Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´

Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):

Λυπᾶμαι γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν, μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός» καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα. Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν. Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].

Κάλυμνος 25.01.2020

π. Θεόδωρος Ζήσης:

«Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε: “Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη».

"Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Ἡ δογματική διάστασις τοῦ νέου ἑορτολογίου -- Τοῦ κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων"

Αὐτός εἶναι ἕνας ἀπό τούς δογματικούς λόγους γιά τούς

 ὁποίους ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν

 εἶναι αἵρεσις. Εἰς τήν νεωτέραν ἐκδοχήν αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου

, μέ τίτλον «Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα ἐξ ἐπόψεως δογματικῆς

» (https://orthodox-voice.blogspot.com/2023/12/blog-post_16.html), γράφω τά ἑξῆς: «ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἔπληξε διττῶς τήν δογματικήν βάσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, πρῶτον, διότι ἔγινεν ὄχι διά ποιμαντικούς λόγους καί πρός ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά διά τήν καταστροφήν της (διά τῆς προωθήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καί, δεύτερον, διότι ἔβλαψε τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀνεμένετο. Ἀνεμένετο, πρῶτον, διότι τό ν.ἑ. εἶχε κατακριθῆ ὑπό τριῶν Πανορθοδόξων Συνόδων (1583, 1587 καί 1593)· δεύτερον, διότι ἦσαν τότε εὐρέως γνωστοί οἱ προαναφερθέντες πονηροί σκοποί τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ἐκκλησίαν· καί, τρίτον, διότι ἀνέτρεπεν ἀποφάσεις Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Χάριν παραδείγματος, ἀναφέρομεν τόν 37ον Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου, ἐπικυρωθέντος ὑπό τοῦ 2ου Κανόνος τῆς ΣΤ' Οἰκ. Συνόδου, ὁ ὁποῖος ἀπαγορεύει εἰς τούς Ὀρθοδόξους νά ἐπιδιώκουν τόν συνεορτασμόν τῶν Χριστιανικῶν ἑορτῶν μέ αἱρετικούς, καθώς καί τόν 56ον Κανόνα τῆς ΣΤ' Οἰκουμενικῆς, ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐπικρατῇ μία ἑορτολογική τάξις παγκοσμίως. Συνεπῶς, ἦτο βέβαιον ὅτι πολλοί πιστοί δέν θά ἐδέχοντο τό ν.ἑ. Ἐφόσον, ὅμως, τό δόγμα τῆς ἑνότητος σημαίνει κοινήν πίστιν, κοινήν διοίκησιν καί κοινήν λατρείαν, ἦτο πασιφανές ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. θά προεκάλει τοὐλάχιστον τήν λειτουργικήν διάσπασιν.» Παρά ταῦτα τά προφανῆ, ὑπάρχουν πολλοί ψευδο-ορθόδοξοι, ἀκόμη καί σήμερα, πού ὁμιλοῦν καί γράφουν γιά τό ἡμερολογιακόν ζήτημα μέ σκοπόν νά τό κακοποιήσουν, ἀπομονώνοντάς το ἀπό τόν Οἰκουμενισμόν καί ἐμφανίζοντάς το ὡς ἕν ... ἀστρονομικόν ζήτημα πού δέν θίγει δῆθεν τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας! Ἡ μπαρουφολογία των αὐτή τούς ὁδηγεῖ εἰς τό πεπλανημένον συμπέρασμα ὅτι οἱ Π/Ηται εἶναι δῆθεν «εἰδωλολάτραι» (π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς), διότι λατρεύουν δῆθεν τό ... Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον εἰσήχθη ἀπό ἕνα εἰδωλολάτρην, τόν Ἰούλιον Καίσαρα τό 46 π.Χ. («ἅγιος» Παΐσιος) καί πολλές ἀκόμη ἀνοησίες καί ψευτιές."

Αυτές τις διατροφές τις ξεκίνησε πρώτος ο Καβουρίδης Οι αγράμματοι και αφελείς τις εποχής του,τον πίστεψαν.Σήμερα κανείς δεν δίνει σημασία στα γραπτά του. Αν δεν τηρούνταν οι Κανόνες που γράφει ο ηγέτης των Γ. Ο. Χ.,δεν υπάρχει σχίσμα από την πλευρά των Παλαιοημερολογιτών.Αυτό, όμως, δεν ισχύει, διότι οι Κανόνες αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με την αλλαγή του ημερολογίου. Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος με αυτές τις αστείες διατροφές που κάνουν στους Ιερούς Κανόνες.Δυο παραδείγματα θα αναφέρω για να αποδειχθεί η πονηριά αυτών των ανθρώπων.
α.Κάποιοι έτρωγαν αυγά τα Σαββατοκύριακα στις περιόδους που υπήρχε νηστεία και δημιουργούσαν πρόβλημα στην Εκκλησία.Η Εκκλησία έχει μια τάξη και το απαγορεύει αυτό,άλλος να τρώει και άλλος να μην τρώει.Όλοι πρέπει να μην τρώνε αυγά.Δεν έχει να κάνει ο Κανόνας με κάποια άλλη τάξη που έχει η Εκκλησία .Μιλάει για το είδος των τροφών που απαγορεύονται.Δεν υπήρχε ημερολογιακή τάξη την εποχή που γράφτηκε ο Κανόνας αυτός. Άλλοι γιόρταζαν Πάσχα και άλλο κάτι άλλο.Αν είχε δίκιο ο Καβουρίδης, όλοι οι Ορθόδοξοι ήταν αιρετικοί για εκατοντάδες χρόνια.
β. Δεν συνεορτάζει κάποιος με τον Πάπα,όταν γιορτάζει την ίδια ημέρα το Πάσχα μαζί του.Αν ήταν έτσι,να ίσχυαν αυτά που γράφει ο Χρυσόστομος Καβουρίδης,τότε και οι Γ.Ο.Χ συνεόρτασαν με τον Πάπα πολλές φορές.

Ο λαὸς τὸ ἀπαίτησε καὶ πάλι δυναμικὰ καὶ πολλάκις.

Ἐπὶ Πατριάρχου, Κων/πόλεως Τιμοθέου τοῦ Α΄ (511–518) ὁ λαὸς τῆς Κων/πόλεως διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν καὶ ἔμενε ἀκοινώνητος τῶν Θ. μυστηρίων γιὰ πολλὰ χρόνια, διότι ὁ Πατριάρχης Τιμόθεος δὲν ἤθελε νὰ ἀποδεχθῆ τὴν Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Ὅταν ἀνῆλθε στὸν θρόνο ὁ διάδοχός του, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καππαδόκης (518–520), ὁ λαὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπαίτησε κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θ. Λατρείας νὰ ἀναγνωσθεῖ στὰ δίπτυχα ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ κατόπιν νὰ μεταλάβει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ νέου Πατριάρχη.

Ὁ νέος Ὀρθόδοξος Πατριάρχης γιὰ κάποιους λόγους ἐδίσταζε νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀπαίτηση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ ἔμεναν ἀνένδοτοι καὶ ἀπαιτοῦσαν τὸ θέμα νὰ τακτοποιηθεῖ ἀμέσως. Στὴν προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη νὰ ἀναβληθεῖ γιὰ λίγο αὐτὴ ἡ ἀναγνώριση, ὁ λαὸς τὸ ἀπαίτησε καὶ πάλι δυναμικὰ καὶ πολλάκις.

Tελικά, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν σταθερὴ στάση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἔντονη διαμαρτυρία, ὑποχρεώθηκε ὁ Πατριάρχης, τὴν ὥρα τῆς μνημονεύσεως κατὰ τὴν Θ. Λειτουργία, νὰ ἀναγνώσει στὰ δίπτυχα τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Τότε σταμάτησε καὶ ἡ ἀκοινωνησία τῶν Θ. Μυστηρίων, ἀφοῦ, μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν Διπτύχων, ἀποκαταστάθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη.

 

(T.L.G., Concilia Oecumenica (ACO): Synodus Constantinopolitana et Hierosolymitana anno 536: Tome 3, page 72, line 4 Ἔκθεσις πίστεως κατὰ ἀποκάλυψιν Γρηγορίου ἐπισκόπου Νεοκαισαρείας. Καὶ Πρακτικὰ Συνόδων, τόμος Β΄, σελ. 333).