Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής μέσα από φωτογραφίες

 

Τσαρλς Ντέξτερ Μόρις: Ο δημοσιογράφος που αποτύπωσε με το φακό του την τελική φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής.

Βρίσκεται πίσω από συγκλονιστικές φωτογραφίες από την Καταστροφή της Σμύρνης και τις λευκές πορείες στη Μικρά Ασία

Πρόσφυγες από τη Σαμψούντα βρίσκονται στην Πάτρα και περιμένουν να αρχίσουν το ταξίδι τους στο εσωτερικό της Ελλάδας. Κάποιοι από αυτούς βρήκαν δουλειά στους αμπελώνες και τους ελαιώνες της Πελοποννήσου (φωτ.:Charles Dexter Morris/ «The National Geographic» Magazine, Νοέμβριος 1925, σελ. 568)

Ανώνυμος ----------------------------------------------------------
Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Γενοκτονία των Ελλήνων η οποία φέρει πολύ τραγωδία. Τραγωδία που έχει πολλά επεισόδια μέσα στο χρόνο με πολλές παραλλαγές χρόνου και χώρου, δε πρέπει να πέφτουμε στη παγίδα ότι τάχα αυτή συνέβη μόνο το 1922. Οι απαρχές της είναι μεταξύ 600 ως 1071. Αρχίζει η παπική απειλή, σβήνουν σταδιακά φάροι της ρωμιοσύνης στον ιταλιώτικο ελληνισμό, εκλατινίζονται συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί και αποκόπτονται από το ρωμαίικο κορμό. Από ανατολή χάθηκαν για πάντα η Αλεξάνδρεια και η Αντιόχεια πόλεις εράσμιες της Ρωμιοσύνης επί αιώνες και μαζί με αυτές πλήθος ελλήνων. Κατόπιν χάθηκε το ιστορικό κομμάτι της Ρωμιοσύνης, η Μικρά Ασία, εκατομμύρια ρωμιοί εξισλαμίστηκαν και ζυμώθηκαν με τουρκομανικά φύλα που εισχώρησαν στο χώρο. Όσοι κράτησαν τη χριστιανική πίστη κράτησαν και την εθνική καταγωγή. Αυτοί οι λίγοι που κράτησαν τις Μικρασιατικές Θερμοπύλες ελάχιστοι έφτασαν σώοι στην Ελλάδα, πολλοί έχασαν τη ζωή τους στα δάση και τα οροπέδια της Μικράς Ασίας, ενώ οι περισσότεροι σε διαφορετικές χρονικές περιόδους εξισλαμίζονταν, και είναι αυτοί που αργότερα κατέσφαξαν τα αδέλφια τους!


Πρόσφυγες από τη Σαμψούντα βρίσκονται στην Πάτρα και περιμένουν να αρχίσουν το ταξίδι τους στο εσωτερικό της Ελλάδας. Κάποιοι από αυτούς βρήκαν δουλειά στους αμπελώνες και τους ελαιώνες της Πελοποννήσου (φωτ.: Charles Dexter Morris/ «The National Geographic» Magazine, Νοέμβριος 1925, σελ. 568)

Τμήμα της πορείας των 5.000 Χριστιανών που ταξίδεψαν από το Χαρπούτ στην κεντρική Μικρά Ασία στον Εύξεινο Πόντο. Παρόλο που η απόσταση του Χαρπούτ με την Τραπεζούντα είναι 160 μίλια εάν κανείς την κάλυπτε αεροπορικά, οι πρόσφυγες έκαναν κύκλο περίπου 500 μιλίων για να την προσεγγίσουν (φωτ.: Charles Dexter Morris / The National Geographic Magazine, Nov 1925, p. 537)

Ellinida Giagia kai moro C.D. Morris 2

Ελληνίδα γιαγιά κρατάει ένα μωρό. Συνηθισμένη εικόνα της εποχής οι ηλικιωμένες γυναίκες να φροντίζουν τα μωρά που είχαν χάσει τους γονείς τους είτε στην Καταστροφή της Σμύρνης ή από τις κακουχίες στις λευκές πορείες της Μικράς Ασίας (φωτ.: Charles Dexter Morriw /The National Geographic Magazine, Nov 1925, p. 567)

andres smyrna deportation mikra asia
Στην ουρά για να απελαθούν από τη Σμύρνη. Όχι όμως μαζί με τις οικογένειές τους αλλά για το εσωτερικό της Ανατολίας. Οι άνδρες της φωτογραφίας είναι μεταξύ 17 έως 45 ετών (φωτ.: Charles Dexter Morris / The National Geographic Magazine, Nov 1925, p. 562)

Ποιος ήταν όμως ο Αμερικανός δημοσιογράφος-φωτογράφος που κατάφερε να απαθανατίσει με συγκλονιστικό τρόπο την τελευταία φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής;

Γεννήθηκε στο Έλντρεντ της Πενσιλβάνιας και αρχικά πήγαινε σχολείο στο Ολίν στης Νέας Υόρκης. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1906 και αργότερα σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Το 1909 έπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Associated Press, στη Νέα Υόρκη και κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) ανήκει στο δυναμικό του πρακτορείου στο Λονδίνο. Για τρία χρόνια ήταν υπεύθυνος για τις ειδήσεις που αφορούσαν τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό στο Λονδίνο και το Παρίσι.

Charles Dexter Morris reporter Near East Relief

Ο Αμερικανός φωτογράφος-δημοσιογράφος Τσαρλς Ντέξτερ Μόρις (φωτ.: Find a Grave /www.greek-genocide.net)

Έφτασε στην Πόλη στις 27 Ιανουαρίου 1922 για να εργαστεί στην Επιτροπή του Ιδρύματος της Εγγύς Ανατολής σε Τουρκία, Ελλάδα και γειτονικές περιοχές, έως το 1924. Τότε επέστρεψε στη Νέα Υόρκη για να εργαστεί στην Υπηρεσίων Διεθνούς Ρεπορτάζ. Έγραφε, επίσης, άρθρα για το περιοδικό των The New York Times, την Saturday Evening Post και άλλα έντυπα. Το 1923 βραβεύτηκε για το έργο του στον Ερυθρό Σταυρό από τον τότε βασιλιά Γεώργιο της Ελλάδας.

Πόπη Παπαγεωργίου

pontosnews.gr  /  "O.T."

Σχόλια τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση στὰ ψέμματα τῆς ἐγκυκλίου της ΔΙΣ 3045, γιὰ τὰ ἐμβόλια


 https://agiooros.org/

Ο Μητροπολίτης Αντινόης κ. Παντελεήμων προς Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αμερικής κ.κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

 Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΤΙΝΟΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
(Εφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου Αλεξανδρείας)
Ενορία Τιμίου Προδρόμου, Χώρας
852 00 ΚΑΛΥΜΝΟΣ - GRECCE

Προς

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη
Αμερικής
κ.κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ
8-10 East 79th St.
New York, NY 10075 - U.S.A.
Tel: (212) 570-3500 • Fax: (212) 570-3569
E-mail; archdiocese@goarch.org

Σεβασμιώτατε Αδελφέ, Άγιε Αμερικής κ.κ. Ελπιδοφόρε,
Ο Χριστός μεθ’ ημών.
Mε σεβασμό προς την υμετέρα αγαπητή μου Θεοπρόβλητο Σεβασμιότητα, Σας γνωστοποιώ την ταπεινή απάντησή μου στη δήλωσή Σας στο Facebook, όπου αναφέρετε ότι «υπάρχουν πολυάριθμα μονοπάτια, που οδηγούν τελικά στην κορυφή του βουνού, και ότι όσοι δεν το πιστεύουν βρίσκονται σε απέραντη άγνοια»! Εννοείτε στη δήλωσή Σας αυτή, φυσικά, τις πολυάριθμες θρησκείες και αιρέσεις.

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΡΓΟΫΠΗΚΟΟΥ


 

Τη Α΄ (1η) Αυγούστου, μνήμη των Αγίων επτά Μαρτύρων Μακκαβαίων ΑΒΕΙΜ, ΑΝΤΟΝΙΟΥ, ΓΟΥΡΙΟΥ, ΕΛΕΑΖΑΡΟΥ, ΕΥΣΕΒΩΝΑ, ΑΧΕΙΜ και ΜΑΡΚΕΛΟΥ, της μητρός αυτών ΣΟΛΟΜΟΝΗΣ και του διδασκάλου αυτών ΕΛΕΑΖΑΡΟΥ.

Ελεάζαρος ο ευσεβέστατος διδάσκαλος  και οι επτά Μακκαβαίοι μαθηταί αυτού Αβείρ, Αντώνιος, Γουρίας, Ελεάζαρος, Ευσεβωνάς, Αχείμ (Εν δε τω χειρογράφω Συναξαριστή γράφεται Ευλάλου· εν άλλω δε Συναξαριστή γράφεται Μάρκου.) και Μάρκελλος και η μήτηρ αυτών Σολομονή ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Αντιόχου, υιού Σελεύκου, εν έτει από μεν κτίσεως κόσμου ετκη΄ (5328), προ Χριστού δε ρογ΄ (173). Αναγκασθέντες δε οι Άγιοι ούτοι υπό του βασιλέως Αντιόχου (όστις εξώντωσε και ηχμαλώτισεν άπαν το γένος των Εβραίων) να αρνηθώσι τας συνηθείας και διατάξεις τας παραδεδομένας υπό του νόμου και των προγόνων των, τρώγοντες χοιρινά κρέατα, δεν επείσυησαν εις τούτο, φυλάττοντες την παραγγελίαν του θείου νόμου την λέγουσαν· «Τον υν, ότι διχηλεί οπλήν τούτο, και ονυχίζει όνυχας οπλής, και τούτο ουκ ανάγει μηρυκισμόν, ακάθαρτον τούτο υμίν· από των κρεάτων αυτών ου φάγεσθε και των θνησιμαίων αυτών ουχ άψεσθε, ακάθαρτα ταύτα υμίν» (Λευϊτ. ια: 7- 8). Τουτέστι, μη φάγητε τον χοίρον, διότι αυτός έχει μεν τους όνυχας εσχισμένους εις δύο, δεν μηρυκάζει δε, ήτοι δεν αναμασά την τροφήν του· διο εκ των κρεάτων του χοίρου μη φάγητε, και το νεκρόν σώμα αυτού μη εγγίσετε, διότι είναι ακάθαρτα. Τούτου ένεκα του μεν Ελεαζάρου έδεσαν οπίσω τας χείρας, και αφού εμαστίγωσαν αυτόν ισχυρώς, έχυσαν εντός της ρινός του υγρά τινα δυσώδη και δριμέα· είτα έρριψαν αυτόν εις πυράν, εις την οποίαν προσευχηθείς να γίνη το αίμα και ο θάνατός του λύτρωσις και ελευθερία όλου του γένους του, ούτω παρέδωκεν ο αοίδιμος την ψυχήν του εις χείρας Θεού.

Μεγάλου Βασιλείου: Περί των φαρμάκων της ιατρικής

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 55

Εάν είναι σύμφωνον με το ιδεώδες
της ευσεβείας να χρησιμοποιούμεν
τα φάρμακα της Ιατρικής.

ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ

Κάθε τέχνη μας έχει δοθή από τον Θεόν ως βοήθεια προς την ασθενή φύσιν μας. Παραδείγματος χάριν, η γεωργία μας έχει δοθή, επειδή τα αυτοφυή δεν επαρκούν προς ικανοποίησην των αναγκών μας, η υφαντική, επειδή χρειαζόμεθα κατ’ ανάγκην σκεπάσματα, διά να είμεθα κόσμιοι και να μη προσβαλλώμεθα από τον αέρα, και η οικοδομική διά παρό­μοιον λόγον. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την Ιατρικήν. Επειδή το σώμα μας, πού υπόκειται εἰς την ασθένειαν, προσ­βάλλεται από διαφόρους βλάβας, προερχομένας από έξω και από μέσα (διά των τροφών), και καταπονείται και από την υπερβολήν και από τας ελλείψεις, η ιατρική παρεχωρήθη από τον Θεόν, πού κανονίζει όλην την ζωήν μας, διά να μας υποδεικνύη, προτυπούσα την θεραπείαν της ψυχής, την απομάκρυνσιν του περιττού και την πρόσθεσιν τού ελλείποντος.

Γιά τήν Τουρκία εἰργάζοντο τέσσερεις ἀλλοδαποί στελέχη ΜΚΟ πού συνελήφθησαν τήν 1η Ἰουλίου

ΑΠΟ τήν ἀρχή τῆς ἐξάρσεως τοῦ μεταναστευτικοῦ ζητήματος, εἰδικῶς στό Αἰγαῖο, ὁ ὕποπτος ρόλος τῶν ΜΚΟ καί πολλῶν αὐτοκλήτων «διασωστῶν» ἄρχισε νά ἀποκαλύπτεται, ἄν καί οἱ πλεῖστοι τῶν ὑπουργῶν τῶν κυβερνήσεων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἔκαναν ὅτι δέν τό καταλαβαίνουν. Καί ὅμως ἡ δρᾶσις ἀλλοδαπῶν –κυρίως Εὐρωπαίων– πού διενεργοῦσαν κατασκοπία ὑπέρ τῆς Τουρκίας, δέν εἶναι κάτι νέο. Τό νέο εἶναι ὅτι οἱ ΜΚΟ καί τό μεταναστευτικό τούς ἔδωσαν κάλυψη ὥστε νά κάνουν τήν δουλειά τους εὐκολώτερα. Νά ὑπενθυμίσουμε στό σημεῖο αὐτό ὅτι ἡ πρόσφατος ἐπιστολή τῆς Τουρκίας στόν ΟΗΕ, πού ἀναφέρεται σέ «πληροφορίες», οἱ ὁποῖες συνεκεντρώθησαν σχετικά μέ τίς ἑλληνικές δυνάμεις στά νησιά τοῦ Αἰγαίου, μᾶλλον ἀπό κάτι τέτοιους «διασῶστες» προέρχονται. Γιά αὐτό καί δέν εἶναι εἰς θέσιν νά ξεχωρίσουν τήν Ἐθνοφυλακή καί τήν Ἀστυνομία ἀπό τόν τακτικό Στρατό.

Joseph the Righteous of Arimathea

Saint Joseph of Arimathea was a prominent Jewish leader during the time of Jesus Christ. He is mentioned in the Gospels as being a rich man from Armiathea who was a secret disciple of Christ due to his status in the Sanhedrin. After the crucifixion and death of our Lord, Joseph approached Pontius Pilate out of piety and asked for the body of Jesus so that he might bury it honorably. He, together with Saint Nicodemus, removed the body of Christ from the cross in the presence of the Theotokos and the Myrrh-Bearing Women, wrapped it in a linen shroud, anointed it with spices, and laid it in a new tomb that he owned. This disciple later traveled the world proclaiming the Gospel until he reposed in peace in England. The Church commemorates him individually on July 31st and along with the Myrrh-Bearing Women and Nicodemus on the 3rd Sunday of Pascha (the Sunday of the Holy Myrrh-Bearers).

Φ. Κόντογλου, «Μυστικὰ Ἄνθη»

«Νὰ δοῦμε ἀκόμα, ποῦ θὰ φτάσουμε! Δὲν ἀφήσαμε βρωμιά, δὲν ἀφήσαμε σιχαμένη πράξη, ποὺ νὰ μὴ κάνουμε, δὲν ἀφήσαμε πονηρὸ διαλογισμό, ποὺ νὰ μὴ τὸν ποῦμε ἢ νὰ μὴ τὸν γράψουμε μὲ τὴν μεγαλύτερη ἀδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πιὰ ὁλότελα. Ποτὲ ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶχε φτάσει οὔτε στὴν μισὴ ἀναισθησία καὶ σιχαμένη παραμόρφωση, ἀπ’ ὅσο ἔφτασε σήμερα...».

 


«Τί γίνεται μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν ᾿Εκκλησιῶν;» -- Τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου ᾿Ανδρέου Θεοδώρου (†)

Η οἰκουμενιστική  ἀλλοίωση ἐπικεντρώνεται κυρίως στην ἐκκλησιολογία. Αὐτὸ ἦταν αὐτονόητο νὰ συμβεῖ, γιατὶ στην παμπροτεσταντική  αὐτή  κίνηση δὲν ὑπάρχει κἄν ἐκκλησιολογία. Τὰ ἑτερόδοξα προτεσταντικὰ σώματα τῆς Δύσεως δὲν ἀνήκουν οὐσιαστικὰ στη  Μία, ῾Αγία, Καθολική  καὶ ᾿Αποστολική  ᾿Εκκλησία τοῦ ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, στην ὁρατή  ᾿Εκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς στὸ ἕνα θεανδρικό Του πρόσωπο καὶ την στήριξε στὸ θεμέλιο τῶν ᾿Αποστόλων καὶ Προφητῶν (᾿Εφ. βʹ 20). Οἱ Προτεστάντες δὲν δέχονται την ᾿Εκκλησία αὐτή, ἀλλὰ μιὰ ἀόρατη καὶ ἀκαθόριστη ᾿Εκκλησία, την ὁποία δημιουργεῖ στὶς καρδίες τῶν πιστῶν τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο, μιὰ ᾿Εκκλησία ὁμιχλώδη καὶ ἐλαστική, στην ὁποία μποροῦν νὰ στεγασθοῦν οἱ πάντες, καὶ αὐτοὶ ἀκόμη ποὺ ἐξέπεσαν τῆς Καθολικῆς Πίστεως καὶ ᾿Αληθείας. Εἶναι κοινὸς πλέον τόπος ὅτι ἡ σπονδυλική  στήλη τῆς προτεσταντικῆς ἐκκλησιολογίας εἶναι ἡ διαβόητη Θεωρία τῶν Κλάδων (Branch Theory), μιὰ ἔξυπνη θεωρία (ἀγγλικανικῆς προελεύσεως), ποὺ προσπαθεῖ μὲ τρόπο ταχυδακτυλουργικὸ νὰ ἐντάξει τὸν Προτεσταντισμὸ στὸ χῶρο τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησίας, ἀπὸ την ὁποία ἐκεῖνος ἀποκόπηκε διὰ τῆς Διαμαρτυρήσεως.

Τη ΛΑ΄ (31η) Ιουλίου, η ανάμνησις των Εγκαινίων του σεβασμίου οίκου της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών ΘΕΟΤΟΚΟΥ του εν ΒΛΑΧΕΡΝΑΙΣ, ένθα απόκειται η ΑΓΙΑ ΣΟΡΟΣ και προεόρτια του ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, ήτοι η από του βασιλικού παλατίου εξέλευσις του Τιμίου Σταυρού εις την Πόλιν.

Κατά την ημέραν ταύτην επεκράτει συνήθεια να εκφέρηται εκ του παλατίου του βασιλέως το τίμιον ξύλον του Σταυρού, και να προπέμπηται πλησίον της μεγάλης Εκκλησίας· προϋπήντα δε αυτό ο δεύτερος ιερεύς εκ των Κηρουλαρίων, όστις βαστάζων θυμιατόν και θυμιών, πρώτον έφερεν αυτό εις τον μικρόν βαπτιστήρα, όπου εγίνετο αγιασμός εν τω αργυρώ εξαντλητηρίω, έπειτα δε εισήγαγεν αυτό εις το άγιον Βήμα της Μεγάλης Εκκλησίας, της Αγίας Σοφίας. Εκ δε του αγίου Βήματος εξήγον τον Σταυρόν, και περιέφερον εις όλην την Κωνσταντινούπολιν μέχρι της δεκάτης τετάρτης Αυγούστου, ότε προεπέμπετο πάλιν εις το παλάτιον, και απετίθετο εις τον τόπον αυτού υπό των Διαιταρίων και του μεγάλου Παππία. Αύτη δε η εξέλευσις και περίοδος των τιμίων ξύλων του Σταυρού εγίνετο, διότι εις τας πρώτας δεκαπέντε ημέρας του Αυγούστου επιπολάζουσι συνήθως ασθένειαι περισσότεραι ή κατά τους άλλους μήνας· όθεν ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου, περιφερόμενος εις την Πόλιν, ηγίαζε τον αέρα δια της παρουσίας του, και τας οικίας και τας αγυιάς και τας πλατείας, υγείαν παρέχων εις όλους εκείνους, πλησίον των οποίων διήρχετο ή τους οποίους προσήγγιζεν.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ - Tου ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη

 

Ρώτησαν κάποτε ένα γέροντα ασκητή πόσον ετών είναι καί εκείνος, αφού σκέφθηκε λίγο, απάντησε : "Θά είμαι περίπου εφτά χιλιάδες χρόνια". Στήν επόμενη ερώτηση, που ήταν "πώς τά κατάφερες ;", είπε : "Κληρονόμησα τόν σπόρο τής μνήμης από τούς παππούδες μου.

O αείμνηστος Καθηγητής Ιωάννης Κορναράκης : Θλιβερά διαπίστωσις.

Ύστερα από τόσα χρόνια φαίνεται καθαρά ότι σκοπός της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας Κληρικών και Μοναχών είναι η καθησύχαση των πιστών, για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και  η υπόσχεση ότι εγγυόνται την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της. Όμως οι βαρείς λύκοι, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!

Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει μεγάλος αριθμός τέτοιων κειμένων, από την ηγουμενική διοίκηση του Αγίου Όρους, από γνωστή ομάδα κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλες αντιοικουμενιστικές προσπάθειες. Έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει ξοδευθεί πολύ χαρτί, για τα ίδια θέματα, το ίδιο μοτίβο, το δήθεν «μαχητικό», χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος των εκκλησιαστικών οικουμενιστών. Ο Οικουμενισμός προχωρεί στον χώρο της Εκκλησίας και συνεχώς ισχυροποιείται, επειδή ακριβώς δεν θίγονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές, αφού δεν αποκαλύπτονται τα ονόματά τους.
Γι’ αυτό και δεν ανησυχούν και είναι σίγουροι ότι θα κερδίσουν τους στόχους τους, χάρη στη αντιοικουμενιστική ανημποριά να αγωνισθεί θεοφιλώς με το πνεύμα της θυσιαστικής σταυρώσιμης μαρτυρίας. Ο αντιοικουμενιστικός αυτός αγώνας δεν γίνεται με τούς όρους και τις απαιτήσεις του Ταμείου των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, αλλά και της αγιοπνευματικής πατερικής παραδόσεως του μαρτυρίου αίματος και ψυχής, με το οποίο, και μόνον, οι θείοι Πατέρες, ως δούλοι γνησιώτατοι Χριστού, «όλην συλλεξάμενοι ποιμαντικήν επιστήμην και θυμόν ιερόν κινήσαντες, τους βαρείς εξεδίωξαν και λοιμώδεις λύκους των αιρέσεων, εκσφενδονήσαντες αυτούς, με την σφενδόνα του πνεύματος, έξω του της Εκκλησίας πληρώματος», κατά τον υμνογράφον της Εκκλησίας! Δυστυχώς η αντιοικουμενιστική προσπάθεια περιορίζεται στα όρια της ασφαλείας, ώστε να μείνουν ανέγγιχτοι από συνέπειες δυσάρεστες οι εις αυτήν μετέχοντες….

Προσευχή εις το άκτιστον τριαδικόν Φως -- Του Καθηγητού Ανδρέου Θεοδώρου

Φως θείον και επουράνιον· ο εγγενής πλούτος και η έμφυτος λαμπηδών της θεότητος, το προαιώνιον και άναρχον· το αϊδίως αναλάμπον εν τη ουσία του Θεού, της οποίας την άϋλον απλότητα καταλείπεις ανέπαφον, και την οποίαν διακρίνεις θεοπρεπώς ασυνθέτως και αμερίστως· το μη προσωρινώς υπό του Θεού κτιζόμενον και είτα εις αέρα διαχεόμενον και αφανιζόμενον, το ανέσπερον και αδιάδοχον, η φωτεινή δόξα της τριαδικής Θεότητος, ης τας υποστάσεις θεοπρεπώς συνενοίς εν κοινότητι βουλής και ενεργήματος, υπάρχον εν αυταίς ολόκληρον, αμέριστον και αδιαίρετον· το φως του αγεννήτου Πατρός, το αϊδίως μεταδιδόμενον εις τον Υιόν δια της γεννήσεως και εις το Πνεύμα το άγιον δια της εκπορεύσεως· το φως του Υιού, το μερικώς επί του Θαβωρίου αναλάμψαν και φωτίσαν την κτίσιν, επισκιάσαν δε του φυσικού ηλίου την λαμπρότητα, και νικήσαν την φυσικήν των Μαθητών δεκτικότητα και αντοχήν· και το Φως του παναγίου Πνεύματος, το οποίον, ως άκτιστος χάρις και ενέργεια, ζωοποιεί, συνέχει και κινεί σύμπασαν την κτίσιν.

ΝΑΙ ΜΕΝ, ΑΛΛΑ…» -- Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΤΟ ΘΕΜΑ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπασχολεῖ ἰδιαίτερα τους συνειδητούς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἀπό τους κληρικούς  ἐνημέρωση και καθοδήγηση. Ὅμως περισσεύει ἡ σιωπή ἀπό καιροσκοπισμό και δειλία. Ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού δημοσίως ἐπικρίνουν τους Οἰκουμενιστάς και διατυπώνουν τη γνώμη τους ἐλεύθερα. Και αὐτό εἶναι πολύ ἀνησυχητικό φαινόμενο, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι δεν ὑπάρχει ἱερός ζῆλος και παρρησία. Δέν ὑπάρχει πνεῦμα ὁμολογίας και ὑπεράσπισης τῆς πίστεώς μας. Ὡστόσο, δεν μᾶς λείπουν τά κείμενα, πού ἐπισημαίνουν τις αἱρετικές διδασκαλίες τῶν παπικῶν και τῶν προτεσταντῶν. Ἔχουμε θεολόγους, ἀλλά δεν ἔχουμε ὁμολογητές. Το πρόβλημα δεν εἶναι στην ἐπισήμανση τῶν διαφορῶν με τους ἑτεροδόξους, ἀλλά στήν κριτική πού πρέπει στους δικούς μας ὀρθοδόξους οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι ἀναπτύσσουν ἐνοχλητικές πρωτοβουλίες και ἐξισώνουν την πίστη μας με ἐκείνη τῶν αἱρετικῶν. Αὐτούς τους οἰκουμενιστές ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς οἱ σοφοί θεολόγοι μας να τους κρίνουν καί να τους ἀπομονώσουν. Και αὐτό συμβαίνει γιατί εἶναι οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας και δεν θέλουν να ἔλθουν σε ἀντίθεση μαζί τους.

Silas, Silvan, Crescens, Epenetus and Andronicus the Apostles of the 70

Saint Silas was a companion and fellow labourer of the Apostle Paul: "And Paul chose Silas and departed...and he went through Syria and Cilicia, confirming the churches" (Acts 15:40-41). He later became Bishop of Corinth, and reposed in peace. Saint Silvanos became Bishop of Thessalonica, and also reposed in peace. Saint Crescents, whom Saint Paul mentions in his Second Epistle to Timothy(4:10), became Bishop of Chalcedon, and brought many to the Faith. As for him whom the Apostle of the Nations praises as "my well-beloved Epenetus, the first-fruits of Achaia unto Christ" (Roman 16:5), he became Bishop of Carthage, and after enduring many afflictions from the idolators, and bringing many of them to Christ, he departed to the Lord.

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ -- Αλεξ Παπαδιαμάντη

Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας. Δὲν ὑπῆρχε πλέον οἰκία ὀρθή, δὲν ὑπῆρχε στέγη καὶ ἄσυλον, εἰς ὅλον τὸ ὀροπέδιον ἐκεῖνο, παρὰ τὴν ἀπορρῶγα ἀκτήν. Μόνος ὁ μικρὸς ναΐσκος ὑπῆρχε, καὶ εἰς τὸ προαύλιον τοῦ ναΐσκου ὁ Φραγκούλης Κ. Φραγκούλας εἶχε κτίσει μικρὸν ὑπόστεγον, καλύβην μᾶλλον ἢ οἰκίαν, λαβὼν τὴν ξυλείαν, ὅσην ἠδυνήθη νὰ εὕρῃ, καί τινας λίθους ἀπὸ τὰ τόσα τριγύρω ἐρείπια, διὰ νὰ στεγάζεται προχείρως ἐκεῖ καὶ καπνίζῃ ἀκατακρίτως τὸ τσιμπούκι του, μὲ τὸν ἠλέκτρινον μαμέν, ἔξω τοῦ ναοῦ, ὁ φιλέρημος γέρων.

Ὁ ναΐσκος ἦτο ἰδιόκτητος· πρᾶγμα σπάνιον εἰς τὸν τόπον, λείψανον παλαιοῦ θεσμοῦ· ἦτον κτῆμα αὐτοῦ τοῦ γέροντος Φραγκούλα.

Οι ”Γκρίζοι Λύκοι” του ανθελληνισμού δείχνουν τα δόντια τους στη Β. Ήπειρο…

 Γκρίζοι Λύκοι, Ερντογάν και Ράμα, εναντίον του Ελληνισμού της Β. Ηπείρου

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου

”Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται” λέει μια ελληνική παροιμία. Και ”λύκος” δεν είναι μόνο ο Ταγίπ Ερντογάν για τον Ελληνισμό, αλλά και ο Έντι Ράμα, ο φίλος του πρωθυπουργός της Αλβανίας.

”Γκρίζοι” ή μη είναι ”Λύκοι” αμφότεροι που παριστάνουν τα πρόβατα μέχρι να πετύχουν το σκοπό τους: την είσοδό τους στην ΕΕ. Λύκοι που συνδέονται πλέον (από το καλοκαίρι του ’20) με ”συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας” για κάλυψη των εξοπλιστικών αναγκών της Αλβανίας.

Απότοκος της συμφωνίας αυτής είναι η απόφαση της Αλβανίας στις αρχές του τρέχοντα μήνα να αγοράσει από την Τουρκία στρατιωτικά drones (αξίας 8,2 εκατομμυρίων ευρώ) της τουρκικής εταιρείας Baykar Defence, ιδιοκτησίας της οικογένειας του γαμπρού του Ταγίπ Ερντογάν Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ.

Ας σημειωθεί ότι τον Φεβρουάριο του έτους που διανύουμε η Τουρκία ανακοίνωσε το άνοιγμα νέου προξενείου στον Αυλώνα, ενώ το Δημοκρατικό κόμμα της Αλβανίας (του πρώην πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα) υπέγραψε συμφωνία μαζί της για υπεράσπιση (πρώτη φορά στα χρονικά) όλων των διεκδικήσεων των τσάμηδων.

ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ


 

Τη Λ΄ (30η) Ιουλίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων ΣΙΛΑ, ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ, ΕΠΑΙΝΕΤΟΥ, ΚΡΗΣΚΕΝΤΟΣ και ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ.

Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος οι Άγιοι ήσαν εκ των Εβδομήκοντα Αποστόλων. Και ο μεν Σίλας συνεμόχθησε μετά του Αποστόλου Παύλου, του πονήσαντος υπέρ του κηρύγματος του Ευαγγελίου πλέον των άλλων Αποστόλων, ως ευρίσκεται γεγραμμένον εις τας Πράξεις· «Παύλος δε επιλεξάμενος Σίλαν εξήλθε» (Πράξ. ιε: 40). Μετά παρέλευσιν δε πολλού χρόνου γενόμενος Επίσκοπος Κορίνθου, εβεβαίωνε τας προς Κορινθίους δύο Επιστολάς του Παύλου και τους εν Κορίνθω κατοικούντας προήγαγεν επί τα βελτίω· αφού δε πολύ εκοπίασε και εστήριξεν όλους εις την του Χριστού πίστιν, απήλθε προς Κύριον. Ο δε Άγιος Σιλουανός έγινεν Επίσκοπος Θεσσαλονίκης, και υπέμεινε πολλούς και αλλεπαλλήλους κινδύνους δια τον Χριστιανισμόν, επειδή οι Θεσσαλονικείς ήσαν επιτήδειοι εις τας διαστροφάς και τα σοφίσματα των λόγων· καλώς λοιπόν και αυτός αγωνισάμενος, απήλθε προς τον ποθούμενον Κύριον. Ο δε Άγιος Επαινετός ήτο και αυτός εκ των Εβδομήκοντα, και έγινεν Επίσκοπος Καρθαγένης (τα νυν Τούνεζι)· πολλούς δε πειρασμούς και θλίψεις υποστάς υπό των εκεί Ελλήνων, πολλούς μετέβαλεν από της ειδωλατρίας εις την θεογνωσίαν και ούτως απήλθε προς Κύριον. Αλλά και ο Άγιος Απόστολος Κρήσκης, ων εις εκ των Εβδομήκοντα, τον οποίον αναφέρει ο Παύλος εις την προς Τιμόθεον Επιστολήν λέγων· «Κρήσκης επορεύθη εις Γαλατίαν» (Β΄ Τιμόθ. δ: 10) και γενόμενος Επίσκοπος Χαλκηδόνος, έδειξεν εις πολλούς πεπλανημένους την οδόν της θεογνωσίας, και κατακρίνας εν τη σαρκί αυτού την κατάκριτον αμαρτίαν, και πολλούς ακατακρίτους ποιήσας δια της πίστεως και αρετής, προς Κύριον εξεδήμησεν.

Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν!

 Οι σύγχρονοι "Πατέρες" επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις.

Eμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει.

Αποκηρύσσομεν τα φιλενωτικά συνθήματα και φιλενωτικάς τάσεις και μένομεν στερεοί και ακλόνητοι εις την Ορθόδοξον ημών Πίστιν, ακολουθούντες όσα προεφήτευσαν οι Θεηγόροι Προφήται και εδίδαξαν οι Θεοκήρυκες Απόστολοι, ο των Θεοφόρων Πατέρων Σύλλογος, αι επτά άγιαι Οικουμενικαί Σύνοδοι, και αι τοπικαί τοιαύται, έχοντες επί κεφαλής τον ακρογωνιαίον Λίθον Χριστόν, τον Θεόν ημών, και εν γένει εμμένομεν εις όσα η Ορθόδοξος ημών Πίστις διδάσκει είτε δια γραφίδος είτε δια παραδόσεως, αποκρούοντες την «Ένωσιν» ή «Ενότητα», όπως την αποκαλούν εσχάτως οι φιλενωτικοί παπόδουλοι οικουμενιστές.