«... Ὁ Θεὸς ἔχει δώσει εἰς ἡμᾶς, τὸν περιούσιον λαόν του, τὴν διασποράν,
καί, ἐν ταύτῃ τῇ ἀδυναμίᾳ τῆς γενεᾶς μας εὑρέθη ἡ ἰσχύς μας, ἥτις μᾶς ἔχει ὁδηγήσει
σήμερον ἕως εἰς τὸ κατώφλιον τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας. Ὀλίγα πράγματα μᾶς ὑπολείπονται,
ἵνα ἱδρύσωμεν τὴν Παγκόσμιαν Κυβέρνησίν μας » (Τὰ μυστικὰ πρωτόκολλα τῶν
σοφῶν τῆς Σιῶν. κεφ. 11ον).
Ἡ παγκόσμια Κοινότητα εὑρίσκεται μπροστὰ σὲ μιὰ
ἀπροσδόκητη, πρωτόγνωρη, καὶ πρωτοφανή παγκόσμια οἰκονομικὴ κρίση, συνοδευόμενη
μὲ μία ἐξίσου παγκόσμια, Βία, Ἀναρχία, Τρομοκρατία καὶ Ἀναταραχή, προσέτι
δὲ καὶ ἀπὸ μιὰ μεθοδευμένη καὶ ἐκ βάθρων καταρράκωση καὶ ἀνατροπὴ τῶν ἀνθρώπινων
κοινωνικῶν της θεσμῶν. Πρὸ αὐτῶν τῶν μεθοδεύσεων ἡ παγκόσμια κοινότητα «ἐν
συνοχῇ ἐθνῶν καὶ ἐν ἀπορίᾳ», ψάχνει νὰ βρεῖ καὶ νὰ πατάξει, «ἐν τῇ
γενέσει τους», ὅλους ἐκείνους τοὺς ἀπάνθρωπους μηχανισμούς, ποὺ
δημιουργοῦν προβλήματα σὲ παγκόσμια κλίμακα. Πάντως, ἡ ἴδια ἡ ζωή μᾶς ἔχει ἀποδείξει,
ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ μᾶς κάνει νὰ πονᾶμε περισσότερον, εἶναι αὐτὸς ὁ ἀνύποπτος, ποὺ
εἶναι δίπλα μας, ποὺ τὸν ἔχουμε βοηθήσει, τὸν βοηθοῦμε, καὶ τὸν περιβάλλουμε μὲ
περισσὴ ἐμπιστοσύνη καὶ ἀγάπη. Εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἐνεργεῖ, καὶ πράττει, ὅπως «τὸ
φίδι, ποὺ θὰ βάλουμε στὸν κόρφο μας». Ἡ παγκόσμια αὐτὴ Οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ συνοδεύεται μὲ Βία,
Τροκρατία, καὶ Ἀναρχία, δικαίως μᾶς ἐμβάλλει σὲ πολλὲς καὶ διάφορες σκέψεις, καὶ
μᾶς ὁδηγεῖ σὲ συμπεράσματα. Καὶ Ἐρωτᾶται:

