ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Συνέσει ταθέντες Ουρανοί ευφράνθητε, αγάλλου δε η γη· υπερθέων γαρ εκ κόλπων, ο τεχνίτης φοιτήσας, Χριστός υπό Μητρός Παρθένου, Θεώ Πατρί προσάγεται, νήπιος ο προ πάντων· ενδόξως γαρ δεδόξασται.

Ερμηνεία.

Και τούτο το Τροπάριον ερανίσθη ο Μελωδός, τόσον από τον μεγαλοφωνότατον Ησαϊαν, όσον από τον Προφητάνακτα Δαβίδ· ο μεν γαρ Ησαϊας λέγει: «Ευφραίνεσθε Ουρανοί, και αγαλλιάσθη η γη· ρηξάτωσαν τα όρη ευφροσύνην, ότι ηλέησεν ο Θεός τον λαόν αυτού» (Ησ. μθ: 13). Ο δε Δαβίδ: «Εξομολογείσθε τω Κυρίω τω ποιήσαντι τους Ουρανούς εν συνέσει» (Ψαλμ. ρλε: 5). Παρακινών λοιπόν ο Μελωδός τους Ουρανούς και την γην να χαίρουν, ούτω φησίν: εσείς οι Ουρανοί, οίτινες ετανύθητε με κυκλικόν και σφαιροειδές σχήμα από την σύνεσιν και σοφίαν του Θεού την δημιουργικήν του Παντός, ευφράνθητε· διότι ο Δημιουργός των πάντων έκλινεν εσάς: ήτοι σας αφήκεν επί μικρόν δια φιλανθρωπίαν άρρητον· αγάλλου δε και συ η γη· διότι ο Δημιουργός σου μετά το κλίναι τους Ουρανούς κατέβη εις εσέ. Ο δε ανώνυμος, Ουρανούς μεν ενόησε τους εν Ουρανοίς Αγγέλους, γην δε τους εν τη γη ανθρώπους, από των περιεχόντων τα περιεχόμενα σημαίνων κατά συνεκδοχήν, ως είπομεν και αλλαχού εις τας προηγουμένας ερμηνείας. Διατί δε προτρέπει να χαίρουν ταύτα; Επειδή, λέγει, ο τεχνίτης και Δημιουργός αυτών, φοιτήσας ανεκφοιτήτως από τους υπερθέους κόλπους του αϊδίου Πατρός εις την γην, προσφέρεται σήμερον από την Αειπάρθενον Μητέρα Του εις τον Θεόν και Πατέρα. Ω του θαύματος! ο προ πάντων των όντων και των αιώνων υπάρχων Θεός Λόγος, αυτός οράται και προσάγεται νήπιος και τεσσαρακονθήμερον βρέφος κατά την ανθρωπότητα. Ουρανούς δε είπεν ο Μελωδός πληθυντικώς και ουχί ενικώς, ίνα φανερώση, κατά τον ανώνυμον, τους τρεις Ουρανούς, τον πρώτον Ουρανόν, ον εποίησεν ο Θεός τη πρώτη ημέρα: «Εν αρχή, φησίν, εποίησεν ο Θεός τον Ουρανόν και την γην» (Γέν. α: 1), τον δεύτερον Ουρανόν, το στερέωμα: «Εκάλεσε, φησίν, ο Θεός το στερέωμα Ουρανόν» (Γέν. α: 8), και τον τρίτον, τον αέρα, κατά το «Τα πετεινά του Ουρανού» (Ψαλμ. η: 9). Το δε όνομα «τεχνίτης» ερανίσθη ο Μελωδός από την σοφίαν του Σολομώντος λέγουσαν: «Μάταιοι μεν γαρ πάντες άνθρωποι φύσει, οις παρήν Θεού αγνωσία, και εκ των ορομένων αγαθών ουκ ίσχυσαν ειδέναι τα όντα, ούτε τοις έργοις προσχόντες επέγνωσαν τον τεχνίτην» (Σοφ. ιγ: 1).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Παύλου του Θηβαίου, Ιωάννου Καλυβίτου.

Ὁ Ὅσιος Παῦλος ὁ Θηβαῖος, ἤκμασε στὰ χρόνια του Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.) καὶ τοῦ Βαλεριανοῦ (254 – 259 μ.Χ.). Σύμφωνα μὲ τὴν βιογραφία τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου, τῆς ὁποίας πρόσφατα ἀποδείχθηκε ἡ ἱστορικότητα, μὲ βάση μία πολὺ ἀρχαιότερη ἑλληνικὴ πηγή, τὰ ὅρια τῆς ζωῆς του μποροῦν νὰ τοποθετηθοῦν μεταξὺ τῶν ἐτῶν 233 καὶ 346 μ.Χ. Ἀνῆκε σὲ πλούσια οἰκογένεια τῆς κάτω Θηβαΐδος τῆς Αἰγύπτου. Ὅταν ὁ Δέκιος ἐξαπέλυσε κατὰ τῶν Χριστιανῶν τὸν τρομερὸ διωγμό του, ὁ Ὅσιος σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔχασε τοὺς γονεῖς του. Ἐπειδὴ φοβήθηκε μήπως παραδοθεῖ στοὺς διῶκτες τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὸν ἄνδρα τῆς ἀδελφῆς του, τὸν γαμπρό του, ζήτησε παρηγοριὰ καὶ σωτηρία στὴν ἔρημο.

Ἀφοῦ πέρασε ὁ διωγμὸς τοῦ Δεκίου καὶ ἐπανῆλθε ἡ γαλήνη, ἀπατηλὴ ὅμως καὶ προσωρινή, ὁ Ὅσιος ἀποφάσισε νὰ ἐξακολουθήσει τὴν ἐρημική του διαμονή. Στὴν ἔρημο ἀγάπησε τὸν ἀσκητικὸ βίο καὶ προχώρησε στὰ ἐνδότερα, ὅπου βρῆκε σπήλαιο, μέσα στὸ ὁποῖο πέρασε ὅλο τὸν χρόνο τῆς ζωῆς του μὲ πνευματικοὺς ἀγῶνες καὶ στερήσεις. Λέγεται μάλιστα ὅτι ἔξω ἀπὸ τὸ σπήλαιο ἔτρεχε δροσερότατη πηγὴ καὶ ὑπῆρχε φοίνικας, ἰδιαίτερα ψηλός. Ἐκεῖ μέσα στὴν ἡσυχία τῆς φύσεως, μελετοῦσε τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἄλλα ψυχωφελὴ βιβλία. Ἐκεῖ τὸν γνώρισαν καὶ διάφοροι ἄλλοι ἀναχωρητές, ποὺ εἶχαν ἀναζητήσει καὶ αὐτοὶ στὴν ἔρημο τὴν σωτηρία ἀπὸ τοὺς διῶκτες τους. Τόσο μάλιστα ἦταν ὁλοφάνερη ἡ πνευματικὴ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη του, ὥστε ὅλοι τοῦ ἀπέδιδαν σεβασμὸ καὶ ἀγάπη, καὶ τὸν ρωτοῦσαν γιὰ πολλὰ ζητήματα, εἴτε ἠθικῆς καὶ θεολογικῆς διακρίσεως, εἴτε ἀναφερόμενα στὴν προσωπική τους ψυχικὴ κατάσταση. Ὁ Ὅσιος ἀπαντοῦσε στὸν καθένα πατρικά, λύνοντας τὶς ἀπορίες τους, φωτίζοντας τὶς ἀμφιβολίες τους, στερεώνοντας τὶς πεποιθήσεις τους, καθοδηγώντας τους στὸν τελειότερο βίο, χωρὶς καθόλου νὰ ὑπερηφανεύεται, τιμώντας καὶ τὸν μικρότερο ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του καὶ συμπεριφερόμενος μὲ λεπτή, εὐγενὴ καὶ διακριτικὴ συμπεριφορά.

Ἡ φήμη τοῦ διακεκριμένου ἀναχωρητοῦ, ἔφθασε καὶ στὰ αὐτιὰ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου. Ἦλθε λοιπὸν καὶ αὐτός, τὸ ἔτος 344 μ.Χ. στὸν Παῦλο. Καὶ τίποτα δὲν ἦταν συγκινητικότερο ἀπὸ τὴν συνάντηση τῶν δύο ἐκείνων ἁγίων ἀνδρῶν. Ἄγνωστοι ἕως τότε ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον, ἀντάλλαξαν ἀδελφικότατα ἀσπασμὸ καὶ δοκίμαζαν ἀνέκφραστη χαρά, ὅσο διαρκοῦσε ἡ συνάντηση καὶ συνομιλοῦσαν καὶ ἐκφράζονταν ὁ καθένας μὲ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὸν ἄλλον καὶ ταπεινὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του.  Μάλιστα ὁ

Μέγας Ἀντώνιος ἀπόρησε πῶς ἔφτασε ὁ Ὅσιος Παῦλος στὰ ἄβατα τῆς ἐρήμου, ὅπου ἄνθρωπος ποτὲ δὲν τόλμησε.

Μετὰ ἀπὸ μερικοὺς μῆνες ἐπανῆλθε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος. Τὴν προηγούμενη νύχτα εἶχε πεθάνει ὁ Ὅσιος Παῦλος καὶ δυὸ λιοντάρια ἔστεκαν κοντὰ στὸν τάφο του, τὸν ὁποῖο τὰ ἴδια μὲ τὰ νύχια τους τὸν εἶχαν ἀνασκάψει. Ἐκεῖ καὶ τὸν εἶχαν ἀποθέσει. Ἦταν ἑκατὸν δέκα τριῶν ἐτῶν, ὅταν μετέστη εἰρηνικὰ πρὸς τὸν Κύριο. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἐπέστρεψε, φέροντας μαζί του ὡς ἱερὸ κειμήλιο τὸ ράσο τοῦ Ὁσίου Παύλου.

"ΜΗ ΧΩΡΙΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΜΟΙΧΕΥΕ"!!! -- (Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ)

http://agiooros.org/viewtopic.php?f=85&t=10409

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός : Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ εὐρωπαϊκὴ περιπέτειά μας

Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι, λοιπόν, οὐσιαστικὰ ἡ ἔνταξή μας στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἀλλὰ ἡ παρουσία μας μέσα σ᾽αὐτή. Μὲ ποιὲς δηλαδὴ ἐσωτερικὲς καὶ πνευματικὲς προϋποθέσεις προχωροῦμε σ᾽αὐτὴ τὴ σημαντικότατη φάση τῆς ἱστορικῆς μας πορείας. Ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν φοβήθηκαν ποτὲ τὸν συγχρωτισμὸ μὲ ἄλλους λαούς. Ἄλλωστε, καὶ τὰ δύο αὐτὰ ἱστορικὰ μεγέθη δὲν κλείσθηκαν ποτὲ σὲ σύνορα, ἀλλὰ διατήρησαν τὴν οἰκουμενικότητά τους καὶ τὸ ἄνοιγμά τους πρὸς ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Σ᾽ αὐτὴ τὴ μόνιμη καὶ πολυδιάστατη συνάντηση πρωταρχικὸ ρόλο ἔπαιζε ἡ ἑλληνικὴ ἤ ἑλληνορθόδοξη συνείδηση τοῦ Γένους μας. Ὅταν ἦταν βαθιὰ ριζωμένη στὰ στοιχεῖα τῆς ἑλληνικότητας ἤ τῆς ἑλληνορθοδοξίας, ὄχι μόνο δὲν ἀλλοτριωνόταν, ἀλλ᾽ ἀντίθετα ἐξελλήνιζε καὶ ὀρθοδοξοποιοῦσε τοὺς ἄλλους Λαούς, ὄχι μέσα στὸ φραγκικὸ πνεῦμα τῆς ἀποικιοκρατικῆς ὑποδούλωσης, ἀλλὰ ἐκπολιτίζοντας καὶ ἐλευθερώνοντάς τους ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ δουλεία, τὴ δουλεία τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ὑποδούλωση τοῦ σώματος.

Η φωνή ενός Προφήτου -- του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού του Α.Π.Θ.

Ιδιάζουσα πολεμική κατά της Πίστεως παρουσιάζεται στις μέρες μας. Οργανωμένες φωνές διαβάλλουν και προσβάλλουν την Παλαιά Διαθήκη θέλοντας να την βγάλουν και να την αποβάλουν από την ζωή μας, ως δήθεν εβραϊκό βιβλίο. Λόγοι δικαιοσύνης, λοιπόν, επιβάλλουν ν΄ ακούσουμε και μια φωνή αυτού του βιβλίου «εκ των ένδον». Την αφορμή μας δίνει ο προφήτης Ιωνάς, ο έκτος στη σειρά των μικρών προφητών, τον οποίο τιμά και προβάλλει η Εκκλησία μας το μήνα αυτό (+21 Σεπτεμβρίου) ως έναν σοφό και θεόπνευστο δάσκαλο. Ως φανατικός Εβραίος ο Ιωνάς είχε τη νοοτροπία του χαϊδεμένου παιδιού του Θεού. Δεν μπορούσε να ανεχθεί το ενδιαφέρον του Θεού για ανθρώπους, που δεν ανήκουν στον περιούσιο λαό του, τον ιουδαϊκό. Γι΄ αυτό αδιαφόρησε για την θεϊκή εντολή να κηρύξει στη πρωτεύουσα της Ασσυρίας Νινευή. Έσπευσε ν΄ απομακρυνθεί προς την άλλη άκρη του γνωστού τότε κόσμου, στη πόλη Θαρσίς. Αλλά ο Θεός εμπόδισε αυτό το ταξίδι. Νικημένος από την αντίσταση του Θεού, ο προφήτης σωφρονίζεται και επιτέλους, υπακούει στο θείο θέλημα. Κηρύττει στη Νινευή. Οι Νινευίτες μετανοούν και σώζονται. Αυτό όμως στενοχωρεί κατάκαρδα τον σωβινιστή Ιωνά, που τελικά διδάσκεται ότι ο Θεός αγαπά και σπλαγχνίζεται όλα τα δημιουργήματά του.

Βαπτίσεις με Μουσουλμάνους αναδόχους!

"Ορθόδοξος Τύπος" αριθμ. φ. 1470

Μήτε γένοιτό μοι, ίνα ποιήσω την εκκλησίαν μου την αγίαν μητέρα των ορθοδόξων αιρετικήν, δεχόμενος το του πάπα μνημόσυνον

«Όστις μνημονεύει τον πάπαν, ή κοινωνήσοι τω μνημονεύοντι, ή συμβουλεύσοι ή παραινέσοι, ηγήσομαι και τούτον οίον η αγία και μεγάλη σύνοδος η εν Κωνσταντινουπόλει, η το λατινικόν εξετάσασα δόγμα, και τους αυτό φρονήσαντας καθελούσα τότε, τον Βέκκον δηλονότι και τους ομόφρονας. Ουδέ νομίζω εγώ μικρόν τι το του πάπα ή τινος επισκόπου μνημόσυνον, αλλά η πνευματική των ομοδόξων κοινωνία και η τελεία υποταγή προς τους γνησίους ποιμένας, η δια του μνημοσύνου εστίν, αι δε σύνοδοι και οι άλλοι διορίζονται, ότι ων το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτων και από της κοινωνίας χρη φεύγειν και τα άλλα όμοια, όσα γινώσκετε, ότι διορίζονται. Υπέρ πάντα δε ο Κύριος ημών: «Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσι», φησίν, «αλλά φεύξονται απ΄ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν». Μήτε γένοιτό μοι, ίνα ποιήσω την εκκλησίαν μου την αγίαν μητέρα των ορθοδόξων αιρετικήν, δεχόμενος το του πάπα μνημόσυνον, έως αν ο πάπας εκείνα ομολογή και πιστεύη, δι΄ άτινα εκ της ημετέρας εκκλησίας ου προσεδέχοντο. Ει τις γαρ ομολογήσει εκείνον νυν ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας, ομολογεί τους εαυτού προγόνους είναι αιρετικούς. Η γνώμη μου τοίνυν τοιαύτη και ην αεί και έσται, και έσομαι αεί προς τον πάπαν και τους κοινωνούντας αυτώ οπωσούν ακοινώνητος, ως και οι πατέρες ημών, ων την ευσέβειαν καν πρέπον εστί μιμείσθε ημάς επειδή την αγιωσύνην αυτών και την σοφίαν ουκ έχομεν»

(Από τα αντιλατινικά κείμενα του οσιωτάτου εν Μοναχοίς Γενναδίου Σχολαρίου του και Πατριάρχου γενομένου Κων/πόλεως).

Σωματεῖον «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» -- ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ Κ. ΑΝΤΩΝΙΟ ΣΑΜΑΡΑ

    (παρόμοιες ἐστάλησαν σὲ ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς κομμάτων)

Ἀξιότιμον Κύριον  ΣΑΜΑΡΑΝ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

Πρόεδρον Κυβερνήσεως

Μέγαρον Μαξίμου, Γραφεῖον Πρωθυπουργοῦ

10674 ΑΘΗΝΑ

210-3385585 / ΦΑΞ  210-6715799, Φ 8017357

                                                                Ἐπιστολὴ ὑπ᾿ ἀριθμ. 16/12.1.2015  Γ.Ι.

Ἀξιότιμε κ. Πρόεδρε,

1. Περὶ τοῦ Τάματος τοῦ Κολοκοτρώνη (καὶ ὄχι τοῦ Συνταγματάρχου Παπαδοπούλου) θὰ σᾶς εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως.

Η συντελουμένη αποστασία εις τους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας

Εάν ληφθή υπ΄ όψιν η λίαν κατάκριτος απόφασις και ενέργεια της Ιεραρχίας, ως τουλάχιστον εκ των αποτελεσμάτων της, σήμερον σαφώς αποδεικνύεται, καθ΄ ην η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετέχει εις το λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών» ως ιδρυτικόν και τακτικόν μέλος αυτού, εν γνώσει αυτής, ότι τούτο εδράζεται και διακυβερνάται πάντοτε βάσει της αιρετικής οικουμενιστικής «θεωρίας των κλάδων»,  και ότι επί τόσα έτη ουδόλως διετέθη να μετακινηθή των αιρετικών θέσεών του εκ της εν αυτώ ορθοδόξου παρουσίας, τότε ολοκληρούται απολύτως η πεποίθησις της γνησίας ορθοδόξου συνειδήσεως δια την συντελουμένην αποστασίαν εις τους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και του εξ αυτής υφισταμένου σήμερον σοβούντος «Ζητήματος Πίστεως» εν Αυτή. Που λοιπόν, κατά ταύτα, διακρίνεται εν τη πράξει και κατά τίνα τρόπον διασώζεται, εν προκειμένω, η ορθόδοξος ομολογία και το ορθόν φρόνημα τόσον των γεννητόρων του Διαγγέλματος του 1920, όσον και η τοιαύτη των αδιαμαρτυρήτως μέχρι σήμερον αποδεχομένων και πιστώς εφαρμοζόντων τούτο, η απαγγελομένη υπ΄ αυτών εν τω Συμβόλω της Πίστεως περί «Μίας, Αγίας…Εκκλησίας», «Φωτός εκ Φωτός», ήτοι περί της μίας εν Αυτή Αποκαλυφθείσης και ενυπαρχούσης Θείας Αληθείας και του «Ενός Βαπτίσματος» εν Αυτή; «Τις δύναται να φαντασθή την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της περιόδου εκείνης των Πατέρων, να κηρύσση εαυτήν οργανικόν μέλος ομοσπονδίας τινός, ενούσης Ευνομιανούς ή Ανομίους, Αρειανούς, Ημιαρειανούς, Σαβελλιανούς και Απολλιναριστάς; Βεβαίως ουδείς! Αλλά τουναντίον, ο α΄ Κανών της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου δεν ομιλεί περί ενώσεως με τοιαύτας ομάδας, αλλά ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΖΕΙ αυτήν!». Εν τούτοις, η Ορθόδοξος Εκκλησία, Ήτις είναι «άθικτος παρθένος, Εκκλησία χιονόσωμος….σώφρων, άμωμος, ερασμία», ερρίφθη «εις τον κλίβανον» της φρικώδους ταύτης παναιρέσεως, δια της συμμετοχής εις την ειδικήν, δια την παναίρεσιν ταύτην λειτουργία της Λίμα, κατά την Έκτην Σύνοδον του Π.Σ.Ε. εις Βανκούβερ του Καναδά! (εφημ. Ορθόδοξος Τύπος 30-9-1983). Εάν εις τα ως άνω αναφερόμενα «υπαγορεύματα του διαβόλου» είχον αντισταθή οι Ποιμένες, ίσως δεν είχομεν φθάσει εις τον σωρείτην των βλασφημιών κατά του Αγίου Πνεύματος, εκ μέρους των «Φρουρών» της Ορθοδοξίας, προβαινόντων εις φιλαιρετικάς σχέσεις μετά των ετεροδόξων και κατακρημνιζομένων εις τα βαθέα σκότη της οικουμενιστικής πλάνης, όπου απαντούν τον βασικόν λίθον της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, τον αιρεσιάρχην πάπαν, τύπον του Αντιχρίστου!

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης - Τα Άγια Θεοφάνεια. Γιατί βαπτίστηκε ο Χριστός κατά τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

ΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΗΜΕΡΑ - ΓΕΡΩΝ ΣΑΒΒΑΣ

http://agiooros.org/viewthttp://agiooros.org/viewtopic.php?f=69&t=10404opic.php?f=69&t=10404

Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!

Έφθασαν, δυστυχώς, οι περισσότεροι εκπρόσωποι της Ορθοδοξίας να αναγνωρίζουν ως σπουδαίον τον ενσαρκωτήν της αιρέσεως Πάπαν, και όχι μόνον δεν καταβάλλουν προσπάθεια δια να επιστρέψουν οι αιρετικοί εις την Ορθοδοξίαν, αλλά και επευλογούν την αίρεσιν, αγωνιζόμενοι να πείσουν τους Ορθοδόξους πιστούς, ότι οι αιρετικοί παπικοί και προτεστάντες δεν είναι πεπλανημένοι! Όσοι δε από τους Ορθοδόξους πιστούς χριστιανούς, καλώς πράττοντες, δεν αποδέχονται τις αντορθόδοξες αυτές ενέργειες, αντί να επαινεθούν δια την εμμονήν των εις την πίστιν των Πατέρων τους, διώκονται σκληρώς. Οποία κατάπτωσις και διαστροφή!

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Ωδή  γ΄.   Ο  Ειρμός.

Το στερέωμα των επί σοι πεποιθότων, στερέωσον Κύριε την εκκλησίαν, ην εκτήσω τω τιμίω σου αίματι.

Ερμηνεία.

Ο παρών Ειρμός επειδή είναι σαφής, πλατείαν εξήγησιν δεν χρειάζεται· λέγει γαρ, ότι εσύ, Κύριε, ο οποίος πάλαι μεν εστερέωσας την καρδίαν Άννης της Προφήτιδος, ήτις έλεγεν: «Εστερεώθη η καρδία μου εν Κυρίω» (α΄ Βασιλ. β: 1), και εσύ όστις είσαι στερέωμα όλων εκείνων, όσοι ελπίζουν βεβαίως εις εσέ, εσύ στερέωσον δια της δυνάμεως και χάριτός σου την Εκκλησίαν των ορθοδόξων Χριστιανών, την οποίαν απέκτησας και εξηγόρασες με το τίμιον αίμα Σου.

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Των εν Σινά αναιρεθέντων Πατέρων.

Ἡ ἱερότητα τοῦ ὄρους Σινᾶ ἦταν ἑπόμενο νὰ ἑλκύσει ψυχὲς Ὁσίων καὶ Ἀναχωρητῶν, οἱ ὁποῖοι κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ, ζητοῦσαν τὴν ἐλεύθερη λατρεία, τὴν ἡσυχία καὶ τὴν προσευχὴ σὲ ἐρημικοὺς τόπους. Ὁ τόπος ἐκεῖνος χωρὶς νὰ δίνει ἀνέσεις ἦταν κατάλληλος γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀνύψωση τῆς ψυχῆς. Ἐπιπλέον δὲ οἱ ἐντυπώσεις ποὺ ἔρχονταν στὸ νοῦ ἀπὸ τὶς διηγήσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιὰ τὸ ὄρος Σινᾶ ἐνίσχυαν τὴν ἡσυχία τοῦ τόπου καὶ τὴν ὁλόψυχη ἀφοσίωση πρὸς τὸν Θεό.

Ἐπειδὴ τότε δὲν ὑπῆρχε κτισμένο μοναστήρι, οἱ παλαιοὶ ἐκεῖνοι Ἀναχωρητὲς καὶ Ἀσκητὲς χρησιμοποιοῦσαν ὡς κελιά τους, σπήλαια ἢ καλύβες, τὶς ὁποῖες ἔκτιζαν σὲ μικρὴ ἀπόσταση τὴ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη.

Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατέρες ἐφονεύθησαν ἀπὸ τοὺς Βλέμμυες, βάρβαρο λαὸ ποὺ κατοικοῦσε σὲ ὅλη τὴν ἔρημο, ἀπὸ τὴν Ἀραβία μέχρι τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα καὶ ἄρχισε τὶς ἐπιδρομὲς τὸ 373 μ.Χ.

Ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τῆς βασιλείας τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 – 305 μ.Χ) καὶ ὅταν Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας ἦταν ὁ Πέτρος (300 – 311 μ.Χ.), ἐφονεύθησαν καὶ ἄλλοι Ὅσιοι Πατέρες ποὺ ἡσύχαζαν στὸ ὄρος Σινᾶ. Συγκεκριμένα, στὸ ὄρος Σινᾶ κατοικοῦσαν καὶ Σαρακηνοί. Αὐτοί, ὅταν πέθανε ὁ ἀρχηγός τους, ξεσηκώθηκαν καὶ σκότωσαν πολλοὺς ἀσκητές. Ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς διέφυγαν τὸ θάνατο κατέφυγαν σὲ ἕνα ὀχύρωμα. Τότε, κατὰ θεία πρόνοια, φάνηκε τὴν νύχτα στοὺς Σαρακηνοὺς μία φλόγα ποὺ κατάκαιγε ὅλο τὸ ὄρος Σινᾶ καὶ ἔφθανε ὡς τὸν οὐρανό. Μόλις εἶδαν τὴν φλόγα αὐτὴ οἱ Σαρακηνοί, φοβήθηκαν πολύ, ἄφησαν κάτω τὰ ὅπλα τους καὶ ἔφυγαν.

Οἱ Ἀσκητὲς ποὺ ἐφονεύθησαν ἦταν τριάντα ὀκτὼ καὶ εἶχαν διάφορες πληγὲς στὰ σώματά τους. Ἄλλων δηλαδὴ εἶχαν ἀποκοπεῖ οἱ κεφαλές, ἐνῶ ἄλλων μόλις κρατοῦνταν ἀπὸ ἕνα μικρὸ τμῆμα δέρματος. Κάποιους μάλιστα, οἱ βάρβαροί τους ἔκοψαν στὴ μέση καὶ χώρισαν τὰ σώματά τους σὲ δυὸ μέρη.

Ἀπὸ τὰ φονικὰ σπαθιὰ διεσώθησαν δύο Ἅγιοι, ὁ Σάββας καὶ ὁ Ἡσαΐας, οἱ ὁποῖοι καὶ ἔθαψαν τοὺς φονευθέντες καὶ διηγήθηκαν τὰ σχετικὰ μὲ αὐτούς.

Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια!

Η αντίσταση κατά της μεγάλης και καταστροφικής νέας θρησκείας που ονομάζεται Οικουμενισμός είναι ελαχίστη. Υπάρχουν πολλοί που γράφουν, κηρύττουν και διαμαρτύρονται εναντίον του Οικουμενισμού, αλλά πρακτικά μέτρα, όπως, διακοπή μνημοσύνου και επικοινωνίας, όπως μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες μας, δεν παίρνουν. Επί πλέον δε, στρέφονται και εναντίον εκείνων που ακολουθούντες το παράδειγμα και την διδασκαλία των αγίων μας, διακόπτουν κάθε επικοινωνία Εκκλησιαστική με τους δεδηλωμένους Οικουμενιστές.

Αυτήν την συμβουλή έδωσε ο Αββάς Ποιμήν σε κάποιον αδελφό, που τον επισκέφθηκε και του είπε ότι έχει πολλούς λογισμούς και κινδυνεύει από αυτούς.

Ο Γέροντας τον έβγαλε έξω στο ύπαιθρον και του είπε: «Άνοιξε την αγκαλιά σου και πιάσε τους ανέμους». Ο επισκέπτης του αποκρίθηκε ότι δεν είναι ικανός να πιάση τους ανέμους. Τότε ο Αββάς Ποιμήν του είπε: «Εάν είναι αδύνατον να πιάσης τους ανέμους, ούτε τους λογισμούς μπορείς να τους εμποδίσης να μπουν μέσα σου. Δικό σου χρέος όμως είναι να αντισταθής σ΄ αυτούς».

Σαν απαλή αύρα του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομοτ. Καθηγητού Α.Π.Α.

Φοβισμένος και αποθαρρημένος βρίσκεται ο προφήτης Ηλίας κρυμμένος μέσα σε μια σπηλιά του όρους Χωρήβ. Οι απειλές της Ιεζάβελ τον κυνηγούν και η αποστασία του λαού τον λυγίζει. Εκείνη την ώρα της πίκρας και της αδυναμίας, όμως, διαλέγει ο Κύριος για να τον επισκεφθεί. Έρχεται και του κλείνει συνάντηση, του ορίζει χρόνο και τόπο, που θα τον δει· «Θα βγείς», του λέει, «αύριο και θα σταθείς ενώπιον Κυρίου στο βουνό» (Γ΄ Βασ. 19: 11). Και όχι μόνο αυτό, αλλά του δίνει και σημάδι αναγνωρίσεως, πώς να καταλάβει ο Ηλίας την παρουσία του Θεού· «θα περάσει από μπροστά σου ο Κύριος», συνεχίζει. «Θα ξεσηκωθεί άνεμος δυνατός, αλλά δεν θα είναι εκεί ο Κύριος. Θα ακολουθήσει σεισμός, ύστερα φωτιά, αλλά ούτε εκεί θα είναι. Και μετά το πυρ φωνή αύρας λεπτής, κακεί Κύριος» (Γ΄ Βασ. 19: 11-12). Έχει πολλούς τρόπους να παρουσιάζεται ο Θεός στους αγίους του. Στον Αβραάμ παρουσιάστηκε με τρεις άνδρες, στον Ισαάκ εμφανίσθηκε τη νύκτα και στον Ιακώβ στον ύπνο του, στο Νώε φανερώθηκε με το ουράνιο τόξο, στο Δανιήλ σε νυχτερινό όραμα· ο Μωϋσής τον είδε στη φλεγομένη βάτο και αντίκρυσε «τα οπίσω» της δόξας του, ο Δαυϊδ τον αναγνώρισε σαν άγγελο, που χτύπησε το λαό με θάνατο και καθένας από τους προφήτες συνάντησε τον Θεό, όπως ο Θεός ευδόκησε και όπως ήταν συμφέρον, για τον προφήτη.

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ :

Αὐτή εἶναι ἡ «θεολογική» βάση τοῦ Ἰσλάμ πού δέν διακρίνεται σέ ριζοσπαστικό καί σέ δῆθεν μετριοπαθές. Μιᾶς ἀνθρωποπαθοῦς θρησκείας πού ἑδράζεται στό τρομακτικό ἰδεολόγημα ὅτι δῆθεν ἔνθεος εἶσαι ἐάν σφάζεις, βιάζεις, λεηλατεῖς καί ἐπιβάλλεσαι στό συνάνθρωπό σου. Βέβαια ὁ ψευδοθεός Ἀλάχ δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν ψευδοθεό τοῦ ἀραβικοῦ πολυθεϊστικοῦ καί εἰδωλολατρικοῦ συστήματος καί ἑπομένως ὡς δαιμόνιο ἀρέσκεται στίς ἀνθρωποθυσίες καί τό αἷμα, ὁ δέ δῆθεν Προφήτης ἐνυμφεύθη ὡς ἕβδομη γυναίκα του τήν σύζυγο τοῦ υἱοῦ του Ζαΐντ καί ὡς ἔνατη τήν ἑπταετῆ κορασίδα Ἀϊσά. Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι πόσο ἀνόητοι μπορεῖ νά εἶναι οἱ ὑπεύθυνοι τῶν πολιτειῶν τῆς Δύσεως, ὥστε νά παραβλέπουν τά ἀνωτέρω καί νά δηλώνουν παγκόσμια σάν τόν Ἀμερικανό Πρόεδρο ὅτι δῆθεν «ὑποτιμήσαμε» τό θέμα. Ὅσον ἀφορᾶ γιά τούς ἐν Ἑλλάδι κρατοῦντας πολλαπλασιάζεται ἡ εὐθύνη τους γιατί σέ αὐτήν τήν αἱματοπότιστη χώρα τό Γένος μάτωσε καί τά ἱερά σφάγια τῆς πίστεως καί τῆς ἐλευθερίας μας πότισαν μέ τό αἷμα τους, σπιθαμή πρός σπιθαμή, αὐτή τήν μαρτυρική γῆ, γιά νά μήν ἀποτελοῦμε σήμερα τό ὑπόλοιπο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Τα πέντε βαπτίσματα

http://www.impantokratoros.gr & http://katihisis.blogspot.ca/

Ελάτε στην Ομιλία που τρέμουν! Στην μαχητική, ανατρεπτική και αποκαλυπτική Ομιλία του π. Νικολάου Μανώλη, την Τετάρτη 14 Ιαν.

Δείτε το θέμα εντός της ανάρτησης

http://katihisis.blogspot.gr/2014/12/17.html


Η συγκεκριμένη κατηχητική δράση με την Ομιλία της Τετάρτης που είναι θεσμός πλέον για την ενορία μας, πολεμείται με μανία από οικουμενιστικούς και άλλους κύκλους. Προσπάθησαν πολλές φορές ως σήμερα να μας δημιουργήσουν ποικιλοτρόπως προβλήματα... Όμως είμαστε αποφασισμένοι, δε θα σταματήσουμε να Ομιλούμε, θα υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του ελεύθερου λόγου. "Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται" (Τιμ.β΄ 2,9). Ως ιερεύς της Εκκλησίας του Χριστού και ορθόδοξος Θεολόγος, έχω την υποχρἐωση να Ομιλώ για την Πίστη μου και να πολεμώ τις αιρέσεις. Θα συνεχίσω με παλμό και αγωνιστικό φρόνημα για την αγάπη του Χριστού και της Ορθοδοξίας.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Ο πρωτότοκος εκ του Πατρός προ αιώνων, πρωτότοκος νήπιος, Κόρης αφθόρου τω Αδάμ χείρα προτείνων επέφανεν.

Ερμηνεία.

Ο προ των αιώνων πάντων, λέγει, υπάρχων πρωτότοκος Υιός του αγεννήτου Πατρός επ΄ εσχάτων των χρόνων εφάνη πρωτότοκος Υιός Παρθένου Μητρός νηπιάζων κατά την ανθρωπότητα. Δια τι εφάνη; Δια να εξαπλώση την ανορθωτικήν και σωστικήν χείρα του εις τον πεσόντα Αδάμ εκ της παραβάσεως. Τριών δε λογιών λέγεται ο Χριστός πρωτότοκος· λέγεται πρώτον πρωτότοκος εκ του Πατρός, όχι διότι εγεννήθη από τον Πατέρα και άλλος Υιός δευτερότοκος, άπαγε! Μονογενής γαρ και μονογενώς εγεννήθη εκ μόνου του Πατρός, αλλά διότι προ πάντων των αιώνων, και προ πάσης της Κτίσεως ορατής τε και αοράτου εγεννήθη εκ του Πατρός· ου γαρ πάντοτε το πρώτον λέγεται συγκριτικώς προς το δεύτερον, αλλά μερικές φορές δηλοί το υπεροχικώς, και καθ΄ εαυτό πρώτον ον· κατά το νόημα τούτο και ο Απ. Παύλος είπε περί του Χριστού «Πρωτότοκος πάσης Κτίσεως» (Κολ. α: 15) και ο Ιερός ηρμήνευσε Θεοφύλακτος. Λέγεται δεύτερον πρωτότοκος ο Χριστός, καθ΄ ο εγεννήθη εκ της Μητρός: «Και έτεκε, φησί, τον Υιόν αυτής τον πρωτότοκον» (Λουκ. β: 7). Νοείται δε τούτο, όχι ότι εγεννήθη εκ της Παρθένου δεύτερος Υιός, άπαγε! Μονογενής γαρ και μονογενώς εγεννήθη εξ αυτής ο Χριστός, αλλά διότι αυτός πρώτος και μόνος την παρθενικήν ανοίξας μήτραν, αρρήτως και υπέρ έννοιαν πάλιν αυτήν κεκλεισμένην εφύλαξεν, όσπερ ουδείς άλλος τεχθείς εποίησε. Λέγεται και τρίτον ο Χριστός πρωτότοκος εκ των νεκρών· και μαρτυρεί λέγων ο Απ. Παύλος: «Ος εστιν αρχή πρωτότοκος εκ των νεκρών» (Κολ. α: 18)· όπερ ερμηνεύων ο Ιερός Θεοφύλακτος λέγει, ότι ο Χριστός λέγεται πρώτος κατά την εκ νεκρών ανάστασιν· επειδή γαρ ο Κύριος έλυσε τας ωδίνας του θανάτου, ως λέγει ο Κορυφαίος Απ. Πέτρος (Πραξ. β: 24), δια τούτο δικαίως λέγεται ότι είναι και πρωτότοκος εκ των νεκρών· γέννησις γαρ είναι και η εκ νεκρών ανάστασις. Πρωτότοκος λοιπόν λέγεται ο Χριστός εκ των νεκρών, διότι πρώτος αυτός αναστάς από τους νεκρούς ως απαρχή, έχει ακολουθούντας εις αυτόν και τους λοιπούς νεκρούς· και αυτοί γαρ εγερθήσονται, ως ο Χριστός, άφθαρτοι· ή πρωτότοκος λέγεται ο Χριστός εκ των νεκρών, καθότι από τους άλλους νεκρούς τους εγερθέντας και πάλιν αποθανόντας, αυτός πρώτος και μόνον αναστάς, ουκ έτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκ έτι κυριεύει, κατά τον μακάριον Παύλον· ή καθότι αυτός πρώτος και μόνος ανέστησεν εαυτόν τη θεϊκή αυτού εξουσία· όπερ ουδείς άλλος πεποίηκε, κατά τον ανώνυμον. Όθεν ο Νύσσης Γρηγόριος τούτοις συμφωνών λέγει: «Τριών ουσών εν ημίν των γεννήσεων, δι ων ζωοποιείται η ανθρωπίνη φύσις, της μεν από σώματος, της δε κατά το της παλιγγενεσίας Μυστήριον, της δε, δια της ελπιζομένης εκ των νεκρών πάλιν αναστάσεως, εν ταις τρισί πρωτότοκος γίνεται» (ο Χριστός δηλ.) (λόγω Δ. κατ΄ Ευνομίου).

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Ερμύλου, Στρατονικίου μαρτύρων, Μαξίμου καυσοκαλυβιώτη.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἕρμυλος καὶ Στρατόνικος ζοῦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολῆς Λικινίου (308 – 323 μ.Χ). Ὁ Λικίνιος, ὅπως εἶναι γνωστό, γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἀντιπαθοῦσαν τὸν Μέγα Κωνσταντίνο, διέταξε, περὶ τὸ 320 – 322 μ.Χ., διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἕρμυλος, κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη, ἦταν διάκονος. Ὅταν παρουσιάσθηκε ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα καὶ ὁμολόγησε τὴν πίστη του στὸν Χριστό, ὑποβλήθηκε σὲ φοβερὰ βασανιστήρια. Πρῶτα τὸν μαστίγωσαν μὲ ἀγκαθωτὰ μαστίγια. Οἱ φρικώδεις βασανισμοὶ δὲν ἔφεραν τὸ ποθούμενο ἀποτέλεσμα. Στὴ δεινὴ δὲ αὐτὴ κατάσταση εὑρισκόμενος ὁ Ἅγιος Ἕρμυλος, κλείσθηκε στὴν φυλακή. Μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες καταβλήθηκε νέα προσπάθεια, γιὰ νὰ ἀρνηθεῖ ὁ Μάρτυς τὸν Χριστό. Ἐκεῖνος ἀπάντησε δοξολογώντας καὶ εὐχαριστώντας τὸ Ἅγιο Ὄνομα τοῦ Κυρίου.

Μεταξὺ ἐκείνων ποὺ παρευρίσκονταν στὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἑρμύλου, ἦταν καὶ ὁ φίλος του Στρατόνικος, ποὺ ὑπέφερε πολὺ γιὰ τὰ παθήματά του. Μπροστὰ στὸ θέαμα τοῦ μαρτυρίου τοῦ φίλου του, ὁ Στρατόνικος δὲν μπόρεσε νὰ κρατήσει τοὺς στεναγμοὺς καὶ τὰ δάκρυά του. Ἀμέσως τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν κάλεσαν νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. Καὶ ἐκεῖνος ἀκολούθησε τὸν δρόμο τῆς καλῆς ὁμολογίας τοῦ φίλου του Ἑρμύλου. Τὸ μαρτύριο ἐπεκτάθηκε καὶ σ’ αὐτόν. Τὸν κτύπησαν καὶ ἀκολούθως τὸν ἔριξαν μαζὶ μὲ τὸν Ἕρμυλο στὸν ποταμὸ Ἴστρο (Δούναβη), ὅπου καὶ οἱ δυό τους ἐδέχθησαν τὸ μακάριο τέλος καὶ ἔλαβαν τοὺς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου.

Κάποιοι Χριστιανοὶ ποὺ πληροφορήθηκαν τὰ γεγονότα, κατέβαλαν κάθε προσπάθεια, γιὰ νὰ βροῦν τὰ τίμια λείψανα τῶν Ἁγίων. Καὶ ὅταν, μετὰ τρεῖς μέρες, τὰ εἶδαν κάπου στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ, τὰ παρέλαβαν καὶ τὰ ἐνταφίασαν μαζί.
Ἡ Σύναξη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἑρμύλου καὶ Στρατονίκου ἐτελεῖτο στὸν εὐκτήριο οἶκο τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος βρίσκεται στὴν περιοχὴ ποὺ ὀνομάζεται Ὀξεία (νῆσος τῆς Προποντίδος), στὴ Φιρμούπολη, ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ «ἐν τοῖς τοῦ Σπουδαίου» κοντὰ στὸ Ὀρφανοτροφεῖο.