Ο ἁγιορείτης μοναχός π. Σάββα πρός τήν Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, : Περιμένουν ὅλοι νά ἀκούσουν τήν φωνή τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

«Ἐκτιμοῦμε μέ πολύ μεγαλύτερη λύπη, ὅτι ἡ πνευματική ἡγεσία τοῦ Ἁγίου Ὄρους τά τελευταῖα ἔτη δέν ἀντιμετωπίζει μέ σθένος καί γενναιότητα ὁμολογητική τά φαινόμενα αὐτά τῆς ἀποστασίας, ὅπως ἔπρατταν παλαιότερα οἱ Ἁγιορεῖται Πατέρες. Ὁ Πατριάρχης ἔχει μετρήσει τίς ἀντιδράσεις μας· καί ἐπειδή εἶναι χλιαρές και πολλές φορές ἀνύπαρκτες, προχωρεῖ χωρίς ἐμπόδια στήν ἕνωση μέ τόν ἀμετανόητο καί παραμένοντα στίς αἱρέσεις του πάπα… Ἐμεῖς ταπεινοί ἱερομόναχοι και μοναχοί, ἐξομολογητικά σᾶς ἀποκαλύπτουμε ὅτι ἔχουμε σκανδαλισθεῖ ἀπό τήν σιωπή καί ἀπραξία τῆς πνευματικῆς μας ἡγεσίας στο Ἅγιον Ὄρος καί μαζί μέ μᾶς και τό ἁπανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος και τῆς Οἰκουμένης Ὀρθόδοξο και φιλομόναχο πλήρωμα. Περιμένουν ὅλοι νά ἀκούσουν τήν φωνή τοῦ Ἁγίου Ὄρους».

σ.σ. Αντί να περιμένουν να ακούσουν την φωνή του Αγίου όρους, ας ακούσουν την φωνή του αείμνηστου καθηγητού Ιωάννου Κορναράκη :

Το Περιβόλι της Παναγίας
αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.


«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)


Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!

Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!

Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!

Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.

Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.

Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!

Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.

Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.

Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!

Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και

Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!

Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!

Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!

Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!

Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!

Έκαναν την επιλογή τους!

Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

 

Τροπάριον.

 

Ζητείς παρ΄ εμού γνώναι Παρθένε, τον τρόπον συλλήψεως της σης; Αλλ΄ ούτος ανερμήνευτος· το Πνεύμα δε το Άγιον, δημιουργώ δυνάμει σοι, επισκιάσαν εργάσεται.

 

Ερμηνεία.

 

Τούτο το Τροπάριον λέγεται εκ προσώπου του Αγγέλου προς την Παρθένον, και είναι ερανισμένον από τον Ευαγγελιστήν Λουκάν· όταν γαρ η Παρθένος εζήτει να μάθη τον τρόπον, με τον οποίον έχει να συλλάβη τον Θεόν Λόγον, ο Αρχάγγελος δεν είχε που να καταφύγη, πάρεξ εις το Πνεύμα το Άγιον· όθεν είπεν εις αυτήν: «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι» (Λουκ. α: 35). Λέγει λοιπόν ο Μελωδός· εσύ μεν, ω Αειπάρθενε Μαριάμ, ζητείς και επιθυμείς να μάθης από εμέ με ποίον τρόπον έχεις να συλλάβης τον Μονογενή Υιόν και Λόγον του Πατρός· ήξευρε όμως ότι ο τρόπος, όπου ζητείς, της ιδικής σου συλλήψεως είναι ανερμήνευτος, και γλώσσα ούτε ανθρώπου, ούτε Αγγέλου δεν εμπορεί να το εξηγήση, αλλά το Πνεύμα το Άγιον επισκιάσαν εσέ, και πανταχόθεν σκεπάσαν και περικυκλώσαν, θέλει ενεργήσει με την δημιουργικήν αυτού δύναμιν την ιδικήν σου σύλληψιν: ήτοι το να συλλάβης εσύ τον Υιόν του Θεού εν τη κοιλία σου. Και ο μεν Μελωδός ούτως άλλαξε τα ανωτέρω λόγια του Ευαγγελίου βιαζόμενος δια το μέλος των Τροπαρίων· η δε ερμηνεία αυτών είναι τοιαύτη κατά τον Ιερόν Θεοφύλακτον· «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε, γόνιμον παρασκευάζον την μήτραν σου, και δημιουργούν την σάρκα τω ομοουσίω Λόγω· δύναμις δε υψίστου επισκιάσει σοι: ήτοι ο Υιός του Θεού· επειδή, κατά τον Παύλον, ο Χριστός είναι Θεού δύναμις (α΄ Κορ. α: 24)· αυτός επισκεπάσει σε και πάντοθέν σε περικυκλώσει. Ως γαρ όρνις επισκιάζει τα νοσσία εαυτής, όλα ταις πτέρυξι περιλαμβάνουσα· ούτω και η του Θεού δύναμις όλην περιέλαβε την Παρθένον, και τούτό εστι το επισκιάσαι». Ο δε μέγας Αθανάσιος ούτως ερμηνεύει το ρητόν: «Η επέλευσις του Πνεύματος εγένετο εν πάσι τοις ουσιωδώς προσούσιν αυτώ κατά την θεαρχίαν, χάριν εμποιούν προς το εν πάσι χαίρειν την Παρθένον, προς αγιασμόν της σαρκός αυτής, και προς το δύνασθαι φέρειν το σωτήριον κύημα· και ούτως ακολούθως εν αυτή ου δυνάμει και ενεργεία, αλλά καθ΄ όλον το πλήρωμα της Θεότητος αυτή η αρχίθεος και υπεράρχιος του Υιού του Θεού υπόστασις εσαρκώθη και ενηνθρώπησε». Τα αυτά σχεδόν λέγει και ο Δαμασκηνός Ιωάννης· «Μετά ουν την συγκατάθεσιν της αγίας Παρθένου Πνεύμα Άγιον επήλθεν επ΄ αυτήν, καθαίρον αυτήν, και δύναμιν δεκτικήν της του Λόγου Θεότητος παρέχον, άμα δε και γεννητικήν· και τότε επεσκίασεν επ΄ αυτήν η του Θεού του υψίστου ενυπόστατος σοφία και δύναμις, ο Υιός του Θεού» (Βιβλ. γ΄ κεφ. μθ΄). Και Γρηγόριος ο Παλαμάς, «Αγία μεν γαρ ει συ, φησί, και κεχαριτωμένη, Παρθένε· Πνεύμα δε πάλιν Άγιον επελεύσεται επί σε, δι΄ αγιασμού προσθήκης υψηλοτέρας ετοιμάζον και προκαταρτίζον την εν σοι θεουργίαν, και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι, συνεπιρρωννύσά τε άμα, και δια της εν σοι επισκιάσεως και συναφείας εαυτή μορφούσα την ανθρωπότητα». Τι δε θέλει να ειπή ότι με δημιουργικήν δύναμιν ειργάσατο το Πνεύμα το Άγιον την σύλληψιν της Παρθένου; Άκουσον προσεκτικώς· έστι γαρ βαθύ το νόημα. Ο μέγας Βασίλειος ερμηνεύων τον λόγον εκείνον όπου είπεν ο Άγγελος εις τον Μνήστορα Ιωσήφ· «Ιωσήφ Υιός Δαβίδ, μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου· το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματός εστιν Αγίου» (Ματθ. α: 20), ούτω λέγει· «Το εκ τινος, ή δημιουργικώς λέγεται (κατά το, Εις Θεός ο Πατήρ, εξ ου τα πάντα· πάντα γαρ εκ του Θεού δημιουργικώς εκτίσθησαν κατά την ουσίαν και δύναμιν και ενέργειαν), ή γεννητικώς (ώσπερ ο Υιός εγεννήθη εκ του Πατρός, κατά το, Εκ γαστρός προ εωσφόρου εγέννησά σε· πρόσθες και εκπορευτικώς, ως το Πνεύμα το Άγιον εκπορεύεται εκ του αυτού Πατρός), ή φυσικώς, ως η ενέργεια ημών εξ ημών, ή ως το απαύγασμα του Ηλίου εξ αυτού, ή μάλλον και καθαρώτερον ειπείν, ως η ενέργεια εκ του ενεργούντος· πάσα γαρ θεία ενέργεια εκ του Θεού πρόεισιν». Είτα συμπεραίνει ο Άγιος και λέγει ότι το σώμα του Κυρίου δημιουργικώς εκτίσθη εν τη Παρθένω υπό του Αγίου Πνεύματος, και ούτε γεννητικώς, ούτε φυσικώς· «Ει τοίνυν το υπερκόσμιον σώμα Χριστού εκ Πνεύματός εστιν Αγίου, ου δυνατόν γέννημα αυτού υπάρχειν· ότι το γεγεννημένον εκ της σαρκός σαρξ εστί, και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος Πνεύμα εστιν· ουδ΄ αυ πάλιν εξ αυτού, ως ενέργεια αυτού· ότι επί απλής και ασωμάτου φύσεως τον αυτόν της ουσίας λόγον επιδέχεται η ενέργεια (κατά το άκτιστον δηλαδή και συναϊδιον). Υπολείπεται άρα εξ αυτού είναι, ως κτίσμα αυτού» (Λόγ.  ε΄ κατ΄ Ευνομίου). Και ο Δαμασκηνός Ιωάννης λέγει: «ο Υιός του Θεού συνέπηξεν εαυτώ εκ των αγνών και καθαρωτάτων της Παρθένου αιμάτων σάρκα εμψυχωμένην ψυχή λογική τε και νοερά, απαρχήν του ημετέρου φυράματος, ου σπερματικώς, αλλά δημιουργικώς δια του Αγίου Πνεύματος»· και πάλιν: «ο Χριστός αυτός εαυτόν έχρισε, χρίων μεν ως Θεός το σώμα τη Θεότητι αυτού· χριόμενος δε ως άνθρωπος· αυτός γαρ εστι τούτο κακείνο· χρίσις δε η Θεότης της ανθρωπότητος» (Βιβλ. κεφ. ν΄ κατά Μονοφυσιτών). Αλλά και Κύριλλος ο Αλεξανδρείας ερμηνεύων εκείνο το του Ησαϊου: «Και προσήλθε προς την Προφήτιν, και εν γαστρί έλαβε και έτεκεν άρσεν», λέγει: «Ότι γαρ εξ Αγίου Πνεύματος το Πανάγιον εκείνο διεπήγνυτο σώμα το ενωθέν τω Λόγω, πως αν ενδοιάσειέ τις; Ουκούν η του Πνεύματος ενέργεια, δι΄ ης το εν τη αγία Παρθένω διεπλάττετο σώμα, τω της συνόδου σχήματι πλαγίως κατεσημαίνετο· απαρχή γαρ γέγονε και κατά τούτο Χριστός των ηγιασμένων εν Πνεύματι, οι ουκ εξ αιμάτων, ουδέ εκ θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλά εκ Θεού εγεννήθησαν. Γεννητός ουν Πνεύματος κατά γε την σάρκα και προ των άλλων αυτός, ίνα και ημείς δι΄ αυτόν εν τούτοις». Με δημιουργικήν λοιπόν ενέργειαν το Πνεύμα το Άγιον έκτισε το Δεσποτικόν και θεοϋπόστατον σώμα του Κυρίου, με την οποίαν έκτισε και τα πάντα, τουτέστιν όχι με την τάξιν την φυσικήν, κατά την οποίαν δια σποράς γεννώνται τα των ανθρώπων σώματα αλληλοδιαδόχως. Τι δε εκ τούτου συμπεραίνομεν; Ότι επειδή εις τα έξω μία είναι η ενέργεια της Αγίας Τριάδος Πατρός Υιού και Αγίου Πνεύματος, κατά το κοινόν αξίωμα των θεολογούντων· άρα και το Δεσποτικόν σώμα του Κυρίου, ου μόνον το Πνεύμα το Άγιον έκτισε και εδημιούργησεν εκ των παναχράντων αιμάτων της Παρθένου, αλλά και ο Πατήρ και ο Υιός, ταυτόν ειπείν, όλη η Αγία Τριάς, και ο μεν Πατήρ ευδόκησε την σάρκωσιν του Υιού του, ο Υιός δε αυτούργησεν αυτήν, το δε Πνεύμα το Άγιον ετελετούργησε. Φέρουσι δε εις τούτο μερικοί το παράδειγμα των τριών ανθρώπων, από τους οποίους, ο ένας μεν ενδύεται ένα φόρεμα, συνεργούσι δε και οι άλλοι δύο εις το να το φορέση· όθεν και ο σοφός Ψελλός εις την εορτήν πανηγυρίζων λέγει: «Επειδή εν της θείας και πρώτης Τριάδος τετέλεκε το Μυστήριον, ο μόνος Υιός, φημί, του Πατρός, συνεργούσι τούτω ώσπερ ο Πατήρ και το Πνεύμα»· και Ιωάννης ο Γεωμέτρης: «Μόνον δε τον Υιόν μόνη τη του Υιού κεκράσθαι σαρκί ως προς τας υποστάσεις ομολογήσομεν· ου μην ουδέ πάλιν, ώσπερ υποστατικώς ο Υιός μόνος, ούτω και ενεργητικώς, αλλ΄ ευδοκία μεν του Πατρός, συνεργεία δε του Πνεύματος την πρόσληψιν απεργάζεται· και ούτω μοι πάλιν η Τριάς ενουμένη γνωρίζεται, και ο εις Θεός πριν διαιρεθήναι συνάγεται». Όρα δε πως και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εν τη συλλήψει της Θεοτόκου εφανέρωσε την Αγίαν Τριάδα, ύψιστον μεν ονομάζων τον Πατέρα, δύναμιν δε τον Υιόν, και Πνεύμα το Πνεύμα το Άγιον, ως ερμηνεύει ο Θεοφύλακτος. Λέγει δε και ο Ιερός Αυγουστίνος εν τω Ε΄ του Β΄ περί Τριάδος: «Η της Μαρίας σύλληψις και ο τόκος, ενέργεια της Τριάδος εστίν, ης δημιουργούσης τα πάντα δημιουργείται» (παρά τω Γ΄ Λόγω του Βρυεννίου εις τον Ευαγγελισμόν, ου η αρχή «Η Βασίλισσα των Αγγέλων»). Καθώς λοιπόν η Αγία Τριάς με κοινήν συθμβουλήν έπλασε τον πρώτον άνθρωπον τον Αδάμ από την αδάμαν: ήτοι από την παρθένον γην (τούτο γαρ δηλοί εβραϊκώς το του Αδάμ όνομα), ούτως έκτισε και τον νέον Αδάμ από την Παρθένον γην: ήτοι από την παρθενικήν κοιλίαν της Θεοτόκου, και δι΄ αυτού ενήργησε του συντριβέντος Αδάμ την ανάπλασιν· όθεν ο Νύσσης Γρηγόριος πανηγυρίζων εις τον Ευαγγελισμόν, άριστα θεολογεί: «Οίδε τι εργάσεται το Πνεύμα το Άγιον· οίδεν ο Υιός πως εαυτώ κατασκευάζει το πνευματικόν οικητήριον· αυτός, ως βούλεται, περιβάλλεται την του δούλου μορφήν· οίδεν ο Πατήρ την του Μονογενούς ενανθρώπησιν· όπου γαρ το Πνεύμα το Άγιον, εκεί και ο Υιός, και όπου ο Υιός, εκεί και ο Πατήρ· αχώριστος η Τριάς, αμέριστος η Τριάς, αδιαίρετος η Τριάς. Επειδή δε η σύλληψις της Παρθένου έγινε δημιουργικώς: ήτοι με δημιουργικήν δύναμιν του Αγίου Πνεύματος, ή μάλλον ειπείν της Αγίας Τριάδος, ως είπομεν, και όχι σπερματικώς: ήτοι κατά την τάξιν και ακολουθίαν της φύσεως· δια τούτο εξ ανάγκης ακολουθεί ότι η άρρητος σύλληψις αύτη υπερέβαινε τους όρους της των ανθρώπων φύσεως· η μεν γαρ φύσις τέσσαρα πράγματα χρειάζεται εις την του εμβρύου τελείωσιν, κατά τον σοφόν Κορέσσιον, σύλληψιν, εξεικονισμόν ή ειδοποίησιν, κίνησιν, και τελείωσιν· και η μεν σύλληψις αποτελείται εξ αμφοτέρου σπέρματος εις εξ ή επτά ημέρας· η δε ειδοποίησις ή εξεικονισμός μόρφωσίς εστι πάντων των μελών του σώματος, εις μεν τα άρρενα εν ημέραις τριάκοντα ή τριακονταπέντε, εις δε τα θήλεα εν ημέραις τεσσαράκοντα· η δε κίνησις του εμβρύου γίνεται εις μεν τα αρσενικά εν μηνί τρισί, εις δε τα θηλυκά εν μηνί τέσσαρσιν· η δε τελείωσις, κατά την οποίαν δύναται να ζη το έμβρυον, μέχρι της γεννήσεως φθάνει. Τούτων δε πάντων των φυσικών παρακολουθημάτων ανωτέρα ήτον η εκ των παρθενικών αιμάτων σύλληψις του Κυρίου· καθότι, ως λέγουσι πολλοί Θεολόγοι, άμα ταύτα εγένοντο, υποστατική ένωσις, πρόσληψις, σύμπηξις, σύλληψις, ειδοποίησις, θέωσις· τοιαύτη γαρ έπρεπε να είναι η υπό του Θεού Λόγου προσληφθείσα φύσις ημών· διο και λέγεται το αξίωμα τούτο παρά τω Δαμασκηνώ Ιωάννη «Άμα σαρξ, άμα Θεού Λόγου σαρξ» (Βιβλ. γ΄ κεφ. μθ΄ του θεολογικού) και παρά τω Σωφρονίω Ιεροσολύμων πανηγυρίζοντι εις την εορτήν και λέγοντι «Άμα γαρ σαρξ έμψυχος λογική, άμα Θεού Λόγου σαρξ· εν εαυτώ γαρ την υπόστασιν (ήτοι το είναι) ου προ αυτού την σύστασιν έσχηκεν, ούτέ τινος ετέρου σαρξ των καθ΄ ημάς ανθρώπων γέγονε πώποτε, και τότε τω Θεώ Λόγω συνέδραμεν, αλλ΄ εν αυτώ το είναι σαρξ έμψυχος λογική, και Θεού Λόγου σαρξ έμψυχος λογική, εκ παρθενικών και αχράντων αιμάτων ληφθείσα της αχράντου Παρθένου κεκλήρωκεν». Όθεν και ο μέγας Βασίλειος, ερμηνεύων το «Το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματός εστιν Αγίου» είπεν· «Εντεύθεν δήλον, ως ου κατά την κοινήν φύσιν της σαρκός η σύστασις εγένετο τω Κυρίω· ευθύς γαρ τέλειον ην τη σαρκί το κυοφορούμενον, ου ταις κατά μικρόν διαπλάσεσι μορφωθέν, ως δηλοί τα ρήματα· ου γαρ είρηται το κυηθέν (ήτοι το εγγαστρωθέν αμορφώτως), αλλά το γεννηθέν» (μεμορφωμένον δηλαδή) (λόγω εις την Χριστού Γέννησιν). Το αυτό λέγει και ο Δαμασκηνός: «Ου ταις κατά μικρόν προσθήκαις απαρτιζομένου του σχήματος, αλλ΄ υφ΄ εν τελειωθέντος» (Βιβλ. γ΄ κεφ. μθ΄). Εναντιοφάνεια δε και απορία ευρίσκεται μεταξύ του Βασιλείου και του Ιερού Θεοφυλάκτου και άλλων, ων εις εστί και Ιωάννης ο Ζωναράς· καθότι ο Θεοφύλακτος ερμηνεύων τον λόγον, ον είπεν ο Γαβριήλ προς την Παρθένον, «Διο και το γεννώμενον εκ σου Άγιον», λέγει: «Το κατά μέρος εν τη μήτρα σου αυξανόμενον, και ουκ ευθύς τέλειον υπάρξαν»· αλλά και ο Χρυσορρήμων το αυτό λέγει ούτω: «Και πως γίνεται άνθρωπος; Εις μήτραν κυοφορείται, αύξεται κατά μικρόν, και έρχεται την οδόν της ηλικίας της εμής. Τις; Η Οικονομία, ουχ η Θεότης· η του δούλου μορφή, ουχ η του Δεσπότου· η σαρξ η εμή, ουχ η ουσία εκείνου αύξεται κατά μικρόν και μίγνυται ανθρώποις» (Λόγω ότε της εκκλησίας έξω Ευτρόπιος ευρέθη, τόμω Ε΄). συμβιβάζεται δε η εναντιοφάνεια αύτη, κατά το εμοί δοκούν, εάν νοήσωμεν ότι ευθύς μεν εξεικονίσθη κατά τα μέλη το θεοϋπόστατον βρέφος εν τη κοιλία της Παρθένου, ως λέγει ο Βασίλειος, ουχί δε και τα εξεικονισθέντα μέλη αυξήνθησαν παρευθύς, και έγιναν τέλεια, ως τα του εννεαμηνιαίου βρέφους· ει γαρ τούτο εγένετο, ευθύς ήθελεν εξογκωθή η κοιλία της Παρθένου, και ακολούθως ευθύς ήθελε γεννηθή το βρέφος· το οποίον ήτον απρεπές. Ολίγον κατ΄ ολίγον λοιπόν αύξαναν τα εξεικονισθέντα μέλη, έως όπου έγινε το βρέφος εννέα μηνών και εγεννήθη, ως λέγει ο Ιερός Θεοφύλακτος και οι άλλοι.

Ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος

O Συναξαριστής της ημέρας.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Τα εισόδια της Θεοτόκου.

Ἡ εὐσεβὴς Ἄννα σύζυγος τοῦ Ἰωακείμ, πέρασε τὴν ζωή της χωρὶς νὰ μπορέσει νὰ τεκνοποιήσει, καθὼς ἦταν στείρα. Μαζὶ μὲ τὸν Ἰωακεὶμ προσευχόταν θερμὰ στὸν Θεὸ νὰ τὴν ἀξιώσει νὰ φέρει στὸν κόσμο ἕνα παιδί, μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἀφιέρωνε τὸ τέκνο της σὲ Αὐτόν.

Πράγματι, ὁ Πανάγαθος Θεὸς ὄχι μόνο τῆς χάρισε ἕνα παιδί, ἀλλὰ τὴν ἀξίωσε νὰ φέρει στὸν κόσμο τὴν γυναίκα ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν Μεσσία, τὸν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό.

Ὅταν ἡ Παναγία ἔγινε τριῶν χρόνων, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ἡ Ἄννα καὶ ὁ Ἰωακείμ, κρατώντας τὴν ὑπόσχεσή τους, τὴν ὁδήγησαν στὸ Ναὸ καὶ τὴν παρέδωσαν στὸν ἀρχιερέα Ζαχαρία. Ὁ ἀρχιερέας παρέλαβε τὴν Παρθένο Μαρία καὶ τὴν ὁδήγησε στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅπου δὲν ἔμπαινε κανεὶς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο, ἐπειδὴ γνώριζε ἔπειτα ἀπὸ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ τὸ μελλοντικὸ ρόλο τῆς Ἁγίας κόρης στὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου.
Στὰ ἐνδότερά του Ναοῦ ἡ Παρθένος Μαρία ἔμεινε δώδεκα χρόνια. Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ προμήθευε τὴν Παναγία μὲ τροφὴ οὐράνια. Ἐξῆλθε ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅταν ἔφθασε ἡ ὥρα τοῦ Θείου Εὐαγγελισμοῦ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις· ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς, μεγαλοφώνως βοήσωμεν· χαῖρε τῆς οἰκονομίας, τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσης.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος, ἡ πολυτίμητος παστὰς καὶ Παρθένος, τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, σήμερον εἰσάγεται, ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, τὴν χάριν συνεισάγουσα, τὴν ἐν Πνευματι θείῳ· ἣν ἀνυμνοῦσιν Ἄγγελοι Θεοῦ. Αὕτη ὑπάρχει σκηνὴ ἐπουράνιος.

Μεγαλυνάριον.
Ἔνδον τῶν ἀδύτων, ἐν τῷ Ναῷ, ἡ τῷ Θεῷ Λόγῳ, ἐκλεχθεῖσα πρὸ γενεῶν, ἀφιερωθεῖσα, τὴν οἴκησιν ποιεῖται, ἡ Πάναγνος Παρθένος, ἣν μεγαλύνομεν.

ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ... ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ... ΛΑΜΠΑΔΗΦΟΡΟΙ ΠΑΡΘΕΝΟΙ... ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ ΑΓΙΑΣ... ΕΠΟΥΡΑΝΙΩ ΤΡΑΦΕΙΣΑΙ. ΣΤΙΧΗΡΑ ΠΡΟΣΟΜΙΑ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ. ΗΧΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Εις τα Εισόδια της Θεοτόκου.

Φαιδρά και παράδοξος η παρούσα πανήγυρις. Αι εορταί και πανηγύρεις των άλλων Αγίων ωφέλιμοι είναι και άγιαι, αλλά η εορτή της Υπερευλογημένης ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, της Οποίας την εν τω Ναώ Είσοδον εορτάζομεν, είναι τιμιωτέρα και θαυμασιωτέρα. Καθόσον οι άλλοι μεν Άγιοι είναι και ονομάζονται δούλοι Χριστού, η δε Υπεραγία Θεοτόκος είναι Μήτηρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και Δέσποινα και Βασίλισσα του κόσμου όλου.

Χαίρε, λοιπόν, Βασίλισσα του κόσμου και των ανθρώπων.  Χαίρε Παναγία Θεοτόκε, η Μήτηρ του μεγάλου Βασιλέως Χριστού.  Χαίρε των Προφητών το κήρυγμα και εκπλήρωσις των λόγων των.

Σεις δε παρθένοι λαμπαδηφόροι, εξάρξατε και προπορεύεσθε έμπροσθεν της αμιάντου Παρθένου και θεόπαιδος. Άσατε Αυτή εν αινέσει. Ψάλατε Αυτή εν κιθάρα, αλαλάξατε Αυτή μετ’ ωδής πνευματικής, μεγαλύνατε εν ψαλτηρίω δεκαχόρδω.

Ιδού δη Δαβίδ Θεοπάτορ, αίνεσον την εκ φυλής σου αναδειχθείσαν Κόρην, υμνολογών μεγαλοφώνως και λέγων « Άκουσον, θύγατερ και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου και του οίκου του Πατρός σου και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου»

Άρατε πύλας, οι άρχοντες υμών, και εισελεύσεται η Βασίλισσα της δόξης. Είσελθε, Κιβωτέ του Αγιάσματος, προς τον εύσπλαγχνον Δεσπότην. Είσελθε, Πύλη της όντως Ζωής. Είσελθε, Παστάς του Λόγου προς τον Ναόν του Κυρίου. Είσελθε εις την χαράν του Κυρίου, η του κόσμου χαρά και αγαλλίασις. Απόλαυσον Τούτου της ωραιότητος, Όνπερ μετά μικρόν τέξεις ως άνθρωπον.

 Και Συ ω μέγιστε ιεράρχα, Προφήτα και πρεσβύτατε Ζαχαρία, ο μέχρι των Αγίων ως Άγιος διοικών και τας τω Θεώ τω υψίστω θυσίας επιτελών, σχόλασον άρτι το φρικτόν της διακονήσεως έργον, υπούργησον τώρα εις μυστήριον παραδοξότερον, την καθαρωτέραν των Χερουβίμ και ασυγκρίτως υπερενδοξοτέραν των Σεραφίμ, την ουράνιον τράπεζαν του Βασιλέως, το έμψυχον κειμήλιον του Υψίστου, την δακτύλω Θεού ζωγραφηθείσαν θείαν εικόνα, την νέαν της απολυτρώσεως κιβωτόν.  Κατάβηθι από τας βαθμίδας του ιερωτάτου αυτού θρόνου, δια να ανεβάσης εντίμως την ηλιοστάλακτον ταύτην Καθέδραν του μονογενούς Υιού του Θεού.  Έφθασεν η αμόλυντος αύτη σκηνή, η πανάχραντος Μαριάμ, η όντως Αγία και παγκαλλής περιστερά, δια να προετοιμασθή υπό του Πνεύματος του Αγίου ως άλλη λελαμπρυσμένη φωλεά. Δέχου, Ζαχαρία, την Σκηνήν την αμίαντον. Δέχου, ιερεύ, την ακηλίδωτον Παστάδα του Λόγου. Δέχου, Προφήτα, το Θυμιατήριον του αϋλου Φωτός. Δέχου, δίκαιε, το πυρίμορφον Άρμα του Υψίστου. Δέχου, άμεμπτε, την ωραίαν Άμπελον, ήτις βλαστήσει τον Αείζωον Βότρυν. Εισάγαγε Αυτήν εις τα ενδότερα του Ναού του Κυρίου. Πρόσφερε Αυτήν εις τόπον αγιάσματος, ον κατειργάσατο ο Υψιστος εις εαυτού κατοίκησιν. Ανάλαβε Ταύτην, Ζαχαρία, την εκ της προμήτορος Εύας κατάρας ημάς απαλλάξασαν. Αγκάλισαι Αυτήν την εξ αγκαλών του όφεως ημάς αφαρπάσασαν.  Ιδού ο καθαρώτατος Ναός του Σωτήρος, ιδού το Απαύγασμα του Αγίου Πνεύματος, ιδού ο Παράδεισος της Ζωής, ιδού η Παρθένος και Νύμφη, η άσπιλος και Παρθένος Μαρία, η Οποία εισάγεται παραδόξως εν τω οίκω Κυρίου!

Η Θεοτόκος και η Ορθοδοξία --- του αείμνηστου θεολόγου Διον. Μπατιστάτου

Όλως ιδιάζουσαν θέσιν εις το Μυστήριον της ενσάρκου Οικονομίας κατέχει το πρόσωπον της Κυρίας Θεοτόκου. Είναι η «Κεχαριτωμένη» επί την Οποίαν κατήλθε το Πανάγιον Πνεύμα και επεσκίασε «Δύναμις Υψίστου», ώστε τω «Παντεχνήμονι Λόγω σάρκα» να δανείση. Το «μέγα Μυστήριον του τόκου» προεικονίσθη πολυτρόπως εν τη Παλαιά Διαθήκη και διησφαλίσθη δογματικώς από πάσαν αυθαίρετον ερμηνείαν και ασεβή ανερεύνησιν. Η Ορθόδοξος Εκκλησία, δια των εν Εφέσω και Χαλκηδόνι αγίων Συνόδων, ανεκήρυξεν Αυτήν επισήμως Θεοτόκον. «Ομολογούμεν την αγίαν Παρθένον Θεοτόκον δια το τον Θεόν Λόγον σαρκωθήναι και ενανθρωπήσαι, και εξ αυτής της συλλήψεως ενώσαι εαυτώ τον εξ Αυτής ληφθέντα ναόν». Ενωρίτατα δε διεμορφώθη και η σχετική παράδοσις, η οποία κατεπλούτισε την υμνολογίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενέπνευσε λόγους υπερόχους εις τους Πατέρας της Εκκλησίας, διεμόρφωσε τους τύπους της εικονογραφήσεως της Θεοτόκου· προ παντός κατέκτησε τον νουν και τα αισθήματα, την ψυχήν ολόκληρον του Ορθοδόξου λαού. Ο Ορθόδοξος λαός γνωρίζει πλέον εξ αλανθάστου διαισθήσεως, εξ υπαγορεύσεως της ορθοδόξου συνειδήσεώς του, ότι η τον Χριστόν γεννήσασα άνευ σποράς, είναι η Αειπάρθενος Κόρη, η Θεομήτωρ, η Παρθενομήτωρ, η Θεοτόκος, η Παντάνασσα, η Μήτηρ της ζωής. Η συνείδησις όμως περί της υπεροχής αυτής, η μέχρι των βαθμίδων του ηλιομόρφου θρόνου της Τρισυποστάτου Θεότητος προσέγγισις της Θεοτόκου, ως «τα δευτερεία της Τριάδος κατέχουσα», δεν απεξένωσε, συναισθηματικώς, την Θεοτόκον από την ψυχήν του Ορθοδόξου λαού. Διο και εθεώρησε την υπέρ φύσιν και έννοιαν Μητέρα του Θεού, ως κατά Χάριν Μητέρα ιδικήν του. Αυτή δε ακριβώς η προέκτασις του Μυστηρίου της ενσάρκου Οικονομίας εις την ψυχήν των Ορθοδόξων, η σχέσις, δηλαδή, Μητρός – τέκνων αποτελεί μίαν δωρεάν ανυπολογίστου αξίας. Εθεμελιώθη, εν τη Ορθοδοξία η ιερωτέρα συγγένεια Θεού – Θεοτόκου – πιστών η οποία αποβαίνει πηγή τρυφερωτάτης αγάπης δια τον άνθρωπον. Καρπός και πανεύοσμον άνθος της αγάπης αυτής προς την κοινήν Μητέρα Θεού και Ορθοδόξων είναι και η περίοδος του Δεκαπενταυγούστου, Νηστεία, παρακλήσεις, δονούμεναι από τον αγνώτερον θρησκευτικόν λυρισμόν, πίστις και ελπίς εις την ακαταίσχυντον προστασίαν της Θεοτόκου συμπλέκουν μίαν μοναδικήν πραγματικότητα ευσεβείας προς την Θεοτόκον, την οποίαν καταυγάζει, αλλά και πλαισιώνει η πίστις των Ορθοδόξων. Και την μοναδικήν αυτήν πραγματικότητα, με τας τόσον ευεργετικάς συνεπείας δια την ανθρωπίνην ψυχήν· την μοναδικήν αυτήν πραγματικότητα, που ανακουφίζει, οδηγεί, ενισχύει, θεραπεύει τον ταλαίπωρον άνθρωπον από τας πληγάς του πόνου και του προσφέρει την γλυκυτάτην παραμυθίαν της φιλοστόργου συμπαραστάσεως της Μητρός του Θεού, δεν θα την εύρη κανείς πουθενά αλλού εκτός της Ορθοδοξίας. Ούτε η ασεβής υπερβολή του παπισμού, ούτε η βλάσφημος άρνησις του Προτεσταντισμού, περί το πρόσωπον της Κυρίας Θεοτόκου, παρέχουν έδαφος δια την διαμόρφωσιν της ιδιαζούσης αυτής ασεβείας προς την Θεοτόκον. Και αυτό, ακριβώς, το σημείο αποτελεί ένα ανυπέρβλητον σύνορον της Ορθοδοξίας προς την πλάνην και την αίρεσιν· αι περί της Θεοτόκου πεπλανημέναι και αιρετικαί αντιλήψεις των εκτός της Ορθοδοξίας πορευομένων. Εχθρούς του Υιού Της εχαρακτήρισεν η Θεοτόκος τους αιρετικούς· εχθρούς δε της Παναγίας Αυτού Μητρός χαρακτηρίζομεν και ημείς τους περιπλανωμένους εις τα σκότη αρνητάς και υβριστάς του υπερκοσμίου μεγαλείου της Θεοτόκου. Και με τους εχθρούς αυτούς του Υιού και της Παναγίας Μητρός Αυτού ουδεμία σχέσις και επικοινωνία επιτρέπεται.

Κάθε Πέμπτη ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

Saint Dorotheos writes :

In truth, whatever we may suffer, we suffer it because of our sins. If the saints suffered, they suffered for God’s name or to demonstrate their virtue for the benefit of many or to gain greater reward from God. As for us wretches, how can we say this? We sin like this daily and in seeking to satisfy our passion, we abandoned the right path, which the Fathers spoke about, that of self-accusation. Each one of us follows the wrong path, tries on every occasion to put the case against his brother and throw the burden of responsibility upon him. Each one of us is negligent and keeps nothing, but demands that our neighbor keeps the commandments.

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Η εμή Προμήτωρ δεξαμένη, την γνώμην του όφεως τρυφής, της θείας εξωστράκισται· διόπερ καγώ δέδοικα, τον ασπασμόν τον ξένον σου, ευλαβουμένη τον όλισθον.

Ερμηνεία.

Δια του Τροπαρίου τούτου αποκρίνεται η Θεοτόκος προς τον Άγγελον, αναφέρουσα την διάνοιάν της εις την παλαιάν πτώσιν όπου έπαθεν η προμήτωρ Εύα, και λέγει αυτώ· η παλαιά Εύα η ιδική μου και πάντων των ανθρώπων προμήτωρ με το να εδέχθηκε την απατηλήν συμβουλήν όπου έδωκεν εις αυτήν ο σκολιός όφις Διάβολος, ειπών: «Ου θανάτω αποθανείσθε· ήδει γαρ ο Θεός ότι η αν ημέρα φάγητε απ΄ αυτού διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί, και έσεσθε ως Θεοί γινώσκοντες καλόν και πονηρόν» (Γέν. γ: 4)· η Εύα, λέγω, με το να εδέχθη αυτήν την συμβουλήν του Διαβόλου, εξωστράκισται: ήτοι εξωρίσθη από τον παράδεισον τον εν Εδέμ: ήτοι της τρυφής· Εδέμ γαρ εβραϊστί τρυφή ερμηνεύεται, δια το του τόπου τρυφηλόν και χαριέστατον, και δια την ωραιότητα και ευφροσύνην την οποίαν έκαμνε τόσον εις το σώμα, όσον και εις την ψυχήν. Εξωστράκισται δε είπε, διότι οι Αθηναίοι είχον συνήθειαν τοιαύτην, όταν έμελλον να εξορίσουν τινά, έγραφον τα ονόματά των επάνω εις όστρακον εκείνοι όπου εσυμφώνουν εις την εξορίαν του. Δια τούτο λοιπόν, λέγει, φοβούμαι και εγώ τον παράδοξον τούτον χαιρετισμόν, όπου μοι προσφωνείς, ω του Θεού Άγγελε. Χαιρετισμόν δε ωνόμασε τον κατά συνήθειαν λόγον όπου είπε προς αυτήν ο Αρχάγγελος, ήγουν το «Χαίρε»· ξένον δε αυτόν και παράδοξον ωνόμασε δια το «Κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου», και δια το «Ευλογημένη συ εν γυναιξίν»· ασύνηθες γαρ αυτό είναι εις τους ανθρώπους. Ακολούθως δε είπεν η Παρθένος ότι συστέλλομαι και φοβούμαι, μήπως ολισθήσω και εγώ ωσάν η Εύα, και λάβω καμμίαν πτώσιν και κρημνισμόν. Όρα δε ότι δεν λέγει ούτε το Ευαγγέλιον, ούτε ο Μελωδός εδώ, ότι εταράχθη η Παρθένος και εδειλίασε δια το σχήμα του Αγγέλου, αλλά δια τον ασπασμόν, διαλογιζομένη το τούτου παράδοξον· ούτω γαρ φησιν ο Ψελλός: «Ούτε γαρ την όψιν υπώπτευσεν, ούτε το σχήμα του κήρυκος εδειλίασεν· ανθρωπικώτερον γαρ μεταπεποίητο, ως ο λόγος φθάσας εδήλωσε, και υπέσταλτο προς την των ευαγγελίων εξαγγελίαν». Όθεν άριστα είπε και ο Νεοκαισαρείας Γρηγόριος πανηγυρίζων εις την εορτήν. Η δε επί τω λόγω διεταράχθη· αήθης προς τας διαλέξεις των ανθρώπων ετύγχανε, και την ησυχίαν ως μητέρα σωφροσύνης και αγνείας ησπάζετο, καθαρόν υπάρχουσα και ακέραιον και αμόλυντον άγαλμα· αύτη την αγγελικήν όψιν ουκ εδειλίασεν, ως οι πλείονες των Προφητών· επειδή παρθενία αληθής προς Αγγέλους συγγένεια». Ήξευρε δε την πτώσιν της Εύας η Θεοτόκος, τούτο μεν, διότι ήτον θεόσοφος και εκ του Αγίου Πνεύματος πεφωτισμένη, τούτο δε, διότι εις τα άγια των αγίων ευρισκομένη δώδεκα χρόνους, ήκουε τας έξωθεν αναγινωσκομένας θείας Γραφάς, και εξ εκείνων έμαθε την των Προπατόρων παράβασιν και ολίσθημα, ως λέγει ο Θεσσαλονίκης θείος Γρηγόριος εν τω εις τα Εισόδια πρώτω λόγω αυτού. Γράφει δε και ο Κρήτης Ανδρέας εν τω εις τον Ευαγγελισμόν λόγω ταύτα: «Εικός δε την Παρθένον ευγενήτε ούσαν και Θυγατέρα Δαβίδ μη των εν Γραφαίς αμοιρείν θείων διηγημάτων, ως παραπέμψαι τον νουν αυτίκα προς το της Προμήτορος πτώμα, το εκ της απάτης ενθυμηθείσα ολίσθημα, και όσα τοιουτότροπα τοις παλαιοίς προϊστόρηται». 

Psalm 33 I will bless the Lord- Ψαλμός 33 Ευλογήσω Τον Κύριον

O Συναξαριστής της ημέρας.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Γρηγορίου Δεκαπολίτου, Πρόκλου Κων/λεως.

Ἔζησε τὸν 9^ο αἰώνα μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Εἰρηνόπολη τῆς Δεκαπόλεως. Τὴν χριστιανικὴ ἀνατροφή του ὄφειλε πρῶτα στὴν μητέρα του Μαρία, ἡ ὁποία μὲ τὴ ζωντανή της πίστη στὸ Χριστό, ἀνέθρεψε τὸ γιό της σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ Γρηγόριος ἔγινε μοναχὸς καὶ ἀγωνιζόταν ἔντονα γιὰ ἠθικὴ τελειοποίηση. Ἐκεῖνο ποὺ ἰδιαίτερα τὸν διέκρινε, ἦταν ἡ καλλιέργεια τῆς ἐγκράτειας στὸν ἑαυτό του. Τὴν θεωροῦσε ἀπαραίτητη γιὰ τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ καὶ τὴν ἠθικὴ κυριαρχία στὴ σάρκα. Καὶ σὲ ὅσους τὸν ρωτοῦσαν γιατί δίνει ἰδιαίτερη βαρύτητα σ’ αὐτὴν τὴν ἀρετή, ἀπαντοῦσε μὲ τὸν αἰώνιο λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Πᾶς ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται, ἐκεῖνοι μὲν οὒν ἴνα φθαρτὸν στέφανον λάβωσιν, ἡμεῖς δὲ ἄφθαρτον». Καθένας, δηλαδή, ποὺ ἀγωνίζεται, ἐγκρατεύεται σὲ ὅλα, ἀκόμα καὶ στὴν τροφὴ καὶ στὸ ποτό. Καὶ ἐκεῖνοι μέν, οἱ ἀθλητὲς τοῦ κόσμου, ἀγωνίζονται καὶ ἐγκρατεύονται γιὰ νὰ πάρουν στεφάνι ποὺ φθείρεται. Ἐμεῖς ὅμως, οἱ ἀθλητὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀγωνιζόμαστε γιὰ ἄφθαρτο στεφάνι.
Ὁ Γρηγόριος ὅμως δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὴ μοναχικὴ ζωή. Μετεῖχε ἀπὸ κοντὰ στοὺς σκληροὺς ἀγῶνες κατὰ τῶν εἰκονομάχων βασιλέων. Ἔκανε πολλὰ ταξίδια καὶ τελικὰ ἐγκαταστάθηκε στὴ Θεσσαλονίκη, στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Ἐπιδόθηκε σὲ συγγραφὲς καὶ πέθανε ἀπὸ βαριὰ ἀρρώστια στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 816 μ.Χ.

Κινδυνεύομε, ως Εκκλησία και ως Έθνος.

Οι κολυμβήθρες εστέγνωσαν δια το μη υπάρχειν βρέφη προς βάπτισι και η Ραχήλ, η αγία μας Εκκλησία, κλαίει απαρηγόρητα δια τα τέκνα Της τα αποβαλλόμενα και φονευόμενα υπό αναλγήτων μητέρων και κακούργων ιατρών. Τριάκοντα επτά περίπου χιλιάδες αθώων ψυχών φονεύονται κατά μήνα και ο εθνικός μας στρατός κατ΄ έτος ελαττώνεται, ενώ οι κύκλω ημών εχθροί υπερπληθύνονται. Οι δε Κληρικοί μας συζητούν περί ανέμων και υδάτων, περί ιερωσύνης γυναικών και στρατεύσεως αυτών… Ταλαίπωρε αιωνία Ελλάς, που πηγαίνεις; Με τρία εκατομμύρια μουσουλμάνων στα αγιοτόκα εδάφη σου, Ιέρειες ετοιμάζονται δια την Εκκλησία σου και γυναίκες δια την φύλαξι των συνόρων και της ακεραιότητός σου!!!

Προς φιλοπαπικούς: Η δολιότης των Παπικών. Του Ευγενίου Βουλγάρεως.

«Όχι ολιγωτέραν προσοχήν και φύλαξιν χρειάζεσθε, Αδελφοί μου, προς αυτούς τους απατεώνας (εννοεί του παπικούς), όταν έρχωνται με το μέλι εις το στόμα και σας ομιλούν, όταν τεχνεύωντας με τον δόλον των ευεργεσιών και χαρίτων να σας αγκιστρώνουν και με τας ελπίδας και υποσχέσεις να σας σαγηνεύσουν. Φοβερώτερος εχθρός δεν είναι από εκείνον, όπου υποκρίνεται φίλος. Επικινδυνωδέστερος και ολεθριώτερος πόλεμος δεν είναι από εκείνον, όπου με την ελπίδα της ελευθερίας φέρει την τυραννίδα. Πιστεύσατέ μοι ότι περισσοτέρους Ορθοδόξους επλάνησαν και έσυραν προς εαυτούς οι Λατίνοι με την δόσιν (παροχές),  πάρεξ με την διάλεξιν (διαλόγους). Περισσοτέρους λέγω έσυραν προς εαυτούς με τας κολακείας, με τας υποσχέσεις, με τας χάριτας, με τας ευεργεσίας, με τας κοσμικάς βοηθείας, με την άδειαν, με την άνεσιν και τρυφήν, με τας ελπίδας, παρά με τους λόγους και με τας κατηχήσεις. Μάρτυρες εις τούτο η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια, πολλά μέρη της Συρίας και πολλαί Νήσοι του Αιγαίου Πελάγους, οπού με την δαπάνην πολλών χρημάτων ηύξησεν η Ρώμη τον Παπισμόν, συναθροίζουσα τους πιστούς, ωσάν στράτευμα μισθοφόρων. Δεν ήθελαν δυνηθούν να σύρουν και τον Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως και τον Πατριάρχην και τόσους Αρχιερείς εις την Φλωρεντίαν τότε, να συγκατανεύσουν εις την ψευδή εκείνην και ανυπόστατον ένωσιν, πάρεξ με την ελπίδα της συνδρομής των και βοηθείας εις τον κατά βαρβάρων επικείμενον πόλεμον. Δεν ήθελον ισχύσουν να ελκύσουν εις το μέρος των  και τον μάλλον φιλοχρήματον και φιλόδοξον, πάρεξ φιλόσοφον Αρχιερέα εκείνον Βησσαρίωνα, πάρεξ με την εκκλησιαστικήν παρ΄ αυτών πορφύραν, με τον Καρδιναλικόν Καπάσιον. Αλλ΄ αυτά είναι αι μεθοδείαι και μηχαναί του εχθρού των ψυχών, να απατά τους πιστούς με τα πρόσκαιρα, δια να τους υστερήση τα αιώνια».

Λόγος εις τα Εισόδια της Θεοτόκου του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά

(Μετάφρασις υπό Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου)

 Ελάτε λοιπόν όσοι είσθε υμνολόγοι της Αειπαρθένου· πρώτον ας παρακαλέσωμεν Αυτήν να έλθη να μας βοηθήση αοράτως από τα ουράνια άδυτα, όπου τώρα ευρίσκεται και έπειτα ας εμβώμεν ομού εις τον θάλαμον, ας εισέλθωμεν εις τον νυμφώνα, ας ιδούμε τα άγια· επειδή και όλα τα ουράνια και όλα τα επίγεια δια μέσου Αυτής ηνοίχθησαν. Εισήλθεν εις τα πρόσκαιρα άγια των αγίων η ακατάπαυστος Αγία των αγίων. Δια τούτο και όποιος ήθελε θεωρήση, όχι μονάχα την αρχήν της ζωής των κατά καιρούς Αγίων, αλλά ακόμη και όλον τον δρόμον της αρετής των, και αυτά τα υστερινά έπαθλα της ζωής των, όλα αυτά θέλει τα εύρη πολλά κατώτερα από την αρχήν ταύτην των έργων της Παρθένου, την οποίαν εορτάζει σήμερον κάθε γένος ανθρώπων, ενθυμούμενοι με ανεκλάλητον χαράν την από των ανθρώπων εις τα άγια των αγίων μετάθεσίν Της. Εισήλθε λοιπόν η Παρθένος εις τα άγια των αγίων, και παρευθύς όπου είδε τριγύρω αχάρη κατά πολλά, πως εύρε τοιούτον καταγώγιον άξιον και αρμόδιον δια λόγου Της· όθεν δια μέσου του κάλλους των ορωμένων αγίων αναβιβάσασα τον νουν Της προς το αόρατον του Θεού κάλλος, πλέον δεν εστοχάζετο κανένα τερπνόν και γήϊνον πράγμα· δια τούτο έγινεν ανωτέρα από τας φυσικάς ανάγκας του σώματος, και από τας ηδονάς των αισθήσεων. Και τα μεν ωραία εις όρασιν μήτε να ιδή όλως έκρινεν άξιον· τα δε καλά προς βρώσιν παντελώς κατεφρόνησε· και εκ τούτων μόνη Αυτή και πρώτη έγινεν άπιαστος από την τυραννίδα του διαβόλου, και τούτον κατά κράτος ενίκησε. Το να συνομιλήση και να ενωθή με τον Θεόν η Παρθένος ζητούσα (επειδή είναι αναγκαίον εις τους μεσίτας να συνομιλήσουν εις τους μεσιτευομένους αυθέντας) ευρίσκει εις τούτο συμβοηθόν την ησυχίαν· ησυχίαν την στάσιν του νοός και όλου του κόσμου, την αλησμονησίαν των γηϊνων και μαθήτριαν των ουρανίων· την αποθησαύρισιν των πνευματικών νοημάτων. Αύτη η ησυχία του νοός είναι μία πράξις, ήτις αληθώς γίνεται επίβασις της αληθούς θεωρίας, ή μάλλον ειπείν θεοπτίας· η οποία θεοπτία είναι μία μοναχή απόδειξις της υγιαινούσης ψυχής. Διότι κάθε άλλη αρετή είναι ωσάν ένα ιατρικόν εις τας ασθενείας της ψυχής και εις τα πονηρά πάθη, όπου ερριζὠθησαν εις αυτήν. Η δε θεωρία είναι ο καρπός της ψυχής της υγιούς, και το σκοπιμώτατον τέλος και η θεοποιός αρετή, δια μέσου της οποίας θεοποιείται ο άνθρωπος· και όχι δια μέσου της εξωτερικής φιλοσοφίας, η οποία αποκτάται από τους λόγους και την αναλογίαν των ορωμένων κτισμάτων. Τοιαύτης κατά νουν ησυχίας παράδειγμα σύντομον και ωφελιμώτατον από κάθε άλλο εστάθη η Παρθένος αύτη, ήτις εξ απαλών ονύχων ηνώθη με τον Θεόν δια της ιεράς ησυχίας. Όθεν εις τούτον τον ιερόν και ένθεον έρωτά Της ευρίσκει η Παρθένος όργανον φυσικόν ακριβώς το ακρότατον πράγμα, από όσα ευρίσκνται εις τον άνθρωπον, την μόνην τελείαν και παντελώς αμέριστον του ανθρώπου ουσίαν, ήτοι τον νουν. Τας γηϊνους σχέσεις λοιπόν αποβαλούσα η Παρθένος από την πρώτην αρχήν της ζωής Της, ανεχώρησεν από τους ανθρώπους, και φυγούσα τον αμαρτωλόν βίον, εδιάλεξε μίαν ζωήν αθεώρητον από όλους ενδιατρίβουσα μέσα εις τα άγια, εις τα οποία διατελούσα ελύθη από κάθε δεσμόν υλικόν· απετίναξε κάθε σχέσιν· ανέβη επάνω από κάθε αγάπην έως και αυτού του ιδίου σώματός Της και ούτως ήνωσε τον νουν Της εις τον εαυτόν Της με μίαν στροφήν και προσευχήν και με θείαν και παντοτεινήν προσευχήν· και δια μέσου αυτής της στροφής του νοός ηνώθη όλως δι΄ όλου με τον εαυτόν Της· υψώθη επάνω από κάθε πολύμορφον σκούπιδον των λογισμών και απλώς από κάθε είδος και σχήμα, και έτζι κατεσκεύασε μίαν καινούργιαν στράταν εις τους ουρανούς, δηλαδή την νοητήν (δια να την ονομάσω έτζι) σιωπήν, εις την οποίαν προσκολλήσασα τον νουν Της, αναβαίνει επάνω από όλα τα κτίσματα, και βλέπει δόξαν Θεού τελειότερον από τον Μωϋσήν, και ορά θείαν χάριν, ήτις δεν καταλαμβάνεται τελείως από την αίσθησιν, αλλά είναι ένα ιερόν και χαριέστατον θέαμα μοναχών των ψυχών των καθαρών και αγίων αγγέλων. Διότι οι καθαροί τη καρδία βλέπουσι τον Θεόν κατά την αψευδή του Κυρίου μακαρισμόν· ο οποίος Θεός με το να είναι φως κατά τον θείον θεολόγον Ιωάννην εμφανίζει και κατοικίζει τον εαυτόν Του εις εκείνους οπού τον αγαπούν, τηρούντες τας εντολάς Του και ανταγαπώνται υπ΄ Αυτού κατά την αψευδή Του υπόσχεσιν. Αλλά ποίος ηγάπησε τον Θεόν περισσότερον από την σήμερον δοξολογουμένην Θεοτόκον; Ποίος δε άλλος ηγαπήθη από τον Θεόν περισσότερον από Αυτήν; Ποίον δε άλλον κτίσμα εφάνη καθαρώτερον από Αυτήν; Ή καθαρόν εξ ίσου με Αυτήν, ή καν να φθάση κοντά εις την καθαρότητά Της; Δια τούτο έγινε τελεία με τας ακροτάτους αυτάς θεωρίας, και ενωθείσα με τον Θεόν και ομοιωθείσα μόνη Αυτή από όλους τους απ΄ αιώνος αγίους, ετελείωσε την προς Θεόν μεσιτείαν δια την σωτηρίαν μας. Και λοιπόν όσα χαρίσματα εμοιράσθησαν εις όλους τους απ΄ αιώνος Αγίους, και όσα αξιώματα έλαβον όλοι ομού οι του Θεού φίλοι, τόσον άγγελοι όσον και άνθρωποι, όλα αυτά τα εσύναξεν η Παρθένος εις τον εαυτόν Της, και μοναχή έχει τα προνόμια πάντων. Και όχι μόνον τούτο, αλλά και περιττεύει ακόμη από αυτά τόσον ασυγκρίτως, ώστε οπού υπερεκχέει εις εκείνους οπού Την τιμούν δαψιλείς και πλουσίας τας χάριτας· χαρίζουσα εις αυτούς το να αποβλέπουν εις Αυτήν ωσάν εις ηλιακόν δίσκον τόσων μεγάλων χαρισμάτων, και εκβλύζουσα εις αυτούς παντοτεινά μεγαλυτέρας χάριτας δια την εδικήν Της αγαθότητα· αλλ΄ ούτε θέλει παύσει ποτέ από το να χαρίζη εις όλους τους ανθρώπους τοιαύτας δωρεάς και τοιαύτην φιλάνθρωπον διάθεσιν και αγάπην. Λοιπόν εκ τούτων απάντων συμπεραίνομεν, πως μόνη η Παρθένος είναι μεθόριον ανάμεσα εις την κτιστήν και άκτιστον φύσιν, και κανείς δεν ημπορεί να έλθη προς τον Θεόν, παρά δια μέσου Αυτής και του εξ Αυτής γεννηθέντος μεσίτου Χριστού· και κανένα χάρισμα δεν μπορεί να δοθή μήτε εις τους αγγέλους, μήτε εις τους ανθρώπους παρά δια μέσου Της. Αύτη εστάθη των προφητών η υπόθεσις, των αποστόλων η αρχή, των μαρτύρων εδραίωμα, των εν ουρανώ αγγέλων η τερπνότης, το εγκαλλώπισμα πάσης της κτίσεως. Αύτη είναι αρχή και ρίζα των απορρήτων αγαθών, και παντός αγίου κορυφή και τελείωσις.

« Στρατηγέ δεν γνωρίζεις ιστορία; Oυ περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής»

Βίντεο αφιερωμένο στον αγωνιστή της ΕΟΚΑ Κυριάκο Μάτση.

«...Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά μας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν...»

« Στρατηγέ δεν γνωρίζεις ιστορία; Oυ περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα αλλά περί αρετής»

 Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης, ύστερα από προδοσία, βρισκόταν στο καταφύγιό του, περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Επιστέγασμα των αγώνων του Κυριάκου Μάτση ήταν όταν μέσα από το κρησφύγετό του στο Δίκωμο, βροντοφώναξε στη μία και τριάντα το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 1958: «Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας». Ήταν έτοιμος για τον θάνατο. Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της ΕΟΚΑ, να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειρομβοβίδων. Ο Μάτσης εκείτετο διαμελισμένος από την έκρηξη της χειροβομβίδας στο μικρό του κρησφύγετο, αλλά η ψυχή του είχε βρει τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων...

Πηγή : http://oagiosrafail.blogspot.gr/2014/11/o.html

«Ορθόδοξος Τύπος» : Ο Πατριάρχης μας Συνοδικός του Πάπα!

«Είναι εκτός πάσης αμφιβολίας ότι με σταθερά και καλώς μελετημένα βήματα – όχι όμως με τον νόμιμον και κανονικόν τρόπον – προωθείται το πλησίασμα των κορυφών Ορθοδοξίας και Παπισμού. Όλα δείχνουν ότι δεν είναι πλέον πολύ μακριά η στιγμή, που θ΄ ακούσουμε να διακηρύσσεται και επισήμως η ένωσις των «εκκλησιών». Και τυφλοί ακόμη το βλέπουν μετά την τελευταίαν ενέργειαν του οικουμενικού μας πατριάρχου. Ποιο είναι το νέο οικουμενιστκό βήμα; Στις 18 Οκτωβρίου 2008 ο ορθόδοξος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος έλαβε μέρος στην σύνοδο των ρωμαιοκαθολικών επισκόπων στο Βατικανό. Όχι απλώς  παρηκολούθησε τις εργασίες ως ακροατής, αλλά και ωμίλησε αγγλιστί στους παπικούς καρδιναλίους. Με άλλα λόγια έγινε δεκτός ως μέλος στο ανώτατον διοικητικόν όργανον της παπωσύνης, σαν να ήταν ένας καρδινάλιος κι αυτός. Προσοχή, δεν ηυτομόλησεν από την Ορθοδοξίαν στον παπισμό, όπως έκαμε κάποτε ο Βησσαρίων, αλλά μετέσχε στην παπική σύνοδο παραμένοντας ορθόδοξος πατριάρχης. (σ. σ. της «Ορθόδοξης Φωνής» δια να συνεχίσει το διαβολικό του έργο ως ολετήρας της Εκκλησίας). Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, είναι πρωτοφανές και ανήκουστο. Αποκαλύπτει πόση εξοικείωσις έχει επέλθει μεταξύ πατριάρχου και πάπα». (Περιοδικόν «Σπίθα» αρ. φ. 667). Παρακολουθούμεν μετά δέους και ανησυχίας τα αντορθόδοξα αυτά βήματα του πατριάρχου Βαρθολομαίου, αναμένοντες τα επόμενα! Άραγε θα ολοκληρωθή ως δεύτερος «Βησσαρίων»; Ίδωμεν.

Τα πανεπιστήμια ανήκουν στον λαό

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
*δικηγόρος

Τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στους φοιτητές. Δεν ανήκουν στους διδάσκοντες. Δεν ανήκουν ούτε στους διοικητικούς υπαλλήλους. Και σίγουρα δεν ανήκουν στα εξωπανεπιστημιακά φρικιά, στους αλλοδαπούς λιανοπωλητές των λαθραίων της Καμόρα ή στους πρεζέμπορους. Τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στα κόμματα, ούτε καν σε αυτό που ανήκω εγώ, ακόμη και αν έπαιρνε στις φοιτητικές εκλογές η ΔΑΠ ποσοστό 99,9%, άρα πολύ περισσότερο δεν ανήκουν σε 1.000 μειοψηφικούς νοματαίους σε μια κοινότητα δεκάδων χιλιάδων, επειδή αυτοί γκαρίζουν περισσότερο και δεν διστάζουν να παραβιάσουν τον νόμο.

π. Θεόδωρος Ζήσης - Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ματθαίου.

http://www.impantokratoros.gr & http://katanixis.blogspot.gr

ΕΟΡΤΟΔΡΟΜΙΟΝ

Τροπάριον.

Θεού παραστάτης απεστάλην, την θείαν μηνύσων σοι βουλήν· τι με φοβή Πανάμωμε, τον μάλλον σε φοβούμενον; Τι ευλαβή με Δέσποινα, τον σε σεπτώς ευλαβούμενον;

Ερμηνεία.

Το Τροπάριον τούτο είναι αποκριτικόν του Αγγέλου προς την Παρθένον· λέγει γαρ προς αυτήν· ω παντός μώμου ανωτέρω Μαριάμ, εγώ είμαι παραστάτης της του Θεού μεγαλειότητος εις το να υμνώ ακαταπαύστως τον εν Τριάδι Θεόν με όλας τας τάξεις των ουρανίων Δυνάμεων· απεστάλην δε δια να σοι φανερώσω την απόρρητον και κρυφίαν βουλήν αυτού, ην προ αιώνων είχε παρ΄ εαυτώ, δια να λάβη σάρκα ο Μονογενής του Υιός· όθεν εγώ είμαι ένας δούλος και Απόστολος. Δια τι λοιπόν φοβείσαι εσύ η Κυρία του Κόσμου και Δέσποινα τον δούλον εμέ, όστις περισσότερον φοβούμαι εσέ; Ή διατί εσύ ευλαβείσαι και συστέλλεσαι εμέ, όστις ευλαβούμαι εσέ με κάθε σεβασμιότητα; Ερανίσθη δε ταύτα ο Μελωδός από τον εις τον Ευαγγελισμόν λόγον του Ιεροσολύμων Σωφρονίου λέγοντος: «Οίδα προς τίνα παρών διαλέγομαι· οίδα προς τίνα θεόθεν απέσταλμαι· οίδα τίνι διακονείν προκεχείρισμαι· τουναντίον, εγώ σε θεωρών καταπλήττομαι, και φόβου και δέους εμπίπλαμαι· τουναντίον, εγώ σου θαυμάζω το μέγεθος, και τρόμου πληρούμαι και δείματος· εγώ σου την χάριν δεδίττομαι· εγώ σου την λαμπρότητα τέθηκα· εγώ δούλός ειμι και διάκονος· συ δε Μήτηρ έση Θεού εμού, Δεσπότου και κτίσαντος· χαράς Άγγελος πέφυκα, ου λύπης κήρυξ γινώσκομαι. Τι ουν φοβή τον τουναντίον φοβούμενον; Τι δειλιάς τον δειλιώντα σου το αξίωμα; Τι δεδίττη τον χάριν την σην δεδιττόμενον; Τι ευλαβή τον αγλαϊαν την σην ευλαβούμενον;» Αξιόλογον δε είναι και εκείνο όπου λέγει ο ανώνυμος εις το Τροπάριον τούτο· φησί γαρ ότι δια τούτο είπεν ο Άγγελος ότι είναι παραστάτης Θεού, δια να χωρίση τον εαυτόν του από τον αποστάτην Διάβολον, και να εκβάλη από την Παρθένον κάθε υποψίαν και φόβον. Μη φοβηθής, λέγει, ω Παρθένε· εγώ δεν είμαι ως ο αποστάτης του Θεού Διάβολος, όστις ηπάτησε την προμήτορά σου Εύαν, αλλά είμαι παραστάτης του Θεού και παντοτινός υμνολόγος της εκείνου μεγαλειότητος· όθεν δεν είναι δυνατόν να σε απατήσω. Απορεί δε ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, δια τι δεν απεστάλη παρά Θεού άλλος Άγγελος πάρεξ ο Γαβριήλ; Λύων δε την απορίαν, λέγει ότι, επειδή ο γεννηθείς ήτον Θεός και άνθρωπος, δια τούτο καταλλήλως και ο Γαβριήλ υπηρέρτης εις το Μυστήριον τούτο γίνεται· καθότι και αυτός ερμηνεύεται άνθρωπος Θεός. Άκουσον δε και τα ίδιά του λόγια: «Δια τούτο γαρ και αυτός εγώ Γαβριήλ προς σε την Παρθένον απέσταλμαι, ίνα μου και αυτώ δηλώ τω ονόματι, ως Θεός υπάρχει και άνθρωπος ο εκ σου της αχράντου Παρθένου τικτόμενος· και γαρ και το Γαβριήλ όνομα εις ερμηνείαν αγόμενον, Θεόν αγορεύει και άνθρωπον· επεί κατ΄ Ουρανόν πολλοί ετύγχανον Άγγελοι, αλλ΄ ουδένα τούτων στείλαι βεβούληται» (Λόγ. εις την εορτήν). Την αυτήν ερμηνείαν του ονόματος του Γαβριήλ ποιεί και Πρόκλος ο Κωνσταντινουπόλεως. Ο δε Θεοφάνης ο Κεραμεύς ο Ταυρομενίας επίσκοπος πανηγυρίζων εις την εορτήν λέγει: «Επειδή δε ημάς ο σοφός εδίδαξε Μάξιμος, και εκ των στοιχείων των ονομάτων, εκ τε του αριθμού αυτών προς υψηλοτέρας εννοίας ανάγεσθαι, επτά δε στοιχεία την κλήσιν αναπληρούσι του Γαβριήλ· εμφαίνει το όνομα ως ο υπό Γαβριήλ ευαγγελιζόμενος τεχθήναι Χριστός επί σωτηρία ήκει του Κόσμου παντός, του μετρουμένου υπό της εβδοματικής ταύτης κινήσεως, και περατουμένου εν αιώσιν επτά»· αυτό το ίδιον λέγει και Ιωσήφ ο Βρυέννιος (Λόγ. α΄ εις τον Ευαγγελισμόν).

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ - ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ... ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ

O Συναξαριστής της ημέρας.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Αβδιού προφήτου, Βαρλαάμ μάρτυρος.

Τὸ ὄνομά του σημαίνει «δοῦλος Κυρίου». Ἔζησε στὸ δεύτερο μισό του 6^ου αἰώνα π.Χ., (κατ’ ἄλλη ἐκδοχὴ τὸ 800 π.Χ.), καὶ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μικροὺς λεγόμενους προφῆτες.

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Συχὲμ (ἐκ τοῦ ἀγροῦ Βηθοχαρὰμ ἢ Βαθαχαράμ), καὶ μὲ τὴν σύντομη προφητεία του αὐστηρὰ παρατηρεῖ μὲ ἰσχυρὲς ποιητικὲς ἐκφράσεις τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν πτώση τοῦ Ἰσραήλ. Νὰ τί λέει χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν ὑπερηφάνεια:  «Ὑπερηφανία τῆς καρδίας σου ἐπῆρέ σε κατασκηνοῦντα ἐν ταῖς ὀπαῖς τῶν πετρῶν, ὑψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, τὶς κατάξει μὲ ἐπὶ τὴν γῆν; ἐὰν μετεωρισθῆς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον τῶν ἄστρων θῆς νοσσιᾶν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» Δηλαδή: Ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς σου σὲ ἔκανε νὰ φρονεῖς πολὺ ὑψηλὰ γιὰ τὸν ἑαυτό σου, ὅτι τάχα κατοικεῖς σὲ φαράγγια καὶ σπηλιὲς τῶν ὀρέων καὶ γενικὰ ἀπόρθητες περιοχές. Ἔχεις κτίσει τὴν κατοικία σου σὲ πολὺ ὕψος, πιστεύεις ὅτι εἶσαι ἰσχυρὸς καὶ ἀνίκητος καὶ λὲς ἀπὸ μέσα σου: Ποιὸς θὰ μπορέσει νὰ μὲ κατεβάσει στὴ γῆ; Καὶ ἂν ἀκόμα πετάξεις σὲ μεγάλα ὕψη σὰν τὸν ἀετό, καὶ ἂν στήσεις τὴν φωλιά σου ψηλὰ ἀνάμεσα στ’ ἀστέρια, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ σὲ καταρρίψω καὶ θὰ σὲ κατεβάσω, λέγει ὁ Κύριος.
Ἂς προσέξουμε, λοιπόν, τὰ λόγια τοῦ προφήτη καὶ ἂς καλλιεργοῦμε τὸ θεμέλιο τῶν ἀρετῶν, ποὺ εἶναι ἡ ταπείνωση. Νὰ ἀναφέρουμε ἐπίσης, ὅτι ὁ Ὀβδιοὺ ἦταν μαθητὴς τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ὀχοζία, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν Ὀβδιοὺ στὸν Ἠλία γιὰ νὰ τὸν πείσει νὰ κατέβει ἀπὸ τὸ βουνὸ πρὸς τὸν βασιλιά. Μετὰ τὴν μετάβαση τοῦ Ἠλία στὸν Ὀχοζία, ὁ Ὀβδιού, παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν θέση τοῦ πεντηκοντάρχου, ἀκολούθησε τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν ὑπηρετοῦσε.

Ὅταν πέθανε ἐτάφη στὸν τάφο τῶν πατέρων του.