Οικουμενισμός : Το βδέλυγμα της ερημώσεως

Romania's Orthodox Church: Avoid kissing church icons

People can, however, kiss icons in their own homes, the church advises in a statement.

In addition, worshippers "may exceptionally ask the priest" to use their own spoon for Holy Communion rather than share one. Anyone too ill to attend Mass is advised to drink holy water at home, the statement adds. 

ΒΒC

Εἰς τὴν Κυριακὴν τῆς Τυροφάγου -- τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

Περὶ νηστείας, καὶ ὅτι ἡ ἀληθὴς νηστεία τοῦ ἀληθινοῦ ὑποτακτικοῦ ἐστὶ τὸ κόψαι τὸ ἴδιον θέλημα.

Εὐλόγησον πάτερ.
Ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ὁ ἀγαθὸς Θεὸς ἡμῶν, ὁ χαρίζων τὴν ζωὴν ἡμῶν, καὶ ἄγων ἡμᾶς ἀπὸ χρόνον εἰς χρόνους διὰ φιλανθρωπίαν αὐτοῦ ἤγαγεν ἤδη ἡμᾶς καὶ ἐν χρόνῳ τούτῳ τῶν ἁγίων νηστειῶν, ἐν ᾧ ἕκαστος τῶν ἀγωνιστῶν ἀγωνίζεται καὶ κοπιάζει ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καθὰ προαιρεῖται καὶ δύναται καὶ ὁ σπουδάζων εἰς τὴν ἐγκράτειαν νηστεύει διπλᾶς καὶ τριπλᾶς ἡμέρας, ὁ δὲ εἰς τὴν ἀγρυπνίαν σπουδάζων ἀγρυπνεῖ, ἀναγινώσκει, προσεύχεται τόσας καὶ τόσας ὥρας·

Ψαλμωδίες Μεγάλης Τεσσαρακοστής --- Orthodox Hymns

Τη ΚΘ΄ (29η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ του Ρωμαίου.

Κασσιανός ο Όσιος Πατήρ ημών κατήγετο εκ της παλαιάς Ρώμης, υιός ων γονέων ευσεβών και ενδόξων, υπό των οποίων παρεδόθη εις διδάσκαλον και εξεπαιδεύθη εις το άκρον την εξωτερικήν φιλοσοφίαν. Διότι εκτός του ότι είχεν ευφυϊαν οξυτάτην, είχε και φιλομάθειαν θερμοτάτην και επιμέλειαν. Είτα επεδόθη εις τα ιερά και θεία μαθήματα της Παλαιάς και Νέας Γραφής· όθεν και εις την πατρίδα του Ρώμην έτι ευρισκόμενος έφθασεν εις το άκρον της θείας γνώσεως και εστόλισε την ζωήν του με αγνείαν και καθαρότητα.

Γιορτές ή μνημόσυνο για το ’21

Ευχαριστώ τον κ. Δημήτριο Χατζηνικολάου για την αποστολή του παρόντος άρθρου

February 28, 2020February 28, 2020 Capt. E.N.Rigos Δημήτριος Νατσιός/201821

«Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη

Πάρε μαύρο γιαταγάνι

Κι έλα στη ζωή μας πίσω

Το στραβό να κάμεις ίσο»

Ν. Γκάτσος

«Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη» πρέπει να συνοδεύουν την επέτειο για τα 200 χρόνια από την κήρυξη της ευλογημένης Επανάστασης του  ’21. Μνημόσυνο και όχι γιορτές και πανηγύρια. Να θρηνήσουμε, γιατί, 200 μετά, ακυρώθηκε η Επανάσταση του  ’21.  Περισσότεροι Μωαμεθανοί ζουν στην Ελλάδα σήμερα, απ’ ότι υπήρχαν το 1821.  Και συνεχίζουν να έρχονται, ρέουν τα ασκέρια του Ισλάμ… αλλά τώρα δεν ζουν οι Κανάρηδες και οι Κολοκοτρωναίοι.  Όχι. “Στον τόπο που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια”. Θα γιορτάσει «το ζυμάρι των Τούρκων, που θα έλεγε ο Μακρυγιάννης.  Οι προσκυνημένοι και όλο το κακοφορμισμένο απόστημα – διανοούμενοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, μοδίστρες και κομμώτριες- που τους δορυφορεί.

Κάθε επανάσταση δημοσιεύει μια προκήρυξη, στην οποία καταγράφονται οι σκοποί και οι επιδιώξεις της. Η επαναστατική προκή- ρυξη του ΄21 τιτλοφορούνταν «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».

Έρωτήματα, στά ὁποῖα θά πρέπῃ νά δοθοῦν ὑπεύθυνες ἀπαντήσεις. -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητού Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

Τώρα τίθενται νέα δύσκολα ἐρωτήματα, στά ὁποῖα θά πρέπῃ νά δοθοῦν ὑπεύθυνες ἀπαντήσεις. Πρῶτον, κατά πόσον οἱ χειροτονίες τῶν «ΓΟΧ» τοῦ 1960 καί 1962 ἤσαν κανονικές; (Ὁ ὑποφαινόμενος, συνεπής μέ τήν μέχρι τώρα θέσιν μου στό θέμα τῆς ἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων τῶν Ν/Ητῶν καί τῶν κοινωνούντων μετ' αὐτῶν, δέν πιστεύω ὅτι ἦσαν ἄκυρες.) Δεύτερον, τί ἀξίαν ἔχει τό γνωστόν «ἀνάθεμα» τῆς ΡΟΕΔ (1983) κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού συχνά ἐπικαλούμεθα, ἐφόσον ἡ ΡΟΕΔ κοινωνοῦσε μέ τόν Οἰκουμενισμόν; Τρίτον, στό θέμα τῆς ἐγκυρότητος τῶν μυστηρίων τῶν Ν/Ητῶν καί τῶν κοινωνούντων μετ' αὐτῶν, ὅσοι πιστεύουν ὅτι τά ἐν λόγῳ μυστήρια εἶναι ἄκυρα, πῶς δικαιολογοῦν τήν θέσιν των ὅτι τά μυστήρια τῶν «ΓΟΧ», μετά τίς χειροτονίες των ἀπό τήν ΡΟΕΔ, εἶναι ἔγκυρα; Τέταρτον, δυνάμεθα -- μέ συνέπειαν καί ἀμεροληψίαν -- ἀφενός μέν νά θεωροῦμε Ἁγίους τούς Ἐπισκόπους τῆς ΡΟΕΔ Φιλάρετον καί Ἰωάννην, ἀφετέρου δέ ν' ἀπορρίπτουμε ἄλλους (π.χ., τόν γ. Παΐσιον) διά τόν λόγον ὅτι αὐτοί κοινωνοῦσαν μέ τούς Οἰκουμενιστάς; Ὅποιος δύναται ν' ἀπαντήσῃ εἰς αὐτά τά ἐρωτήματα θεολογικῶς, ἀμερολήπτως καί χωρίς σκοπιμότητες, τόν παρακαλῶ ν' ἀπαντήσῃ. Ὁ γράφων, συνεπής μέ τήν μέχρι τώρα θέσιν μου ὅτι ἀπαιτεῖται ἡ σύγκλησις Πανορθοδόξου Συνόδου διά νά δώσῃ ἔγκυρες ἀπαντήσεις στά δύσκολα ἐρωτήματα πού ἐτέθησαν ἀπό τό 1924 καί ἐντεῦθεν, ἀδυνατεῖ νά τό πράξῃ.
--------------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

@ 28 Φεβρουαρίου 2020 - 2:17 μ.μ. «Ήταν άκυρες γιατί οι Ρώσοι κοινωνούσαν με τις τοπικές Εκκλησίες».

Τόν 7ον αἰῶνα, ὅλες οἱ τοπικές ἐκκλησίες εἶχαν πέσει στήν αἵρεσιν τοῦ Μονοθελητισμοῦ, καί μόνον ὁ μοναχός Μάξιμος μέ τούς δύο ὑποτακτικούς του ἦσαν Ὀρθόδοξοι. Λοιπόν, μήπως ἡ ἱερωσύνη ἐχάθη ἀπό τότε; Ὄχι, βεβαίως, καθότι ἡ αἵρεσις δέν εἶχεν ἀκόμη καταδικασθῆ. Οὔτε καί ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει ἀκόμη καταδικασθῆ ἀπό Πανορθόδοξον (=Οἰκουμενικήν) Σύνοδον, καί οἱ κληρικοί πού κοινωνοῦν μέ τόν Οἰκουμενισμόν δέν ἔχουν ἀκόμη καθαιρεθῆ. Ἑπομένως, κατά τήν γνώμην μου, οἱ χειροτονίες τοῦ 1960 καί τοῦ 1962 ἦσαν μέν ἔγκυρες, ἀλλ' ἀντικανονικές, ὄχι τόσον ἐπειδή ἦσαν ὑπερόριες ὅσον διότι ἡ ΡΟΕΔ ἐκοινώνει μέ τόν Οἰκουμενισμόν. Ἑπομένως, καλά θά κάμουν οἱ «ΓΟΧ», πρῶτον, ν' ἀπαλλαγοῦν οἱ ἴδιοι ἀπό τίς αἱρέσεις στίς ὁποῖες ἔχουν βυθισθῆ (λόγῳ ΘΝΠ) καί, δεύτερον, νά εἶναι πιό σεμνοί, ἀντί ν' ἀναθεματίζουν ὅλους τούς ἄλλους.
------------------------------------------
Ο/Η δάσκαλος είπε...

Οι δικές μου απαντήσεις (και φυσικά ο καθείς είναι ελεύθερος να τις δεχθεί ή όχι):
α) Οι χειροτονίες του 1960 και 1962 με βάση το γράμμα των Κανόνων είναι αντικανονικές, αλλά με βάση το πνεύμα αυτών, Κανονικές. Ό,τι από τα δύο και αν ισχύει όμως, από την στιγμή που το 1969 η Σύνοδος της ΡΟΕΔ επισήμως τις αναγνώρισε, δεν υφίσταται κανένα ζήτημα περί της Κανονικότητος και Εγκυρότητός τους.
β) Το ανάθεμα του 1983 από την ΡΟΕΔ, ακόμη και αν αυτή εκείνα τα χρόνια δεν είχε άμεση κοινωνία με τις άλλες Τοπικές Εκκλησίες, ήταν "ανάθεμα δοξασίας" (όπως αποκαλείται) και όχι "ανάθεμα προσώπων" και ως εκ τούτου έχει μεγάλη αξία, διότι αποτελεί οδοδείκτη για την μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδο (όποτε και αν συνέλθει).
γ) Φυσικά είναι αδικαιολόγητοι και γελοιοποιούνται όσοι θεωρούν άκυρα τα Μυστήρια των νεοημερολογιτών.
δ) Συμφωνώ απόλυτα με αυτό το μάλλον ρητορικό και εξαιρετικής ευφυίας ερώτημα. Δυνάμεθα, κύριοι αγιομάχοι; (Φυσικά αυτοί θα απαντήσουν "όχι", για αυτό αρχίζουν και πολεμούν τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς κλπ.).
Εν κατακλείδι συμφωνώ και επαυξάνω με το "ἀπαιτεῖται ἡ σύγκλησις Πανορθοδόξου Συνόδου διά νά δώσῃ ἔγκυρες ἀπαντήσεις".
Νικόλαος Μάννης
---------------------------------------------
Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Πρός
«Ο/Η Ανώνυμος είπε...Χριστοδουλίδης και Χατζηνικολάου ανήκουν σε διαφορετικό παλαιοημερολογίτικο στρατόπεδο;; 28 Φεβρουαρίου 2020 - 2:16 μ.μ.»

Μόνο μία φορά συνάντησα τόν κ. Χατζηνικολάου καί ανταλλάξαμε χαιρετισμό. Σέ ποιά παράταξη ανήκει, τό γνωρίζει ο ίδιος καί όχι εγώ.

Πρός
Κύριο Δημήτριος Χατζηνικολάου ...
Ἀγαπητέ μου ἐν Χριστῷ ἀδελφέ Κυπριανέ, ἔγραψες περί τίς 15 γραμμές γιά νά εἰρωνευθῇς (ἄν κατάλαβα σωστά) ἐμένα, πού ἔχω σύγχυσιν, ἀκούω μέ τά μάτια καί βλέπω μέ τά αὐτιά κ.λπ. Νομίζω ὅτι, ἐφόσον ἐσύ προφανῶς δέν πάσχεις ἀπό αὐτά τά προβλήματα, θά ἦτο χρησιμώτερον ν' ἀπαντήσῃς τοὐλάχιστον εἰς ἕν ἀπό τά ἐρωτήματα πού ἔθεσα. Ἔτσι, θά ἐφαίνετο καί κατά πόσον ἀντελήφθης τί ἀκριβῶς ἐννοῶ.
28 Φεβρουαρίου 2020 - 1:31 μ.μ.

Κύριε Χατζηνικολάου
Δέν σάς ειρωνεύθηκα. Όπως εσείς, έτσι εγώ καί πολλοί άλλοι είμαστε υποψήφιοι νά πάθουμε, ό,τι έπαθε καί ο Πόντιος Πιλάτος : "Νά ακούμε μέ τά μάτια καί νά βλέπουμε μέ τά αυτιά", όπως έγραψα. Είναι δυσκατόρθωτο άθλημα η καθαρότητα καρδίας, η οποία, έστιν ότε, υπεραίρεται ένίων θεσπισμάτων έως ότου συγκληθεί Σύνοδος. Βρεθήκαμε όλοι στήν μέση ενός έργου καί περιμένουμε νά δούμε τήν αρχή.
Αυτό καί τίποτα περισσότερο.
-------------------------------------------
ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ είπε...

ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ Η ΟΧΙ;

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΘΝΠ ΓΟΧ 2016

ε. Τέλος, ἀποδέχομαι τὰς Συνοδικὰς Ἀποφάσεις τῶν κατὰ τόπους Γνησίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, καταδικασάσας τὸν συγκρητιστικὸν Οἰκουμενισμόν, ἤτοι τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς (1983), τῆς Ἑλλάδος (1998) καὶ τῆς Ρουμανίας, θεωρῶν ταυτοχρόνως τοὺς συνυπογράφοντας οἰκουμενιστικὰς διακηρύξεις, ὡς καὶ τοὺς κοινωνοῦντας καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μετ’ αὐτῶν –κληρικοὺς καὶ λαϊκούς– ἢ ἀποδεχομένους ἢ ἀνεχομένους ἢ ἀδιαφοροῦντας περὶ τὸ φρόνημα τῶν Οἰκουμενιστῶν Ποιμένων αὐτῶν, ὡς συμπεπτωκότας ἐκ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Κείμενον διαμορφωθὲν καὶ ἐγκριθὲν ὑπὸ τῆς Διορθοδόξου Συσκέψεως τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν (13/26.5.2016)
-------------------------------------------
Ο/Η Δημήτριος Χατζηνικολάου είπε...

Ἀγαπητέ μου Κυπριανέ, σ' εὐχαριστῶ διά τήν διευκρίνισιν. Τώρα συμφωνῶ ἀπολύτως μέ τά σχόλιά σου. Σοῦ εὔχομαι καλή Σαρακοστή!

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΥΤΕ ΕΓΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ -- Του θεολόγου Νικολάου Πανταζή

Απάντηση και απολογία σε συναποτειχισθέντες αδελφούς και αδελφές, οι οποίοι μας κατηγορούν για “αιρετικούς”…

Πες μου όποια κατηγορία θέλεις, απέδωσέ μου όποια βρισιά θέλεις, αιρετικό όμως μην τολμήσεις να με πεις! Εξίσταμαι και βγαίνω απ’ τα ρούχα μου!!!!!!!! Σχίζω το πουκάμισό μου! Όλα τα δέχομαι, αυτήν την ρετσινιά δεν την δέχομαι! Μή γένοιτο να βλασφημίσω το Άγιο Πνεύμα…..

Με ρωτάς: “μπορούμε να λέμε εμείς ποιός εχει χάρι και ποιός δεν εχει;”

ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ δεν προσδιόρισα “ποιός έχει χάρι και ποιός δεν έχει”. Αυτά είναι λόγια δικά σου. 

Εμείς μιλούμε “ποιός έχει εγκυρότητα μυστηρίων και ποιός δεν έχει”. Άλλο πράγμα η χάρις και άλλο η “εγκυρότητα μυστηρίων.”

Ο συμβιβασμός γίνεται σιγά-σιγά.

Μόνον τυφλοί πνευματικά δεν μπορούν να αντιληφθούν τον κατήφορο της εποχής μας και την επικίνδυνη πτώση της ηθικής στάθμης της κοινωνίας μας. Με λίγη σοβαρή σκέψη, με μια ματιά στο οδηγητικό φως του Ευαγγελίου βεβαιώνεται κάθε καλόπιστος και καλοπροαίρετος για του λόγου το ασφαλές.

Και να, μερικά πρόχειρα παραδείγματα ενδεικτικά της ηθικής καταπτώσεως «του αιώνος τούτου» των ημερών μας, που υπάρχει κίνδυνος να επηρεάσουν όλους μας, αν δεν προσέξουμε. Κίνδυνος να συσχηματιστούμε χωρίς να το αντιληφθούμε.Πάντοτε υπήρχε το κακό και γινόταν το κακό, όμως στιγματιζόταν ως παράνομο και αντίθετο με την κοινωνική τάξη. Σήμερα πολλές μορφές του κακού έπαψαν να θεωρούνται παράνομες. Διαπράττονται με κάλυψη νομιμότητας και επικροτούνται και δημοσίως.

Τι είναι οι Χριστιανοί;

Οι Χριστιανοί είναι χριστοφόροι, και επομένως φορείς και κάτοχοι της αιωνίου ζωής· τούτο δε κατά το μέτρον της αγιότητός των, η οποία είναι καρπός της πίστεως. Οι Άγιοι είναι οι περισσότερον τέλειοι Χριστιανοί, διότι έχουν αγιασθή εις τον μέγιστον, κατά το δυνατόν βαθμόν, δια της ασκήσεως της πίστεως εις τον Αναστάντα και αιωνίως ζώντα Κύριον Ιησούν. Πράγματι, αυτοί είναι οι μοναδικοί και αληθινοί αθάνατοι μέσα εις το ανθρώπινον γένος, διότι με όλον το είναι των ζουν εν τω Αναστάντι και δια τον Αναστάντα Χριστόν, και ουδείς θάνατος έχει εξουσίαν επάνω εις αυτούς. Η ζωή των ολόκληρος είναι εκ του Χριστού, και δι’ αυτό όλη είναι χριστοζωή· η σκέψις των είναι χριστοσκέψις· η αίσθησίς των χριστο-αίσθησις. Ό,τι είναι ιδικόν των, είναι πρώτα του Χριστού και κατόπιν ιδικόν των.

Εις τα ζητήματα της πίστεως δεν χωρούν ανθρώπινοι συναισθηματισμοί

Αείποτε η Εκκλησία του Χριστού «δια τους λόγους των χειλέων Του εφύλαξεν οδούς σκληράς». Μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή πιστεύομεν ή δεν πιστεύομεν. Ή ο από δέκα αιώνων Καθολικισμός περιέπεσεν εις αιρέσεις, οπότε πρέπει να τας αποβάλη και κατόπιν να έλθη προς ένωσιν Δογματικήν και Εκκλησιαστικήν ή δεν έχει αιρέσεις οπότε η Εκκλησία μας πλανάται επί δέκα αιώνας. Και όχι μόνον δέκα αιώνας, αλλά πλανάται μεθ' όλων των Οικουμενικών Συνόδων και των αγίων Πατέρων, και τα πάντα γίνονται άνω κάτω. Και κατά συνέπειαν πρέπει να διορθώσωμεν Ιερούς Κανόνας, να συμπληρώσωμεν το Σύμβολον της Πίστεως, να διασκευάσωμεν τα λειτουργικά μας βιβλία, να χρίσωμεν με ασβέστη τους τοιχογραφημένους αγίους Πατέρας μας και να καύσωμεν τας φορητάς εικόνας των, αφού επλανήθησαν και πλανούν και ημάς τόσους αιώνας  

Ἡ ἔννοια τοῦ Θεοῦ Ο ΘΕΟΣ ΓΝΩΣΤΟΣ Ή ΑΓΝΩΣΤΟΣ; -- Τοῦ αειμνήστου Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Τό περί Θεοῦ, δογματικό θέμα, εἶναι ἀπέραντο καί ἀνεξιχνίαστο. Ὁ ἄνθρωπος, ὡστόσο, ἐπειδή ἀπ’ τό Θεό καί γιά τό Θεό εἶναι πλασμένος, δέ θά πάψει νά τό ἐρευνᾶ καί νά τό μελετᾶ ἀδιάκοπα. Ἄν ὑπάρχει στήν ἱστορία τοῦ κόσμου ἕνα πανανθρώπινο πρόβλημα, που θά ᾽ ναι γιά πάντα τό κέντρο τῆς ἀναζήτησης καί τῆς γνώσης και τοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς οἰκουμένης, εἶναι, δίχως ἀμφιβολία, ὁ Θεός. Οἱ ἀριθμοί, οἱ ἐξισώσεις, οἱ ὑπολογισμοί, οἱ μαθηματικοί λογισμοί, τά πειράματα, εἶναι δρόμοι καί τρόποι ἐπιστημονικῆς ἔκφρασης. Εἶναι στοιχεῖα ἀπαραίτητα γιά τήν ἀπόδειξη νόμων τῆς Φυσικῆς, τῆς Χημείας, τῆς Βιολογίας.... Στό θέμα «Θεός», δέ χωρᾶνε πειράματα καί ὑπολογισμοί και ἀποδείξεις. «Οὐ γάρ μετρεῖται φύσει τό ὑπέρ φύσιν», λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής. Τό ἄϋλο δέ μετρᾶται μέ τρόπους φυσικούς καί μέ ὑπολογισμούς ἀνθρώπινους. Τό Πνεῦμα δέ σταθμίζεται μέ ἀριθμούς. Τό

ἀπρόσιτο καί τό ἄπειρο δέν ἀνέχεται πειράματα. «Οὐ χωρεῖ το μυστήριον ἔρευναν».

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Μήνυση κατά των ΜΑΤ από δεκαεννέα δικηγόρους της Λέσβου

Δέκα εννέα  δικηγόροι από την Μυτιλήνη κατέθεσα μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου για τα ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ  επεισόδια και την απρόκλητη αστυνομική βία από τους άνδρες των ΜΑΤ κατά των κατοίκων της Λέσβου το τελευταίο 48ωρο.

Τη μηνυτήρια αναφορά υπογράφουν οι: Γιάννης Πετρέλλης, Αντώνης Πρίμος,Γιάννης Βαβλαδέλλης, Τάσος Χατζηγιάννης, Στρατής Πέτρου, Χριστόφορος Χατζηβασιλείου, Παναγιώτης Τσακύρης, Χάρης Πέτσικος, Νίκος Χωριετέλλης,Δημήτρης Μοιρασγεντής,Ραλλού Τσακαρέλλου,Μαρία Ταμτάμη, Παναγιώτης Ελευθερίου, Ταξιαρχούλα Ζυγούκη, Νίκος Αλεξανδρής, Ταξιάρχης Κουφέλος, Δημήτρης Ζουμπίλης, Γιώργος Πετρέλλης, Κλεοπάτρα Πατερέλλη.

Αναλυτικά:

ΚΑΤΑ

Παντός υπέχοντος ποινική ευθύνη.

****************

Κύριε Εισαγγελέα,

Είναι γνωστά σε όλους τα άνευ προηγουμένου επεισόδια απρόκλητης αστυνομικής ΒΙΑΣ από τους άνδρες των ΜΑΤ που έλαβαν χώρα τις προηγούμενες 3 ημέρες στον τόπο μας.

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ -- Orthodox Hymns

Λέγει ο μέγας Αθανάσιος: Η Θεοτόκος  ήτον όντως η επτάφωτος λυχνία των επτά χαρισμάτων τού α­γίου Πνεύματος, με τα οποία έλαμπε από τους πρώτους χρόνους της ηλικίας.

Αυτή ήτον η ζωηφόρος τρά­πεζα του άρτου της ζωής. Αυτή το χρυσούν θυμιατήριον όπου εκράτησεν αφλέκτως το πυρ της Θεότητος. Αυτή η στάμνος η χρυσή, οπού εβάσταξε το ουράνιον μάννα. Αυτή η πλάκα, οπού έφερε σωματούμενον τον ενυπόστατον Λόγον. Αυτή η ράβδος, όπου εβλάστησε παραδό­ξως το άνθος της αφθαρσίας. Αυτή η κιβωτός, οπού έσωσεν εκ τού κα­τακλυσμού της αμαρτίας το ανθρώπινον γένος. Αυτή το θείον ιλαστήριον, οπού επεσκίαζεν, όχι τα Χερουβίμ, άλλ' αυτή η δύναμις τού Υψίστου. Αυτή η θεοδόχος γαστήρ, τα όντως άγια των αγίων, οπού άπαξ εισήλθεν ασπόρως και εξήλθεν αφθόρως ο αθάνατος Αρχιερεύς, όταν ο Λόγος σαρξ εγένετο.

Τη ΚΗ΄ (28η) Φεβρουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΠΡΟΤΕΡΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, καλάμοις οξέσι σφαγέντος.

Προτέριος ο ένδοξος Ιερομάρτυς ήτο Πρεσβύτερος της εν τη Αλεξανδρεία Εκκλησίας εν έτει υν΄ (450), κατά τους χρόνους των αοιδίμων βασιλέων Μαρκιανού και Πουλχερίας· ότε δε συνεκροτήθη η Τετάρτη Αγία Οικουμενική Σύνοδος εν έτει υνα΄ (451), ανέβη και αυτός εις την Κωνσταντινούπολιν μετά των άλλων Αλεξανδρινών Επισκόπων και Πρεσβυτέρων και πολύ ηγωνίσθη κατά της αιρέσεως των Μονοφυσιτών. Αφ’ ου δε απέθανεν ο Αλεξανδρείας Απολινάριος, όστις ανήλθεν εις τον επισκοπικόν θρόνον μετά τον Μονοφυσίτην Διόσκορον τον εν τη Τετάρτη Οικουμενική Συνόδω καθαιρεθέντα, εδέχθη τον θρόνον της Αλεξανδρείας ο θείος ούτος Προτέριος, προβληθείς υπό πάσης της Συνόδου. Επειδή δε οι Μονοφυσίται και ακόλουθοι του Ευτυχούς εποίουν ταραχάς εις την Αλεξάνδρειαν και ηπείλουν ότι θα εμποδίσωσι την μεταφοράν του σίτου εξ Αλεξανδρείας εις Κωνσταντινούπολιν, δια τούτο ο βασιλεύς Μαρκιανός διέταξε να μεταφέρωσι τον σίτον εκ του εσωτερικού της Αιγύπτου δια του Νείλου εις το Πηλούσιον και όχι εις την Αλεξάνδρειαν. Όθεν οι κάτοικοι της Αλεξανδρείας, βασανιζόμενοι υπό της πείνης, έβαλον μεσίτην εις τον βασιλέα τον θείον Προτέριον· ο δε βασιλεύς, πεισθείς εις την μεσιτείαν και παράκλησιν του Αγίου, προσέταξε να μεταφέρεται και πάλιν ο σίτος εις την Αλεξάνδρειαν. Αφ’ ου δε απέθανεν ο βασιλεύς Μαρκιανός, ο Τιμόθεος ο επονομαζόμενος Αίλουρος, εκλέξας νύκτα τινά σκοτεινήν και ασέληνον, μετέβη το μεσονύκτιον εις τα κελλία των Μοναχών, φορών ένδυμα μαύρον, λέγων δε προς αυτούς, ότι είναι Άγγελος του Θεού, τους παρήγγελλε να χωρισθώσι της κοινωνίας και υποταγής του Προτερίου. Οι δε Μοναχοί, απλοϊκοί όντες, ηπατήθησαν και επανεστάτησαν κατά του Αρχιερέως των. Ο δε Προτέριος φοβηθείς έφυγεν, ότε βλέπει τον Προφήτην  Ησαϊαν λέγοντα προς αυτόν· «Επίστρεψον και εγώ αναμένω να σε δεχθώ». Ούτος δε ο λόγος εφανέρωνε τον θάνατον του Προτερίου. Επανελθών λοιπόν ο θείος Πατήρ εισήλθε, πιθανώς ίνα κρυβή, εντός της εν Αλεξανδρεία μεγάλης κολυμβήθρας. Μαθόντες δε τούτο οι ως άνω πλανηθέντες Μοναχοί και οι λοιποί Μονοφυσίται, έτρεξαν εκεί και κατέσφαξαν με κοπτερούς καλάμους τον Αρχιερέα του Θεού. (Ο Άγιος Προτέριος Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας, ίνα διασωθή από τον Μονοφυσίτην Αίλουρον κατέφυγεν εις την κολυμβήθραν του Βαπτίσματος. Ο δε Αίλουρος κατώρθωσε να σφάξωσιν αυτόν οι Μονοφυσίται.) Έπειτα, αντ’ αυτού, εχειροτόνησαν Αρχιερέα τον απατήσαντα αυτούς κακόφρονα Τιμόθεον και ανεβίβασαν  τούτον εις τον θρόνον της Αλεξανδρείας. Τούτο μαθών ο μετά τον Μαρκιανόν βασιλεύσας Λέων Α΄ ο Μέγας, ο και Μακέλλης επονομαζόμενος, τον μεν Τιμόθεον υπέβαλεν υπό την εξουσίαν των Αρχιερέων, ίνα κριθή κανονικώς υπ’ αυτών, οι οποίοι αφού καθήρεσαν αυτόν της Αρχιερωσύνης, εξώρισαν εις την Γάγγραν, τους δε λαϊκούς, τους συμμετασχόντας εις τον φόνον του Αγίου Προτερίου, ετιμώρησεν ο βασιλεύς με δαρμούς και με δήμευσιν των κτημάτων των. Διέταξε δε και εχειροτονήθη άλλος Αρχιερεύς Ορθόδοξος εις την Αλεξάνδρειαν, ονομαζόμενος Τιμόθεος Σαλοφακιόλιος, ούτω δε κατέπαυσεν η ταραχή και η επανάστασις αύτη.

Τήν Ἑλλάδα μας τήν κάναμε ἀγνώριστη.

Τῆς δώσαμε χίλια τραύματα καί τῆς ἀνοίξαμε χίλιες πληγές. Σφαδάζει κυριολεκτικά, ἀπό τόν πόνο. Ἔχει καταντήσει χλεύη τῶν ἐθνῶν. «Ὀνειδισμός καί χλευασμός τοῖς κύκλω ἡμῶν». Ἔξω ἀπειλές, και μέσα προδοσίες. Κλοπές, ληστεῖες, ψεύδη, παιδεραστίες, ὁμοφυλοφιλίες, ἀσέλγειες, πορνεῖες, μοιχεῖες, φθόνοι, φόνοι, μίση καί κακίες, συκοφαντίες, ἐμπρησμοί, δολοφονίες, αἵματα, ἀπαγωγές ἀνθρώπων, ἐμπόριο λευκῆς σάρκας, ἐμπόριο βρεφῶν, ἱερῶν ναῶν ἱεροσυλίες καί ἐμπρησμοί, διωγμός ἱερέων ἀπό τά σχολεῖα τῶν παιδιῶν μας, ἀθεΐα καί ἐκκλησιομαχία καί περιφρόνηση τῆς προσευχῆς καί τῆς λατρείας, σεξουαλική ἀγωγή στά μικρά τά παιδιά —ὥστε ἡ ἠθική διαφθορά νά κατακάψει τά πάντα— καί ἀγώνας κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, καί ὁ πολιτικός γάμος, καί οἱ ἐλεύθερες συμβιώσεις, καί ἡ πολιτική κηδεία, καί ἡ καύση τῶν νεκρῶν...κλπ. κλπ. Θεέ, μου! Πῶς καταντησαμε εμείς οἱ «Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες» τήν Ἑλλάδα μας, τή χώρα μας, τόσο ἀγνώριστη;

Του Αγίου Νείλου του ασκητού:

Τι θέλουν οι δαίμονες να κάνουν να ενεργήσει σ΄ εμάς; Γαστριμαργία, πορνεία, φιλαργυρία, οργή, μνησικακία και τα λοιπά πάθη, για να παχύνει από αυτά ο νους και να μην μπορέσει να προσευχηθεί όπως πρέπει. Γιατί όταν υπερισχύσουν τα άλογα πάθη, δεν τον αφήνουν να κινείται λογικά.

Του μακαριστοῦ Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου:

«Πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ὅτι ἔχομεν καί ἡμεῖς τήν "κρίσιν" μας. Κρίσιν ποιμένων καί θεολόγων. Δέν ἔχει, βεβαίως σημασίαν, ἄν τελικῶς δέν θά δυνηθοῦν νά βλάψουν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Βέβαιον ὅμως εἶναι, ὅτι φθείρουν τό ὀρθόδοξον φρόνημα τοῦ λαοῦ μας καί στερεώνουν τούς αἱρετικούς εἰς τάς πλάνας των. Ἀλλά ἐλησμονήσαμεν. Τό νά εἶναι τις Ὀρθόδοξος ποιμήν καί θεολόγος εἶναι μέγα πρᾶγμα. "Γενναίας δεῖται ψυχῆς" κατά Χρυσόστομον. Ποῦ νά εὕρωμεν τούς γενναίους; Ποῦ εἶναι οἱ Πατερικοί; Ποῦ οἱ Μάρτυρες τῆς πίστεως; Φοβούμεθα μήπως εὑρισκόμεθα εἰς τάς ἐσχάτας ἡμέρας. Ἀπαισιοδοξοῦμεν; Ἀλλά πῶς νά ἑρμηνεύσωμεν τό φαινόμενον τῆς τόσον ἐκτεταμένης ἀφασίας, τῆς μειοδοσίας ἐν τῇ πίστει, τῆς ἀπουσίας ζήλου ὑπέρ τῆς εὐσεβείας, τῆς βαθείας σιωπῆς, ἥτις διαδέχεται τά αἱρετικά κηρύγματα "Ὀρθοδόξων" ποιμένων; ποῦ εἶναι αἱ ἀστραπαί τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας;»

ΣΥΝ ΠΑΣΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ

Προ της ελεύσεως του Σωτήρος Χριστού εις τον επίγειον ημών κόσμον, ημείς οι άνθρωποι εγνωρίζαμεν μόνον τον θάνατον· και ο θάνατος ημάς. Κάθε τι το ανθρώπινον ήτο διαπεποτισμένον με τον θάνατον, αιχμαλωτισμένον και κατανικημένον απ’ αυτόν. Ο θάνατος ήτο εις ημάς πλησιέστερος και από τον εαυτόν μας και περισσότερον πραγματικός από ημάς τους ιδίους. Δυνατώτερος, ασυγκρίτως δυνατώτερος, από κάθε άνθρωπον χωριστά και από όλους τους ανθρώπους μαζί. Η γη ήτο μία φρικαλέα φυλακή του θανάτου και ημείς ανίσχυροι δέσμιοι και δούλοι του (πρβλ. Εβρ. β: 14 – 15). Μόνον με την έλευσιν του Θεανθρώπου Χριστού «η ζωή εφανερώθη», εφανερώθη «η ζωή η αιώνιος» εις τους απηλπισμένους θνητούς, τους αθλίους δούλους του θανάτου, ημάς (πρβλ. Α΄ Ιωάν. α: 2). Αυτήν την «ζωήν την αιώνιον» «εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών και αι χείρες ημών εψηλάφησαν», αυτήν ημείς οι Χριστιανοί «μαρτυρούμεν και απαγγέλλομεν» προς πάντας (Α΄ Ιωάν. α: 1 – 2).

Μητέρα Εκκλησιών τα Ιεροσόλυμα (τυπικώς) και κανείς άλλος κατά το ανακοινωθέν

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων και οι άλλοι προκαθήμενοι δεν θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τα ΣΚΟΠΙΑ με αυτό το όνομα που το απορρίπτει ο Ελληνικός λαός και κλέβει ανερυθρίαστα την ελληνική ιστορία.

Μετά την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης, οι Προκαθήμενοι και οι Αντιπρόσωποι εξέδωσαν την ακόλουθη ανακοίνωση:

Στις 26 Φεβρουαρίου 2020 πραγματοποιήθηκε στο Αμμάν της Ιορδανίας μια συνάντηση Προκαθημένων και εκπροσώπων τοπικών ορθόδοξων Εκκλησιών, με πρωταρχικό στόχο την ενότητα και τη συμφιλίωση εντός της Αγίας Ορθοδοξίας. Οι συμμετέχοντες σημείωσαν την κατανόησή τους για την αγωνία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων για τον επικείμενο κίνδυνο του σχίσματος στην Ορθόδοξη Κοινωνία μας.

π. Θεόδωρος Ζήσης: Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης.

...Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!                                       

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η  άγνοια...                                                                                                                                                                                  

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοικαί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε:  “Φεύγουμε εμείς”.