Εἶναι μιὰ δυστυχέστατη ἑλληνικὴ πραγματικότητα, ὅτι τὸ πλεῖστον τῶν πολιτικῶν, πολιτειακῶν, ἐκκλησιαστικῶν, δημοσιογραφικῶν κ.λπ., παραγόντων, ἔχουν, ἠθελημένα ἢ ἀθέλητα, ἐλλειπῆ ἢ στρεβλὴ συνείδηση καὶ τῆς Ἑλληνικότητας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπίσης, εἶναι βαθύτατα δυστυχὴς καὶ ἀπελπιδοφόρος, ἡ βιουμένη, μέσα σ’αὐτὸν τὸν πολιτικό, οἰκονομικό, ὑγειονομικό, δημογραφικὸ καὶ ἐν γένει κοινωνικὸ κουρνιαχτό, πολυεπίπεδη κατακόρυφη παρακμὴ καὶ ἀπαξίωση τῶν ἀξιῶν, ὅπου δοκιμάζεται ἡ ψυχοσωματικὴ ὑπόσταση καὶ εὑρίσκεται ἐν διωγμῷ ἡ ἐθνικὴ συνείδηση καὶ ἡ ὀρθόδοξη πίστη, τοῦ ἁπλοῦ Ἕλληνα πολίτη.
Το κράτος ηθικός αυτουργός της κοινωνικής σηψαιμίας --- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει απολεσθεί καθώς η διαπρύσια πίστη προς έναν ορισμένο όραμα ή την ανιδιοτελή προσφορά εις την κοινωνία προς διαφύλαξη του κοινωνικού ιστού και της εθνικής μας συνείδησης, έχει καταβαραθρωθεί.
Η Ελλάς πέραν από το γεγονός ότι κηδεμονεύεται εκ των συγκεκριμένων συμφερόντων και ως χώρα της Ευρώπης έχει τεθεί εις το στόχαστρο των ερπυστριών του ολετήρα της παγκοσμιοποιήσεως, επιβάλλεται να μην έχει αρχές και αξίες καθώς και πίστη προς προκοπή, εξέλιξη και πρόοδο.
ΚΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ… -- Αθωνικά άνθη
«Ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό το μόδιον, αλλ’ επί την λυχνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία». Ο Κύριος.
Ο Χριστιανισμός, ο Ορθόδοξος, δεν είναι μόνον εσωστρέφεια. Είναι και εξωστρέφεια. Ούτε μόνον εξωστρέφεια. Αλλά και εξωστρέφεια. Βαθύτατον αίτημά του, είναι το προς τα έσω βύθισμα του νου. Η αναγκαιότης εστιάσεως των νοητικών δυνάμεων, υπό την στέγην της καρδίας, εκφράζεται με αγωνιώδεις τόνους, που απηχούν δια μέσου της ιστορίας της ανθρωπίνης ψυχής. Αισθανόμεθα βαθυστένακτον πόνον να επιστρέψωμεν εις εαυτούς, να γνωρίσωμεν την θαλπωρήν της εστίας μας, να χαρώμεν τους θησαυρούς μας, να κλαύσωμεν δι’ ό,τι δεν έχομεν. Η ευγένεια της υπάρξεώς μας ευρίσκεται εντός μας. «Εντός υμών εστιν η βασιλεία των ουρανών». Τότε αποκτώμεν συνείδησιν της υπάρξεώς μας, όταν αγαπήσωμεν τον εαυτόν μας.
ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΑΡΘΕΝΕ..
Αύτη γαρ η των Αγίων Αγία, η ακηλίδωτος του Λόγου Παστάς, το παρθενικόν απάνθισμα, η Κιβωτός του Αγιάσματος, το Όρος το άγιον, η θεοχώρητος Σκηνή, η ακατάφλεκτος Βάτος, το πυρίμορφον Άρμα του Θεού, η Περιστερά η αμόλυντος, το ευρύχωρον του Λόγου Χωρίον, η θεόφωτος Νεφέλη, η πεποικιλμένη Βασίλισσα, η εκ σπέρματος Δαβίδ καταγομένη, τω του Δαβίδ Κτίστη και Θεώ τετήρετο εις εαυτού κατοίκησιν.
Άγιος
Ταράσιος β:585
Τη ΚΕ΄ (25η) Ιανουαρίου, μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Θεολόγου.
Γρηγόριος ο πάνσοφος και θαυμάσιος ανήρ εγεννήθη εις τα μέρη της Ανατολής εις χωρίον καλούμενον Αριανζός, κείμενον πλησίον της πόλεως Ναζιανζού, ήτις ευρίσκεται εις την δευτέραν των Καππαδοκών επαρχίαν περί το έτος τκθ΄ (329). Οι γονείς του ήσαν πλούσιοι, ευγενείς, έντιμοι και ενάρετοι. Η μεν μήτηρ αυτού ήτο ευσεβής από την αρχήν και Χριστιανή Ορθόδοξος, από γένος ευγενικώτατον, ο δε πατήρ ήτο ειδωλολάτρης πρότερον, αλλ’ ύστερον, αφού εγέννησε τον Άγιον Γρηγόριον, εμίσησε την ειδωλολατρίαν και προσήλθεν εις την ευσέβειαν· εκαλείτο δε και αυτός ομοίως Γρηγόριος, η δε γυνή ωνομάζετο Νόννα. Αύτη πρώτον μεν ήτο στείρα και άτεκνος, όθεν πολλάκις εδέετο του Παντοδυνάμου Θεού μετά πίστεως να της δώση παιδίον αρσενικόν και να του το αφιερώση, ως η Άννα τον Σαμουήλ, εξ αυτής της γεννήσεως και αναγεννήσεως. Ιδών λοιπόν ο Κύριος της γυναικός την ευλάβειαν, επήκουσε της δεήσεως αυτής και της εφανέρωσε μίαν νύκτα εις το όραμα, ότι μέλλει να γεννήση υιόν, όστις θα γίνη δούλος του Θεού γνησιώτατος και να τον ονομάση Γρηγόριον.
Reading from the Synaxarion:
Xenia, Deaconess of Rome
Our righteous Mother Xenia of Rome was of a distinguished family. While her parents were preparing to wed her, she stole away secretly, taking two handmaids with her, and departed for Mylasa of Karia in Asia Minor, and there she completed her life in asceticism. She was ordained deaconess by Paul, her spiritual father, who became Bishop of Mylasa. Although she was originally named Eusebia, to conceal her identity, she took the name Xenia - which means "stranger" in Greek - because of her estrangement from her country.
Ἀπό τήν ἐπιστολήν τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ Παλαιολόγον -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Πολλοί «ὀρθόδοξοι» σήμερον νομίζουν ἐσφαλμένως ὅτι ἡ ἐν γνώσει ἐκκλησιαστική κοινωνία, ἄμεσος ἤ ἔμμεσος, μέ σχισματο-αιρετικούς ψευδεπισκόπους τοῦ τύπου Βαρθολομαίου, Ἱερωνύμου κ.ἄ. δέν κολάζει, ἀλλ’ ἀρκεῖ ν’ αὐτοπροσδιορίζηταί τις ὡς «ἀντι-οικουμενιστής», νά γράφῃ ἀντι-οικουμενιστικά ἄρθρα κ.λπ. καί ταυτοχρόνως δύναται νά κοινωνῇ μέ τούς ὡς ἄνω ψευδεπισκόπους, κατά τήν αἵρεσιν τοῦ «δυνητικοῦ κανόνος» τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν δύναταί τις νά συμπορεύηται καί μέ τόν Χριστόν καί μέ τόν Διάβολον! Ἡ αἵρεσις αὐτή ἔχει πολλάκις καταρριφθῆ μέ βιβλία καί ἄρθρα, ὡς προφανής διαστροφή τῆς Ἀληθείας, ἀλλά παραμένει ὡς ἡ ἐπικρατοῦσα στάσις, ἐπειδή «βολεύει» τά μάλα.
Στόχος τοῦ παρόντος εἶναι νά ὑπενθυμίσωμεν, διά πολλοστήν φοράν, εἰς τούς ὀπαδούς τῆς αἱρέσεως τοῦ «δυνητισμοῦ» ἤ «ἀχρικαιρισμοῦ» ὅτι ἡ στάσις των αὐτή τούς καθιστᾶ ἐνόχους διά τά ἐγκλήματα τῶν αἱρετικῶν μέ τούς ὁποίους κοινωνοῦν.
Η δολοφονία των εθνών και η γενοκτονία των γηγενών --- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η μεγάλη επανεκκίνηση που ευαγγελίζεται η Νέα Τάξη πραγμάτων ερείδεται εις την παγκοσμιοποίηση η οποία προϋποθέτει την κατάλυση των εθνών και την πολιτισμική ταυτότητα του εκάστοτε έθνους, εξ αυτού λοιπόν του λόγου, ό,τι σχετίζεται με την εθνική συνείδηση, την ιστορική μνήμη, την γλώσσα, βάλλεται λυσσωδώς και κατασυκοφαντείται ως επικίνδυνο δήθεν δια την δημόσια τάξη και τις διεθνείς σχέσεις.
ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΚΕΝΩΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ -- Του αειμνήστου Καθηγητού Ανδρέου Θεοδώρου
Το σύμβολο στην αρχαία εκκλησιαστική γραμματεία σήμαινε δύο τινά· ή το εξωτερικό σημείο στο οποίον αισθητοποιείται σε σχέση αναλογική μία αλήθεια ή κάποιο άλλο γεγονός, γενικά μία εικονική παράσταση αναλογική – όπως ο σταυρός, η ναύς, η άμπελος, ο ιχθύς – ή, πάλιν, το σημείο εκείνο το οποίον εκφράζει την ταυτότητα ενός προσώπου και ιδιαίτερα τη θρησκευτική του ιδιότητα, την πίστη και το ιδεολογικό περιεχόμενο της συνειδήσεώς του. Με τη δεύτερη αυτή έννοια σύμβολα ήσαν οι πάσης φύσεως αρχαιοχριστιανικές ομολογίες πίστεως και τα εκκλησιαστικά σύμβολα – όπως το της Νικαίας Κων/πόλεως – η ομολογία των οποίων διέστελλεν αυτόματα τους πιστούς από τους μη πιστεύοντες ειδωλολάτρες. Στη νεώτερη θεολογική γλώσσα τα φερόμενα ως συμβολικά βιβλία ή μνημεία είναι τα ιδιαίτερα εκείνα κείμενα, στα οποία εκτίθεται συνοπτικά και σε σχέση συγκριτική ομολογιακή η πίστη της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και των άλλων χριστιανικών Ομολογιών, η παραδοχή της οποίας πιστοποιεί την εκκλησιαστική ταυτότητα του ομολογούντος, αν είναι δηλαδή Ορθόδοξος, Παπικός ή Προτεστάντης.
Τη ΚΔ΄ (24η) Ιανουαρίου, μνήμη της Οσίας μητρός ημών ΞΕΝΗΣ και των δύο αυτής θεραπαινίδων.
Ξένης της θαυμασίας ο καινός και ξένος βίος, εις μεν την ποσότητα είναι πολύ ολίγος και βραχύτατος, εις δε την διήγησιν είναι υπερβολικά πλούσιος και ευπρεπέστατος και τόσον κατανυκτικός και γλυκύτατος, ώστε δύναται να δώση εις τους ευλαβείς ακροατάς μεγάλην ωφέλειαν. Ότι αυτή η μακαρία ήτο από γένος επιφανές και ευγενέστατον, το δε βαπτιστικόν της όνομα ήτο Ευσεβία. Οι γονείς της ήσαν φιλόθεοι, πλούσιοι άρχοντες της πρεσβυτέρας Ρώμης και ένδοξοι, εις δε την εν γένει διαγωγήν των επιφανέστεροι. Φιλαρέτως λοιπόν και χριστιανικώς ανατραφείσα, όταν έφθασεν εις ηλικίαν νόμιμον, την εζήτησεν ως νύμφην του πλούσιος τις όμοιος αυτής και εις το γένος περιφανέστατος.
Απαιτείται η ψυχή ενός Ιερεμίου, δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!
Απείρως δριμύτερος χειμών, από της εποχής εκείνης του θείου Χρυσοστόμου, κατέλαβε την Εκκλησίαν, με την άρσιν του Αναθέματος (άρση ακοινωνησίας), της Ανατολικής Εκκλησίας κατά του Παπισμού, υπό του Αθηναγόρου την 7ην Δεκεμβρίου του 1965, δια της οποίας εχαρακτηρίζετο ως πεπλανημένη η πορεία, της προ αυτής Εκκλησίας των Αγίων Πατέρων και Ι. Συνόδων, και με την εισαγωγήν εις τα ιερά Δίπτυχα του ονόματος του αιρεσιάρχου Πάπα, όχι μόνον, αλλά και … «πασών των Ανατολικών και Δυτικών ομολογιών»! Ω της συμφοράς! Απαιτείται η μεγαληγορία ενός Μωϋσέως, η δύναμις λόγου ενός Δαβίδ, η ψυχή ενός Ιερεμίου, η καρδιά ενός Απ. Παύλου, η γραφίς ενός Μ. Βασιλείου δια να παρασταθή το μέγεθος αυτής της συμφοράς!
----------------------
Δυστυχῶς, δέν ἔγινε μόνον «ἄρσις» τῶν ἀναθεμάτων, ἀλλά καί «ἄρσις» τοῦ Σχίσματος, τοὐτέστιν «ἔγινεν» ἡ περιβόητος «Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»! (Τά εἰσαγωγικά ὑπονοοῦν ὅτι εἰς τήν πραγματικότητα δέν ἔγινε τίποτε ἀπό αὐτά, καθότι οἱ πράξεις αὐτές δέν ἔγιναν ἀπό Ὀρθοδόξους, ἀλλ' ἀπό Οἱκουμενιστάς, ὁπότε εἶναι ἄκυρες.) Συνεπῶς, ἀπό τήν 7-12-1965 καί ἐντεῦθεν ἡ «ἐκκλησία» τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι Οὐνιτική.
Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ Μέγα Μυστήριον -- Φώτη Κόντογλου
Μυστήριο ξένον, λέγει ὁ Ὑμνωδός, τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὸ νὰ γεννηθῆ σὰν ἄνθρωπος, ὄχι κανένας προφήτης, ὄχι κανένας ἄγγελος, ἄλλα ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Ὁ ἄνθρωπος, θὰ μποροῦσε νὰ φθάσει σὲ μία τέτοια πίστη; Οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ἄλλοι τετραπέρατοι σπουδασμένοι ἤτανε δυνατὸ νὰ παραδεχθοῦν ἕνα τέτοιο πράγμα; Ἀπὸ τὴν κρισάρα τῆς λογικῆς τους δὲν μποροῦσε νὰ περάσει ἢ παραμικρὴ ψευτιά, ὄχι ἕνα τέτοιο τερατολόγημα! Ὁ Πυθαγόρας, ὁ Ἐμπεδοκλῆς κι ἄλλοι τέτοιοι θαυματουργοί, ποὺ ἤτανε καὶ σπουδαῖοι φιλόσοφοι, δὲ μπορέσανε νὰ τοὺς κάνουνε νὰ πιστέψουνε κάποια πράγματα πολὺ πιστευτά, καὶ θὰ πιστεύανε ἕνα τέτοιο τερατολόγημα; Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἀνάμεσα σὲ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ἀνάμεσα σὲ ἀπονήρευτους τσοπάνηδες, μέσα σε μία σπηλιά, μέσα στὸ παχνί, ποὺ τρώγανε τὰ βόδια.
π. Γεώργιος Μεταλληνός - Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ ἀπανθρωπία τῆς βίας
Ἡ πέρα καὶ ἀπὸ τὴν τολμηρότερη φαντασία τρομοκρατικὴ ἐπίθεση στὴν Νέα Ὑόρκη (11.9.2001) δὲν ἀπέδειξε μόνο ὅτι καμμία Ὑπερδύναμη στὸν κόσμο μας δὲν εἶναι ἄτρωτη καί, συνεπῶς, ἀξιόπιστη ἡγέτιδα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ὁδήγησε καὶ σὲ τραγικὰ ἐπακόλουθα, μὲ σωρεία ἀθῴων θυμάτων στὸν βωμὸ τοῦ Μολὼχ τῶν συμφερόντων. Ἔτσι φθάσαμε στὴν ἰταμὴ εἰσβολὴ στὸ Ἀφγανιστὰν καὶ στὸ Ἰράκ, ὅπως παλαιότερα στὸ Κόσσοβο, μὲ τὶς ἑκατόμβες τῶν ἀθῴων. Διότι στοὺς ἀδικοχαμένους ἀθῴους του Ἰράκ, τῆς Σερβίας, τῆς Νέας Ὑόρκης ἐντοπίζεται τὸ πρόβλημα. Χωρὶς νὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνονται συμψηφισμοί, μπορεῖ τὰ γεγονότα αὐτὰ νὰ τοποθετοῦνται παράλληλα, διότι μόνο ἔτσι θὰ μπορέσουμε -ἂν διαθέτουμε ἴχνος ἀνθρωπιᾶς- νὰ τὰ ἀποφύγουμε στὸ μέλλον. Ἀφοῦ ὅμως συνεχίζεται ἡ ἐξολόθρευση τῶν ἀθῴων, φαίνεται ὅτι κάποιοι δὲν διαθέτουν ἀνθρωπιά, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ τὶς πολιτικὲς ἱκανότητες (ἴσως οὔτε καὶ τὴ θέληση) νὰ τὴν ἀποφύγουν. Ἔτσι, μία τρομοκρατία, ποὺ καλύπτεται μὲ τὸν μανδύα τῆς διεθνοῦς νομιμότητας, συστρατεύει πιεστικά τους συμμάχους της, γιὰ νὰ καταπνίξει τὴ «ρέμπελη» τρομοκρατία ἄλλων συμφερόντων, μὲ ἄμεσο κίνδυνο μία νέα παγκόσμια σύρραξη, ποὺ γιὰ κάποιους πολιτικοὺς ἀναλυτὲς ἄρχισε ἤδη. Ἡ ἰουδαιοχριστιανικὴ Δύση (κατὰ τὸν Σ. Χάντιγκτον) ἐναντίον τῆς ἰσλαμικῆς Ἀνατολῆς, ἔστω καὶ ἂν τὸ Ἰσλὰμ ἔχει πλέον διεισδύσει καὶ στὴν πολυπολιτισμικὴ πιὰ Δύση καὶ τὰ ὅρια τῆς διάκρισης τῶν πολιτισμῶν, γεωγραφικὰ τουλάχιστον, εἶναι δυσπροδιόριστα.
''ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ''
Η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, αρχίζει και τελειώνει με την επίκλησιν
«Της τιμιωτέρας των Χερουβίμ…», και πάντες οι άγιοι της Εκκλησίας θεωρούν την
Θεοτόκον Μαρίαν ως «μετά Θεόν, τα δευτερεία της Τριάδος έχουσαν…». Ο άγιος
Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «εμνήσθην της Θεοτόκου και εσώθη η ψυχή μου». Ο
Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, ότι ο Χριστός λογίζεται δόξαν ιδικήν Tου, την δόξαν
της Μητρός Aυτού. «Την Σην
γαρ δόξαν ο Κτίστης, ιδίαν οιόμενος, εκπληροί τας αιτήσεις». «Ελπίδα μου,
καταφυγή μου, Μητέρα μου, γράφει ο Μηνιάτης, ένα νεύμα να κάνης δι’ εμέ, εγώ
είμαι σεσωσμένος. Κυρία Θεοτόκε Μαρία, όποιος εις Σε ελπίζει είναι αδύνατον να
χαθή».
Το ευλογημένο φραγγέλιο
Αν κοιτάξουμε βαθύτερα τα γεγονότα, θα δούμε ότι η αντίδραση των χριστιανών εναντίον του Οικουμενισμού, είναι ό,τι ωραιότερο, ζωντανό, ορθόδοξο, παραδοσιακό, αν θέλετε ό,τι έχει μείνει όρθιο μέσα εις την Εκκλησία. Είναι η γλυκειά ελπίδα δια το ξεκαθάρισμα των γνησίων από των νόθων, των λειτουργών από των επαγγελματιών, των χριστοφόρων από των χριστεμπόρων, των φιλοθέων από των φιλοδόξων, των ποιμένων από των λυκοποιμένων. Είναι η φωνή του Θεού, δια την οποία δεν ιδρώνει το αυτί των λατινοφρόνων Οικουμενιστών. Είναι το ευλογημένο φραγγέλιο με το οποίο η Εκκλησία απεμάκρυνε πάντοτε ό,τι νόθο υπήρχε μέσα Της.
Περισσότεροι από 360 εκατομμύρια Χριστιανοί διώκονται για την πίστη τους – Οι 10 πιο επικίνδυνες χώρες της Δέσποινας Σωτηρίου
Σε όλο τον κόσμο, περισσότεροι από 360 εκατομμύρια Χριστιανοί ζουν σε μέρη όπου βιώνουν υψηλά επίπεδα διώξεων, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουν στον Ιησού. Αυτό σημαίνει 1 στους 7 πιστούς παγκοσμίως. Μάλιστα, πρόκειται για αριθμό ρεκόρ στη σύγχρονη ιστορία, με τους χριστιανούς να παραμένουν η πλέον διωκόμενη κοινωνική/θρησκευτική ομάδα παγκοσμίως.
Νέα έκθεση παρουσιάζει επίσης μια ζοφερή εικόνα για τις γυναίκες, παρουσιάζοντας τις χριστιανές ως την πιο ευάλωτη ομάδα στον κόσμο σήμερα. Είναι πλέον στόχοι απαγωγών, βίας, βιασμών και καταναγκαστικών γάμων, σε πολλές, αν όχι σε όλες, από τις κορυφαίες χώρες της παγκόσμιας λίστας παρακολούθησης.
Ο απολογισμός μιας υγειονομικού του Νοσοκομείου Χαλκίδας
Στην «Προοδευτική Εύβοια» έφτασε το χειρόγραφο ενός κειμένου μιας νοσηλεύτριας του Νοσοκομείου Χαλκίδας. Πρόκειται για το συνταρακτικό χρονικό της διαχείρισης της πανδημικής κρίσης από την ψιλώνυμη πολιτεία, και το δημοσιεύουμε χωρίς καμία παρέμβαση αμέσως παρακάτω, ως εξαιρετικά επίκαιρο:
Ασκώντας το επάγγελμα του νοσηλευτή στο ΕΣΥ για 23 χρόνια όπου υπηρέτησα σε 10 διαφορετικά τμήματα εργασίας μπορώ να διαβεβαιώσω άπαντες ότι ποτέ μα ποτέ δεν δούλεψε αυτό το σύστημα με επάρκεια ανθρώπινου δυναμικού, αλλά πάντα με ελλείψεις οι οποίες είχαν άμεσο αντίκτυπο τόσο στους νοσηλευόμενους ασθενείς όσο και στους εργαζόμενους. Επί χρόνια καλούμασταν να προσφέρουμε όγκο εργασιών που αντιστοιχούσαν σε 2 ή ακόμη και 3 άτομα.
Βραδιές «τρόμου» που πολλές φορές θύμιζαν κλίμα εμπόλεμης κατάστασης. Για να μπορέσουμε να παρέχουμε με ασφάλεια και μια στοιχειώδη «ποιότητα» τις υπηρεσίες μας στους νοσηλευόμενους ασθενείς υπερβάλαμε τόσο πολύ εαυτόν, ώστε τα συμπτώματα σωματικής και συναισθηματικής εξάντλησης, γνωστό και ως σύνδρομο “burn out”, έκανε την εμφάνισή του μέσα σε 10-15 χρόνια το πολύ υπηρεσίας. Οι απανωτές βραδιές με κουτσουρεμένα ρεπό και άδειες για να καλύψουμε τα «ακάλυπτα» ήταν καθημερινότητα εδώ και χρόνια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)