λοιπόν, μας έρχεται από Ορθόδοξο(!) ηγούμενο:
π. Θεόδωρος Ζήσης:
Ἐνδεικτικὰ ἀναφερθήκαμε στοὺς δύο αὐτοὺς μεγάλους ἀγωνιστὰς καὶ ὑποστηρικτὰς τῆς καλῆς ἑνώσεως καὶ τῆς καλῆς εἰρήνης (Ἰωσὴφ Βρυέννιο καὶ Γεννάδιο Σχολάριο), ποὺ ἐκφράζουν διαχρονικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν Μεγάλη Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸν περασμένο αἰώνα προωθεῖ τὴν κακὴ ἕνωση μὲ σοφιστικὰ ἐπιχειρήματα, ὅπως γράφει ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, καὶ ἀποκαλεῖ τὸν πάπα ὄχι ἁπλῶς «ἅγιο», πρᾶγμα ποὺ κατακρίνει ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος, ἀλλὰ ἁγιώτατο καὶ σεβασμιώτατο καὶ ἀγαπητὸ ἀδελφὸ καὶ κανονικὸ ἐπίσκοπο Ρώμης, θυμιάζουσα αὐτὸν ὡς «εὐλογημένον ἐρχόμενον ἐν ὀνόματι Κυρίου» καὶ μνημονεύουσα τὸ ὄνομά του σὲ ὀρθόδοξη ἀκολουθία καὶ πλεῖστα ἄλλα. Ὅταν ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, ὁ Ἀθηναγόρας ποὺ προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλει τὴν κακὴ ἕνωση εἶχε ἀντιμέτωπη στὸ σύνολό της σχεδὸν τὴν Ἐκκλησία τῆς ῾Ελλάδος καὶ ἰσχυρὲς θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις. Ὁ τωρινὸς Πατριάρχης τὴν ἔχει σύμμαχο, καὶ οἱ θεολογικὲς καὶ μοναστικὲς δυνάμεις μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἐξασθενοῦν, ἀκόμη καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος.
Μια Ορθόδοξη φωνή από το Άγιο Όρος: Τίς αἱρέσεις πάντα τίς ἀκολουθοῦν διωγμοί
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΎΜΕ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΌ ΜΑΣ ΙΟΥΣΤΊΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ.
Καί σάν νά μή μας ἔφταναν αὐτά, ξεκινᾶμε ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο, χωρίς ὅπλα πού ἀφαιροῦν τήν ζωή, ἀλλά πού κλονίζουν τήν ψυχή καί σαλεύουν τήν πίστη.
Ὅπως ὅταν ἐμφανίζονταν οἱ αἱρέσεις καί ὅταν ἄλλαξε τό ἡμερολόγιο καί διχάζονταν οἱ χριστιανοί, ἔτσι καί τώρα μ΄αὐτή τήν μυστήρια Σύνοδο τῆς Κρήτης, Ἐκκλησίες χωρίζονται,Μητροπολίτες διχάζονται, οἱ λαϊκοί ἀποροῦν καί στό Ἅγιον Ὄρος, Πατέρες διώκουν καί διώκονται.
Στρατηγός Μακρυγιάννης :
«Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι· χωριό του Λιδορικιού ονομαζόμενον Αβορίτη. [...] Οι γοναίγοι μου πολύ φτωχοί, και η φτώχεια αυτήνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπασα. Πολυφαμελίτες οι γοναίγοι μου και φτωχοί, και όταν ήμουνε ακόμα στην κοιλιά της μητρός μου, μιαν ημέρα πήγε για ξύλα στο λόγγο. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώμο της, φορτωμένη στο δρόμο, στην ερημιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εμένα. Μόνη της η καημένη κι αποσταμένη, εκιντύνεψε κι αυτήνη τότε κι εγώ. Ξελεχώνεψε μόνη της και συγυρίστη, φορτώθη λίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου στα ξύλα και από πάνου εμένα και πήγε στο χωριό» (Β' 11-12).
Ανάπαυση μέσα στο μόχθο …! -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών
Η βασική επιδίωξη των τεχνολογικών κατακτήσεων εντοπίζεται εύστοχα στην εξασφάλιση κάθε φορά και τελειότερων ανέσεων μέσα στην περιοχή του ανθρωπίνου βίου. Η τεχνολογική πρόοδος δηλαδή υπηρετεί δουλικά και ασταμάτητα μια βασική αδυναμία της ανθρωπίνης προσωπικότητος, την ακατάσχετη τάση για άνεση, για ανάπαυση!
Φαίνεται ότι η νοσταλγία του Παραδείσου, την οποία και ο Μπερδιάγιεφ υπογραμμίζει, συμπυκνώνεται σήμερα (στην κοσμική της διαστροφή) σε μια ψυχική ροπή προς την αμεριμνησία, τη νωχέλεια, την ανάπαυση του σώματος και του νου. Ο τεχνολογικός αιώνας μας, όπως διαμορφώνει τη ζωή μας, εντείνει συνεχώς την ψυχική δίψα για άνεση, για ανάπαυση. Ήδη ο αιώνας αυτός κατόρθωσε να περιορίσει πολλές αναγκαίες εργασίες του ανθρώπου στην απλή πίεση ενός διακόπτη ή ενός ηλεκτρικού πλήκτρου. Έτσι ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος εμπιστεύεται τις προσδοκίες και τις κρυφές αγωνίες του, για ανάπαυση και άνεση, σε μερικά θαυματουργικά κουμπιά. Θέλει να κινεί μόνο το δακτυλάκι του σε κάθε βασικό ή δευτερεύον έργο της ζωής και … τίποτε περισσότερο!! Ο σωματικός κόπος και μόχθος του φαίνεται σαν μια αδικαιολόγητη αδικία της φύσεως, σαν μια προσβολή της «αριστοκρατικής» του υποστάσεως. Θέλει, όσο μπορεί, να … κάθεται! Να αναπαύεται και να τρυγά τις ευχάριστες μόνο εμπειρίες της ζωής! Η τεχνολογική πρόοδος τον έχει κακομάθει αθεράπευτα..!
Θανάσιμον ἁμάρτημα ἡ ὑπερψήφισις ἀφωρισμένων καί ἀθέων «ἡγετῶν», καθώς καί ἡ πνευματική κοινωνία μετ’ αὐτῶν
Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Ἔχει γραφῆ πολλάκις ὅτι οἱ πολιτικοί τῶν τελευταίων τοὐλάχιστον δεκαετιῶν ἔχουν ἀποδειχθῆ προδόται, ἀντίχριστοι, μισέλληνες, δολοφόνοι, ψεῦσται, ὑποκριταί, κλέπται καί ἀπατεῶνες. Προτεραιότητές των εἶναι ὁ συνεχής περιορισμός τῶν συνταγματικῶν ἐλευθεριῶν καί δικαιωμάτων τῶν Ἑλλήνων καί ἡ ὑποδούλωσίς των εἰς τήν Νέαν Τάξιν Πραγμάτων (ΝΤΠ), τοὐτέστιν ἡ ἐπιβολή τοῦ τελείου Φασισμοῦ καί τοῦ Σατανισμοῦ (πρβλ. «γάμος» ὁμοφύλων, υἱοθεσία ὑπ’ αὐτῶν, διδασκαλία τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τῶν «ἐμφύλων ταυτοτήτων» εἰς τά σχολεῖα κ.λπ.), ἡ παράδοσις τοῦ ἡμίσεος Αἰγαίου εἰς τούς Τούρκους, ἡ ἀντικατάστασις τῶν Ἑλλήνων μέ ἀλλοδαπούς ἰσλαμιστάς, καί βεβαίως ἡ πλήρης πτωχοποίησίς των μέ τήν ἁρπαγήν τῆς δημοσίας καί τῆς ἰδιωτικῆς περιουσίας των. Στόχος των εἶναι ὁ ἀφανισμός τῶν Ἑλλήνων καί ἡ μετάλλαξις ὅσων ἀπομείνουν εἰς ἄβουλα ὄντα τῆς ΝΤΠ.
Βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων
Θεολογία είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας περί της υγείας της πνευματικής, αλλά και περί του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε οι ασθενείς για να θεραπευθούμε. Γι΄ αυτό εμείς οι Ορθόδοξοι δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στην αλώβητη διαφύλαξη των δογμάτων, όχι μόνον γιατί φοβούμεθα τον κλονισμό μιας διδασκαλίας, αλλά γιατί χάνουμε την δυνατότητα της θεραπείας και επομένως της σωτηρίας.
Μια διαδικτυακή συζήτηση για τα Μυστήρια των «μη κεκριμένων» από Σύνοδο αιρετικών -ΜΕΡΟΣ-Β
επιμέλεια κειμένου :π.Δημήτριος Αθανασίου
Συνέχεια από το προηγούμενα: https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/05/blog-post_91.htmlΜΕΡΟΣ-Α)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ. Με το τελευταίο κείμενο έχω
διαμορφώσει την εικόνα της πίστεως σας. Με βάση λοιπόν αυτό το κείμενο
πιστεύετε τα εξής:
1.Ότι από τον κακόδοξο διδάσκαλο, από τον οποίον ο Χριστός και οι Απόστολοι διατάσσουν να φεύγουμε(χωρίς να θέτουν κάποια εξαίρεση ή οικονομία ονομάζοντας τον μάλιστα φιδι και λύκο) , μπορούν να μένουν αυτοί που αγνοούν την Πίστη και την κακοδοξία του κληρικού και οτι τα μυστήρια που τελεί έχουν την παρουσία και τον αγιασμό του Αγίου Πνεύματος. Έτσι, υπέρτατο κριτήριο δεν είναι η εντολή του Χριστού αλλά η απόφαση της Συνόδου η οποία δεν έχει επιληφθεί του κακοδόξου κληρικού. (1η αντίρρηση στον Χριστό)
Διακοπή μνημοσύνου
«Καιρός τω παντί πράγματι» (Εκκλη.3: 1).
Και νυν, καιρός θρήνου, καιρός ομολογίας, καιρός αποφάσεως σωτηρίας.
«Συντετέλεσται» (1 Βασ. 20: 33) ήδη η πτώσις εν τη πίστει του Πατριάρχου Βαρθολομαίου και τω συν αυτώ Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Επισκόπων, Αγιορειτών και των κοινωνούντων αυτοίς κληρικών και λαϊκών. Κλαύσατε και αναγγείλατε: Πέπτωκε Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ, και διαθέσει και φρονήματι και λόγω και πράξει. Ηθέτησαν, οι δυστυχείς και θεοπαράδοτα δόγματα και θείους νόμους και αγίους Πατέρας και ιεράν Παράδοσιν και Ορθόδοξον Εκκλησίαν, και γενικώς την πίστιν της Ορθοδοξίας. Ωμολόγησαν την μετά της παπικής αιρέσεως ένωσιν και την εν τη Οικουμενιστική παναιρέσει του Π.Σ.Ε. τοιαύτην, «δημοσία… γυμνή τη κεφαλή επ΄ Εκκλησίας» (ΙΕ΄ Κανών ΑΒ Συνόδου), και παραμένουν γηθοσύνως αμετανόητοι. Καιρός του ποιήσαι το θέλημα Κυρίου, ως τούτο ορίζεται δια του ΛΑ΄ Κανόνος των Αγίων Αποστόλων και του ΙΕ΄ Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, περί χωρισμού και διακοπής του μνημοσύνου του πεπτωκότος Επισκόπου.
«Σώζων σώζε την σεαυτού ψυχήν», είναι και νυν η φωνή του ουρανού προς πάντα Ορθόδοξον (Γεν. 19:17).
Fwd: Apokatastasi panton --- Kyprianos Christodoulides
Στόν επισυναπτόμενο δεσμό, ο αναγνώστης θά διαβάσει τήν συμμετοχή τού γράφοντος, σέ σχόλια, επί ενός λίαν σοβαρού θέματος. Τό εκτενές κείμενο δημοσιεύθηκε σέ ιστοσελίδα - υπάρχει δεσμός - μέ ημερομηνία 9 Ιανουαρίου 2014.
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΟΣ ΑΠΑΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ &ΤΥΡΝΑΒΟΥ
ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ 9 –Τ.Κ. 41334 ΛΑΡΙΣΑ
ΤΗΛ. 24950 42020 & 2410 613651
Email: mitropolilarisis@gmail.com
Α.Π. Δευτέρα τοῦ Ἁγ. Πνεύματος 8-6-
2021
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΠΡΟΣ ΑΠΑΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίω ἀγαπητά,
«Οὐδέν τῆς ὑπερηφανείας χεῖρον καί τῆς οἰήσεως. Αὕτη τόν Ἑωσφόρον ὑπάρχοντα τῆ
παρά Θεοῦ δόξη τε καί λαμπρότητι τετιμημένον, καί λαμπρότητα καί φῶς
χρηματίζοντα
δεύτερον, σκότος κατά κράτος εἰργάσατο. Αὕτη πολλούς ὕστερον εἰς βόθρον ἀπωλείας
ἐνέβαλεν»! 1
Οὕτω καί ἡ ὑπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν Ἱερά Σύνοδος τῶν Γ.Ο.Χ. «κατά τῶν
διδασκάλων ὁμοῦ πάντων χωρεῖ, μᾶλλον δέ κατ’ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ, καί εἰς μυρίας ἐμπίπτει
δόξας καί ἀλλοκότους αἱρέσεις», 2 ἐκδιδοῦσα τάς ἀσεβεῖς, βλασφήμους καί
κακοδόξους περί
τῶν εἰκόνων ποιμαντορικάς ἐγκυκλίους ὑπ’ ἀρ. 2566 τῆς 23-1-1992 καί ὑπ’ ἀρ.
2660 τῆς
26-2-1993.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«Ἄνθρωπον οὔκ ἔχω». Ἐπειδή ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού κοινωνεῖ μέ τά ἄνω· «ἄνω θρώσκω». Τότε, χωρίς τήν ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Θεάνθρωπο Χριστό, κανένας δέν ἠμπορεῖ νά λέγεται ἄνθρωπος, μέ τήν ἀκριβή σημασία τοῦ ὅρου.
Σήμερα ὁ Χριστός λέγει στόν Παραλυτικό: «Σήκω ἐπάνω, πᾶρε τό κρεββάτι σου καί ἐπέστρεψε στό σπίτι σου». Ἐξ’αἰτίας αὐτοῦ τοῦ σημείου- γεγονότος, ἔλεγε στούς Ἰουδαίους: «Tά ὅσα σᾶς διδάσκω, δέν εἶναι δικά μου, ἀλλά τοῦ Πατέρα μου, πού μέ ἔστειλε ἐδῶ»[1]. Στήν περίπτωση αὐτή ὁ Κύριος διεμήνυσε ξεκάθαρα τό ἀπαράλλακτον τῆς οὐσίας, μεταξύ τοῦ Ἰδίου καί τοῦ Πατέρα Του. Φανέρωσε ἔτσι τό μυστήριον τῆς θείας οἰκονομίας· δηλαδή μία εἶναι ἡ διδασκαλία καί γιά τόν Πατέρα καί γιά τόν Υἱό καί γιά τό Ἅγιον Πνεῦμα. Μία ἡ ἐπιθυμία τῆς Ἁγίας Τριάδος· ἤτοι ὁ ἁγιασμός ἡμῶν διά τῆς καταργήσεως τῆς ἁμαρτίας, ὡς αἰτίας τῶν ἀσθενειῶν καί ἐν προκειμένῳ τῆς παραλύσεως τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου. «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι»; «Mηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται». Τοῦτ’ἔστιν ἀπώλεια καί τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Επιμέλεια κειμένου: π.Δημήτριος Αθανασίου
Μια διαδικτυακή συζήτηση για τα Μυστήρια των «μη κεκριμένων» από
Σύνοδο αιρετικών
Επιμέλεια κειμένου:
π.Δημήτριος Αθανασίου
Εισαγωγικά:
Δημοσιεύω ένα απόσπασμα από μια διαδικτυακή
συζήτηση που είχα με κάποιον εν Χριστώ αδελφό με θέμα τα Μυστήρια των «μη
κεκριμένων» από Σύνοδο αιρετικών.
Για την διευκόλυνση των αναγνωστών θα ονομάζω
στο κείμενο ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ τον αδελφό και π.Δ.Α τον γράφοντα.
------------------------------------------------------------------------
π.Δ.Α: Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ…Διατύπωσες την εξής άποψη για το θέμα:
Μια διαδικτυακή συζήτηση για τα Μυστήρια των «μη κεκριμένων» από Σύνοδο αιρετικών
Επιμέλεια κειμένου: π.Δημήτριος Αθανασίου
Εισαγωγικά:
Δημοσιεύω ένα απόσπασμα από μια διαδικτυακή
συζήτηση που είχα με κάποιον εν Χριστώ αδελφό με θέμα τα Μυστήρια των «μη
κεκριμένων» από Σύνοδο αιρετικών.
Για την διευκόλυνση των αναγνωστών θα ονομάζω
στο κείμενο ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ τον αδελφό και π.Δ.Α τον γράφοντα.
------------------------------------------------------------------------
π.Δ.Α: Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ…Διατύπωσες την εξής άποψη για το θέμα:
«Η μνημόνευση αιρετικού επισκόπου και η
εισαγωγή μερίδος για αυτόν στο Ποτήριο είναι στοιχείο που καθιστά αδύνατο τον
καθαγιασμό του οίνου και του άρτου.».
Θέτεις λοιπόν δύο αίτια στην ακυρότητα του μυστηρίου.
Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΙΣ , Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης σελ.159 :
Έπλεεν εν τω πελάγει του μέλλοντος. Επέτα επί πτερύγων και επί νεφών. Καθώς εκ της δυσμόρφου κάμπης γεννάται η περικαλλής ψυχή, ούτως εκ του θνητού σκήνους αφίπταται το πνεύμα, ούτω και εκ του προσκαίρου και φθαρτού έρωτος παράγεται ο θείος και ουράνιος έρως.
ΕΚΘΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
------------------------------------------------------------
Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός-βιοχημικός)1. Ανήκω στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και είμαι μέλος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά ενίσταμαι ((ΙΕ κανόνας της ΑΒ Συνόδου) κατά των ποικίλων καινοτομιών της πίστεως, όπως αυτές κηρύχτηκαν από τις εγκυκλίους 1902 και 1920 στους λεγόμενους θεολογικούς διάλογους και επισημοποιήθηκαν στην Σύνοδο της Κρήτης το 2016.
2. ................................ ....................................
3. Η Εκκλησία δια μεγάλων και φωτισμένων Αγίων Πατέρων οριοθέτησε και περιχαράκωσε την Ορθόδοξη πίστη με αποφάσεις Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων για συγκεκριμένες αμφισβητούμενες διδασκαλίες, αλλά και με την συμφωνία των Πατέρων (consensus Patrum) για το σύνολο των θεμάτων της πίστεως. . .......
4.Δεν ανήκω σε άλλη ξεχωριστή «Εκκλησία» και δεν είμαι Σχισματικός, επειδή αποτειχιζόμενος από την καινοτομούσα Ιεραρχία υπάγομαι στο Ακαινοτόμητο τμήμα της Εκκλησίας της Ελλάδος ως προς την πίστη. .....................
5. Απορρίπτω την ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του λεγόμενου ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ με όλες του τις μορφές (διαχριστιανικός - διαθρησκειακός). .........
Θεωρώ απαράδεκτη την θεολογική διάσταση του Οικουμενισμού δηλ.ότι η Αλήθεια, σε έναν ή άλλο βαθμό, κατέχεται από κάθε θρησκευτική οργάνωση που ονομάζεται «εκκλησία».
.............................................................
6. Πιστεύω ότι το πρώτο βήμα του οικουμενισμού στην Ελλαδική Εκκλησία, πρέπει να αναζητηθεί πρωτίστως στο ελληνικό Αυτοκέφαλο του 1833 και στις πατριαρχικές εγκυκλίους του 1902, 1904, αλλά και σ’ αυτό το κείμενο κυρίως του 1920 με την πρωτόγνωρη για την Ορθοδοξία αναγνώριση της θεωρίας των κλάδων και των αιρέσεων ως «Εκκλησίες» και την εισαγωγή του όρου «διευρημένη Εκκλησία».
Η ευλαβής δωρήτρια
Κάποια ευλαβής Xιώτισσα , από το χωριό Καλιμασσιά, αφιέρωσε όλη την περιουσία της στη Νέα Μονή. Κάποτε όμως αρρώστησε και βρέθηκε σε μεγάλη ανάγκη. Τότε οι συγγενείς της, αντί να τη βοηθήσουν , την εγκατέλειψαν και την πίκραναν με λόγια σκληρά:
- Ας έρθει , της έλεγαν, να σε κοιτάξει η Νέα Μονή, αφού της έγραψες την περιουσία σου.Εκείνη δεν έπαυε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία ζητώντας τη βοήθειά της. Κι ένα βράδυ, μέσα στον πόνο και την απελπισία της, βλέπει στον ύπνο της μια γυναίκα. Η γυναίκα αυτή την πλησίασε, την παρηγόρησε και μεταξύ των άλλων της είπε:
- Μη φοβάσαι. Η ασθένειά σου θεραπεύτηκε. Πάρε αυτό το φλουρί και θα φροντίζω εγώ για σένα.
- Ποία είσαι; ρώτησε η άρρωστη.
- Είμαι η Νέα Μονή.
Με τα λόγια αυτά ξύπνησε η γυναίκα θεραπευμένη, κρατώντας στο δεξί της χέρι το φλουρί. Πήγε στο μοναστήρι, διηγήθηκε το όνειρό της στον ηγούμενο Άνθιμο και του παρέδωσε το φλουρί , που της είχε χαρίσει η Παναγία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)