ΕΝ ΕΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ… -- Αθωνικά άνθη
Ο Θεός είναι ο Ων. Ο Υπάρχων. Τίποτε πέραν τούτου μεγαλύτερον, τίποτε αληθέστερον… Απεκαλύφθη εις τον εκλεκτόν Του λαόν Ισραήλ και ήνοιξε μετ’ αυτού διάλογον. Και ο διάλογος ούτος εκωδικοποιήθη εις την Παλαιάν Διαθήκην… Εις τα «Εθνη» «ωμίλησε» δια του «σπερματικού λόγου», δια της φυσικής οδού. Και «ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου», «επ’ εσχάτων των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν Υιώ»… Και έκτοτε, έκλεισεν ο διάλογος, ο «δια γνόφου και νεφέλης» με τον Ισραήλ και ήνοιξεν ένας άλλος διάλογος, «τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ’ αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα». Ο διάλογος με τα Έθνη, με ολόκληρον τον κόσμον… Και ο διάλογος ούτος συνεπυκνώθη εις την Καινήν Διαθήκην. Η Καινή Διαθήκη είναι κήρυγμα, εξαγγελία του θελήματος του Θεού, είναι το Ευαγγέλιον. Ως κήρυγμα αποτελεί μονόλογον. Ως πρόσκλησις προς τα λογικά όντα, προς έτερον λόγον, μεταβάλλεται εις διάλογον. Κατά βάθος, βεβαίως, ο Θεός λαλεί προς τους ανθρώπους, δεν διαλέγεται.
Ποίον Θεόν δοξολογούν;
Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός σχετικοποιεί την ευαγγελικήν αλήθειαν. Προχωρεί ακόμη ούτος και εις το λατρευτικόν επίπεδον. Ορθόδοξοι Ιεράρχαι ή και Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εις πανθρησκειακάς εκδηλώσεις ως της Ασσίζης ή εις κοινάς συμπροσευχάς και δοξολογίας μεθ’ ετεροδόξων και ετεροθρήσκων, και δη Ιουδαίων και Μουσουλμάνων. Διερωτάται τις, ποίον Θεόν δοξολογούν; Οι Άγιοι Απόστολοι εκήρυττον εις τας Συναγωγάς, αλλά Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον, διό και ηκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια και θάνατοι....
Τη ΚΗ΄ (28η) Δεκεμβρίου, ο Όσιος ΣΙΜΩΝ ο Μυροβλύτης, ο κτίτωρ της εν τω Άθω Ιεράς Μονής Σιμωνοπέτρας, εν ειρήνη τελειούται.
Σίμων ο Όσιος Πατήρ ημών πατρίδα ή γονείς ή αδελφούς επί γης ποίους είχε δεν γνωρίζομεν. Εις ουρανούς δε πάντως πατρίδα μεν έχει την πόλιν του Θεού, την χώραν των Αγγέλων, την άνω Ιερουσαλήμ, Πατέρα τον Θεόν, μητέρα δε την Αγίαν Εκκλησίαν, πρότερον μεν την Αγωνιζομένην (την επί γης), εις ην και ανεγεννήθη, νυν δε την εν ουρανώ Θριαμβεύουσαν, την υπό του Αποστόλου καλουμένην «των Πρωτοτόκων» (Εβρ. ιβ: 23), της οποίας υιός γενόμενος έχει επομένως και αδελφούς όλους τους Αγγέλους και Μάρτυρας και Οσίους. Είχε δε και παιδαγωγόν και τέκνα, παιδαγωγόν μεν την Κυρίαν Θεοτόκον, τέκνα δε τους μαθητάς του, οίτινες καλώς τα θεία του ίχνη ηκολούθησαν και κατά πάντα τον άξιον τούτον Πατέρα των και διδάσκαλον εμιμήθησαν. Με όλον δε ότι ούτε η περιφάνεια της πατρίδος ούτε η των προγόνων ευγένεια έχει να ωφελήση ημάς τίποτε εις την σωτηρίαν της ψυχής μας, εν τούτοις φαίνεται ότι και η επίγειος του Οσίου τούτου πατρίς και οι χοϊκοί του γονείς τε και συγγενείς λαμπροί τινες και έντιμοι υπήρξαν, επειδή, καθώς λέγει ο Θεολόγος Γρηγόριος, «των μεγάλων ανθρώπων πόρρωθεν προκαταβάλλονται αι αρχαί».
Ζωντανό Μυστήριο --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Ο ερχομός του Μεσσία, όπως αναμένεται από το λαό του Θεού και προφητεύεται στην Παλαιά Διαθήκη, συνδέεται χαρακτηριστικά με δύο μεγάλα πνευματικά μεγέθη· το ένα αναφέρεται στην προσφορά του Θεού, το άλλο στην ανταπόκριση του ανθρώπου: Είναι το έλεος αφ΄ ενός και η αγαλλίαση αφ΄ ετέρου. Ο Κύριος ελεεί και σώζει, ο άνθρωπος σώζεται και αγαλλιάται. Ψάλλει ο ψαλμωδός όλος πίστη και ευγνωμοσύνη· «Εγώ δε επί τω ελέει σου ήλπισα, αγαλλιάσεται η καρδία μου επί τω σωτηρίω σου» (Ψαλ. 12: 6). Ελπίδα μόνη, που μπορεί να στερεώσει την καρδιά μας στη βαθιά ανησυχία της, για την ακεραιότητα της υπάρξεώς μας, η οποία απειλείται συνεχώς από ποικίλους κινδύνους, είναι η αγάπη του Θεού.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ
Αγαπητοί και σεβαστοί Πατέρες και αδελφοί, χαίρετε πάντοτε!
Εκ μέρους όλων των συνενοριτών και συνενοριτισσών μου από
την μικρή και ταπεινή Ενορία του Αγίου Νεκταρίου Ξυλοκέριζας Κορίνθου, ζητούμε
τις ευχές σας και τις προσευχές σας και σας ευχόμεθα εν όψει της Μητροπόλεως
όλων των Εορτών, καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα. Το "νέον παιδίον",
ο Σωτήρ του κόσμου και μόνος αληθινός Θεός Ιησούς Χριστός, να χαρίσει σε όλους
μας αγάπη, πίστη, ταπείνωση, ειρήνη, χαρά και υγεία ψυχής και σώματος.
Σας προτείνουμε και προτρέπουμε, εάν θέλετε, να μας
παρακολουθείτε στον δίαυλο "Διά Λόγου" (Δημήτριος Κάτσουρας, YouTube).
Με εκτίμηση και αγάπη Χριστού
ελάχιστος αδελφός
Θεολόγος - τ. Πολιτικής Επιστήμης
Γραμματέας Ι. Μητρ/λεως Κορίνθου
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης γράφει:
Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!
Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο
Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ! Δέν δικαιολογείται
η άγνοια...
Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο
Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς,
είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε: “Φεύγουμε εμείς”.
Reading from the Synaxarion:
Stephen, Archdeacon & First Martyr
Saint Stephen was a Jew, by race, and, as some say, a disciple of Gamaliel, the teacher of the Law mentioned in Acts 5:34 and 22:3. He was the first of the seven deacons whom the Apostles established in Jerusalem to care for the poor, and to distribute alms to them. Being a man full of faith and of the Holy Spirit, he performed great signs and wonders among the people. While disputing with the Jews concerning Jesus, and wisely refuting their every contradiction, so that no one was able to withstand the wisdom and the spirit whereby he spake, he was slandered as a blasphemer and was dragged off to the Sanhedrin of the elders.
«Εν τω ονόματι του Ιησού…» -- του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, Καθηγητού Παν. Αθηνών
Είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΤΕΜΠΕΛΗ -- Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Στὴν ταβέρνα τοῦ Πατσοπούλου, ἐνῷ ὁ βορρᾶς ἐφύσα, καὶ ὑψηλὰ εἰς τὰ βουνὰ ἐχιόνιζεν, ἕνα πρωί, ἐμβῆκε νὰ πίῃ ἕνα ρώμι νὰ ζεσταθῇ ὁ μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκά του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξωρκισμένος ἀπὸ τὴν κυρα-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖός του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ «κατώτερα στρώματα», πῶς νὰ μουντζώνῃ, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα. Κ᾽ ἔπειτα, γράψε ἀθηναϊκὰ διηγήματα!
Ὁ προβλεπτικὸς ὁ κάπηλος, διὰ νὰ ἔρχωνται ἀσκανδαλίστως νὰ ψωνίζουν αἱ καλαὶ οἰκοκυράδες, αἱ γειτόνισσαι, εἶχε σιμὰ εἰς τὰ βαρέλια καὶ τὰς φιάλας, πρὸς ἐπίδειξιν μᾶλλον, ὀλίγον σάπωνα, κόλλαν, ὀρύζιον καὶ ζάχαριν, εἶχε δὲ καὶ μύλον διὰ νὰ κόπτῃ καφέν.
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ -- Του Παναγιώτου Γκιουλέ
«Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον! Παρθένος τίκτει και μήτρα ου φθείρεται. Ο Λόγος σαρκούται, και του Πατρός ου κεχώρισται. Άγγελοι μετά ποιμένων δοξάζουσι, και ημείς, συν αυτοίς εκβοώμεν· Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη» (Α΄ ιδιόμελον του μεγάλου εσπερινού της εορτής).
Όντως μέγα και παράδοξον θαύμα ενεργείται σήμερον! Γιατί σήμερον η Παρθένος γεννά «εν σαρκί» τον Υιόν του Θεού, «τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων», χωρίς να φθαρή η πάναγνος Θεοκυοφορήσασα παρθενική μήτρα της!... Σήμερον «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Ιω. Α:14). Σήμερον «το απ’ αιώνος απόκρυφον και αγγέλοις (και ανθρώποις), άγνωστον μυστήριον δια σου Θεοτόκε τοις επί γης πεφανέρωται» και οι «άγγελοι μετά ποιμένων δοξάζουσι και ημείς συν αυτοίς εκβοώμεν· Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».
Μη Φείδου Αγάπης --- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η έλευσις των Χριστουγέννων, της Αγίας τοιαύτης ημέρας Γεννήσεως του Θεανθρώπου, της τεκούσης ελπίδος δια ημάς τους Ορθοδόξους χριστιανούς, καθίσταται οντολογικό ορόσημο, διότι ο Ιησούς εγκαθίδρυσε δια του βίου Του, μία χαρούμενη προοπτική, εναντίον του φυσικού καταναγκασμού της φθοράς του θνησιγενούς μας βίου, εις την οποία υποκείμεθα, εκόντες άκοντες, συνεπεία της αδυσώπητης επιρροής του πανδαμάτορος χρόνου, επί της χοϊκής μας φύσεως.
Το δυσήνιο μάγμα της φθοράς της φύσης μας υπό την αναπόδραστη επιρροή του χρόνου και την ίδρυση της αληθούς προοπτικής της Αιώνιας Ζωής, χάραξε ο Ιησούς, δια του βίου και της εν γένει διδασκαλίας του, αλλά και απέδειξε εις την πράξη δια τους δύσπιστους μονολοθικά ορθολογιστές, ότι κατέλυσε τον Θάνατο με τον Θάνατο, συντρίβωντας πανηγυρικά τον Άδη, καθότι, μετά το Εκούσιον Πάθος, Εσταυρώθη και Ανεστήθη την Τρίτη Ημέρα κατά τας γραφάς και ανελήφθη εις τους Ουρανούς, ήτοι εις τον Επουράνιο πατέρα μας.
Τη ΚΖ’ (27η) Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου ΣΤΕΦΑΝΟΥ.
Στέφανος ο μακάριος Πρωτομάρτυς και Αρχιδιάκονος ήτο Ιουδαίος το γένος, μαθητής ως λέγουσί τινες Γαμαλιήλ του νομοδιδασκάλου, και πρώτος των επτά Διακόνων τους οποίους κατέστησαν οι Απόστολοι εν Ιεροσολύμοις εις την των πτωχών επιμέλειαν και την εις αυτούς διανομήν των ελεημοσυνών, πλήρης πίστεως και Πνεύματος Αγίου και ποιών σημεία και τέρατα εν τω λαώ (Πραξ. στ: 8). Γενομένης δε ποτέ συζητήσεως μεταξύ Ιουδαίων, Σαδδουκαίων, Φαρισαίων και Ελληνιστών περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, άλλοι μεν έλεγον περί του Κυρίου ότι είναι Προφήτης, άλλοι ότι είναι πλάνος και άλλοι ότι είναι Υιός Θεού· τότε ο αοίδιμος Στέφανος, σταθείς επί τόπου υψηλού, εκήρυξεν εις όλους τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, λέγων ούτω· «Άνδρες αδελφοί, διατί τόσον επληθύνθησαν αι κακίαι σας και είναι τεταραγμένη όλη η Ιερουσαλήμ;
Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος. -- Γράφει ο Χαρίλαος Στουραΐτης, Θεολόγος
Με αφορμή την εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, την οποίαν έορτάζει η Ορθόδοξος Εκκλησία του Χριστού σήμερα 12 Δεκεμβρίου του 2021 Εκ. Ημερ. [και όχι των Χριστουγέννων, όπως πράττουν οι εκτός Εκκλησίας αναθεματισμένοι νεοημερολογίτες] και το θαύμα που αυτός επιτέλεσε, καταισχύνοντας τον Άρειο και της θεωρίες του, καλόν είναι να θυμηθούμε μερικά βασικά από την Ορθόδοξη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο Θεός Πατήρ είναι ο μόνος αίτιος των άλλων δύο θείων προσώπων, χωρίς όμως αυτό να τον καθιστά υπέρτερο των άλλων δύο υποστάσεων. Αυτός γεννά τον Υίον και Αυτός εκπορεύει το Άγιον Πνεύμα. Ως άνθρωποι δεν μετέχουμε της ακτίστου κοινής ουσίας, η οποία είναι αμέθεκτος, ούτε πάλι των θείων υποστάσεων, αλλά των φυσικών ιδιωμάτων, τα οποία προέρχονται εκ της θείας φύσεως. Τα φυσικά ιδιώματα είναι κοινά στα τρία θεία πρόσωπα και πέμπονται - αποστέλλονται απ΄ Αυτά στην Εκκλησία, για την ένωση με τους πιστούς και την σωτηρία αυτών. Είναι η αΐδιος και άρρητος κοινωνία τους . [Δι΄ αυτών των φυσικών ιδιωμάτων ενήργησε πρός τους Προφήτες και στην Π. Διαθήκη ο τριαδικός Θεός]. Επαναλαμβάνουμε, ώστε να γίνει κατανοητό, ότι ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, τα τρία θεία πρόσωπα από κοινού πέμπουν πρός την Εκκλησία την αΐδιον κοινωνία τους, δηλαδή τα φυσικά ιδιώματα. [πχ. το άκτιστον και αΐδιον φώς]. Εντός της Εκκλησίας μετέχουμε της ανθρωπίνης φύσεως του Κυρίου και των κοινών ακτίστων και ανάρχων φυσικών ιδιωμάτων των τριών θείων προσώπων. Τα τρία θεία πρόσωπα είναι συνάναρχα και μόνον ο Υιός και Λόγος δύναται να εικονισθεί. Η ζωγραφική παράσταση που δείχνει τον δήθεν Θεόν Πατέρα ως γέροντα, είναι Αρειανισμός, τον οποίον κατατρόπωσε ο Άγιος Σπυρίδων, είναι επίσης Παπισμός, Βαρλαμισμός, Βογομιλισμός, Θεοπασχιτισμός και ειδωλολατρεία. Μία είναι η εκών της Αγίας Τριάδος και αυτή είναι η υπόσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού και τούτο, λόγω της κοινής θείας ουσίας και των κοινών φυσικών ιδιωμάτων των τριών θείων προσώπων. Όταν προσκυνούμε την μορφή του Θεανθρώπου Κυρίου, ο οποίος φέρει τόσο την κοινήν ουσίαν όσο και τα κοινά φυσικά ιδιώματα, συμπροσκυνούμε και τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα. Η Ορθόδοξος δογματική διακρίνει και ποτέ δεν ταυτίζει την θείαν ουσίαν, τις υποστάσεις, τα φυσικά ιδιώματα, τα υποστατικά ιδιώματα και τα σύμβολα. Διακρίνει επίσης και δεν ταυτίζει τα ακοινώνητα υποστατικά ιδιώματα με τις θείες υποστάσεις, και γι΄ αυτό ουδόλως επηρεάζουν αυτά την αΐδιον κοινωνία των θείων προσώπων στα φυσικά ιδιώματα. Οι παπικοί, πρός εδραίωση του πρωτείου του Πάπα, ομιλούν περί της κοινωνίας εκείνης που βασίζεται στην κακόδοξη θεωρία τους που λέει ότι ο Θεός Πατήρ υπερέχει των άλλων δύο θείων προσώπων.[βλ. Β΄ Βατικάνεια σύνοδο].
Στουραΐτης Χαρίλαος. Θεολόγος.
«ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ…ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΥΔΟΚΙΑ» -- Aθωνικά άνθη
«Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε. Χριστός επί γης, υψώθητε. Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη, και εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται».
Τα μεγάλα πράγματα τιμώνται με την σιωπήν. Η πτωχή ανθρωπίνη φύσις ούτε να τα συλλάβη νοερώς ημπορεί, ούτε να τα ανθέξη συναισθηματικώς, διότι και την νόησιν υπερβαίνουν, και ο συναισθηματικός χώρος της καρδίας είναι μικρός. Τα δεχόμεθα μόνον με θάμβος, με έκπληξιν, με θαυμασμόν, με αγάπην. Και μεγάλα πράγματα είναι όσα αναφέρονται εις τον Θεόν και προέρχονται από τον Θεόν. Τα θεία πράγματα έχουν διαστάσεις απείρους, όπως άπειρος είναι και ο δημιουργών αυτά Θεός. Όσον υψηλότερα ευρισκόμεθα, τόσον περισσότερον βλέπομεν και την απειρίαν των θείων πραγμάτων, τόσον περισσότερον και θαμβούμεθα και θαυμάζομεν και αγαπώμεν και μετουσιώνομεν τα βιώματά μας εις ύμνους και δοξολογίας προς τον Θεόν. Ο ύμνος είναι διέξοδος της κεκορεσμένης από αγάπην και θαυμασμόν ψυχής. Δια τούτο, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μας, εκφράζομεν τας υψηλοτέρας εμπειρίας μας, δια συμβόλων και θείων ύμνων. Ο λόγος είναι ανίκανος να εκφράση την παφλάζουσαν φλόγα της εν αγίω Πνεύματι καιομένης καρδίας. Διο και αναζητεί εις τας πνευματικάς ωδάς την παρηγορίαν της δρόσου. Διότι αληθώς, η εν Κυρίω ερωτική καύσις της καρδίας, αποτελεί τυραννίδα γλυκυτάτην, αλλά τυραννίδα πάντως.
Το Άνθος του Γιαλού -- Αλεξ. Παπαδιαμάντη
Ἐπὶ πολλὰς νύκτας κατὰ συνέχειαν ἔβλεπεν ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, ἐκεῖ ὅπου ἔδενε τὴν βάρκαν του κάθε βράδυ, κοντὰ στὰ Κοτρώνια τοῦ ἀνατολικοῦ γιαλοῦ, ἀνάμεσα εἰς δυὸ ὑψηλοὺς βράχους καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα παλαιὸν ἐρημόσπιτον κατηρειπωμένον, – ἐκεῖ ἔστρωνε συνήθως τὴν κάπαν ἐπάνω στὴν πλώρην τῆς βάρκας, κ᾿ ἐκοιμᾶτο χορευτὸν καὶ νανουρισμένον ὕπνον, τρεῖς σπιθαμὲς ὑψηλότερ᾿ ἀπὸ τὸ κῦμα, θεωρῶν τὰ ἄστρα, καὶ μελετῶν τὴν Πούλιαν καὶ ὅλα τὰ μυστήρια τοῦ οὐρανοῦ – ἔβλεπε, λέγω, ἀνοικτὰ εἰς τὸ πέλαγος, ἔξω ἀπὸ τὰ δυὸ ἀνθισμένα νησάκια, τὰ φυλάττοντα ὡς σκοποὶ τὸ στόμιον τοῦ λιμένος, ἓν μελαγχολικὸν φῶς – κανδήλι, φανόν, λαμπάδα, ἢ ἄστρον πεσμένον – νὰ τρεμοφέγγῃ, ἐκεῖ μακράν, εἰς τὸ βάθος τῆς μελανωμένης εἰκόνος, ἐπιπολῆς εἰς τὸ κῦμα, καὶ νὰ στέκῃ ἐπὶ ὥρας, φαινόμενον ὡς νὰ ἔπλεε, καὶ μένον ἀκίνητον. Ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, λεμβοῦχος ψαράς, ἦτον ἀδύνατος στὰ μυαλὰ ὅπως καὶ πᾶς θνητός.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Δεκεμβρίου, η Σύναξις της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.
Λεχώ άμωμον ανδρός μη γνούσαν λέχος,
Δώροις αμώμοις δεξιούμαι τοις λόγοις.
Μολπήν Αγνοτάτην λεχοί εικάδι έκτη αείδω.
Η της Υπεραγίας Θεοτόκου φυγή εις Αίγυπτον εγένετο ότε ο Ηρώδης έδωκεν ορισμόν να θανατωθώσιν όλα τα νήπια όσα ήσαν εις την Βηθλεέμ. Τότε Άγγελος Κυρίου εφάνη κατ΄ όναρ εις τον Ιωσήφ λέγων· «Εγείρου, και παραλαβών το παιδίον και την Μητέρα του ύπαγε εις την Αίγυπτον» (Ματθ. β: 13). Κατέφυγε δε εκεί η Υπεραγία Θεοτόκος ομού με το Βρέφος δια δύο αίτια, αφ΄ ενός μεν, ίνα πληρωθή το ρηθέν δια του Προφήτου Ωσηέ λέγοντος· «Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου» (Ωσ. ια΄: 1), αφ΄ ετέρου δε, ίνα φιμωθή παν στόμα των αιρετικών. Διότι εάν δεν έφευγεν ο Κύριος, αλλ΄ ήθελε συλληφθή από τον Ηρώδην, εάν μεν εφονεύετο από εκείνον, βεβαίως ήθελεν εμποδισθή η σωτηρία των ανθρώπων, εάν δε δεν εφονεύετο, αλλ΄ έμενεν άθικτος, ίνα τελειώση την οικονομίαν, βεβαίως ήθελε φανή εις τους πολλούς, ότι δεν εφόρεσε την ανθρωπίνην φύσιν πραγματικώς και κατ΄ αλήθειαν, αλλά μόνον κατά δόκησιν και φαντασίαν, επειδή αν εφόρει σάρκα αληθή, όπως ήτο βεβαίως και η αλήθεια, ήθελε κοπή υπό του ξίφους. Εάν λοιπόν οι άθλιοι αιρετικοί ετόλμησαν και τούτο να είπωσιν, ότι δηλαδή κατά φαντασίαν ο Κύριος εγεννήθη, ως ο θεομάχος Μάνης και οι τούτου οπαδοί Μανιχαίοι, μολονότι δεν έλαβον ουδεμίαν αιτίαν και αφορμήν, πόσω μάλλον το τοιούτον θα υπεστήριζον, εάν εύρισκον και αιτίαν; Δια τας ρηθείσας λοιπόν δύο αιτίας φεύγει ο Κύριος εις την Αίγυπτον, και προς τούτοις ίνα συντρίψη και τα εν Αιγύπτω ευρισκόμενα είδωλα.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:
Ἡ OΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ, μέ βαθύτατη θλίψη πληροφορήθηκε τήν ὑβριστική ἀνάρτηση τοῦ Καθηγητή κ. Ἠλία Μόσιαλου, ἀναφορικά πρός τό Πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν Ὑπερευλογημένη Κυρία Θεοτόκο καί τόν Μνήστορα Ἰωσήφ καί ἐκφράζει εὐθέως τήν ἀποδοκιμασία της στήν ἀπαράδεκτη, προσβλητική καί βλάσφημη αὐτή ἀνάρτηση, συμφωνεί δέ ἀπόλυτα καί προσυπογράφει τήν διαμαρτυρία τοῦ ἐκλεκτοῦ ἀδελφοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου τήν ὁποίαν ἀναδημοσιεύει :
Ἀπό αὐτό ἐδῶ τό ταπεινόν βῆμα, ἀπευθύνω
ἔκκλησιν πρός πάντα Ὀρθόδοξον Ἐπίσκοπον, ἄν ὑπάρχῃ ἀκόμη κάποιος καί δέν ἔχῃ
ἀφανισθῆ παντελῶς τό εἶδος, ν’ ἀφορίσῃ τόν βλάσφημον Ἠλίαν Μόσιαλον, ἄν βεβαίως
ἔχῃ βαπτισθῆ, διότι ἔχει γραφῆ ὅτι εἶναι Ἑβραῖος, καθότι ἐτόλμησεν ὁ ἀνόητος νά
λοιδωρήσῃ τήν βάσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού εἶναι ἡ ἐξ Ἁγίου Πνεύματος καί διά
τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας ἐνανθρώπησις τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος,
καθώς καί νά ὑβρίσῃ χυδαίως τήν Βασίλισσαν τῶν Οὐρανῶν καί Μητέρα ὅλων τῶν
Ὀρθοδόξων! Με τήν διαβολήν του αὐτήν κατέστη δαίμων, ἄρα πᾶς Χριστιανός ὀφείλει
νά τόν ἀποφεύγῃ καί οὔτε κἄν νά τόν χαιρετᾶ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)