Ἐὰν τὸ δένδρο ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπό, καὶ τὸ καλὸ δένδρο παράγει ἐπίσης καλὸν καρπὸ (Ματθ. ζ´ 16., Λουκ. Ϛ´ 44), ἡ μητέρα τῆς αὐτοαγαθότητος, ἡ γεννήτρια τῆς ἀΐδιας καλλονῆς, πῶς δὲν θὰ ὑπερεῖχε ἀσυγκρίτως κατὰ τὴν καλοκαγαθία ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ ἐγκόσμιο καὶ ὑπερκόσμιο; Διότι ἡ δύναμις ποὺ ἐκαλλιέργησε τὰ πάντα, ἡ συναΐδια καὶ ἀπαράλλακτη εἰκὼν τῆς ἀγαθότητος, ὁ προαιώνιος καὶ ὑπερούσιος καὶ ὑπεράγαθος Λόγος, ἀπὸ ἀνέκφραστη φιλανθρωπία κι᾽ εὐσπλαγχνία γιὰ χάρι μας ἠθέλησε νὰ περιβληθῇ τὴν ἰδική μας εἰκόνα, γιὰ νὰ ἀνακαλέσῃ τὴν φύσι ποὺ εἶχε συρθῇ κάτω στοὺς μυχοὺς τοῦ ἅδη καὶ νὰ τὴν ἀνακαινίσῃ, διότι εἶχε παλαιωθῆ, καὶ νὰ τὴν ἀναβιβάσῃ πρὸς τὸ ὑπερουράνιο ὕψος τῆς βασιλείας καὶ θεότητός του. Γιὰ νὰ ἑνωθῇ λοιπὸν μὲ αὐτὴν καθ᾽ ὑπόσταση, ἐπειδὴ ἐχρειαζόταν σαρκικὸ πρόσλημμα καὶ σάρκα νέα συγχρόνως καὶ ἰδική μας, ὥστε νὰ μᾶς ἀνανεώσῃ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἐπὶ πλέον δὲ ἐχρειαζόταν καὶ κυοφορία καὶ γέννα σὰν τὴ δική μας, τροφὴ μετὰ τὴ γέννα καὶ κατάλληλη ἀγωγή, γινόμενος πρὸς χάριν μας καθ᾽ ὅλα σὰν ἐμᾶς, εὑρίσκει γιὰ ὅλα πρέπουσα ὑπηρέτρια καὶ χορηγὸ ἀμόλυντης φύσεως ἀπὸ τὸν ἑαυτό της αὐτὴν τὴν Ἀειπάρθενη, ἡ ὁποία ὑμνεῖται ἀπὸ μᾶς καὶ τῆς Ὁποίας σήμερα ἑορτάζομε τὴν παράδοξη εἴσοδο στὰ ἅγια τῶν ἁγίων. Διότι Aὐτὴν προορίζει πρὶν ἀπὸ τοὺς αἰῶνες ὁ Θεὸς γιὰ τὴ σωτηρία καὶ ἀποκατάσταση τοῦ γένους, καὶ τὴν ἐκλέγει ἀνάμεσα ἀπὸ ὅλους, ὄχι ἁπλῶς τοὺς πολλούς, ἀλλὰ τοὺς ἀπὸ τοὺς αἰῶνες ἐκλεγμένους καὶ θαυμαστοὺς καὶ περιβοήτους γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ σύνεσι, καθὼς καὶ γιὰ τὰ κοινωφελῆ καὶ θεοφιλῆ συγχρόνως ἤθη καὶ λόγια καὶ ἔργα.
Η κίβδηλη Ιστορία, «τα τριάκοντα αργύρια» και το «Πολυτεχνείο» -- Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Το αφήγημα του Πολυτεχνείου αποτελεί πλέον μέρος της φαιάς προπαγάνδας του συστήματος, δια του οποίου οι μηχανισμοί και οι μυστικές υπηρεσίες, επιθυμούν διακαώς να συντηρήσουν έναν κίβδηλο μύθο, ίνα διατηρήσουν εσαεί την χαλκευμένη ιστορική μνήμη, με απώτερο σκοπό εγκείμενο εις την λήθη της πραγματικής ιστορίας.
Η επίσπευση της πτώσης του Παπαδόπουλου και η ανάληψη της πηδηλιούχησης της χώρας υπό του Ιωαννίδη με τραγική κατάληξη τα τετελεσμένα της Κύπρου συνιστά μία συγκεκριμένη πραγματικότητα, ο ρόλος των Η.Π.Α των μυστικών υπηρεσιών, καθώς και οι ηθικοί αυτουργοί αλλά και οι πρωτουργοί του Πολυτεχνείου, ουδέποτε θα αναδειχθούν, ακριβώς διότι ο λαός επιβάλλεται να ζει με τις παραισθήσεις της δήθεν λαϊκής εξέγερσης, καθότι τούτο συνιστά ανυπερθέτως τον σύγχρονο μύθο, έναν οιονεί «άρτο κα θεάματα» ο οποίος εξυπηρετεί ανυπερθέτως και σαφώς τον αφιονισμό των μαζών.
Ο αλβανικός μεγαλοιδεατισμός και το «τσάμικο ζήτημα»
Έκθεση φωτογραφιών πραγματοποιείται στην εξωτερική περίφραξη του αλβανικού Προεδρικού μεγάρου που συνοδεύονται από κατηγορίες εναντίον της χώρας μας σχετικά με τη δήθεν «γενοκτονία των τσάμηδων», καθώς και από χάρτες που εμφανίζουν το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας ως «κατεχόμενα αλβανικά εδάφη».
Γράφει ο
ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΖΟΥΜΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α
Τσαμουριά ονομάζεται η περιοχή της Ηπείρου, που ταυτίζεται με τη Θεσπρωτία και ένα μικρό της τμήμα ανήκει σήμερα στην Αλβανία. Στο ελληνικό τμήμα της Τσαμουριάς και ιδιαίτερα στις περιφέρειες Ηγουμενίτσας, Μαργαριτίου, Φιλιατών και Παραμυθιάς ζούσαν μέχρι το 1945 περίπου 20.000-25.000 μουσουλμάνοι που είχαν την αλβανική ως μητρική γλώσσα.
Τη ΚΒ΄ (22α) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΦΙΛΗΜΟΝΟΣ και των συν αυτώ ΑΡΧΙΠΠΟΥ, ΟΝΗΣΙΜΟΥ και ΑΠΦΙΑΣ.
Φιλήμων ο Άγιος Απόστολος και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Νέρωνος, μαθηταί χρηματίσαντες του Αποστόλου Παύλου εν έτει νδ΄ (54), όστις αναφέρει περί αυτών εις την προς Φιλήμονα Επιστολήν λέγων· «Παύλος, δέσμιος Ιησού Χριστού, και Τιμόθεος ο αδελφός, Φιλήμονι τω αγαπητώ και συνεργώ ημών και Απφία τη αγαπητή και Αρχίππω τω συστρατιώτη ημών και τη κατ’ οίκον σου Εκκλησία». Πολλούς δε και άλλους επαίνους πλέκει εις τον μακάριον Φιλήμονα, τον οποίον εχειροτόνησε και Επίσκοπον των Γαζαίων. Χειροτονηθείς λοιπόν τούτων Επίσκοπος, απεμάκρυνεν εξ αυτών το σκότος της αγνωσίας και όλους εφώτισε με της θεογνωσίας το φως. Έπειτα επήγεν εις Κολοσσάς, αίτινες είναι πόλις της Φρυγίας πλησίον της Λαοδικείας και εκεί εκήρυξεν αρκούντως τον λόγον της αληθείας ομού με τον Άρχιππον και την Απφίαν.
Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης :
Το θέμα της κοινωνίας με τους αιρετικούς, ως και της εν συνεχεία κοινωνίας με τους κοινωνούντες, οι οποίοι με την πράξη τους αυτή αποβαίνουν ακοινώνητοι, είναι το μείζον και επείγον θέμα στην σημερινή εκκλησιαστική ζωή. Το εκκλησιαστικό σώμα νοσεί επικίνδυνα· υπεύθυνοι για την νόσο είμαστε όλοι, όχι μόνον οι κοινωνούντες με τους ετεροδόξους, αλλά και όσοι κοινωνούμε με τους κοινωνούντες· η εκτροπή και η παράβαση μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποία δεν περιορίζεται στον προκαλούντα την μόλυνση. Μνημονεύοντας τους πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους στις ιερές ακολουθίες, συμμετέχουμε στην οικουμενιστική αποστασία.
Λόγος στα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου -- Αγ. Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Χαρούμενη και παράδοξη είναι η σημερινή πανήγυρη, δηλαδή η είσοδος της Αειπαρθένου και Θεοτόκου στο ναό, οδηγεί δε σε υμνωδία τον πόθο των φιλεόρτων. Σήμερα ο ουρανός και η γη συνεορτάζουν και δοξολογούν το Δημιουργό, που διάλεξε από την ανθρώπινη φύση, αυτήν την ευλογημένη από τον Θεό κόρη, για δική του κατοικία. Σήμερα ετοιμάζεται η κατοικία του προαιώνιου μυστηρίου που επρόκειτο να φανερωθεί στο μέλλον. Σήμερα αυτή που γεννήθηκε από τον Ιωακείμ και την Άννα μετά την υπόσχεση σ’ αυτούς, προσφέρεται από τους ίδιους ως τίμιο δώρο σ’ Αυτόν, που αργότερα καταδέχθηκε να γεννηθεί απ’ Aυτήν. Σήμερα το ξεκίνημα της χαράς, δηλαδή η Θεοτόκος, τριών ετών μπαίνει στο ναό, και προπορεύονται παρθένες κρατώντας λαμπάδες. Σήμερα η κατάργηση της κατάρας της στειρώσεως οδηγείται ως δώρον στα Άγια των αγίων. Σήμερα το περιεχόμενο του κηρύγματος των προφητών οδηγείται στα άδυτα από τον αρχιερέα και προφήτη Ζαχαρία. Εκεί που αυτός μια φορά το χρόνο με ευλάβεια εισερχόταν, η Θεοτόκος παρέμενε συνεχώς ημέρα και νύκτα. Ποιός δεν θα εκπλαγεί με το θαυμαστό γεγονός; Ποιός δεν εκπλήττεται με το παράδοξο θαύμα; Ποιός δεν θα παραξενευτεί βλέποντας την απρόσιτη στους ιερείς αμόλυντη Μαρία να παραμένει στο ιερό;
Reading from the Synaxarion:
The Entrance of the Theotokos into the Temple
According to the tradition of the Church, the Theotokos was brought to the Temple at three years of age, where she was consecrated to God and spent her days until she was fourteen or fifteen years old; and then, as a mature maiden, by the common counsel of the priests (since her parents had reposed some three years before), she was betrothed to Joseph.
Apolytikion of Entry of the Theotokos in the Fourth Tone:
Ἕλλην δικαστής ζητεῖ νά ἀναγνωρισθοῦν σύλλογοι στήν Θράκη ὡς «τουρκικοί»!
Ὁ Ἰωάννης Κτιστάκις, μέλος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, στρέφεται κατά τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου! – «Νερό στόν μύλο» τῆς ἐπιχειρηματολογίας τῆς Ὁμοσπονδίας «Τούρκων» Εὐρώπης Κεντρική ἐπιλογή τοῦ Μαξίμου ὁ διορισμός του ἀντί τῆς διακεκριμένης καθηγήτριας Φωτεινῆς Παζαρτζῆ
Τοῦ Εὐθυμίου Π. Πέτρου
ΕΙΝΑΙ Ἕλλην δικαστής. Ἡ Ἑλλάς τόν ἔστειλε στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου. Τόν ἐτίμησε. Τό Μέγαρο Μαξίμου τόν ὑπεστήριξε πάσῃ δυνάμει παρ’ ὅτι τά προσόντα του εἶχαν χαρακτηρισθεῖ «ὁριακά» ἀπό τήν ἁρμόδια ἐπιτροπή ἐμπειρογνωμόνων τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης. Περίμενε λοιπόν κανείς ἀπό ἐκεῖνον νά ὑποστηρίζει τό δίκαιον τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης. Αὐτός ὅμως φέρεται νά ὑποστηρίζει τίς θέσεις τῆς Τουρκίας. Ὁ λόγος γιά τόν Ἰωάννη Κτιστάκι, ὁ ὁποῖος σέ διαδικτυακό «πάνελ» ἠκούσθη ὑποστηρίζων ὅτι ἡ Ἑλλάς πρέπει νά ἀναγνωρίσει τίς ἀποφάσεις πού ζητοῦν τήν ἀναγνώριση σάν τουρκικῶν, τῶν συλλόγων τῶν μουσουλμάνων τῆς Θράκης! Ἐστράφη ἔτσι κατά ἀποφάσεων τοῦ Ἀρείου Πάγου πού ἔχουν τελεσιδίκως κλείσει αὐτό τό ζήτημα τῆς τουρκικῆς διεκδικήσεως. Υἱοθέτησε τήν ἐπιχειρηματολογία τῶν τουρκικῶν σωματείων, τήν ὁποία μέ μεγάλη προσοχή εἶχε ἀπεργασθεῖ ἡ Ἄγκυρα.
Λόγος στά Εἰσόδια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου -- Ἁγίου Πρόκλου Πατριάρχου Κων/πόλεως
Νά πάλι ἑορτή.
Νά πάλι πανηγύρι.
Νά πάλι χαρούμενο ἀναψοκέρι
γιά τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου.
Νά ἡ προπόρευσις τῆς
ἀψεγάδιαστης Νύμφης.
Νά τό πρῶτο
ξεπροβόδισμα τῆς Βασιλίσσης.
Νά τό σίγουρο
σημάδι γιά τήν δόξα πού Τήν περιμένει.
Νά προάγγελος τῆς
χάριτος πού πρόκειται νά Τήν ἐπισκιάση.
Νά γνώρισμα, πού
φαίνεται ἀπό μακρυά, τῆς ὑπερβολικῆς Της καθαρότητος.
Διότι ἐκεῖ πού ὁ ἱερέας
εἰσερχόμενος ὄχι πολλές φορές, ἀλλά μόνον μία φορά τόν χρόνο, τελεῖ τίς
μυστικές λατρεῖες, ἐκεῖ γιά νά παραμένη μόνιμα ὁδηγεῖται ἀπό τούς γονεῖς Της οἱ
ὁποῖοι ἀναδεικνύονται ἔτσι λειτουργοί τῆς χάριτος.
Ποιός γνώρισε παρόμοια περίπτωσι στό παρελθόν; Ποιός εἶδε ἤ ἄκουσε τώρα ἤ ἀπό παληά κορίτσι νά ὁδηγεῖται βαθειά στά Ἅγια τῶν ἁγίων, αὐτά πού, παρά λίγο θά ἦταν ἀπλησίαστα καί γιά τούς ἄνδρες, καί σ᾽ αὐτά νά μένη καί νά τρέφεται; Ἄραγε δέν εἶναι αὐτό τρανή ἀπόδειξις τῶν ἀσυνήθιστα μεγάλων θαυμασίων πού θά Τῆς γίνουν μελλοντικά; Ἄραγε δέν εἶναι σημάδι ξεκάθαρο; Ἄραγε δέν εἶναι σίγουρη ἀπόδειξις;
Καιρός «τού συνάγειν» καί όχι τό αναμενόμενο «τού σκορπίζειν» -- του ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
Από ιστοσελίδα Φέησμπουκ
«Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, πως ο διαχωρισμός τών ανθρώπων από
φασιστικούς νόες, (σ.σ. είτε προοδευτικούς είτε συντηρητικούς), επιβάλλεται
ανάλογα μέ τίς " τεχνολογικές δυνατότητες" κάθε εποχής» (Δ. Ρόδης) ...
- Κυπριανός Χριστοδουλίδης
Δηλαδή, μέ τήν υπεροχή τών όπλων - είναι καί τά βιολογικά - μέ σκοπό τήν απόλυτη κυριαρχία επί όλων τών ανθρώπων. Αλλά, τήν δύναμη τών όπλων τήν θέλουν καί τά δύο (εγκεφαλικά) ημισφαίρια τών φασιστικών νοών. Οπότε, ισχύει τό:
Μαρίας Μαντουβάλου, Καθ. Φιλοσοφικής Αθηνών : “Οι αρνητές του Ελληνικού έθνους δεν μπορούν να ανήκουν σε αυτό”
Οι έμποροι των εθνών, εκκλησιαστικοί και λαϊκοί, εδώ και πολλά χρόνια έχουν συντονιστεί με τα κατά τόπους φερέφωνά τους, τα καλυπτόμενα κάτω από τον επιστημονικό μανδύα και την κρατική εξουσία, για να ξεθεμελιώσουν τις ιστορικές και θρησκευτικές μνήμες και κατά συνέπεια και τις εθνικές ταυτότητες των λαών. Προνομιακή θέση σ’ αυτήν την επιχείρηση μετάλλαξης και αλλοίωσης κάθε εθνικού, πνευματικού και θρησκευτικού βιώματος έχουν, η Ελλάδα ως ιστορικός εθνικός και γεωγραφικός χώρος, και η Ορθοδοξία ως αναπόσπαστο και απαρέγκλιτο θεμέλιό της.
Η
προτροπή του πρωτεργάτη της ελευθερίας των Ελλήνων ότι πρέπει να φυλάξετε την
πίστη σας και να την στερεώσετε διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα Υπέρ
Πίστεως και έπειτα Υπέρ Πατρίδος, έχει περιπέσει τα τελευταία χρόνια στον κάδο
της λήθης. Στον ίδιο που έχουν ριχτεί και η ιστορική μνήμη και η θρησκευτική
και εθνική ταυτότητα από τους μασκοφόρους της πνευματικής και πολιτικής ηγεσίας
που έχουν αποδυθεί στον αγώνα της φίμωσης της Ελληνορθόδοξης παιδείας.
Τα αντεθνικά και μειοδοτικά άτομα του σχεδόν πρόσφατου παρελθόντος, ξένα προς τον εθνικό κορμό, επανέρχονται σήμερα με τους ομοϊδεάτες διαδόχους τους σε θέσεις ηγετικές και ο σκοπός τους είναι ίδιος όπως και τότε. Δηλαδή, η μεταφύτευση και καλλιέργεια στην Ελληνική κοινωνία και παιδεία, κοινωνικών δοξασιών και πολιτικών ιδεολογημάτων που αποβλέπουν στη μεταβολή και την ανατροπή των υφισταμένων στη χώρα Ελληνορθόδοξων αξιών και αρχών.
Τη ΚΑ΄ (21η) Νοεμβρίου, η εν τω Ναώ Είσοδος της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας.
Η Είσοδος της Κυρίας Θεοτόκου εις τον νομικόν ναόν επροξένησεν εις τους Ορθοδόξους Χριστιανούς εορτήν θαυμαστήν και παγκόσμιον, επειδή εγένετο αύτη με παράδοξον τρόπον και ήτο προοίμιον του μεγίστου και φρικτού Μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου, το οποίον δια της Θεοτόκου έμελλε να γίνη εις τον κόσμον. Έλαβε δε την αφορμήν η εορτή των Εισοδίων από την εξής υπόθεσιν: Η παναοίδιμος Άννα, επειδή όλην σχεδόν την ζωήν της διήλθε στείρα, χωρίς να γεννήση παιδίον, παρεκάλει τον Δεσπότην της φύσεως μετά του συζύγου της Ιωακείμ να χαρίση εις αυτούς τέκνον, και αν επιτύχωσι του ποθουμένου, ευθύς να αφιερώσωσιν αυτό εις τον Θεόν. Όθεν εγέννησεν η Άννα παραδόξως την πρόξενον γενομένην της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγήν και φιλίωσιν του Θεού μετά των ανθρώπων, την αιτίαν της αναπλάσεως του πεσόντος Αδάμ και της τούτου εγέρσεως και θεώσεως· Αυτήν, λέγω, την Πανυπέραγνον και Δέσποινα Θεοτόκον Μαρίαν.
Η Παράδοση είναι οδηγός
Πράξη και θεωρία συνδέονται άρρηκτα μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση. Για τον λόγο αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας κάθε προσπάθεια αλλοιώσεως του περιεχομένου της Ορθόδοξης θεολογίας, από τους διαφόρους αιρετικούς την είδαν προσπάθεια αλλοιώσεως και παραχαράξεως της πνευματικής εμπειρίας και ζωής της Εκκλησίας. Η ζωή της Εκκλησίας δεν είναι μία στοχαστική ή διανοητική λειτουργία, αλλά είναι εμπειρία πνευματική. Αυτή την κοινή εμπειρία οι Πατέρες προσπάθησαν να διασφαλίσουν με την Παράδοση. Η Παράδοση λοιπόν είναι οδηγός.
Γνωστὸς ἢ ἄγνωστος ὁ Θεός; -- Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Ἡ πανανθρώπινη ἱστορία δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρά µιά ἐναγώνια ἀναζήτηση τοῦ «Ἀγνώστου Θεοῦ». Βαθιά στήν κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι στηµένος κι ἕνας βωµός µέ µιά ἄγραφη ἐπιγραφή: «Ἀγνώστῳ Θεῷ». Ἄγνωστος καί ἀκαθόριστος ὁ Θεός, µά αἰώνια, ἀναλλοίωτη καί ἀσίγαστη πραγµατικότητα. Στό θέµα Θεός - ἄν ὑπάρχει ἤ δέν ὑπάρχει - δέ χωρᾶνε πειράµατα καί µαθηµατικοί ὑπολογισµοί καί ἀποδείξεις. «Οὐ γάρ µετρεῖται φύσει τό ὑπέρ φύσιν» (Μάξιµος ὁ Ὁµολογητής). Τό ἄϋλο δέν ὑλοποιεῖται, οὔτε τό Πνεῦµα σταθµίζεται, ἀλλ᾽ οὔτε τό ἀπρόσιτο δέχεται, ἤ ἀνέχεται πειράµατα. «Οὐ χωρεῖ τό µυστήριον ἔρευναν».
Reading from the Synaxarion:
Gregory the Righteous of Decapolis
Saint Gregory who was from Irenopolis of the Decapolis of Asia Minor, was the son of Sergius and Mary. He became a monk as a young man, and after struggling for many years in virtue and prayer under obedience to a wise spiritual father, he was informed by revelation that it was the will of God for him to live, like the Patriarch Abraham, with no certain dwelling, moving from place to place. His journeyings took him to Ephesus, Constantinople, Corinth, Rome, Sicily, Thessalonica, and again to Constantinople, where, after many labours in defence of Orthodoxy against Iconoclasm, he reposed in peace in the first half of the ninth century. He had two disciples, one of whom was Saint Joseph the Hymnographer (see Apr. 3), who wrote the Menaion service for Saint Gregory, his father in Christ.
ΟΙ ΧΛΙΑΡΟΙ (Απ. γ΄ 14 – 22) --- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Α΄ Η αρρώστια θερμόμετρο πνεύματος
Κύριο δείγμα υγείας του ανθρωπίνου οργανισμού είναι η καλή θερμοκρασία του σώματος. Και βασικό στοιχείο υγείας πνευματικής του χριστιανού είναι ο ζήλος της πίστεως. Όταν η πίστη χάνει την θερμότητά της και ο ζήλος ατονεί, τότε ο πιστός δεν μπορεί να περπατά τον δρόμο των εντολών του Θεού, δεν μπορεί να χαίρεται τα δώρα της αγάπης του ούτε καν όρθιος να στέκεται κοντά του. Και το πιο φοβερό είναι ότι δεν αντιλαμβάνεται το επικίνδυνο της καταστάσεώς του. Αλάνθαστο και αιώνιο θερμόμετρο, για να θερμομετρούμε τον ζήλο μας και να ελέγχουμε την πνευματική μας υγεία, μας έχει δώσει ο Κύριος τον θεόπνευστο λόγο του. Και μέσα στην Καινή Διαθήκη έχει καταχωρίσει μία γνωμάτευση για τα παιδιά του με την χλιαρή πίστη, στην οποία περιγράφει τα συμπτώματα, αλλά δίνει και την θεραπεία της αρρώστιας. Είναι η προς Λαοδικείς επιστολή της Αποκαλύψεως (3, 14 – 22).
To δικτατορικό διάγγελμα της 18ης Νοεμβρίου 2021: Προπαγανδιστικό σεμινάριο προώθησης του υγειοναζισμού -- Κωνσταντίνος Βαθιώτης
Ένα ακόμη άθλιο σόου προπαγάνδας παίχτηκε χθες στα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων από τον δικτάτορα της Ελλάδας, ο οποίος ξεροκατάπινε κάθε τρεις και λίγο.
Μίλησε για έξαρση του
τέταρτου κύματος και όχι για πέμπτο κύμα, όπως προφήτευαν οι χαρτορίχτρες και
οι τσιγγάνες του προπαγανδιστικού μηχανισμού του.
Με βάση ποια επιστημονικά
κριτήρια ορίζεται η έξαρση ενός κύματος και με βάση ποια η είσοδος σε ένα
αυτοτελές, νέο κύμα;
Σε τι διαφέρει ένα πέμπτο
κύμα από την έξαρση ενός ήδη υπάρχοντος κύματος;
Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, και προπάντων για να δικαιολογήσει τη συνέχιση της πανδημίας το τέλος της οποίας ευαγγελιζόταν με τον €μβολιασμό, επικαλέσθηκε τη μετάλλαξη Δέλτα, που υποτίθεται ότι επιβράδυνε τον επίλογο του κορωνοϊού. Επίλογο για τον οποίο μας μιλούσε πριν από μήνες με βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση.
Ἐγκώμιον εἰς τὴν Παναγίαν Θεοτόκον -- Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἐπιφανίου Κύπρου
Τὰς ἐκλαμπούσας μαρμαρυγὰς τῆς Θεοτόκου ἀκτῖνας φοβερὰς καὶ ἀκαταλήπτους δυνάμεις, οὐρανοῦ καὶ γῆς οἰκουμένης μυστήριον, θαῦμα, ἱλαστήριον φράσας ὁ τάλας ἐγώ, εἰς ἀκριβεστέραν ἔννοιαν ὁ τῆς καρδίας μου ἔνδον σκιρτήσας λογισμὸς βαθείας μνήμης, καὶ ὑψηλοτάτης θεωρίας πειρώμενος φέρειν τὸ θαῦμα, τρόμος καὶ φόβος πολὺς καὶ δεινὸς συνέσχε με, ὦ ἀγαπητοί. Ἡ γὰρ μνήμη τῆς φρικτῆς θεωρίας, ἔντρομον τὴν ψυχήν μου, καὶ φρικώδη τὴν καρδίαν ἐνέγκασα οὐ μετρίως ἐτιμώρησεν, ἀλλὰ δυνατῶς ἐβασάνισεν. Ἐπιπλήττει γάρ μου τὸν νοῦν, τῆς μεγίστης θεωρίας ἡ μνήμη, ὡς ἀκαταλήπτου μυστηρίου, τὸ λέγειν οὐκ ἰσχύουσα. Τίς γὰρ ἱκανὸς τοιοῦτο φρᾶσαι μυστήριον; ποῖον δὲ φθέγξασθαι στόμα, ἢ ποία γλῶσσα λαλήσει, Λέληθεν, εἰπεῖν οὐκ ἰσχύει. Νῦν δὲ τολμήσω περὶ τῆς μόνης Θεοτόκου καθ᾿ ὃ καταλαμβάνω· καὶ πάλιν φοβοῦμαι. Οὐκ ἔχω γλῶτταν ἀξίως εἰπεῖν τὰ λίαν μεγάλα. Ἰσχνόφωνος γὰρ καὶ βραδύγλωσσος, καὶ οὐκ εὔλαλος ὑπάρχω, ἵν᾿ οὕτως εἴπω, περὶ τῆς μεγαλωνύμου καὶ ὁσίας καὶ ἀπειρογάμου καὶ θεοτόκου Μαρίας, μητρὸς τοῦ Κυρίου· περὶ ἧς οὐκ εὐμαρῶς ἀνθρώπων γλῶττα λαλήσει. Ἰσχνοφωνεῖ γὰρ πρὸς ταύτην, καὶ ὑποστέλλεται ἡ γλῶσσα, οὐκ ἀξίως ἔχουσα τὸ λέγειν. Αὕτη γὰρ καὶ τὰς τῶν οὐρανῶν δυνάμεις ἐξένισεν· ἐξέστησαν πάντες ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, ἀρχαὶ, ἐξουσίαι, θρόνοι, κυριότητες, τὰ χερουβεὶμ καὶ τὰ σεραφεὶμ καὶ πᾶσα στρατιὰ ἀγγέλων φόβῳ καὶ τρόμῳ δεινῷ συσχεθέντες. Ἐθεώρησαν γὰρ ἐπὶ γῆς ἐν αὐτῇ τὸν ἐν οὐρανοῖς, καὶ ἔφριττον. Ἔβλεπον τὴν Παρθένον, οὐρανὸν καὶ θρόνον, καὶ συνείχοντο φόβῳ, θεωροῦσαι τὸν ἄναρχον ἀπὸ θρόνου χερουβικοῦ εἰς μήτραν παρθενικὴν καθίσαντα.
Τη Κ΄ (20η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του Δεκαπολίτου.
Γρηγόριος ο Όσιος Πατήρ ημών ο Δεκαπολίτης εγεννήθη κατά το δεύτερον ήμισυ του ογδόου αιώνος εις την Ειρηνούπολιν της εν Ισαυρία Δεκαπόλεως, εκ της οποίας έλαβε και την προσωνυμίαν Δεκαπολίτης· ο πατήρ αυτού ωνομάζετο Σέργιος, όστις ήτο αιχμάλωτος εις τα πάθη της σαρκός και δια την σωτηρίαν αυτού ουδόλως εφρόντιζεν, η δε μήτηρ αυτού, ονόματι Μαρία, ήτο ευσεβής, φιλόθεος και φιλότεκνος· όθεν έβαλε τον Γρηγόριον εις τα γράμματα και όταν επαιδεύθη ικανόν καιρόν και έμαθεν όσα του εφάνησαν χρειαζόμενα, εσύχναζεν εις την Εκκλησίαν με πολλήν ευλάβειαν και όσα λόγια ψυχωφελή και σωτήρια ήκουε τα εκαρπώνετο, ως γνωστικός και φρόνιμος· και υψώσας τον νουν και την διάνοιαν εις τα ουράνια, εμίσησε τελείως τα επίγεια και δεν έτρωγε ποσώς ηδονικά και εύμορφα βρώματα, αλλά ποταπά και άχρηστα και ταύτα όταν οι γονείς τον εβίαζον.
Όταν το φως αυτών σβεσθή….
Oι Ηγούμενοι των δέκα εννέα Μονών του Αγίου Όρους, δεν θα πρέπει να ξεχνούν, ότι το Άγιον Όρος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι Φάροι είνε χρήσιμοι εάν και εφ΄ όσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκοπέλους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είνε μόνον άχρηστοι, αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονται και αυτοί εις σκοπέλους…