Στο φύλλο της 5/1/97 η «Καθημερινή» δημοσιεύει άρθρον του Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Δαμασκηνού με τίτλο «Αναγκαίος ο διαθρησκευτικός διάλογος». Το ερώτημα που γεννιέται αμέσως στον ορθόδοξο αναγνώστη είναι: Ποιο θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο ενός τέτοιου διαλόγου; Αν και το άρθρο εξηγή καθαρά το σκοπό του προτεινόμενου διαλόγου, εν τούτοις δεν απαντά σ’ αυτό το ερώτημα. Ο συγγραφέας ξεκινάει με την προτροπή του Χριστού προς τους μαθητές Του να κηρύξουν το Ευαγγέλιο σ’ όλα τα έθνη, αλλά το θέμα του δεν είναι η ιεραποστολή, που είναι ένα θεάρεστο έργο. Το θέμα του Σεβασμιωτάτου είναι η «προώθηση πνεύματος αμοιβαίας κατανοήσεως και ειλικρινούς συνεργασίας» μεταξύ Ορθοδοξίας και Ισλάμ. Ο συγγραφέας τονίζει ότι οι δύο θρησκείες «μπορούν και οφείλουν να αναδείξουν τον άνθρωπο της ειρήνης όχι μόνο με την ανακάθαρση της διδασκαλίας τους από τις μισαλλόδοξες προλήψεις του ιστορικού παρελθόντος, αλλά και με την προσαρμογή της αποστολής τους στις απαιτήσεις των καιρών» (δική μου η έμφαση). Προσθέτει ακόμη ότι ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος «υπήρξε πάντοτε θερμός υποστηρικτής της αναγκαιότητος του διαθρησκευτικού διαλόγου της Ορθοδοξίας με το Ισλάμ».
ΕΓΚΩΜΙΟΝ Επί τη ευρέσει της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου.
«Εκ σπέρματος όφεως», λέγει ο Ησαϊας, «εξελεύσεται έκγονα ασπίδων, και τα έκγονα αυτών εξελεύσονται όφεις πετάμενοι» (Ησαϊα ιδ:29). Τούτο σημαίνει, ότι από τον όφιν γεννώνται αι ασπίδες και τα γεννήματα αυτών γίνονται όφεις πτερωτοί, αληθής δε βεβαίως ο λόγος του Προφήτου. Ιδού το παράδειγμα ολοφάνερον. Πόθεν γεννάται ο Ηρώδης ούτος, όστις έρριψεν εις την φυλακήν τον Ιωάννην, τέλος δε τον εθανάτωσεν; Από τον πρώτον και τρομερόν εκείνον όφιν, όστις εθανάτωσε τας δεκατέσσαρας χιλιάδας των βρεφών, από τον πρώτον δηλαδή και μέγαν Ηρώδην. Από τον όφιν εκείνον γεννώνται ο Αριστόβουλος και ο Φίλιππος, ως και οι άλλοι όφεις· από το σπέρμα του όφεως εκείνου γεννάται και η θυγάτηρ του Αριστοβούλου Ηρωδιάς. Όφις φαρμακερός ο πρώτος Ηρώδης εναντίον της ανθρωπίνης φύσεως, όφις τοιούτος και ο δεύτερος Ηρώδης, ο υιός του· ιδού και η ασπίδα, η Ηρωδιάς. Θέλεις να ίδης και το θυγάτριον αυτής όμοιον της ασπίδος; Ιδού αυτό, της ασπίδος το γέννημα, πως πετά έμπροσθεν του Ηρώδου, και με το πέταγμα και στριφογύρισμα εκείνο ανοίγοντας το στόμα των, τόσον ο όφις, όσον και η ασπίς και το γέννημα αυτής, κόπτουσι την Κεφαλήν του Ιωάννου.
A CONFESSION OF FAITH Against Ecumenism
From a Convention of Orthodox Clergymen and Monks
Greece, April 2009
Those of us who by the Grace of God have
been raised with the dogmas of piety and who follow in everything the One,
Holy, Catholic and Apostolic Church, believe that:
The sole path to salvation of mankind[1] is the faith in the Holy Trinity, the work and the teaching of our Lord Jesus Christ, and their continuance within His Body, the Holy Church. Christ is the only true Light;[2] there are no other lights to illuminate us, nor any other names that can save us: "Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved."[3] All other beliefs, all religions that ignore and do not confess Christ "having come in the flesh,"[4] are human creations and works of the evil one,[5] which do not lead to the true knowledge of God and rebirth through divine Baptism, but instead, mislead men and lead them to perdition. As Christians who believe in the Holy Trinity, we do not have the same God as any of the religions, nor with the so-called monotheistic religions, Judaism and Mohammedanism, which do not believe in the Holy Trinity.
Τη ΚΔ΄ (24η) Φεβρουαρίου, γέγονεν η πρώτη και Δευτέρα εύρεσις της τιμίας Κεφαλής του Αγίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού ΙΩΑΝΝΟΥ.
Η Τιμία αύτη και Αγγέλοις αιδέσιμος του θείου Προδρόμου Κεφαλή πρώτον μεν ευρέθη εν τω οίκω του Ηρώδου, δι’ επιφανείας και αποκαλύψεως του ιδίου Τιμίου Προδρόμου, εις δύο Μοναχούς, οι οποίοι μετέβαινον εις προσκύνησιν του ζωοδόχου Τάφου του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, έλαβε δε ταύτην παρά των Μοναχών εκείνων εις κεραμεύς και την μετέφερεν εις την Έμεσαν· αισθανθείς δε εκείνος, ότι δια της Αγίας Κάρας έλαβεν ευτυχίαν, ετίμα αυτήν εξαιρέτως και όταν έμελλε να αποθάνη, την αφήκεν εις την αδελφήν του, παραγγείλας εις αυτήν να μη την μετατοπίση ούτε να την δείξη εις άλλον, αλλά να την τιμά και να την προσκυνή.
Ἀπάντηση στήν δήλωση τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου Β´
Μεταφέρουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα Ὀρθόδοξος Τύπος (31.1.2020, σ. 1):
Λυπᾶμαι
γιά τά ὅσα λέχθηκαν (καί βιντεοσκοπήθηκαν) ἀπό τό στόμα ἑνός Ἀρχιερέως τήν ὥραν,
μάλιστα, τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅτι δηλαδή: στά «ἱερά τζαμιά λατρεύεται ὁ θεός»
καί ὅτι «ἀναπέμπονται ἀπ᾽ αὐτά ἅγιες προσευχές». Αὐτή ἡ δήλωση ἀποτελεῖ
προσβολή στή μνήμη ὅλων ἐκείνων πού σφαγιάστηκαν ἀνελέητα ἀπό τό Ἰσλάμ χάριν τῆς
πίστεως καί τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Χριστό. Ὁ Θεός τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Ἕνας
καί Μοναδικός Ἀληθινός Θεός. Δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν εἶναι
κατασκευάσματα τοῦ ἀνθρώπου, τῆς φιλοσοφικῆς σκέψεως, τῶν κοσμικῶν ὀργανισμῶν
καί σωματείων, καί ἑπομένως ψευδεῖς θεοί καί κατά συνέπεια ἀποτελοῦν σύγχρονα εἴδωλα.
Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ὁμολογοῦμε Ἕνα Θεόν, Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα.
Τήν Ἁγία Τριάδα ὁμολογοῦμεν καί κηρύττομεν ὡς τὸν Μόνον Ἀληθινόν Θεόν.
Σεβόμαστε τήν θρησκευτική ἐλευθερία, ἀλλά δέν ἰσοπεδώνουμε τά πάντα. Ἐξ ἄλλου,
δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι «ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας
δέν ὑπάρχει σωτηρία». Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί, πού κατέσφαξαν τόσους
Χριστιανούς, νά προσφέρουν λατρεία θεάρεστον πρός τόν Θεόν; Προτρέπομεν λοιπόν
μετάνοια καί ἀνάκληση τῶν ἀνωτέρω δηλώσεων.
Ὁ
Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων [τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας].
Κάλυμνος
25.01.2020
Περὶ τῆς προσθήκης εὐχῶν εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν -- Γράφει Μάριος Ἰ. Πηλαβάκης
Κύριε Διευθυντά,
εἰς τὸ φύλλον 1816 (22 Ἰανουαρίου 2010) τῆς ἐφημερίδος σας ἐδημοσιεύθη ἄρθρον τοῦ λογίου ἁγιορείτου μοναχοῦ π. Μωϋσέως μὲ τίτλον «σκανδαλίζουν αἱ καινοτομίαι». Ὁ σεβαστὸς ἀρθρογράφος ἀναφέρεται μὲ σαφήνεια εἰς τὰς λειτουργικὰς καινοτομίας, ποὺ παρατηροῦνται ἐσχάτως εἰς τὴν Μητρόπολιν Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης. Καὶ πολὺ ὀρθῶς γράφει: «Πιστεύουμε, ὅμως, ὅτι δεν ἐπιτρέπονται στὴν Θεία Λειτουργία ἀλλαγές, προσθέσεις, ἀφαιρέσεις τομὲς γιὰ καλύτερες προσεγγίσεις. Ἡ Θεία Λειτουργία δὲν εἶναι κάτι τὸ ἰδιωτικό, τὸ συναισθηματικό, τὸ ἰδεολογικὸ κατὰ πῶς μοῦ ἀρέσει, βολεύει, ἀναπαύει ψυχολογικά». Δὲν πρέπει, νομίζομε, νὰ ἀγνοῇ ὁ π. Μωϋσῆς ὅτι ὁ πρῶτος, ποὺ ἐτόλμησε νὰ προσθέση «δικάς του εὐχὰς» εἰς τὴν Θείαν Λειτουργίαν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἦτο ὁ Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ. Γράφει μεταξὺ ἄλλων ἀπὸ τὸ Παρίσι, τὴν 30ην Δεκεμβρίου 1958, εἰς τὴν ἀδελφήν του Μαρία Συμεώνωφ Καλασνίκοβα Ζαχάρωφ:
Τὸ βαθὺ μυστήριο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς τὸ διαφυλάξουμε -- Φώτη Κόντογλου
Μεγάλο, πολὺ μεγάλο καὶ σπουδαῖο εἶναι ἕνα ζήτημα ποὺ δὲν τοῦ δώσανε σχεδὸν καθόλου προσοχὴ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ ὅτι ἀπὸ καιρὸ ἀρχίσανε κάποιοι δικοί μας κληρικοὶ νὰ θέλουν καὶ νὰ ἐπιδιώκουν νὰ δέσουν στενὲς σχέσεις μὲ τοὺς παπικούς, ποὺ ἐπὶ τόσους αἰῶνες μᾶς ρημάξανε. Γιατί, στὰ ἀληθινά, δὲν ὑπάρχει πιὸ μεγάλος ἀντίμαχος τῆς φυλῆς μας, κι ἐπίμονος ἀντίμαχος, πού, σώνει καὶ καλά, θέλει νὰ σβήσει τὴν Ὀρθοδοξία.
Η «ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ» ΤΗΣ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ -- Τοῦ π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ
(Ἐπετειακὴ ὁμιλία)
(1ον)
Η ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ τῶν συμβάντων στὴν Βοστίτσα στὸ τετραήμερο 26 – 29 Ἰανουαρίου 1821, ποὺ συστηματικότερα αὐτὴ τὴ φορὰ ἐπεχείρησα, μὲ ἔπεισε ὅτι πρόκειται γιὰ πλήρωση τῶν κανόνων τῆς ἑλληνικῆς διαλεκτικῆς καὶ ἐπαλήθευσή της. Ἡ ἑλληνικὴ διαλεκτική, ὡς ἀντιπαραβολὴ τῶν ἀντιθέσεων, μὲ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ διαλόγου, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὁδηγεῖ, κατὰ κανόνα, στὴν σύνθεση τῶν ἀντιθέτων (compositio oppositorum) καὶ ἐπίτευξη, μέσω αὐτῆς τῆς ἁρμονίας ὡς ὕψιστης πραγματικότητας. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα θὰ προσεγγίσουμε τὸ τιμώμενο σήμερα γεγονός.
Από τον βίο του Ιωσήφ του Ησυχαστή για τον Αθηναγόρα:
–Γέροντα, τι είδες;
--Δεν θα σας το πω. Το θέμα τελείωσε. Θα προχωρήσουμε με τα μοναστήρια και θα μνημονεύσουμε τον Πατριάρχη. Πετάγεται ο πατήρ Αθανάσιος:Μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν τόν αἱρετικόν -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Οἱ ἐπί «πατριάρχου» Βέκκου ἀγωνισθέντες καί θεαρέστως μαρτυρήσαντες Ἁγιορεῖται Πατέρες, εἰς τήν γνωστήν ἐπιστολήν, τήν ὁποίαν ἔγραψαν πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ Παλαιολόγον, ἀναφέρουν καί τά ἑξῆς: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ τήν ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως ἐνώπιον τῶν ἀδύτων μυστηρίων ὡς τελείαν συγκοινωνίαν. Εἰς τήν ἑρμηνείαν τῆς θείας λειτουργίας ἔχει γραφῇ ὅτι ὁ ἱερουργῶν ἀναφέρει τό ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως, διά νά δείξῃ ὅτι ὑποτάσσεται εἰς αὐτόν καί ὅτι εἶναι κοινωνός τῆς πίστεώς του... Καί ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν καί ὁμολογητής Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ταῦτα λέγει: μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν τόν αἱρετικόν, ἀκόμη καί ὅταν ὁ ἀναφέρων εἶναι ὀρθόδοξος ... Ἡ κοινωνία μετ’ αὐτῶν εἶναι προφανής ἔκπτωσις καί ἀνατροπή τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι ὁ αἱρετικόν δεχόμενος τοῖς αὐτοῦ ἐγκλήμασιν ὑπόκειται καί ὁ ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν ἀκοινώνητός ἐστιν, ὡς συγχέων τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας» (V. Laurent καί J. Darrouzes, Dossier Grec de L´Union de Lyon (1273-1277), Institut Francais D´Etudes Byzantines, Paris 1976, σελ. 397-399).
῎Εκκλησις Πρὸς τὴν Αὐτοῦ Παναγιότητα, τὸν Οἰκουμενικὸν ...
...... Εξαιτούμενος τας αγίας ευχάς Υμών, διατελώ της Υμετέρας Παναγιότητος ταπεινός υπηρέτης.
Ο πρόεδρος της Αρχιερατικής Συνόδου της υπερορίου Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας Μητροπολίτης Φιλάρετος Νέα Υόρκη Ιανουάριος 1966.
www.synodinresistance.org
› Theology_el
Ομιλία μετά το κατά ΛΟΥΚΑΝ Ευαγγέλιον της ΙΣΤ΄ Κυριακής -- Του ΤΕΛΩΝΟΥ και ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ
Μεγάλη αληθώς και πολλά ωφέλιμος της ταπεινοφροσύνης η αρετή! Εάν μεν στοχασθής πόσην ωφέλειαν έχει ο ταπεινός εις τούτον τον πρόσκαιρον κόσμον, θαυμάζεις και απορείς· ο υπερήφανος ζητεί επαίνους και πρωτεία, θέλει τιμάς και προσκυνήματα, παρατηρεί τα δεξιά και αριστερά και τας πρωτοκαθεδρίας, ζυγοστατεί πάντα λόγον και εξετάζει την αξίαν παντός προσώπου. Όθεν όπου δεν ευρίσκει τα υπό της υπερηφανείας αυτού ζητούμενα και τα κολακεύοντα την υπερήφανον αυτού γνώμην, δυσαρεστείται και αγανακτεί, πολλάκις δε και περιφρονών και υβρίζων φεύγει εκείθεν.
Τη ΚΓ΄ (23η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ Επισκόπου Σμύρνης.
Πολύκαρπος ο ένδοξος Ιερομάρτυς του Χριστού ήτο γέννημα και θρέμμα της πόλεως Εφέσου, εις την οποίαν εγεννήθη περί το έτος ξη΄ (68) μ.Χ. Οι γονείς του ήσαν πλουσιώτατοι, αλλ’ ευσεβείς και ελεήμονες· ο πατήρ του ωνομάζετο Παγκράτιος και η μήτηρ του Θεοδώρα. Τούτους διέβαλον εις τον εξουσιαστήν της Εφέσου Μαρκίωνα, ότι ήσαν Χριστιανοί· όθεν έστειλεν εκείνος στρατιώτας, οίτινες τους παρουσίασαν έμπροσθέν του, ήτο δε τότε η Θεοδώρα έγκυος εις τούτον τον Άγιον. Λέγει δε τότε προς αυτούς ο Μαρκίων· «Διατί δεν υπακούετε σεις εις τους βασιλικούς ορισμούς, αλλά καταφρονείτε τους μεγάλους θεούς και προσκυνείτε τον Χριστόν»;
Eνός κακού δοθέντος (με τη συμμετοχή μας στο Π.Σ.Ε.), μύρια έπονται:
Με το κείμενο του Porto Alegre Βραζιλίας, εκτός των άλλων, αναγνωρίσαμε εκκλησιαστική υπόσταση στις 340 προτεσταντικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. (Παγκοσμίου Συμβουλίου ¨Εκκλησιών¨) και αποδεχτήκαμε ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ΄Ιδιας Πίστης και ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»! Η δημοσίευση αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τότε συγκλόνισε τον πιστό λαό ανά την Ελλάδα. Τώρα με το 6ο άρθρο, η ληστρική Σύνοδος της Κρήτης έδωσε εκκλησιαστική υπόσταση και στην Παπική παρασυναγωγή !!!
Υπαρξιακή, Ή Οντολογική, Υποκρισία -- Tου ιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη
- Kyprianos Christodoulides (Από ιστοσελίδα
τοίχου φέησμπουκ. Η
Ορθογραφία ως έχει)
Μιά φορά έγραψα ένα σχόλιο - γιά συνέντευξη τού Φ.Φ. (π.Φιλόθεος Φάρος) σέ δημοσιογράφο - όπου ο Φ.Φ. ισχυριζόταν ότι ο Χριστός μόνο τήν υποκρισία καταδίκασε καί τίποτα άλλο, γράφοντας ότι η ομοφυλοφιλία είναι η μεγαλύτερη (οντολογικά η μεγαλύτερη) τού είδους καί οι λογοκριτές τού φέησμπουκ τό απέκλεισαν. Γιατί ; Επειδή εξηγούσα ότι ο ομοφυλόφιλος είναι υποκριτής διότι, άν καί άνδρας, υποκρίνεται τήν γυναίκα. Ομοίως καί η γυναίκα, που υποκρίνεται τόν άνδρα. Έκτοτε, οι πλατφόρμες Google καί facebook έχουν αποκλείσει τό ιστολόγιο κυπριανός χριστοδουλίδης, επειδή έχει περιεχόμενο χαρακτηρισθέν προσβλητικό. Προφανώς, τής πολιτικής σωστότητας : βλακότητας ή ορθότητας.
«ΦΩΤΙΑ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΨΕΙ»
Ἡ ἐφημερὶς «Ἔθνος τῆς Κυριακῆς», γράφει τὰ ἑξῆς: «Φωτιὰ θὰ πέσει νὰ μᾶς κάψει, χριστιανοί! Δὲν φτάνει ποὺ οἱ Γερμανοὶ Λουθηρανοὶ ἔβγαλαν γυναίκα ἀρχιεπίσκοπο, χωρισμένη καὶ μητέρα 4 παιδιῶν. Ὕστερα ἀπὸ λίγο οἱ Σουηδοὶ τοὺς ξεπέρασαν, ἐκλέγοντας ἐπίσκοπο Στοκχόλμης μιὰ δεδηλωμένη λεσβία, ποὺ συζεῖ μὲ ἄλλη γυναίκα (ἐπίσης παστόρισσα) κι ἔχουν υἱοθετήσει ἕνα ἀγοράκι! Ἡ… μακαριοτάτη δὲν κρύβει τὴν πολιτική της προτίμηση ὑπὲρ τῶν Σοσιαλδημοκρατικῶν!». Τὸ ὡς ἄνω δημοσίευμα ἀφιεροῦται εἰς τοὺς ἀνὰ τὰ Πατριαρχεῖα Μιτροφοροῦνας ἢ μή, ἐνθέρμους ἐραστὰς τῶν οἰκουμενιστικῶν διαλόγων καὶ «συναδέλφων» τῆς ὡς ἄνω κυρίας, μὲ τὴν ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς εὐχήν μου, ὅπως «ἡσύχιον καὶ ἀκίνδυνον βίον διάγωσι», τόσον ἐν τῇ «φιλτάτῃ των Πατρίδι» τῇ ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ εὑρισκομένῃ, ὅσον καὶ κατὰ τὰς ἐπισκέψεις των εἰς τὴν φιλτάτην ἡμῶν Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, συνεπικουρούμενοι καὶ ἀπὸ τὰς εὐχάς, βεβαίως, βεβαίως τῆς «Σεβασμιωτάτης Ἐπισκόπου Στοκχόλμης» κ. Εὔας Μπροῦνε καὶ πασῶν τῶν ἐν Στοκχόλμῃ «εὐλαβεστάτων» λεσβιῶν, ΑΜΗΝ. Τὴν εὐχήν τους νἄχουμε. Ἀνδροπρεπῶς ἀσπάζομαι τὴν δεξιάν Σας.
Γιάννης Παλαμήδης,
Θεολόγος, ἐν Ἀθήναις
---------------------------
Έχω βγάλει κάλους στα δάχτυλα...αλλά θα το ξαναγράψω:
και η διοικούσα που τους αναγνωρίζει σωτηριολογικά μυστήρια τι είναι;;;
π. Γρηγόριος
Στη Σουηδία υπάλληλος απολύθηκε επειδή φορούσε χριστιανικό σταυρό
Σύμφωνα με τους κανόνες της εταιρείας Ingram Micro, επιτρέπεται κανείς να φοράει το μουσουλμανικό χιτζάμπ όχι όμως τον χριστιανικό σταυρό.
Ο 28χρονος υπάλληλος Τζορτζ Τανούρι από τη Συρία απολύθηκε από την αποθήκη Zalando της Στοκχόλμης, αφού αρνήθηκε να βγάλει το σταυρουδάκι του, μεταδίδει το ειδησεογραφικό πρακτορείο swedinfo.ru.
Η αποθήκη Zalando είναι στη διαχείριση της διεθνούς εταιρείας Ingram Micro. Σύμφωνα με τους κανόνες της μεγάλης διεθνούς εταιρείας, στην οποία ανήκει η αποθήκη, οι υπάλληλοι επιτρέπεται να φοράνε το μουσουλμανικό χιτζάμπ, όχι όμως τα χριστιανιά σύμβολα, ακόμη κι αν καλύπτονται από τα ρούχα.
Το 2019 υπάλληλοι της εταιρείας διαμαρτύρονταν επανειλημμένα για τις απειλές εκ μέρους της διοικήσεως και την παρακολούθηση του προσωπικού.
-------------------------------
Εἴδησις: «οι υπάλληλοι επιτρέπεται να φοράνε το μουσουλμανικό χιτζάμπ, όχι όμως τα χριστιανιά σύμβολα»!
Σχόλιον: Οὐδεμία ἔκπληξις, καθότι ὁ Διάβολος ἐνοχλεῖται ἀπό τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου, ὄχι ἀπό τά μουσουλμανικά τουρμπάνια!
Ερμηνεία εις το κατά ΛΟΥΚΑΝ Ευαγγέλιον της ΙΣΤ΄ Κυριακής -- Του ΤΕΛΩΝΟΥ και ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ (Λουκ. ιη: 10 – 14)
Νικηφόρου του Θεοτόκη
Όσαι αρεταί, και όσα αμαρτήματα γίνονται δια του σώματος, εκείνα, επειδή υποπίπτουσιν εις τας σωματικάς αισθήσεις, καθείς εύκολα και ακούει αυτά και βλέπει και, ίνα ούτως είπω, ψηλαφά· η δε αρετή και η κακία της ψυχής, επειδή, κρυπτομένη από των σωματικών αισθήσεων, ουδέ φαίνεται, ουδέ ακούεται, δια τούτο και αυτή η ιδία η ψυχή δυσκόλως αισθάνεται αυτήν, και αυτός δε ο νους δυσκόλως γνωρίζει και διακρίνει το βάρος αυτής και την εξ αυτής φθοροποιόν βλάβην. Ηταπείνωσις είναι διάθεσις της ψυχής αγία και σωτήριος, η υπερηφάνεια είναι πάθος της ψυχής πονηρόν και ολέθριον· διο δύσκολα κατανοούμεν και διακρίνομεν πότε είμεθα ταπεινοί και πότε υπερήφανοι. Ο παντεπόπτης Ιησούς, γνωρίζων ότι εις μεν την υπερηφάνειαν πάντες είμεθα επιρρεπείς, εις δε την ταπείνωσιν απρόθυμοι, δια της παραβολής του σημερινού Ευαγγελίου περιέγραψε του υπερηφάνου και του ταπεινού τα εξωτερικά και σωματικά σημεία, και της υπερηφανείας την βλάβην και της ταπεινοφροσύνης την ωφέλειαν, ίνα αποστραφέντες την υπερηφάνειαν ασπασώμεθα την ταπείνωσιν. Πάντες οι άνθρωποι μεγάλην έχομεν ανάγκην τούτου του αγίου μαθήματος, ουδείς δε δύναται να είπη, δεν έχω ανάγκην ταύτης της θείας διδασκαλίας. Όθεν ημείς αφιερούμεν τον λόγον εις την εξήγησιν αυτής, υμείς δε προσηλώσατε τον νουν εις την της εξηγήσεως κατανόησιν:
Τό πρωτότυπο γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας τοῦ 1965 ἀναφέρει ὅτι:
Ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ´ καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας αἴρουν τήν «ἀκοινωνησία» μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Συγκεκριμένα ἡ σωστή μετάφραση τῆς παραγράφου 4, ἐδάφιο β´, τῆς συμφωνίας λέγει τά ἑξῆς: «ἀποδοκιμάζουσιν ὡσαύτως καί αἴρουσιν ἀπό τῆς μνήμης καί ἐκ μέσου τῆς Ἐκκλησίας τάς ἀποφάσεις ἀκοινωνησίας (=lessentences d’ excommunication), ὧν ἡ ἀνάμνησις ἐπενεργεῖ μέχρι σήμερον ὡς κώλυμα εἰς τήν ἐν ἀγάπῃ προσέγγισιν, παραδίδουσι δέ αὐτάς τῇ λήθῃ»! Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπισημαίνει ὅτι «οἱ New York Times μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatio (τῆς ἀκοινωνησίας τοῦ Λατινικοῦ κειμένου) εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν ἐπανέναρξιν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ. Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλλει τήν «ἄρσιν τῶν ἀναθεμάτων», ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν. Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἀπό τά παραπάνω συμπεραίνουμε ὅτι, τοὐλάχιστον γιά τό Φανάρι, (ἀπό Ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὅπως καί γιά τό Βατικανό, «ἀκοινωνησία», «σχίσμα», πλέον δέν ὑφίσταται καί ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἤδη ἔγινε.
-----------------------------------
Ἔχω διαβάσει στά κείμενα τοῦ κ. Σακαρέλλου καί ἀλλοῦ γιά τό περιβόητον «γαλλικόν κείμενον» τῆς ἑνώσεως, ἀλλά γιά πρώτην φοράν τό βλέπω. Εὐχαριστῶ, ἀγαπητέ μου Κωνσταντῖνε δι' αὐτήν τήν ἀνάρτησιν. Εὔχομαι ν' ἀφυπνίσῃ κάποιες ψυχοῦλες πού κοινωνοῦν μέ τόν Βαρθολομαῖον, τόν Ἱερώνυμον κ.ἄ., πολλοί δέ ἀπό αὐτούς ὑποδύονται τόν ἀντι-οικουμενιστήν, ἀλλά δέν ἔχουν καταλάβει ὅτι ἡ κοινωνία αὐτή τούς καθιστᾶ Οὐνίτας!
Η κλίνη του Προκρούστη --- Χαράλαμπος B. Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
Η Νέα Τάξη πραγμάτων επελαύνει απρόσκοπτα ασελγώντας βιαίως προς τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματά μας, ποδοπατώντας ιταμώς και την υπερκείμενη του νόμου, Συνταγματική έννομη τάξη, άνευ ετέρου τινός, μόλα ταύτα σύμπας ο νομικός κόσμος αλλά και οι δικαστικές αρχές εθελοτυφλούν και κωφεύουν εκκωφαντικά, συμπράττοντας δια παραλείψεως ως προς το ανοσιούργημα της επιβαλλομένης καθείρξεως μας, υποθάλποντας εν άλλοις λόγοις την διολίσθησή μας ως σιδηροδέσμια πλέον κοινωνία, προς μία πρωτόφαντη απολυταρχία.
Η καταχρηστική εφαρμογή της προσχηματικής νομιμότητας υπό τον μανδύα « της κίβδηλης κατάστασης εξαίρεσης», ήτοι της προσωρινής αναστολής των ατομικών δικαιωμάτων μας αλλά και της ίδιας της ζωής μας, εν ονόματι της αορίστου νομικής έννοιας της δημόσιας υγείας, τείνει να παγιωθεί ως κανόνας, πειθαναγκάζοντας παντί τρόπω, την ευρεία μάζα, και ιδία, δια της καθεστωτικής έμμισθης τηλοψίας, ίνα εθιστεί, προς την μονιμότητα του άκρως επικίνδυνου αυτού αντιδημοκρατικού φαινομένου της παθητικής παραδοχής και συνάμα απεμπολήσεως παντός καίριου δικαιώματος υγιούς αντιδράσεως της, δίκην της συντεταγμένης υποδαύλισης της ρητορικής κινδυνολογίας περί της υγείας των πολιτών.